maandag 14 augustus 2017

Rechtop begraven


In de Stolwijkse boezem is een plek waar zware misdadigers ter aarde besteld
werden na er te zijn opgehangen. Een plek op het kerkhof werd hen door hun gruweldaden ontzegd. Ja, in vroeger tijden deed men niet kinderachtig. Ik denk daar wel eens aan als ik lees dat politieagenten hun gummiknuppels niet meer mogen gebruiken.

Onze voorvaderen geloofden nog wel in straf en wisten manieren om deze ook tot in de dood door te drukken. Even terug naar de stolwijkse boezem waar verschillende misdadigers ter aarde zijn besteld doch (en nu komt hij) rechtopstaand begraven. Als extra straf om de misdadiger nooit rust te gunnen, recht op zijn voeten. Deze plaatsen (waar misdadigers niet lagen doch stonden) markeerde men dikwijls door drie wilgen op een rij te plaatsen.


Bij het schieten van deze plaat in de Molenwaard kwam deze herinnering weer omhoog. Niet in de laatste plaats vanwege de drie wilgen.  Wie interesse heeft om deze plaats te bezoeken, wil ik best eens meenemen naar de plekken aldaar waar vreemd genoeg volop wilde orchissen  bloeien. En natuurlijk de alruinwortel die enkel wil groeien op de plek waar iemand stierf…

zondag 13 augustus 2017

Eleonora de heks van Ammers



Bij de molen van Stam spookt het. Dat begrijpt een kind. Zeker als
het zwerk zwaar is van de regens kun je als je goed luistert uit de krochten der duisternis, die nu eenmaal onder het veen aanwezig zijn, hun gekrijs horen.

Ooit woonde Wulpse Eleonora op de molen die er om bekend stond winden te kunnen laten zonder echt te stinken. Een aanduiding van het in 1880 nog zwaar Paapse Ammers dat ze haar ziel aan de vorst der duisternis had verpand. Ze werd  verbannen naar de rand van het dorp  waar de molen staat. Daar begon ze kruikjeswater te maken door haar eeltige voeten te laten weken in het zompige vocht uit de Molenvliet. Drie reukloze winden er overheen en bij volle maan een uur dynamiseren en het kruikjeswater was klaar.

Het huismiddel zou helpen tegen kraamvrouwenkoorts, steenpuisten, aambeien, potentie problemen en bovenal als je er mee gorgelde een pijnlijke kies of tand van de pijn afhelpen.

Een echte heks dus.  De geschiedenis leert ons dat Eleonora een keer te water geraakte tijdens het scheppen van vers kruikjeswater en onderging. Sinds die tijd kun je bij dreigend onweer haar vreselijke stemgeluid horen en voor mensen die goed kunnen ruiken, zelfs haar nagenoeg geurloze winden die met regelmaat van de klok aan de veenbodem ontstijgen…..

hypocrisie

Toen ik nog in een Bijbelshop werkte (ja ik heb ook al zoveel gedaan) kwam er een vrouw binnen die christelijke muziek wenste. Zoiets kan gebeuren. Wees haar op Elly en Rikkert. "Daar wens ik niets van te horen, die muziek zou verboden moeten worden." Sprak ze zonder met haar ogen te knipperen. Toen ik om opheldering vroeg meende die mevrouw dat ze recht van spreken had omdat Elly ooit wereldse muziek maakte en wees me op dit geweldig mooie nummer.
 
 Echt, de grofste vormen van hypocrisie, vinden we dikwijls
onder kerkvolk.

vrijdag 11 augustus 2017

Pietje Bel


Elektronisch speelgoed bestond in mijn jeugdjaren
nog niet. Je moest zelf creatief zijn en daarom maakten de kinderen zelf dingen om zich mee te vermaken. Je leerde van papieren strookjes pijltjes draaien die je door openstaande slaapkamerramen naar binnenschoot, middels een stukje pvc buis. Van een paar latten creëerden je stelten waar je hoog boven de massa mee overeind probeerde te blijven. 

