zaterdag 19 augustus 2017

De kerkgang


Hij loopt nog altijd terug me dunkt. Tel ik de leden van mijn familie
op en die van mijn vrouw dan kom ik snel op ruim twintig mensen die ter kerke gingen waar er nu nog drie van over zijn, de rest is afgehaakt. In 25 jaar tijd dus slechts 14% over van de hoeveelheid die naar de samenkomst ging.

De mens laat zich ook niet langer voorschrijven vanwege afkomst, plicht, verwachting etc. Misschien maar goed ook. Bedoel te zeggen dat het contact zoeken met de Schepper (wat kerkgang toch zou moeten zijn) van een andere orde is als je dit doet vanwege plicht (je moet van ma of pa) vanwege zakelijke belangen (afnemers zitten ook in deze kerk en ik ga failliet als ik wegblijf) of, niemand kijkt me meer aan in het dorp als ik niet ga. Of mijn familie zit in de kerk dus ik ga ook, enfin, de lijst met redenen om te gaan is ellenlang.

Allemaal begrijpelijke redenen om naar de kerk te gaan, doch volkomen leeg als het gaat om spiritualiteit, dacht ik. Daarom heeft de kerkelijke teruggang ook een positieve invalshoek die we weinig horen. Het werkt zuiverend. Mensen die nu nog gaan doen dat omdat ze Hem willen ontmoeten, horen en de eer willen geven. Alle andere redenen zijn immers van generlei belang voor Hem. Het gaat om het tasten naar God door het offer van de Zoon, de rest is bijzaak en mag in de prullenbak. (zie Filippenzen)


Moet nog even kwijt dat alle mensen, naar de kerk gaande of niet, met hetzelfde sop overgoten zijn. De een is niet beter dan de ander vanwege die zondagse kerkgang. Zo werkt dat niet bij de Schepper. Hoewel ik meen dat wij allemaal wel iemand nodig hebben om ons te vergeven als we er een bende van maken.

De kerkganger is geen beter mens. Hij kan wel een vergeven mens zijn.

maandag 14 augustus 2017

Rechtop begraven


In de Stolwijkse boezem is een plek waar zware misdadigers ter aarde besteld
werden na er te zijn opgehangen. Een plek op het kerkhof werd hen door hun gruweldaden ontzegd. Ja, in vroeger tijden deed men niet kinderachtig. Ik denk daar wel eens aan als ik lees dat politieagenten hun gummiknuppels niet meer mogen gebruiken.

Onze voorvaderen geloofden nog wel in straf en wisten manieren om deze ook tot in de dood door te drukken. Even terug naar de stolwijkse boezem waar verschillende misdadigers ter aarde zijn besteld doch (en nu komt hij) rechtopstaand begraven. Als extra straf om de misdadiger nooit rust te gunnen, recht op zijn voeten. Deze plaatsen (waar misdadigers niet lagen doch stonden) markeerde men dikwijls door drie wilgen op een rij te plaatsen.


Bij het schieten van deze plaat in de Molenwaard kwam deze herinnering weer omhoog. Niet in de laatste plaats vanwege de drie wilgen.  Wie interesse heeft om deze plaats te bezoeken, wil ik best eens meenemen naar de plekken aldaar waar vreemd genoeg volop wilde orchissen  bloeien. En natuurlijk de alruinwortel die enkel wil groeien op de plek waar iemand stierf…

zondag 13 augustus 2017

Eleonora de heks van Ammers



Bij de molen van Stam spookt het. Dat begrijpt een kind. Zeker als
het zwerk zwaar is van de regens kun je als je goed luistert uit de krochten der duisternis, die nu eenmaal onder het veen aanwezig zijn, hun gekrijs horen.

Ooit woonde Wulpse Eleonora op de molen die er om bekend stond winden te kunnen laten zonder echt te stinken. Een aanduiding van het in 1880 nog zwaar Paapse Ammers dat ze haar ziel aan de vorst der duisternis had verpand. Ze werd  verbannen naar de rand van het dorp  waar de molen staat. Daar begon ze kruikjeswater te maken door haar eeltige voeten te laten weken in het zompige vocht uit de Molenvliet. Drie reukloze winden er overheen en bij volle maan een uur dynamiseren en het kruikjeswater was klaar.

