zondag 30 april 2017

Gods wil

Gebeurt Gods wil op aarde altijd?


Een vraag waar menigeen “Ja” op zal antwoorden. Beetje kort door de bocht me dunkt want door zulk een denken zeggen mensen die nergens in geloven: ”Nou lekkere God heb jij met al die oorlogen, die ziekten en dat kind wat laatst overleed.”

Het lijkt vroom en heilig om stellig te zijn in de gedachte dat God overal wel Zijn wil achter heeft zitten. Zo komt men ook tot vreemde uitspraken als: Het heeft de Here behaagd naar huis te halen….” Bij een overlijden komen we deze stelling nogal eens tegen. Alsof het God behaagd om te doden.

Wat zegt de Bijbel nu eigenlijk zelf over die wil van de Schepper? De Bijbel leert ons dat nergens op aarde een mens wordt gevonden die naar Gods wil wandelen wil. En ook: Het is Gods wil dat ieder mens door Zijn Zoon gered wordt.
Gebeurt dat dan? Ehh…nee!
Hoe komt het dan toch dat mensen toch zo krampachtig vast blijven houden om Gods wil in alles wat gebeurt te zien? Is het een blinde vlek? Is het de angst omdat men vindt dat overal de wil van God in zien een vrome gedachte is en dus juist?

Ik voor mij vind het leven te complex en ons kennen is ten dele(zegt de Bijbel). Wij kijken in een spiegel in volkomen raadselen als wij het hebben over de wil van God.
Kunnen we afspreken niet te stellig te zijn in het overal en nergens de wil van God in te zien? Kunnen we stoppen om te menen dat wij alles weten? Zelfs Jezus zat met vragen! Mijn God waarom heeft U Mij alleen gelaten! Toch!

Er kwam een man naar Jezus toe met de vraag: Als U wilt kunt U mij genezen? Jezus zei:"Ik wil, genees," en de man genas. Toch barst het op aarde van de zieke mensen. De Bijbel leert: Gods wil is het volkomende, het goede en rechtvaardige. Gebeuren die dingen dan op aard? Ehh, nee. Moeten wij hier niet eens een keer een les uit leren!
Toe, overal de wil van God in willen zien, plaatst u en mij voor geloofsdilemma’s die uiteindelijk desastreus kunnen zijn want als morgen je kind overlijdt en je staat aan het graf, wat doe je dan met die zogenaamde wil van God in deze? Bedankt God!

Waarom niet gewoon: wij begrijpen veel dingen niet, ons kennen is ten dele, ons begrijpen is ten dele, maar in vertrouwen houden wij vast aan Hem, want tot wie anders zouden wij moeten gaan voor eeuwig leven?

woensdag 26 april 2017

Koningsdag



Een ijskoud maar zonnig begin. In ieder geval met opnieuw een vorst
dit maal aan de grond. Of Willem ook zo’n koude adem heeft durf ik te betwijfelen want anders was hij wel met een Eskimo getrouwd in plaats van een lekkere warme meid. 
De dampen zweven in dit laaggelegen deel van het veen af en aan en geven de vroege fotograaf het idee even in een sprookje te leven. 
Even maar, dan is het weer weg. Het gelijkt op een mensenleven zegt het boek der boeken. Zo zijn wij er en zo zijn we weer verdwenen. Laten we er een mooie koningsdag van maken en niet vergeten dat er een nog veel groter Koning te komen staat….

Willem is Jarig.

Willem, morgen hang ik hem uit hoor! 
Even strijken nog want een vlag moet kreukvrij aan de stok hangen. 
Vast een voorproefje genomen in de vorm van wat oranjebitter en gebak in dezelfde tint. Lekker Willem, van harte man! 
Nog even volhouden dan ben je 50 jaar en tja, eigenlijk begint het leven bij 50 jaar, maar daar kom je nog wel achter..
Abraham...
Mosterd....

maandag 24 april 2017

Vrouwen, kopen en pastoors

Want een vrouw wil graag iets kopen. Daar moet je je als man niet mee bemoeien vind ik. Had een vriend waar ik mee gebroken heb omdat het een gier was. Moest mee met zijn vrouw
als ze een kledingstuk kocht. Ging mee om mee te beslissen. Zoiets doen mannen niet, vind ik. Je moet een vrouw vrij laten in dergelijke en meer.
Als zijn vrouw met de mijne meeging riep ze al: ik mag niets kopen van hem en als ik iets zie wat ik leuk vindt dan gaat hij morgen met mij mee om te kijken of het wat is. Wat is dat voor vent? Wegwezen!
Ik vraag ook nooit wat iets kost als ze met wat thuiskomt. Dat vind ik gebrek aan vertrouwen en ongezonde bemoeizucht. Stel er tegenover dat ook ik vrij ben om als ik er zin in heb geld uit te geven. Maar ik heb genoeg en zou niet weten wat ik nog zo nodig zou willen hebben.
Volgens de kerk zou ik een wellicht een kind moeten wensen. Althans ze bidden bij elke doopdienst voor die arme zielige mensen die geen kinderen (kregen). Maar ik wil geen kind sorry. Bewust voor gekozen dus u hoeft ook niet omslachtig te vragen of alles wel werkt. Weest gerust. Wel blij dat we de katholieke tijd voorbij zijn dat er een priester/pastoor kwam zeggen dat het weer eens tijd werd voor een vers kindje. Ik zou zo’n vent een stuk hostie in zijn oren proppen en met spoed naar buiten werken met de zegen na en desgewenst de absolutie….


De Kostganger


Kwam een oud prentje tegen die ik van een nicht ontving. Op
de foto een aantal mensen waaronder “ome Jaap” de kostganger van oma.(rechts van ons, links van oma)
Oma was geen vrouw die gaarne op de foto ging, dat is wel duidelijk. Ze keek naar de fotograaf of ze hem na het kiekje eigenhandig per direct zou verwurgen. Oma mocht je of niet. Zo niet dan moest je oplazeren.

Haar Kostganger was “ome Jaap” (want als kind noemde je buren, kennissen etc. in mijn jeugd altijd “Ome”. Een kostgangers (een woord dat uit de gratie is geraakt) was iemand die een klein kamertje of kleine ruimte had met een bed en een nachtkastje en dus bij je sliep. De maaltijd werd ook door oma verzorgd en de was etc. Zo’n kostganger betaalde een X bedrag en hoorde op die manier een beetje bij het gezin en droeg bij aan de kosten van het bestaan.

Oma was altijd een beetje vies van oma Jaap en aangezien de douche boven was mocht hij niet met zijn vuile onderbroek in de hand de trap af om dat in de wasmand te gooien. Als hij toch boven was om te douchen moest hij zijn ondergoed maar uit het raam werpen op het achteruitje. Dat ging jaren goed en na het douchen, slofte ome Jaap dan neerwaarts en raapte zijn ondergoed van de grond en deponeerde het dan in de wasmand die in de keuken stond, zodat oma zich niet behoefde te ergeren aan ome Jaap die door de huiskamer wandelde met in zijn handen zijn vuile onderbroek. Ja, oma was een beetje raar en lastig, nu weet u waar ik het van heb.

Het ging overigens goed totdat oma een keer onder het raam stond toen ome Jaap zojuist zijn vuile ondergoed precies bovenop oma’s kop smeet. Daarna mocht hij toch weer met zijn vuile goed door de huiskamer wandelen….