Van een oud kinderwagenonderstel werd een kar gemaakt waarmee we de heuvel af sjeesden
Een oud fietswiel werd een hoepel en van oude binnenbanden maakte je een katapult. Die laatste was niet ongevaarlijk en zag de hermandad dat je die had, dan werd hij in beslag genomen, reken daar maar op. We maakten vliegers van wat latjes, papier en gluton en waren uren zoet met het hoog houden en het balen als de vlieger in een of andere antenne bleef hangen die op elk dak stond in ons nedergelegen landje.


Knikkeren, touwtje springen, tollen, verstoppertje spelen, ach de lijst met spelletjes die je speelde is ellenlang. Kijk er met plezier op terug en wens al die speelmomenten ook de kinderen van nu zeer toe. Want je speelherinneringen zijn bij het ouder worden mooie schatten om op terug te kijken en brengen een glimlach op je lippen als je het kinderen van nu nog ziet doen. 

Wonderen


Elke avond deze week, staat de hemel in de Molenwaard in brand. Met snelle hand schildert de Schepper een kleurenpallet aan de hemel die onwerkelijk mooi is. Mijn vrouw en ik wij kijken er naar en wij verwonderen ons.

Christenen tastten naar wonderen. Bezoeken genezingsdiensten in de hoop iets van de wonderen te mogen proeven die men meent te kunnen vinden onder de handen van een of ander figuur die de Bijbel lelijk uit haar verband meent te mogen rukken en het als zijnde ware  Godsdienst te kunnen verkopen. Alle ogen gericht op het wonder dat zelden komt.


En dat terwijl de ware wonderen elke dag voor het oprapen liggen. Maar wie heeft nog ogen die kunnen zien? Wie staat er nog open voor de dageraad? Voor het wonder van de schepping zelf? Velen menen slechts op grond van tekenen en wonderen te kunnen geloven, doch de ware gelovige beseft dat hij/zij niet op wonderen behoeft te wachten omdat wij er reeds middenin leven en zelf een wonder zijn…

woensdag 9 augustus 2017

Evangelisatie



Mensen die evangeliseren zijn immer van een zeker snit. Vol vuur stormen ze op je af en zouden je het liefst het evangelie met kracht in de strot persen, onder het uitroepen van: zo het woord Gods zit er in.

Hun woordenschat is er ook een waarvan ik bemerk dat het de tale Kanaäns verre overtreft. Je moet minimaal je halve leven in de kerk hebben gezeten om een klein beetje te begrijpen wat ze je willen duidelijk maken.
“Meneer mag ik u wat zeggen?”
Ik: ”Jazeker.”
“U hebt de Heer nodig.”
Ik:” neen, dank u, ik ben geen liefhebber van gevulde chocolade.”
“Nee meneer, u moet niet spotten, Hij wast u schoon van alle vuiligheid.”
Ik: ”Wie? ‘
“De Heer natuurlijk.”
Ik: ’Oh u verkoopt wasmiddelen, nee wij hebben al.”
“U mag niet spotten met de Heer toe nou.”
Ik “Is het zo’n goed middel dan?”
“Meneer laten wij samen de Heer prijzen, dan krijgt uw leven zin.”
Ik:” gaat het waspoeder in de aanbieding dat ik moet helpen met prijzen dan?”
“Meneer kent uw Gods lof dan niet?”
Ik: ”Nee, sorry enkel witlof.”
“Meneer ik ga u een traktaat geven.”
Ik:” nou een traktatie gaat er wel in, doe maar een appelpunt.”
“Meneer kent u het zoenoffer dan geheel en al niet?”
Ik:’ Nee ik ken enkel de natte zoenen van mijn vrouw die zijn op zich een redelijke opoffering.
“Meneer u dient uw oude kleding uit te doen en van u te werpen.”
Ik: ’maar dan sta ik in mijn blote kont op straat.”
“Meneer met u valt niet te praten.”