Het huismiddel zou helpen tegen kraamvrouwenkoorts, steenpuisten, aambeien, potentie problemen en bovenal als je er mee gorgelde een pijnlijke kies of tand van de pijn afhelpen.

Een echte heks dus.  De geschiedenis leert ons dat Eleonora een keer te water geraakte tijdens het scheppen van vers kruikjeswater en onderging. Sinds die tijd kun je bij dreigend onweer haar vreselijke stemgeluid horen en voor mensen die goed kunnen ruiken, zelfs haar nagenoeg geurloze winden die met regelmaat van de klok aan de veenbodem ontstijgen…..

hypocrisie

Toen ik nog in een Bijbelshop werkte (ja ik heb ook al zoveel gedaan) kwam er een vrouw binnen die christelijke muziek wenste. Zoiets kan gebeuren. Wees haar op Elly en Rikkert. "Daar wens ik niets van te horen, die muziek zou verboden moeten worden." Sprak ze zonder met haar ogen te knipperen. Toen ik om opheldering vroeg meende die mevrouw dat ze recht van spreken had omdat Elly ooit wereldse muziek maakte en wees me op dit geweldig mooie nummer.
 
 Echt, de grofste vormen van hypocrisie, vinden we dikwijls
onder kerkvolk.

vrijdag 11 augustus 2017

Pietje Bel


Elektronisch speelgoed bestond in mijn jeugdjaren
nog niet. Je moest zelf creatief zijn en daarom maakten de kinderen zelf dingen om zich mee te vermaken. Je leerde van papieren strookjes pijltjes draaien die je door openstaande slaapkamerramen naar binnenschoot, middels een stukje pvc buis. Van een paar latten creëerden je stelten waar je hoog boven de massa mee overeind probeerde te blijven. 

Van een oud kinderwagenonderstel werd een kar gemaakt waarmee we de heuvel af sjeesden
Een oud fietswiel werd een hoepel en van oude binnenbanden maakte je een katapult. Die laatste was niet ongevaarlijk en zag de hermandad dat je die had, dan werd hij in beslag genomen, reken daar maar op. We maakten vliegers van wat latjes, papier en gluton en waren uren zoet met het hoog houden en het balen als de vlieger in een of andere antenne bleef hangen die op elk dak stond in ons nedergelegen landje.


Knikkeren, touwtje springen, tollen, verstoppertje spelen, ach de lijst met spelletjes die je speelde is ellenlang. Kijk er met plezier op terug en wens al die speelmomenten ook de kinderen van nu zeer toe. Want je speelherinneringen zijn bij het ouder worden mooie schatten om op terug te kijken en brengen een glimlach op je lippen als je het kinderen van nu nog ziet doen. 

Wonderen


Elke avond deze week, staat de hemel in de Molenwaard in brand. Met snelle hand schildert de Schepper een kleurenpallet aan de hemel die onwerkelijk mooi is. Mijn vrouw en ik wij kijken er naar en wij verwonderen ons.

Christenen tastten naar wonderen. Bezoeken genezingsdiensten in de hoop iets van de wonderen te mogen proeven die men meent te kunnen vinden onder de handen van een of ander figuur die de Bijbel lelijk uit haar verband meent te mogen rukken en het als zijnde ware  Godsdienst te kunnen verkopen. Alle ogen gericht op het wonder dat zelden komt.


En dat terwijl de ware wonderen elke dag voor het oprapen liggen. Maar wie heeft nog ogen die kunnen zien? Wie staat er nog open voor de dageraad? Voor het wonder van de schepping zelf? Velen menen slechts op grond van tekenen en wonderen te kunnen geloven, doch de ware gelovige beseft dat hij/zij niet op wonderen behoeft te wachten omdat wij er reeds middenin leven en zelf een wonder zijn…

woensdag 9 augustus 2017

Evangelisatie



Mensen die evangeliseren zijn immer van een zeker snit. Vol vuur stormen ze op je af en zouden je het liefst het evangelie met kracht in de strot persen, onder het uitroepen van: zo het woord Gods zit er in.