Oma geloofde in God. Bidden deed ze ook. Ter kerke deed ze niet aan en een Bijbel herinner ik mij ook niet. Wel veel romans die ze gaarne las. Van haar zal ik denk ik die hang naar de Schepper wel hebben meegekregen. Bedankt weer…

zaterdag 22 april 2017

Als het hek van de dam is…



Er zijn zaken in het leven waarbij je even diep na moet denken. Voor je het weet is het hek van de dam en meestal loopt er op het weiland dan net een stier. Dat wordt hollen geblazen dus even je plaats kennen en achter het hek blijven.

Drank. De meesten proberen angstvallig die laatste neut of die allerlaatste gekoelde goudgele cilinder niet te nemen. Maar het hek is reeds van de dam en beter kun je die eerste overslaan. Dan houd je de controle gemakkelijker. Na die eerste is het lastiger om tegen de tweede nee te zeggen. Of tegen de tiende. Meestal eindig je dan toch weer blauw op in de heg met de fiets.
Vroeg aan een grote baas van een te groot concern om het bij name te noemen alhier, of hij (hij is inmiddels 78 jaar) ergens spijt van had in zijn leven? Hij behoefde niet lang na te denken en biechtte mij het volgende op. Ik was een jonge man (ik niet, de baas van het concern hé) en verliefd op een vrouw van het kantoor. Maar ze was gehuwd en hij ook en ze waren gelukkig gehuwd. Maar het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan er hij werd steeds een beetje gekker op het vrouwtje op kantoor en zij op hem, maar het werd nimmer uitgesproken. Op een middag stond ze op de bus te wachten en het regende zo dus hij naam haar mee in zijn dikke auto om even thuis te brengen. In de auto had ze hem bij het afzetten smachtend aangekeken en toen had ik had moeten kussen maar deed het niet.
Aldus de baas. Hij had er nog altijd spijt van dat hij dát niet gedaan had. Ondanks zijn goede huwelijk en haar goede huwelijk, dacht hij dat die ene kus een gemiste kans was. “Je mag toch wel één bonbon nemen uit het doosje, ”was zijn gedachte.

Ik ben zo bang dat hij ongelijk heeft. Zal u vertellen waarom. Omdat die ene kus net als die ene eerste borrel, het beste overgeslagen kan worden. Geef  of neem je um toch, dan is er geen houden meer aan en eindig je weer op in de heg of erger het hoge gras.

Als er één ding is waar onze zwakte zit als mens dan is het wel onze zelfbeheersing. Derhalve verbaast het mij niet dan de statistieken uitwijzen dan 20% van de bevolking bastaardkinderen zijn. Zelf Prins Bernhard zaaide rijkelijk en overvloedig. Maar slim en netjes was het niet. Kom, laten we een oranjebitter nemen en hier een les uit halen. Of beter in het geheel geen bitter misschien. Glaasje water dan? Om bij te komen van de schik…

donderdag 20 april 2017

Stijfselkissies



Moeder moest weer oudbakken liedjes zingen. Ach, ze bedoelen het goed hoor in het tehuis, tuurlijk. Allemaal tranentrekkers waar zelfs een bouwvakker met spoed
van aan de racekak zou gaan. Maar tos nu eenmaal niet anders. Ben je oud dan wordt er van je verwacht dat je oudbakken liedjes zingt en daar van geniet. Ik zou zelf liever vol gas met de oude Harley over de gangen razen, maar dat zal dan wel weer niet mogen.

Moeder houdt overigens van the rolling stones en Pink floyd. Maar dat zingen ze daar niet. Sterker nog, ze kennen het niet eens. Ma zingt dapper mee dat ook haar wiegje een stijfselkissie was, maar in haar ogen glimt een lichtje dat lijkt te zeggen: stelletje oude koekenbakkers hier.

Als ik nog wat ouder word, mot ik er vast ook aan geloven. Ik moet er niet aan denken als ik eerlijk ben. Hoe lief het ook bedoeld is. Ik word vast een vies oud mannetje wat ik je brom. Wat? Ja je hebt vast gelijk, ik ben het al. Ik houd niet van zingen. Zoenen, dat is het ware goed. Maar dat zal ook wel niet mogen. Waarom kan ik als priester nooit eens normaal doen? Misschien omdat christenen vaak zo saai zijn. Ik heb die staat nog niet bereikt. Dat het maar lang zo blijven mag. Sorry God……


woensdag 19 april 2017

Wie brengt je thuis?


Bedtijd, nou ja eerst nog even douchen hoor. Ik sluit hem af deze dag met een van de mooiste nummers ooit gemaakt. We hebben tenslotte allemaal wel eens iemand nodig die ons even thuis brengt. Of op pikt. Of opraapt als we gevallen zijn. Of die je troost als het leven pijn doet. We zijn ten diepste eenzame wezens opgesloten in onszelf. Echt contact is spaarzaam dacht ik. We leven naast elkaar. Werken met elkaar, kussen elkaar misschien weet ik veel. Maar heel diep van binnen komt niemand. Daar ben je altijd alleen. Hoe fijn is het dan als er in ieder geval eentje is die je in de nacht van het leven eindelijk thuisbrengt.

De hemel is voor mij geen plek om met je blote reet op een wolk te zitten met een lamlendige gouden harp. Het is de plaats waar wij elkaar eindelijk omhelzen in een alles openbarende gemeenschap. Om nog maar te zwijgen over Hem. Ik kan niet wachten. U wel….

maandag 17 april 2017

Over je schouwer kijken

Soms moet je wel eens over je schouder kijken of alles nog oké is in het leven. De Bijbel leert ons dat we vooruit moeten zien. Achterom zien zou niet handig zijn want een boer moet rechte voren trekken. Maar ik ben geen boer en trek geen voren.
Dus ik meen dat af en toe even over je schouder kijken naar wat je achter je hebt veroorzaakt ook van veel belang zijn en je behoeden voor ontsporen.

Versprekingen in de kerk



In de Goudse glazen prijkt een afbeelding van over over overgrootvader van mijn vaders kant. Een wat norse man die wat nekhaartjes overeind laten staan als ik naar de afbeelding kijk. Lijkt me geen vrouwvriendelijk type. Misschien vergis ik me.
Over vergissingen gesproken: was een tijdje geleden in de
Gouwekerk waar een voorganger meende zich een accent aan te meten. Sommige dominees/ voorgangers hebben dat. Ze spreken in de kerk vanaf de kansel geheel anders dan als ze maandagmorgen bij de slager een onsje bloedworst bestellen. Men noemt het wel: de tale Kanaäns. En denk nu niet dat dit enkel in de behoudende wat zwaardere richtingen speelt. Dit is een Pinkstergemeente waar ik te gast was en de spreker vervormde zijn woorden zo dat: de Heilige Geest klonk als: Geilig beest. Ergerde mij er nogal aan als ik eerlijk ben. Doe normaal en spreek normaal!
Erger werd het op die Paasmorgen toen hij luidkeels vanaf het podium begon te roepen: De Levensvorst is uit het graf opgestaan voor uw en mijn zonden.
Het klonk toch heus als: De Leverworst is opgestaan uit het graf voor uw en mijn zonden.
Ik wist het niet, u wel?
Heb er een liedje bij dat wellicht met enige verbuigingen tot een nieuw opwekkingslied kan verworden. Het gaat zo: Liever Kips leverworst, dan gewone leverworst, ratattatatatata……

Toe, sprekers en voorgangers, praat ff normaal ja…

zondag 16 april 2017

Wanneer begint de dienst (aan Hem?)