Ik:’ Dat zegt mijn vrouw ook al.”

dinsdag 8 augustus 2017

Helpende handen


Een beetje vent kan veel. Goed, je hebt mannen die nog geen verfkwast van een tandenborstel kunnen onderscheiden, doch daar is dan toch iets misgegaan in het DNA. Er zijn wat chromosomen weg of zo, weet ik veel! Het grote nadeel van veel kunnen is dat er van je verwacht wordt dat je dan ook veel doet.


Soms door volslagen vreemden die je nog nooit een bak koffie hebben aangeboden, maar menen je gerust voor hun karretje te kunnen spannen.
Zo leer je snel “neen” zeggen. 

Een woord dat slecht valt bij de vragende mensheid. Men wenst er dan ook nog een verklaring 'waarom niet' bij, iets wat men nimmer wenst bij het “Ja” zeggen. Dan wordt het pis pas goed lauw, want “nee” is een prima antwoord en daar moet men het dan mee doen. Tenzij er sprake is van gezonde wederkerigheid.

Hadden ooit een vrouw in de kerk die meende dat de dominee bedoelde met: help elkaar, dat ze mij gerust kon vragen 6 kubieke meter zand naar achter te kruien (in haar tuin) want zij en haar man waren daar te zwak voor.

“Je hebt het gehoord van de dominee,” sprak ze vol vuur en verwachting. Ik stelde voor Paula’s en mijn auto bij haar voor de deur te plaatsen en dat zij en haar man deze eens lekker gingen soppen, terwijl ik het zware werk zou verzetten in de vorm van zand kruien.
Vreemd dat het toen niet meer behoefde. 

Elkaar helpen wil voor velen zeggen: jij moet mij helpen. Maar andersom liggen zaken blijkbaar geheel anders.


Zending

In de kerk waar we ooit ter kerke gingen en nieuw binnen kwamen, bleek iemand de geest te
hebben en zendingswerker wilde worden in een of ander ver land. Vol geestdrift verhaalde hij over de onbekeerde medemens en zijn liefde voor hen. 

Ik zou er een traan van in de ogen hebben gekregen, als het niet zo was dat hij ons (twee nieuwelingen) nimmer een blik waardig heeft geacht. Geen praatje, geen: ’kom eens een bakje koffie drinken” of enige vorm van toenadering. 

Ik vroeg mij af hoe hij meende mensen voor het geloof te kunnen winnen als hij zijn eigen kerkleden zo ijskoud behandelde?
Zulke dingen denk je over na en toen hij mij bij het verlaten van de kerk net als de andere gemeenteleden een folder in handen drukte of ik financieel wilde bijdragen aan zijn missie, overviel mij de vreemde aandrang hem een knietje in het kruis te willen plaatsen.


Heel vaak begrijp ik mensen niet, maar er zijn momenten dat ik het gevoel krijg dat ik in het volslagen duister tast als het om de motieven van mensen gaat. Nederland stikt van de ongelovige mensen, dus hoezo zending in een ver duur land? Is er wat mis aan het vertellen van de mensen alhier over de Heer en hemel?

Begin gewoon eens met een bakje koffie aanbieden van je eigen broeders of zusters. Als dat al niet lukt dan lijkt het mij beter gewoon thuis te blijven i.p.v. de zending in te gaan..

zondag 6 augustus 2017

De Bijbel

Reeds vier Bijbels ter aarde besteld

Dat klinkt wellicht vreemd en behoeft wat uitleg. Een
versleten Bijbel werp ik lastig bij het oud papier, hoewel hij daar op zijn plaats is als wij het hebben over milieu overwegingen. Doch om het woord van de Schepper bij de oude kranten en de lege pakken koek en wc rollen te werpen, is mij te dol dus ik graaf een gaatje op de moestuin en stop de Bijbel er in.
Dan zaai ik er groenten bovenop en zie daar, hoe vruchtbaar zo’n Bijbel is! 