Hun woordenschat is er ook een waarvan ik bemerk dat het de tale Kanaäns verre overtreft. Je moet minimaal je halve leven in de kerk hebben gezeten om een klein beetje te begrijpen wat ze je willen duidelijk maken.
“Meneer mag ik u wat zeggen?”
Ik: ”Jazeker.”
“U hebt de Heer nodig.”
Ik:” neen, dank u, ik ben geen liefhebber van gevulde chocolade.”
“Nee meneer, u moet niet spotten, Hij wast u schoon van alle vuiligheid.”
Ik: ”Wie? ‘
“De Heer natuurlijk.”
Ik: ’Oh u verkoopt wasmiddelen, nee wij hebben al.”
“U mag niet spotten met de Heer toe nou.”
Ik “Is het zo’n goed middel dan?”
“Meneer laten wij samen de Heer prijzen, dan krijgt uw leven zin.”
Ik:” gaat het waspoeder in de aanbieding dat ik moet helpen met prijzen dan?”
“Meneer kent uw Gods lof dan niet?”
Ik: ”Nee, sorry enkel witlof.”
“Meneer ik ga u een traktaat geven.”
Ik:” nou een traktatie gaat er wel in, doe maar een appelpunt.”
“Meneer kent u het zoenoffer dan geheel en al niet?”
Ik:’ Nee ik ken enkel de natte zoenen van mijn vrouw die zijn op zich een redelijke opoffering.
“Meneer u dient uw oude kleding uit te doen en van u te werpen.”
Ik: ’maar dan sta ik in mijn blote kont op straat.”
“Meneer met u valt niet te praten.”

Ik:’ Dat zegt mijn vrouw ook al.”

dinsdag 8 augustus 2017

Helpende handen


Een beetje vent kan veel. Goed, je hebt mannen die nog geen verfkwast van een tandenborstel kunnen onderscheiden, doch daar is dan toch iets misgegaan in het DNA. Er zijn wat chromosomen weg of zo, weet ik veel! Het grote nadeel van veel kunnen is dat er van je verwacht wordt dat je dan ook veel doet.


Soms door volslagen vreemden die je nog nooit een bak koffie hebben aangeboden, maar menen je gerust voor hun karretje te kunnen spannen.
Zo leer je snel “neen” zeggen. 

Een woord dat slecht valt bij de vragende mensheid. Men wenst er dan ook nog een verklaring 'waarom niet' bij, iets wat men nimmer wenst bij het “Ja” zeggen. Dan wordt het pis pas goed lauw, want “nee” is een prima antwoord en daar moet men het dan mee doen. Tenzij er sprake is van gezonde wederkerigheid.

Hadden ooit een vrouw in de kerk die meende dat de dominee bedoelde met: help elkaar, dat ze mij gerust kon vragen 6 kubieke meter zand naar achter te kruien (in haar tuin) want zij en haar man waren daar te zwak voor.

“Je hebt het gehoord van de dominee,” sprak ze vol vuur en verwachting. Ik stelde voor Paula’s en mijn auto bij haar voor de deur te plaatsen en dat zij en haar man deze eens lekker gingen soppen, terwijl ik het zware werk zou verzetten in de vorm van zand kruien.
Vreemd dat het toen niet meer behoefde. 

Elkaar helpen wil voor velen zeggen: jij moet mij helpen. Maar andersom liggen zaken blijkbaar geheel anders.


Zending

In de kerk waar we ooit ter kerke gingen en nieuw binnen kwamen, bleek iemand de geest te
hebben en zendingswerker wilde worden in een of ander ver land. Vol geestdrift verhaalde hij over de onbekeerde medemens en zijn liefde voor hen. 

Ik zou er een traan van in de ogen hebben gekregen, als het niet zo was dat hij ons (twee nieuwelingen) nimmer een blik waardig heeft geacht. Geen praatje, geen: ’kom eens een bakje koffie drinken” of enige vorm van toenadering. 