Las vandaag op de liturgie van de kerk dat er zingen was voor de dienst begon. Nu denk ik altijd diep na over dergelijke zinnetjes en kwam er niet uit. Bedoel maar: wanneer vindt de kerk dat de dienst begint? Bij het vollopen van de kerk? Nee
dus. Bij het orgelspel? Ook niet.
Bij het gezamenlijk zingen? Nee dus. Als iedereen er is? Nee dus. Als God er is? Nee, dus want die is er altijd. (hoop ik)

Geeft dit niet een vertekend beeld van hoe wij de Dienst moeten zien? Waar in de Bijbel lezen wij dergelijke? Is het hele leven eigenlijk geen aaneengesloten dienst (aan Hem)? Trekken we zaken niet los van elkander alsof de dienst (of zo u wilt het DIENEN van Hem) een begin heeft op een bepaalde tijd en een einde? Alles binnen de kerk! De kerk geeft wel aan hoe en wat.
Door wie wordt bepaald wanneer een dienst is begonnen dan? En wie heeft dat gezag om een dienst als zijnde nog niet of juist wel begonnen te bestempelen?
Zingen voor de dienst? Ik kom er niet uit. Dacht dat namelijk alles wat men doet tot eer van Hem, bij de dienst hoorde. Niet het horen van hoe wij moeten leven is dienst(baarheid) doch het daarna naar buiten gaan uit de samenkomst en in actie komen.

Ik zal wel weer een boos berichtje krijgen van mensen die mijn gedachten onverteerbaar vinden, maar dat moet dan maar...

zaterdag 15 april 2017

Geloven is voor de zwakke



Zomaar een paar woorden, die een oud mannetje tegen een nog ouder mannetje sprak, welke samen op een bankje in het plantsoen zaten. “Weet
je waarom ik niet in een God of hogere macht geloven kan”” “Vroeg het oude mannetje met de reusachtige zinksnijder waar een druppel onder hing die maar niet wilde vallen? De ander haalde slechts zijn broze schouders op in afwachting van wat er komen zou. “Dat heeft te maken met het leed in deze wereld. Al er een Schepper zou bestaan dan vind ik het ronduit een schoft”. Het andere oude mannetje kuchte even en stak de brand in een sigaartje. “En dan, hervatte de man met de grote zinksnijder: geloven is voor de zwakken. 

Wie heeft God nodig in deze tijd? Heb je pijn dan ga je naar de dokter en hebbie honger nou, dan kun je gratis voedselpakketten krijgen bij de voedselbank. Nee, voor mij geen Schepper die dat aan zou sturen, welnee. Een God, ja dag hoor mijn neus uit.”
De ander sprong op van het bankje als door een wesp gestoken en riep tussen twee fikse halen van zijn sigaar:” Nou mot je eens goed naar me luisteren Herman, jij weet dat ik naar de kerk ga en wel degelijk in God geloof, mot je me daarom altijd sarren? Mien en ik bidden elke avond voor je, als je dat maar onthoudt.”

Herman zuchtte en keek verbaast. “Bidden is ook voor de zwakken,” riep hij de zinksnijder na die zijn rollator startte en weg kuierde over het grindpad. Na een paar meter keerde hij weer om en riep: ”Waar ga jij dan heen met je zonden?”
“Zonden, zonde, man ik heb geen eens zonden, schreeuwde Herman terug.” “Je liegt, “schreeuwde de zinksnijder. “Niet waar.” “Wel waar.” “Niet waar….”

Enfin, ik ben maar doorgelopen.

dinsdag 4 april 2017

De grote (blijde) boodschap

Op de muur van ons toilet staat: ”kom effe zitten.” Een aardige spreuk me dunkt die wij niet te letterlijk moeten nemen anders staat heel de Molenwaard morgen voor de deur om te komen doordrukken.

Mijn moeder schreef in een jolige bui ooit op de muur van de Wc:” Poep je niet dan rust je toch.” Pa was er niet blij mee maar wat er stond was niet meer uit te wissen.
Persoonlijk vind ik dat de massa een kleine wc ruimte heeft (wij ook). Zelfs enorm riante huizen zit je vaak toch weer te downloaden in een piepkleine schoenendoos. Het schijnt te maken te hebben met schaamte. In een grote ruimte vinden veel mensen het niet fijn om hun ding te doen. Nee, klein bescheiden schijten heeft de voorkeur en dat terwijl wij toch spreken over de grote boodschap.
Er zijn er die lezen tijdens het toiletbezoek, de krant. Een mij volslagen vreemde gewoonte want ik zit er niet om drukwerk te zien, doch om zelf klaar te komen met drukwerkzaamheden. Lees ik daarbij het (slechte) nieuws dan ben ik bang dat alles weer naar binnenschiet, want we leven in een dolle wereld hoor.
En dan, ik ben geen langzitter. U wel? In militaire dienst als commando-opleiding moest je in 35 seconden kunnen kakken plus veegwerk. Lukte dat niet dan werk je van de pot gerukt.
Enfin, Wc verhalen ten over. Ik toon u ons kleinste kamertje en als het aan mij had gelegen was het drie keer zo ruim….


maandag 3 april 2017

Barabbas of Jezus?



De naam Barabbas betekent: zoon van (de mens). Bijzonder dat nu juist deze Barabbas naast de Here Jezus gekozen kon worden. Eigenlijk twee zonen.
Een zoon vanuit de mensenkinderen, Barabbas geheten en een uit de hemel, de Here Jezus genaamd.
Een schuldig en een onschuldig. De schuldige werd vrij, de onschuldige droeg de straf. De schuldige kreeg het leven, de onschuldige de dood.
De naam Barabbas betekent ook: zoon van de Vader. Ook hier waren twee zonen van de vader. Een uit de mens en een uit God. Twee kinderen, twee mensen, twee maal Adam. Een uit de mensen en een uit God, de nieuwe Adam. Zien we hier de diepgang achter dat moment van veroordeling? Zoiets treffen wij alleen in het boek der boeken, de Bijbel. Geen enkel zogenaamd spiritueel boek heeft deze diepgang.
U en ik werden vrij, gelijk Barabbas vrij werd. Hij droeg onze schuld, stierf aan Zijn liefde voor ons en stond door die geweldige kracht op uit de dood.

Barabbas of Jezus, nog altijd klinkt die roep.

vrijdag 31 maart 2017

Tot straks lieve vriend



Beetje verdrietig hier want onze vriend Ds. Abma, jaren predikant in

de Sintjanskerk in Gouda is deze week overleden. Twee maanden geleden nog bij elkaar op de koffie met zijn lieve vrouw en nu is hij helaas niet meer onder ons. Mis nu al de zinvolle gesprekken met hem, de over en weer ideeën over het gemeenschappelijk geloof.

Nou ja, het afscheid van hem is geen vaarwel maar een tot ziens, doch de dood is hard, te hard. Velen zeggen: ”de dood hoort ook bij het leven.” Wat napraten is zonder nadenken want iedereen die met de dood te maken krijgt in zijn naastenkring zal gevoelen dat de dood eigenlijk de grootste vijand is van het leven en er derhalve zeer zeker niet bij hoort. Laten wij Gods woord in deze laten spreken als er gezegd wordt:” Want dit verderfelijke moet onverderfelijkheid aandoen, en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen.

En wanneer dit verderfelijke zal onverderfelijkheid aangedaan hebben, en dit sterfelijke zal onsterfelijkheid aangedaan hebben, als dan zal het woord geschieden, dat geschreven is: De dood is verslonden tot overwinning.
Dood, waar is uw overwinning!