Het jaar er op is er niets meer van terug te vinden en hebben de groenten het complete woord Gods in zich opgenomen, iets wat van veel gelovigen niet gezegd kan worden.

Vandaar dat er veel rare snijbonen onder gelovigen zitten die de mond vol hebben over vriendelijkheid, doch als puntje bij het bekende paaltje komt u en mij te licht hebben gevonden en verwerpen. En dat terwijl de Schepper zelf zegt dat Zijn juk zacht is en Zijn last licht.

Overigens blijkt radijs het beste op de NBG vertaling te groeien terwijl snijboon het uitstekend doet op de Statenvertaling. Het Boek is meer voor aardbei of slappe sla geschikt. Tis maar dat u het weet.

De boer



De boer. Vergruisd door velen, vertrapt, op kasten gejaagd, aangeklaagd, afgestraft en verjaagt. Zo mag ik ze wel noemen. Die overgebleven zijn, lijken me mensen van staal want het pesten gaat gewoon door.


De consument leutert en klaagt over wat de boer zo allemaal fout doet aan vee houden en op welke wijze hij nu weer faalt, doch wenst wel graag zijn sukadelapje als kiloknaller in de schappen te vinden. En na met smaak gegeten te hebben gaan we dan weer lekker schelden op die stinkboer wat hij nu weer voor schandaligs overhoop haalt.

We willen wel zijn melk, doch niet de stront. Wel goedkoop vlees doch geven hem geen verdere ruimte en de middelen om te kunnen concurreren. Nog maar net in staat zijn boerenschedel boven water te houden, tobt de boer verder en wordt als de kop van jut gebruikt.

En dat terwijl het boek der boeken al roept dat een wijze overheid de boer in ere houdt. We hebben er zelfs een fraai spreekwoord voor: geen mens bijt in de hand die hem voedt.
U wel!


Hoogste tijd dat Superfarmer in actie komt om aan al die misstanden een eind te maken en de boer zijn hardwerkende positie terug te geven en te ontheffen van veel blaam die hem onterecht in de klompen wordt geperst....

vrijdag 4 augustus 2017

De Schepping


Meen dat wij een fout beeld hebben van de schepping. Alsof de Schepper na het arbeiden van zes dagen in de shampoo-houding is gezakt en toekijkt naar de werken Zijner handen.
Dat beeld klopt niet. 


Hij is actief betrokken zult, u zeggen en ook dat is zwaar onderschat. Hij “is” de schepping. Hij houdt de schepping in stand als een muziekinstrument het geluid. Stopt de muzikant te spelen dan is alles weg en stil. Er is niets meer over van wat er ten gehore werd gebracht, het is weg.

Krek eender houdt Gods stem alles in het bestaansrecht. De wetenschap heeft zich jaren verbaasd over de achtergrondruis die vanuit het heelal tot ons komt. U hebt dat vroeger, toen de televisie nog via de ether ging vast wel eens gezien, die ruis op de televisie als er geen uitzending was. Dat is de overal en altijd tegenwoordige achtergrondruis die dwars door alles heen en overal bestaat en aanwezig is.

Het is de stem van de Schepper vol informatie, ontelbaar veel intenser, complexer dan wat de mens ooit voor heeft gebracht aan beperkte middelen om informatie over te brengen. Hij, de Godheid spreekt nog altijd. Daarom groeit het gras, doet uw hartje het nog altijd, is er eb en vloed, komt de zon op, draaien miljarden sterren in reusachtige spiralen om elkaar heen.
Hij doet door het geluid van Zijn stem jonge vogels geboren worden, appels rijpen aan de bomen, woestijnen bloeien en gewassen vrucht voortbrengen. Niets wat is kan bestaan zonder Zijn stemgeluid.