Ik vroeg mij af hoe hij meende mensen voor het geloof te kunnen winnen als hij zijn eigen kerkleden zo ijskoud behandelde?
Zulke dingen denk je over na en toen hij mij bij het verlaten van de kerk net als de andere gemeenteleden een folder in handen drukte of ik financieel wilde bijdragen aan zijn missie, overviel mij de vreemde aandrang hem een knietje in het kruis te willen plaatsen.


Heel vaak begrijp ik mensen niet, maar er zijn momenten dat ik het gevoel krijg dat ik in het volslagen duister tast als het om de motieven van mensen gaat. Nederland stikt van de ongelovige mensen, dus hoezo zending in een ver duur land? Is er wat mis aan het vertellen van de mensen alhier over de Heer en hemel?

Begin gewoon eens met een bakje koffie aanbieden van je eigen broeders of zusters. Als dat al niet lukt dan lijkt het mij beter gewoon thuis te blijven i.p.v. de zending in te gaan..

zondag 6 augustus 2017

De Bijbel

Reeds vier Bijbels ter aarde besteld

Dat klinkt wellicht vreemd en behoeft wat uitleg. Een
versleten Bijbel werp ik lastig bij het oud papier, hoewel hij daar op zijn plaats is als wij het hebben over milieu overwegingen. Doch om het woord van de Schepper bij de oude kranten en de lege pakken koek en wc rollen te werpen, is mij te dol dus ik graaf een gaatje op de moestuin en stop de Bijbel er in.
Dan zaai ik er groenten bovenop en zie daar, hoe vruchtbaar zo’n Bijbel is! 

Het jaar er op is er niets meer van terug te vinden en hebben de groenten het complete woord Gods in zich opgenomen, iets wat van veel gelovigen niet gezegd kan worden.

Vandaar dat er veel rare snijbonen onder gelovigen zitten die de mond vol hebben over vriendelijkheid, doch als puntje bij het bekende paaltje komt u en mij te licht hebben gevonden en verwerpen. En dat terwijl de Schepper zelf zegt dat Zijn juk zacht is en Zijn last licht.

Overigens blijkt radijs het beste op de NBG vertaling te groeien terwijl snijboon het uitstekend doet op de Statenvertaling. Het Boek is meer voor aardbei of slappe sla geschikt. Tis maar dat u het weet.

De boer



De boer. Vergruisd door velen, vertrapt, op kasten gejaagd, aangeklaagd, afgestraft en verjaagt. Zo mag ik ze wel noemen. Die overgebleven zijn, lijken me mensen van staal want het pesten gaat gewoon door.


De consument leutert en klaagt over wat de boer zo allemaal fout doet aan vee houden en op welke wijze hij nu weer faalt, doch wenst wel graag zijn sukadelapje als kiloknaller in de schappen te vinden. En na met smaak gegeten te hebben gaan we dan weer lekker schelden op die stinkboer wat hij nu weer voor schandaligs overhoop haalt.

We willen wel zijn melk, doch niet de stront. Wel goedkoop vlees doch geven hem geen verdere ruimte en de middelen om te kunnen concurreren. Nog maar net in staat zijn boerenschedel boven water te houden, tobt de boer verder en wordt als de kop van jut gebruikt.

En dat terwijl het boek der boeken al roept dat een wijze overheid de boer in ere houdt. We hebben er zelfs een fraai spreekwoord voor: geen mens bijt in de hand die hem voedt.
U wel!


Hoogste tijd dat Superfarmer in actie komt om aan al die misstanden een eind te maken en de boer zijn hardwerkende positie terug te geven en te ontheffen van veel blaam die hem onterecht in de klompen wordt geperst....

vrijdag 4 augustus 2017

De Schepping


Meen dat wij een fout beeld hebben van de schepping. Alsof de Schepper na het arbeiden van zes dagen in de shampoo-houding is gezakt en toekijkt naar de werken Zijner handen.
Dat beeld klopt niet. 


Hij is actief betrokken zult, u zeggen en ook dat is zwaar onderschat. Hij “is” de schepping. Hij houdt de schepping in stand als een muziekinstrument het geluid. Stopt de muzikant te spelen dan is alles weg en stil. Er is niets meer over van wat er ten gehore werd gebracht, het is weg.