Op een paar bordjes bij ons in de straat stond het weer anders…

woensdag 29 maart 2017

De wegwerpmaatschappij


Onze overheid leek het een goede ontwikkeling om op allerhande weinig aan bederf onderworpen producten ook een houdbaarheidsdatum te zetten.
Ik kan me indenken dat melk, zuivel in het algemeen en vlees, vleeswaren etc. een houdbaarheidsdatum nodig kunnen hebben. Maar wat moet de houdbaarheidsdatum op een flesje bier dan? Op koek, snoep, zuurkool? Zijn ze in de tweede kamer bang dat wij niet meer kunnen proeven of ruiken of zo? I.p.v. een wet te bedenken waarop fabrikanten al die kankerverwekkende toevoegingen niet meer mogen verwerken in ons voedsel op straffe van castratie, want daar zou ik juichend voor zijn.

Vond in het vakje van de koelkast een vergeten pakje zuurkool 14 maanden over de datum en……gisteren gegeten heerlijk! Wist je dat er mensen zijn (vaak jongeren) die zo blind varen op die achterlijke houdbaarheidsdatums dat ze niet eens de moeite nemen om te proeven. Hup weg er mee in de vuilnisbak. Had laatst iemand hier die (ik ben geen bierdrinker) me een flesje bier teruggaf met grote ogen want…..het was 1 maand over de datum dus meneer bliefde het niet meer. Sorry, dan ben je ook een product van deze moderne tijd en geloof mij nu maar, dat hele geleuter over houdbaarheid zal straks ook voor mensen opgaan. Niks geen euthanasiepil. Krijg je een houdbaarheidsdatum op je kop waarna ze je begraven als die verlopen is, goed of niet goed, weg ermee!

zondag 26 maart 2017

Zondagrust



De zondagen zijn in de Molenwaard altijd zaligheden van rust. Geheel anders dan in Gouda op de Goudseweg waar altijd wel een buur de zondag koos om de heg
elektrisch te snoeien, het gras te maaien, de schuurmachine op gang te trekken en de dakgoot of de voordeur te gaan schuren of gerust een paar vierkante meter brandhout met de kettingzaag klein te zagen. Ronduit asociaal was dat.
Ik bedoel, je hoeft niet gelovig te zijn om elkaar een dag in de week wat rust te gunnen. Maar dat werd daar niet gegund en als je er iets van zei, dan werd je als een kinderachtige zak gezien en jeukten mijn handen. Wel, dat zal dan allemaal wel waar zijn, wij ervaren de rust hier als pure heerlijkheid en danken de Schepper op onze blote knietjes dat we eindelijk van de rust die we zelf ook wensen te geven iets terugkrijgen.
Want rekening houden met elkaar was in Gouda heel ver te zoeken. En dat is jammer want een goede buur is beter dan een verre vriend en hier in de Molenwaard kent men nog principes die in veel steden lang vergeten zijn. Je geniet van de vogels, de wandelaars, de fietsers, een praatje over de heg, de geiten en de boer die de lammeren en schapen even in de zon brengt op een weiland. Voor velen niets bijzonders misschien, voor ons gebedsverhoring

Enfin, vandaag weer maandag dus de schuur opruimen. Vrouwen maken altijd zo'n zooi in mijn schuur!.

zaterdag 25 maart 2017

De zondagmorgen kerker



Je wel eens afgevraagd waarom een preekstoel een stoel heet? Ik bedoel, zo’n spreker
blijft toch heus staan terwijl hij zijn boodschap brengt. Overigens vind ik “boodschap” niet zo heel toepasselijk uitgedrukt. Het ruikt naar grote boodschap, om over dat uitdrukken dan nog maar te zwijgen. Heel belangrijk of een woord overkomt, is als er gesproken wordt in de “wij-vorm”. We zijn allemaal mensen en de koning van het land stinkt heus ook als hij naar het kleinste kamertje gaat, dus laten we elkaar niet indelen in hokjes. Soms maken sprekers er een verkeerde gewoonte van om zichzelf buiten de boodschap te plaatsen alsof het hun niet aangaat, maar meestal gaat het goed. Preekte vroeger zelf ook regelmatig.
Het woord preekstoel of zo u wilt Kansel of wat komt van het Duitse Kanzel, wat weer komt van kerker. Moeten wij dan denken aan iemand die kerkt? Een kerker? Iemand die de kerk bezoek?
Of moeten wij denken aan een donker hol met traliewerk waar mensen in gevangen zitten een kerker? 

Hoe het ook zijn mag, één ding is duidelijk voor allen die geloven: laten wij acht slaan op elkaar. De Schepper zegt het zo, als Hij naar de mensheid kijkt: ”Mijn volk is uitgebuit, weggeborgen in kerkers (daar heb je um al) en er was niemand die zich er druk over maakte en zei: ”Geef terug.” (jesaja 42:22)

donderdag 23 maart 2017

Kinderen en dominees

Kinderen in de kerk van Gouderak op een open monumenten dag. Is al
weer heel wat jaartjes geleden, toen stond er ook een heel goede predikant (Schroten) met een hart van goud. Later kwam er een met een "luchtig hart" die van mij met de zegen na direct weg had gemogen, doch de kerk heeft hemel en aarde moeten bewegen om hem ergens weg te kunnen moffelen, God dank.
We hebben er toen dominee Schroten er stond, heel fijn gekerkt, maar aan alles komt een eind.

Het zo aardige van kinderen is dat ze geen drempels kennen. Ze wippen zo naar binnen ook al komen ze er niet maar in een andere kerk of geheel niet. Onbevangen heet zoiets. Een begrip dat wij mensen bij het ouder worden verliezen omdat we in de loop van het opgroeien regelmatig onze neus stoten tegen wat anderen allemaal vinden.

Ik houd van het ontwapenende van kinderen. Ze zijn echt, ook al een woord dat aan slijtage onderhevig is. Want wie is er nog echt in deze dagen? U misschien?

woensdag 22 maart 2017

De Here Jezus wil dit land regeren



Ik las het op de borden die een weekje geleden diende om de politieke partijen te worden gebruikt om hun campagne affiches op te gommen en nu overplakt worden door
“christenen”  die geen boodschap hebben aan de wet. Ik dacht erover na en geloof het niet, als ik eerlijk ben.  Het is me te eenvoudig, te menselijk gedacht. Bedoel als Hij het land wil regeren Hij dat al lang gedaan had. Hij heeft een groter doel voor ogen, me dunkt. Pas als je goed nadenkt over zo’n affiche blijkt hoe beperkt ons denken is. Hij wil geen oude in zonde gevallen aarde regeren, ben je mal. Hij maakt een heel nieuwe. Pas dan begint het grote regeren.
Als u Hem drie vragen zou willen stellen, welke zouden dat zijn? Er dient in mijn geest direct een scala vragen op.
Waarom schiep U die alles weet de duivel?
Waarom sterft een lief kind soms een uur na de geboorte en wordt een heel slecht mens soms erg oud?
Als de aarde maar 6000 jaar oud is, hoe kan het dan dat wij sterren kunnen zien op 1000000 lichtjaar afstand?
Hoe zit dat met die dinosaurussen?
Hoe bouwde men de Piramiden?
Hoe loop je op water?

Waarom, waarom, waarom. Herkenbaar meen ik. We hebben ze allemaal wel die waaroms. En laten we nu niet doen of waarom vragen altijd fout zijn of getuigen van ongeloof. De Heer riep zelf ook: ”Vader waarom hebt U Mij alleen gelaten?”