De wetenschap zit al jaren met de handen in het haar betreffende de onmogelijkheid van de Schepping, de tijd, de dimensies. Het kan ten diepste niet bestaan en toch is het er. Het is te onmogelijk. Materie bestaat eigenlijk niet echt. Het lijkt bijna een illusie. Als men alle ruimte tussen de materie weg zou nemen en universums en alles wat is zou samenvouwen tot één vaste klont dan blijft er een bal over met de afmeting van een meter of kleiner. De schepping bestaat dan ook niet echt, het is een geschapen illusie waarin wij leven. En toch bestaat zij weer wel. Een onmogelijkheid.


Eenvoudig gezegd is de stem van God de reden waarom u en ik bestaan. Straks zal Hij een korte tijd zwijgen (alles oprollen) en een nieuw geluid laten horen. Een geluid dat ooit pril begon met die ene kreet: het is volbracht. Pas dan begint het echte leven….

Indian summer.

Nog even zomer, doch wie er gevoelig voor is proeft reeds dat we verder in het jaar glijden. Het licht begint te breken en wordt langzaam harder, iets killer. Ook in de lucht zit een vreemde kilte, een geur van voorzichtig verderf.
Honden janken soms hard in de nacht, ze gevoelen de naderende herfst die nog ver weg is en toch dichtbij. De huisvrouwen kloppen uit alle macht hun kleedjes. Aan waslijnen wapperen reusachtige op tweepersoons tenten gelijkende bh’s, in gebloemde motieven als ware de boerinnen bij machte om de hunkering naar de zomer nog even aan hun weelderige boezems te drukken en te rekken.
Voorzichtig, heel voorzichtig worden de nachten iets frisser en je slaapt niet meer enkel onder een laken doch trekt het dekbed al een beetje bij. De parfums worden reeds zwaarder, wapperende meisjesharen in de wind die aan begint te trekken. Misschien, heel misschien komt er een Indian Summer. Dan rekken we de boel als een weduwe die opnieuw verliefd wordt op de tuinman en best nog even wil rollen in het gras. De tijd verglijdt. Ach,niemand zong het intenser en beter dan Frankie…..

Toen ik zeventien was
Was het een heel goed jaar
Het was een heel goed jaar voor dorpsmeisjes
En zachte zomernachten
We verstopten ons voor de lichten
Op het dorpsplein
Toen ik zeventien was

Toen ik eenentwintig was
Was het een heel goed jaar
Het was een heel goed jaar voor stadsmeisjes
Die op stand woonden
Met al dat geparfumeerde haar
En de problemen begonnen
Toen ik eenentwintig was

Toen ik vijfendertig was
Was het een heel goed jaar
Het was een heel goed jaar voor adellijke meisjes
Die zelfstandig waren
We reden rond in limousines
Die hun chauffeurs bestuurden
Toen ik vijfendertig was

Maar nu worden de dagen korter
Ik ben in de herfst van mijn jaren
En nu denk ik aan mijn leven als rijpe wijn
Uit goede oude vaten
Van de rand tot aan de droesem
En het vloeide zoet en helder

Het was een heel goed jaar.


donderdag 3 augustus 2017

Zelfgemaakte deodorant


Wat kunnen wij eigenlijk nog wel als consument gebruiken en tot ons
nemen zonder het risico dat de een of andere kloothommel ons vergiftigt? Sla ik morgen een vent neer, dan draai ik de bak in. Brengt men giftige zaken op de markt waardoor er tientallen tegen de vlakte gaan, dan loopt de uitvinder van het spul gezellig vrij rond. Kijk, waar men mee moet beginnen is die persoon op te sluiten en elke dag 20 stokslagen te geven. (ik bied mij aan dat uit te voeren)

Van deodorant naar eieren, van gifbelten naar E nummers, en weer terug naar nitraat in groenten, ach de lijst met giftige stoffen is te lang om op te noemen. Allemaal bedacht door meneren die in dure auto’s rijden en veel geld verdienen over uw ziekten. Die kankerverwekkende stoffen in deodoranten zijn overigens prima te omzeilen door zelf je deo te maken. Supersimpel, supergoedkoop en het werkt ook nog eens veel beter dan al de in de winkels te koop zijnde deodoranten.