Nee, niet dat waarom is fout. Waar de werkelijke fout ligt is dat wij menen dat de Schepper na te rekenen is. Wij bedenken hoe Hij het ongeveer moet doen en wat en hoe te regeren, want dat wil Hij vast wel. Denken wij. 

woensdag 15 maart 2017

Tante Klok-klok



Had een tante in de familie (ze rust in vrede) die de eigenaardige gewoonte had je bij elke feestgelegenheid je in je nek te lebberen. Dat zou nog tot
daar zijn, doch naarmate ze ouder werd begon haar huid om de een of andere reden te ruim om haar hoofd te zitten, zodat ze veel weghad van een kalkoen. Ook haar stemgeluid vertoonde ernstige overeenkomsten met het:”Klok, klok, klok-geluid, dat deze pluimveestapel meent moeten voortbrengen.
Aan kinderen was ze nimmer begonnen omdat mijn oom een ernstig motorongeluk kreeg in militaire dienst waarbij bij zijn trouwgereedschap dusdanig beschadigde dat het nog wel een geweer bleef, doch met laten we zeggen, slechts losse flodders. Oom Janus was een (zoals men dat placht te zeggen) slapjanus geworden en hij leed er bitter onder. Doch toen bleek dat de Spaanse vlieg ook geen uitkomst gaf en de Viagra nog niet uitgevonden, was oom ontroostbaar.
Tante berustte in deze situatie, doch bij elk feestje of verjaardagspartijtje haalde ze een deel van de schade in door je in je nek te kussen en zo dicht mogelijk bij je mondhoeken zodat er van een echte tongzoen geen sprake was, doch het scheelde niet veel. IK zie me nog wel eens liggen in duistere dromen op de stoel en tante er zo half overheen met al die lellen en vellen.
Soms vragen mensen mij hoe ik geworden ben die ik ben geworden? Ik wijs dan altijd naar tante, want iemand moet tenslotte de schuld hebben, niet waar.

Op haar grafsteen staat geschreven: Ongebruikt retour…

vrijdag 10 maart 2017

De hervormde gemeente in Groot Ammers 16 april 1645



D.s Henricus de Goy bediende het avondmaal in de kerk. Willem Frederik van Nassau-Dietz bezat in die dagen het Slot Liesveld en ging ook alhier ter kerke.
(blijkens de aantekeningen in het oude kerkeboek). Handig als je dat als lid even mag inzien, je leert nog eens wat zo van de kerkelijke geschiedenis van Groot Ammers. Het bouwjaar van het oude slot is niet goed na te gaan, men houdt het op 1042.
De Gemeente (de kerk dus) heeft er een prachtig aandenken aan over gehouden wel te verstaan twee zilveren avondmaalsbekers met de inscriptie: Ghij en cont niet den drinckbeker des Heeren drincken ende den drinckbeker der duyvelen.

Van het eens zo imposante kasteel is slechts het oude koetshuis over (bouwjaar late zestiende eeuw) waar nu een Barones in woont die volgens de bevolking alhier voordringt bij de kassa van de winkel. Een eigenaardige gewoonte die wellicht stamt uit de tijd dat de adel nog hoogtij vierde. Goddank is dat voorbij. Hoewel…..

woensdag 8 maart 2017

Hervormde kerk Groot Ammers

De Hervormde kerk in Groot Ammers is de moeite waard om eens te bezoeken. Elke zondag open. Diensten vanaf 9.30 tot 11.00 uur. Maar
ook op monumentendag een bezoekje waard....
God woont er niet hoor, dat is een grapje van de voorgangers want de Schepper aller dingen wil geen kinderhartje op de wereld inruilen om in een gebouw van stenen te gaan wonen. Hij woont in uw hart. Als u een open deur hebt voor Hem dan, want de mensheid is op te splitsen in twee groepjes. Hen die Hem verwachten en hen die Hem laten wachten. U mag zelf kiezen....

zondag 5 maart 2017

Gaan auto’s naar de hemel?


U kunt dat een vreemde vraag vinden en dat is het ook. Maar ik werd vanmorgen (bij het vreemd ter kerke gaan) getroffen door de kreet: kerkauto’s.

Nu ken ik veel hoor. Oude auto’s, die wij wel oldtimers noemen en waar geen wegenbelasting voor behoeft worden betaald. Botsauto’s waarmee je naar hartenlust kunt doen wat je eigenlijk ook met je personen auto zou willen doen, doch de moderne auto’s hebben geen bumpers meer dus er valt weinig te botsen en als je het wel overkomt, is de reparatie duur.
Je hebt volksauto’s die wij Volkswagens noemen voor Jan met de pet. Aso-bakken, waar rijke mensen over de volle breedte van de weg je mee voorbij stuiven en  refo-karren waar zekere kerkelijke stromingen zich met veel kinds in over de Heerbaan verplaatsen, Je hebt elektrische auto’s, voor de milieubewuste medemens. Autodrop, voor de smulpapen die niets liever doen dan vreten achter het stuur, het is mij allemaal bekend.

Doch kerkauto’s daar kijk je toch van op. De moderne uitvoering van de vurige paarden en wagen waarmede Elia ten hemel voer wellicht? Wat wel de vraag opwerpt wie deze auto’s besturen? Dominees, ouderlingen, heiligen? Lastig, ik tob over dergelijke zaken. Bedoel als je naar de hemel kunt met de auto lijkt mij dat vooruitgang. Of zou de Schepper zelf met de auto komen? Sommige sprekers menen immers dat Hij in de kerk woont. In de klokkentoren of zo.  En tja, dan is het minste wat Hij mag verwachten om voor de deur te kunnen parkeren….

vrijdag 3 maart 2017

Het restant van het kasteel op Ammers


Het wordt bewoond door de barones en iedereen zegt dat ze niet zo lief is. Ik spreek niet uit ervaring en wil het snel eens zelf aan de levende lijve ondervinden. Blaas met de oude Harley gewoon het terrein op en dan zien we wel of ze naar
buiten komt met een jachtgeweer. Of haar butler toeroept, want dat kan natuurlijk ook. “James werp met spoed dat gepeupel op zijn helse machine van mijn landgoed!”
Heb het aan veel mensen gevraagd en iedereen zegt dat ze niet lief is. Wat de vraag opwerpt hoe dol je het moet maken als niemand je lief vindt? Is het eigenlijk een voorwaarde om lief gevonden te worden in het leven? Velen vinden mij ook niet lief en dat klopt, ik ben niet lief. Mocht als een van de vechtersbazen van Gouda ook jaren deze tittel dragen. Als je het kaas niet van je brood laat vreten en een eigen mening hebt, vinden mensen je vaak niet lief. Mee waaiers motten we hebben. Ja knikkers. Sorry, ik heb een eigen mening, derhalve vallen veel christenen ook over mij, want niet wat de voorganger zegt is voor mij maatgevende, doch wat de God zelf leert.
Niet de catechismus, leerstellingen en dogma’s zijn mijn leidraad, doch de Bijbel zelf. Zijn die dan niet in overeenstemming? Soms. Bedoel dat de kerk in haar heilsgeschiedenis massa’s regels heeft bedacht die slechts het gevoel voor eigen waarde verhogen doch geestelijk gezien geen gewicht in de weegschaal plaatsen. Lopende naar de kerk, was er zo een die later (Goddank) is afgeschaft (in veel gemeenten). Nu klagen sommige kerken dat men parkeergeld voor de auto moet betalen op zondag, opdat men vindt recht te hebben op gratis parkeren. Veel ouderen zouden zich met recht omdraaien op hun laatste rustplaats want kwam je in hun tijd niet met de benenwagen, dan werd je als paria bezien, in die dagen. Over meten met twee maten gesproken!

Het boek der boeken leert hierover: onderzoek alle dingen en behoudt het goede….

Wet en genade


Bij thuiskomst vond ik in de brievenbus tussen de gratis huis aan huis krantjes een briefje van de post dat ze mij niet thuis hadden getroffen en een pakje wilde afleveren.
Ik kon het nu zelf ophalen en sprong meteen op de fiets want je wilt wel eens weten hoe of wat er in dat pakje zou zitten. Was me niet bewust een of andere bestelling te hebben gedaan via internet want ik ben nog zo’n ouderwetse zak tabak die eerst wil zien, voelen, ruiken en dan pas kopen en dat gaat niet bij internetbedrijven. 

Maar misschien dat Paula in een opwelling van koopdrift, die vrouwen vaker overvalt dan mannen, me dunkt, iets in bestelling staan, je kunt niet weten. Bij het postkantoor werd mij verzocht mij legitimeren, maar ik had niets bij me dus dat kon niet. Doch ik kon de oude man die achter de balie stond uit de kerk als zijnde Piet. Hij schonk altijd op de eerste zondagen van de maand koffie en serveerde er een gortdroog koekje bij na de kerkdienst. 

“Piet je kent me toch wel, ik zit nota bene in dezelfde kerk dus wat nou legitimeren?” Wet is wet vond  Piet en was onvermurwbaar, hij diende mijn legitimatie te zien of anders geen pakje. Ik ben een wat driftige natuur, velen weten dat wel en vertelde Piet dat hij het pakje dan maar in zijn rectum moest duwen en verdween nijdig het postkantoor uit. 

Na drie dagen verscheen opnieuw de pakjesbezorger voor de deur compleet met baard en grijns en overhandigde mij het pakje zonder enige vorm van legitimatie te moeten overleggen. “Het lag nog op kantoor meneer dus ik geef het even af, en een goedemiddag.”
Piet schonk koffie die zondag en vroeg me: ”Koffie of thee?” Ik zei: ”Wie bent u? Ik mag geen koffie of thee aannemen van vreemden, kunt u zich legitimeren?” Piet verslikte zich even en liep vervolgens paars aan. Ik heb maar geen koffie aangenomen en zal zulks ook nooit meer doen. Zijn leut smaakt me te veel naar de wet en niet naar genade…

donderdag 2 maart 2017

Hemelse speeltuin ( de kleine Betuwe in Haastrecht)

Meneer Bolk ( de kleine Betuwe in Haastrecht)

Twee jaar gelden mocht ik nog bij meneer Bolk op de koffie komen. Wie speelde er niet? Bedoel de kleine Betuwe in Haastrecht. Het was in mijn kleuterjaren het hoogtepunt van vertier als moeder riep: ”vandaag gaan we naar de speeltuin jongens.”

Dan was het feest op een kleedje mierzoete gazeuse drinken, boterhammen met mieren en zand, dat maalde er niet om. Een schommel tegen je hersens en even janken en hup daar ging je al weer. Op naar de ton om in te draven. Je pleurde op je bek dus hup tand door je lip, kusje er op en weer verder. In de schuitjes die piepten en knerpten als oude heksen. Dan de Chinese schommel op en hoger en hoger tot je hersens aan de bovenkant raakte van het metalen frame. Meisjes duwen op de schommel en bij elke duw raakten hun lange haren je gezicht, heerlijk! Een ijsje in de uitspanning van ome Cor. Dan naar de Pelikaan het vliegtuigje aan de metalen kabel. Dames in korte rokjes joelden als ze tot op hun jarretelles drijfnat van het opspattende water op het einde van de glijvlucht weer op de kant kropen.
Het doolhof met her en der lachspiegels waarin je een lange kop kreeg als je er in keek. Dan je hand laten lezen door een van de wonderlijke apparaten die er stonden. Of schieten in de schiettent. Midgetgolf waarbij je de bal steeds naast de baan sloeg. Meneer Bolk, nog een jonge man die te midden van al dit genot rondliep als een veldwachter. Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Bedankt meneer Bolk, u was de kindervriend uit mijn jeugd. Van mij heeft u de hemel verdiend. Maar de hemel wordt nooit verdiend, doch uit genade weggeschonken aan hen die Hem de aller, aller, allergrootste kindervriend kennen. En dan? Ja wat denk je? Spelen natuurlijk. Dat grote mensengedonder heeft nu lang genoeg geduurd, vind je niet!

woensdag 1 maart 2017

De gebondenheid van een vrij land

De overheid houdt u en mij voor dat wij in een vrij land leven. Doch mensen
die baat hebben bij het medisch gebruik van een paar druppels wietolie wordt het heel lastig gemaakt. We hebben een facebook-account waar u van harte welkom bent voor tips, Hoe een goede olie te verkrijgen, of zelf te maken. U ontmoet er mensen die lijden aan veel ziekten en velen vinden verbetering van hun klachten. U kunt er tips krijgen over alles wat met medisch gebruik van Cannabis te maken heeft....

En dat terwijl Hennep/wiet en de daarvan gemaakte olie jaren eerder op de markt waren dan waar de farmaceutische industrie nu mee op de markt komt. Het tegenhouden van medische wietolie lijkt puur een geldkwestie waar door de overheid en de  farmaceutische industrie niets aan verdiend wordt.  Zelfs tegen kanker zou het inzetbaar zijn en in meerdere gevallen werkzaam zijn. Doch niet alleen tegen dodelijke ziekten, de lijst waarbij medisch gebruik van een paar druppeltjes cannabis wonderlijke effecten te weeg brengt, is ellenlang. Ik wijs u op het forum waar alles in beslotenheid besproken kan worden betreffende deze wijze van natuurlijk genezen. U vindt ons op: ONDER DEZE LINK, WELKOM ALDAAR...

Misselijkheid en overgeven
Anorexia en Cachexia
Gilles de la tourette syndroom, Spasmes en andere bewegingsstoornissen
Pijn, chronische pijn.
Glaucoom
Epilepsie
Astma
Afkickverschijnselen en afhankelijkheid van reguliere medicatie en/of drugs
Psychische stoornissen
Hyperactiviteit, ADD, ADHD, PDD NOS en Autisme
Alzheimer
Kanker
Auto-immuunziektes, ontstekingen in het lichaam en allergieën
MS (multiple sclerose)
Hiv/AIDS
Oogstaar
Stress
Posttraumatische stresssyndroom (ptss)
Trauma
Gebrek aan eetlust
Asperger
Borderline
Slaapstoornis
Reuma
Cluster hoofdpijn
Fibromyalgie
Artrose
Rugpijn
Oververmoeidheid
Obesitas
Artritis
Ziekte van Crohn
Diabetes (suikerziekte)
Dementie
Wratten
Huidkanker
Alcoholisme
Migraine

Longkankerop

dinsdag 28 februari 2017

“U bent toch de vader van Stephan?”


In de Kringloopwinkel in Schoonhoven stond een leuke dame met lang blond haar
keek me zwoel en hoopvol aan en aangezien ik haar leuk vond en niet wilde teleurstellen knikte ik, stom genoeg. “Ik hoorde het al aan je stem”, lispelde ze in mijn oor terwijl ze direct begon aan een serie kussen die smaakten naar meer en roken naar Dior.