Hoe gaat Petertje te werk? Men neemt een inmiddels lege kankerverwekkende deo en wippen de roldop er af met een mesje. Men neme twee eetlepels Backing soda en roeren daar een geheel neutrale bij het Kruidvat en veel andere drogisten te koop zijnde aloë Vera gel (waterbasis) doorheen. Dan nog een paar druppels etherische olie naar keus en je hebt een superdeo voor een schijntje van de prijs die je normaal neertelt. Het werkt prachtig en je krijgt er ook geen kanker van en als klap op de vuurpijl verkleurt je kleding onder je oksels er niet van…..

Dag kleine meid

De kaartjesverkoopster van de draaimolen. Jong geleerd is oud gedaan en hoe waar is dit! Nou ja, je ze verkocht niet, ze inde slechts de muntjes maar ook dat is leuk.
Winkeltje spelen in het groot. Daar deed ze me aan denken. Dan gaan automatisch je gedachten terug naar mijn eigen jeugdjaren met mijn zusjes. Voor pa en moe het beter vonden te gaan scheiden dan. Daarna ontstond die breuk, die scheuring die nimmer gedicht werd. Kinderen zijn immers altijd het kind van de rekening in dergelijke.

Ik zie ze nog voor me, op spillebeentjes achter hun plastiek kassa met grutterswaren. Zakjes, pakjes, een klein keukentje erbij met esbitsteentjes die je aan kon steken en dan maar klooien in minipannetjes, klodders stroop en meer aan te branden etenswaar. 

Ach, tis allemaal herinnering, daar doen we dan ons hele leven maar weer mee.

Dag klein meisje achter de grotenmensen kassa. Dat je een mooie jeugd mag genieten met veel winkeltje spelen, suikerspinnen en andere zaken die je een basis geven om voor te leven….

woensdag 2 augustus 2017

Touwtje trekken



Het is al zo oud als de kermis zelf en zal nimmer verdwijnen omdat het zoveel overeenkomsten heeft met het leven zelf. We denken
wel dat wij onze eigen keuzen maken op grond van verstandelijk redeneren, doch op de keper beschouwd is het hele leven niet veel anders dan hopen op wat moois dat te komen staat.

Je trekt aan een touwtje waarvan je denkt dat het je kan brengen wat je hoopt en heel af en toe is dat het geval, maar meestal komt er iets uit de verassingszak van het leven waarvan je denkt: wat moet ik er mee aan!

Doch niet getreurd, wij allen staan voor dezelfde kraam en heel hoog in het verborgene is er Een die aan onze touwtjes trekt, dacht ik. Ook Hij zal wel eens balen wat er uiteindelijk tevoorschijn komt. 

Maar het is tevens de kracht van dit spel. Er kan van alles komen, maar meestal is het een sof. Doch als je de uitstalling beziet van wat er allemaal aan de touwtjes zou moeten hangen, dan vormt dit alles toch voldoende om door te gaan in hope.
Trekt u maar!


dinsdag 1 augustus 2017

Vergeefs in de kerk?

Ga ik er vandaag uit met Orkestrale bewegingen in het donker. Let even op de man met de trompet. Zo gevoel ik mij eigenlijk ook in het leven en in het bijzonder in de kerk. Iedereen heeft een plekje en mag meedoen, maar ik sta met mijn trompet wat te springen zonder veel te mogen doen. En zelfs als ik mag toeteren kom een ander in beeld en jat mijn moment. Bedankt weer!
Nou ja, ik blaas wel hoog van de toren dan, al is het maar kort. Heeft u dat ook, dan zijn we in ieder geval samen. Ach, misschien passen wij wel niet goed in het concert van het leven. I never know way. U wel?...