“Hoe is het nu met hem?” Ik had spijt dat ik niet ontkend had maar wie “a” zegt, moet nu ook “b” zeggen. Dus ik riep luchtig: ”Oh prima hoor.” (eindelijk mag ik ook eens vader zijn, dacht ik nog)
Ze keek me aan en kwam heel dichtbij mijn oor en fluisterde hees: ”denk je nog wel eens aan me?”
Kreeg de stellige indruk dat deze blonde en de vader van Stephan iets delen op een tamelijk pikant vlak, waar hooibergen in voorkwamen en veel heet zweet? Ik meende dat: ”Ik denk elke dag aan je,” wel een gepast antwoord zou zijn. Dan ben ik er wel vanaf, maar nee.
“Ze brak voor mijn ogen in dikke hete tranen uit en vloog opnieuw in mijn armen waarbij haar bovenlichaam zalige schokbewegingen maakte en haar adem heet in mijn nek walmde. Voelde mij een ei, want waar had ik mij in vredesnaam nu weer in weten draaien en hoe los je zo’n misverstand op? Waarom ben ik zo meegaand en kon niet direct al zeggen: ”Mens ik ken geen Stephan?”

“Na een minuutje was ze uitgehuild, kuste me vol op de mond, schudde haar bos hout en keek me diep in de ogen en fluisterde: ”zie ik je snel weer een keer?”
Ik heb maar “ja” gezegd en me alsof de duivel mij op de hielen zat uit de voeten gemaakt met mijn in de kringloop gekochte kaasstamper. 

Hoop maar dat ze niet te veel teleurgesteld is als ik niet verschijn binnen een zeker tijdsbestek wat de noemer “snel” draagt. Ik bedoel: ik kan veel, maar ook aan mijn vermogen zit een grens. Een andere vraag die mij nu teistert is: hoe voorkom ik dat ik haar weer tegen het zalige lijf loop in die kringloopwinkel, want ik ben bang dat ik dan met een kusje alleen niet wegkom…

maandag 27 februari 2017

Spirituele meetkunde

“Dat is zo’n geestelijke man/vrouw.” Hoor ik mensen wel eens zeggen. Ze bedoelen dat men keurig in de pas loopt op de aloude paden. Voor spiritueel, kunnen wij ook: welbespraakt, geslaagd, nette etc., man/vrouw invullen. Mensen hebben de gewoonte elkander in te delen in hokjes. Dat voelt veilig, alles op zijn plekje.

Mensen houden het meest van mensen die geen bedreiging vormen voor hun denkwijze. “Alle gezichten de zelfde kant op,” noemen ze dat in het bedrijfsleven. Een ronduit stomme opmerking als je het mij vraagt, want juist de verschillen maken dat wij behoed worden voor ontsporing. Adolf schreeuwde net zolang tot de meeste koppen dezelfde kant opkeken en wat dat voor gevolgen had kunnen we in de geschiedenisboeken nalezen.

Maar mensen blijven bang voor meningen die afwijken van het standaard patroon. Vallen over je en proberen je in het gelid te persen, want dan kunnen ze je weer veilig opbergen in het vakje van hun keus. Politiek, kerkelijk, bedrijfsmatig, etc. allemaal willen ze het liefst voor jou denken. Volg je netjes na, dan draai je gezellig mee in de draaimolen en blijf je op je paard. Geef je geluiden af die zaken in de discussiesfeer trekken, dan word je als tegendraads, lastig en ongeestelijk gezien.
Doch ieder vogeltje zingt als het gebekt is, niet waar. Ik ben dankbaar voor de tegendraadse mensen.
Zonder de Here Jezus geen offer voor de zonden.

Zonder Luther zaten we nu nog aan de hostie en te klooien met wijwaterbakjes.
Zonder Jules Verne wellicht geen reis naar de maan.
Zonder Abraham Lincoln geen begin in het afschaffen van de slavernij.
Zonder enfin, de lijst is te lang om op te noemen.
Laten we de tegendraadse nu a.u.b. niet als een bedreiging zien, doch als de andere kant van de medaille die de boel in balans houdt. Zonder de tegendraadse die dingen ter sprake brengen, houden we een homogene mensheid zonder karakter over.
Daarnaast moeten wij één ding goed voor ogen houden: niemand van ons mensen heeft de waarheid in pacht. Waarheid ligt voor ons mensen meestal in het midden. Nou ja, er was er eentje die de waarheid wel volkomen vertegenwoordigde. Maar de gelovigen van die tijd hadden hun eigen waarheid en sloegen Hem dood aan een kruis....

P.s: hoe het wordt als alle mensen zelf niet meer nadenken is goed te zien in deze film




zondag 26 februari 2017

Waar zijn de kruimige aardappels gebleven?


Ook al weer zo’n stukje oer-Hollands vind ik. Een mooie bloemige, kruimige zo u wilt, pieper. Je moet hem wel met zorg koken in niet te veel water en rustig laten garen en even opstomen, maar dra hij
uw bord geraakt valt hij in zalig kruim uiteen. Moeder had het over afkokers en kon er niet mee overweg zodat ik mijn jeugdjaren of met gladdekkers dan wel met een bord vol aangebrand zijnde aardappels zat. Maar zodra ik op mijzelf ging leerde ik snel hoe je de afkokende aardappel tot een zalige kruimige kon koken. Een fluitje van een cent. Doch deze pieper is verbannen uit het schap van menig supermarkt. Het staat nog wel op de zak, maar dekt de lading niet. Het zijn zonder twijfel wederom die glazige gladde bollen die mijn keelgat binnenglippen en dat betreur ik.

Krijg er immer het gevoel bij van een voormalige dominee die eindelijk eens met wat anders wilde komen dan een preek uit drie punten. Hij meende zijn preek kracht bij te moeten zetten over de tweede wereldoorlog, door voorgekookte  bloembollen op te vreten op de preekstoel. Had hij zich een beetje verdiept in de materie, dan had hij geweten dat het gekookte tulpenbollen betrof welke men at in die periode. 

Dan had hij zich ook niet bezondigd aan een hand vol bollen van de hyacint, waardoor hij na een half uur preken al winden producerende de preekstoel af moest en begon aan een indigestie die een week aan heeft gehouden. Volgens zijn vrouw de meest afschuwelijke winden ooit vrij gelaten. Het geeft een andere kijk op het opwekkingslied: de winden van de Heer, me dunkt.


Derhalve wend ik mij tot de aardappelboer, als je er nog een kunt vinden, in ons nedergelegen landje waar je nog zalige kruimige piepers kunt kopen. Nog lekkerder is zelf poten. En dat is wat ik dan ook al verschillende jaren doe. Zeker nu mijn tuin deels van klei is want een pieper van de kleibodem is nog lekkerder. En in de morgen nog in de grond en des ’s avonds al in de mond. Dat gaat er in als Gods woord in een ouderling. 

Oorspronkelijk denken

Alles is ontstaan door een oerknal. Ja, ja, vast en zeker. Wie daar aan geloven wil, heeft een complexer geloof dan de mens die beseft dat er een Schepper is die ons en alles wat is tot stand bracht...

Toeval, tijd en een snotje in de oerzee die een zeekomkommer werd waar een aap uit kroop die de boom verliet en mens werd. Ja nou, echt een onwijs wetenschappelijk benadering die Evolutietheorie. En het gaat nog voor oorspronkelijk denken door ook. Welterusten!

vrijdag 24 februari 2017

Dokters, dominees, drogisten, burgemeesters en boekhouders



Een vreemd lijstje hoor ik u denken. Dat mag zo zijn, doch ik vind persoonlijk dat er een overeenkomstige sfeer rond deze mensen aanwezig is. Een gevoel
van respect, ontzag, macht zo u wilt. Enfin ze hebben een gemeenschappelijke deler. U zult roepen: ”maar wat doet die boekhouder er dan bij?” Dan is u abuis, want hij heeft macht over het slijk der aarde en laten we daar niet te luchtig overdoen, alsof het niets is.
Zo’n Dominee kan u de weg naar het hiernamaals haarfijn uitleggen en de dokter de weg naar gezondheid. De burgervader de weg naar uw woning en de drogist schommelt daar met zijn dropjes wat tussen in. Maar de boekhouder weet van het slijk der aarde heerlijke zaken te maken.
De rijken komen in de Bijbel (en in preken) meestal niet zo best weg. Men verkoopt een Jezus die er voor de armen is. Voor de zieken, voor de mislukte mensen, zielige mensen misschien ook wel. Hoe het ook zijn mag, in ieder geval arme mensen. De rijken hebben genoeg genoten en kunnen nu wel naar het eeuwige vuur. Daarom zie je altijd afbeeldingen van Jezus bij een arme, een zieke, een zielige of de bedelende man/vrouw.
Een bedenkelijke zaak me dunkt, want Jezus kwam niet voor de arme, de zieke, de zielige mens etc. Hij kwam om zondaren zalig te maken. Rijk of arm, dat heeft geen invloed. De rijkste man op aarde was zonder twijfel Salomo. Ook een gezegende man van God, toch?
Zo u ziet dat Dominee en boekhouder niet zo heel veel van elkander behoeven verschillen. Ze vullen elkaar aan. De een roept: eerlijk delen en de ander, hoeveel je dan eerlijk kunt delen…
(foto Ammers vanaf de kerktoren)

donderdag 23 februari 2017

Hij is van mij


“Nee, van mij.” “Helemaal niet jij hebt geen tanden meer dus zoenen is een drama met jou.” “Nee, jij bent lekker met dat schele oog.” “Ach wijf, heb je jezelf wel eens goed bekeken, je stinkt waar je loopt.’

Twee dames op de afdeling van het tehuis hadden een fikse ruzie over een of andere vent. Beiden dement als een sjalot en toch wilde Cupido niet van wijken weten.
“Ik neem hem straks lekker mee naar mijn eigen kamer, dan heb jij het nakijken.” “Dat mag helemaal niet, zuster, zuster, zuuuuuuster!” 

Ze kibbelden nog wat voort en ik besefte dat liefde dus nooit overgaat. Het verbaasde mij als ik eerlijk ben. Ik bedoel, wat is er nou nog echt lekker aan een oude vent? Dat je als oude bok nog wel eens hunkerend naar een groen blaadje kunt kijken, gaat er bij mij nog wel in, maar bejaarden die verliefd worden op bejaarden? Ik ben er nog niet uit als ik eerlijk ben.

In de hal kwam een klein mannetje op geruite pantoffels aansloffen achter zijn rollator. De dames kwamen meteen in actie en begonnen in duet te roepen: ”Henk, Henk, hierzo.”
Henk gunde hen echter geen blik waardig, slofte de aan rolstoelen gekluisterd zittende oma’s voorbij en begon met een paar andere oudere mannen aan een potje biljart. Ach ja, als je zo oud bent geworden kun je het beste ook maar gewoon zelf met je ballen spelen. Wel eerst goed krijten en oppassen dat je het pomeransje niet verliest, anders zit je nog tussen het laken…

Vlees of vis?

Ik ben dol op vlees. Maar volgens de wetenschap is dat niet goed voor je. Niet voor het milieu, niet voor je lijf, niet voor de (zielige beesten).
Een dood visje dan? De zee vol plastiek dus zag er van af.

Ik begon dus veel zuivel te eten en brood. Maar daar zat te veel vet in en zout. Dus schakelde ik over naar groenten en fruit.
Maar die waren bespoten met veel gif en dus ook niet dat je denkt; jaja, ik ben gezond bezig.

Ik begon derhalve maar wijn te drinken doch die had de wijnboer vol sulfiet gestopt waar ik van aan de ritsel ging. Laat ik dan een eitje tikken, ook lekker. Maar daar zouden mijn hartkleppen vanwege de cholesterol weer van vastlopen. Water dan? Je wordt er ook nie dik van nie. Maar daar had de overheid fluoride in gestopt waarvan sommigen beweren dat het een stof is die het volk gelaten maakt en tam en ik ben al zo tam om nog maar te zwijgen over wat ik aan (winden) ge-laat.

Worstelde mij door de berg e nummers, toevoegingen, conserveermiddelen en geur en kleurstoffen heen en mijn wekelijkse gang naar de supermarkt werd een dagtaak. Mede omdat de heren fabrikanten de etiketten van zulke kleine lettertjes voorziet dat de 50 plusser zonder vergrootglas geen reet kan lezen.

Ik hoorde dat wc papier vol chloor zit en die zouden op den duur je sluitspiertje (aarsdop) aantasten dus veegde ik van ellende mijn bibs met het reformatorisch dagblad wat mij wel wat zwart liet kijken, doch ik poepte wel bevindelijker op hele noten.

Mijn aftershave zit volgens de mensen die het kunnen weten vol chemicaliën en ook mijn deodorant, dus ik stink nu een uur in de wind want zweten moet je. Daarmee heeft de Schepper mij opgezadeld toen Eva die verdraaide vrucht zo nodig moest plukken en voor mijn neus opvrat en mij een stuk gaf.

Naar bed dan maar. Maar latex is slecht voor de huid dus een stevige vrijpartij zit ook in de ban dus dan maar slapen. Doch de led verlichting van de wekker is kankerverwekkend net als het lichtgevende knopje van de lichtschakelaar, dus hup, uit het raam met die zooi, maar nu verslapen wij ons steeds.

Heb mij derhalve voorgenomen terug te keren naar een of andere grot ergens op een nog niet bedorven stukje aardkloot met een lekkere harige vrouw voor de warmte. We vreten enkel mammoet die we uit de permafrost moeten zien te peuteren, want die bevat nog geen e nummers of smaak en kleurstoffen.

maandag 20 februari 2017

De spiegel in de hemel



Vroeg aan de Schepper of ik mijzelf mocht zien door
Zijn ogen. U kunt dat een vreemde vraag vinden en dat mag. Maar denkt u nooit eens: wie ben ik nu eigenlijk? Amputeer je een been dan ben ik nog steeds Peter. Zelfs als romp, ben ik nog Peter. Waar schuilt de persoon als zodanig eigenlijk? Velen beweren in de hersenen. Een logische gedachte. Doch dit zou betekenen dat iemand met Alzheimer weg is (grotendeels). Als een gecrashte harde schijf, foetsie, weg, leeg beschadigt, over en uit…
Toen ik erover nadacht gebeurde het. Ik zag het universum in al zijn enorme afmetingen, met sterren, planeten, astroïden, kometen, sterrenstelsels, gassen nevels en zwarte gaten. Toen zag ik mijzelf voor het eerst echt. Een heel, heel, heel klein oplichtende vonk, een fonkelend stukje transparante materie. Klein, zo klein, veel kleiner dan een zandkorrel maar heel intens schitterend. Ik zag andere mensen, waarvan sommigen een helder licht afgaven. Een schittering die de kostbaarste diamant met gemak overtreft.
Vervolgens vormden al die glimmende (noem het) diamantjes samen een reusachtige spiegel in de hemel. Een spiegel waarvoor een Koning plaatsnam. Op Zijn Dij stonden namen als: Here der heerscharen, Koning der Koningen en Lam van God, Machtige Meester en eeuwige Vader….
Hij keek in de door al die edelsteentjes gevormde spiegel en zag Zichzelf….

Hij zag dat het goed was.