Krek eender houdt Gods stem alles in het bestaansrecht. De wetenschap heeft zich jaren verbaasd over de achtergrondruis die vanuit het heelal tot ons komt. U hebt dat vroeger, toen de televisie nog via de ether ging vast wel eens gezien, die ruis op de televisie als er geen uitzending was. Dat is de overal en altijd tegenwoordige achtergrondruis die dwars door alles heen en overal bestaat en aanwezig is.

Het is de stem van de Schepper vol informatie, ontelbaar veel intenser, complexer dan wat de mens ooit voor heeft gebracht aan beperkte middelen om informatie over te brengen. Hij, de Godheid spreekt nog altijd. Daarom groeit het gras, doet uw hartje het nog altijd, is er eb en vloed, komt de zon op, draaien miljarden sterren in reusachtige spiralen om elkaar heen.
Hij doet door het geluid van Zijn stem jonge vogels geboren worden, appels rijpen aan de bomen, woestijnen bloeien en gewassen vrucht voortbrengen. Niets wat is kan bestaan zonder Zijn stemgeluid.

De wetenschap zit al jaren met de handen in het haar betreffende de onmogelijkheid van de Schepping, de tijd, de dimensies. Het kan ten diepste niet bestaan en toch is het er. Het is te onmogelijk. Materie bestaat eigenlijk niet echt. Het lijkt bijna een illusie. Als men alle ruimte tussen de materie weg zou nemen en universums en alles wat is zou samenvouwen tot één vaste klont dan blijft er een bal over met de afmeting van een meter of kleiner. De schepping bestaat dan ook niet echt, het is een geschapen illusie waarin wij leven. En toch bestaat zij weer wel. Een onmogelijkheid.


Eenvoudig gezegd is de stem van God de reden waarom u en ik bestaan. Straks zal Hij een korte tijd zwijgen (alles oprollen) en een nieuw geluid laten horen. Een geluid dat ooit pril begon met die ene kreet: het is volbracht. Pas dan begint het echte leven….

Indian summer.

Nog even zomer, doch wie er gevoelig voor is proeft reeds dat we verder in het jaar glijden. Het licht begint te breken en wordt langzaam harder, iets killer. Ook in de lucht zit een vreemde kilte, een geur van voorzichtig verderf.
Honden janken soms hard in de nacht, ze gevoelen de naderende herfst die nog ver weg is en toch dichtbij. De huisvrouwen kloppen uit alle macht hun kleedjes. Aan waslijnen wapperen reusachtige op tweepersoons tenten gelijkende bh’s, in gebloemde motieven als ware de boerinnen bij machte om de hunkering naar de zomer nog even aan hun weelderige boezems te drukken en te rekken.
Voorzichtig, heel voorzichtig worden de nachten iets frisser en je slaapt niet meer enkel onder een laken doch trekt het dekbed al een beetje bij. De parfums worden reeds zwaarder, wapperende meisjesharen in de wind die aan begint te trekken. Misschien, heel misschien komt er een Indian Summer. Dan rekken we de boel als een weduwe die opnieuw verliefd wordt op de tuinman en best nog even wil rollen in het gras. De tijd verglijdt. Ach,niemand zong het intenser en beter dan Frankie…..

Toen ik zeventien was
Was het een heel goed jaar
Het was een heel goed jaar voor dorpsmeisjes
En zachte zomernachten
We verstopten ons voor de lichten
Op het dorpsplein
Toen ik zeventien was

Toen ik eenentwintig was
Was het een heel goed jaar
Het was een heel goed jaar voor stadsmeisjes
Die op stand woonden
Met al dat geparfumeerde haar
En de problemen begonnen
Toen ik eenentwintig was

Toen ik vijfendertig was
Was het een heel goed jaar
Het was een heel goed jaar voor adellijke meisjes
Die zelfstandig waren
We reden rond in limousines
Die hun chauffeurs bestuurden
Toen ik vijfendertig was

Maar nu worden de dagen korter
Ik ben in de herfst van mijn jaren
En nu denk ik aan mijn leven als rijpe wijn
Uit goede oude vaten
Van de rand tot aan de droesem
En het vloeide zoet en helder

Het was een heel goed jaar.


donderdag 3 augustus 2017

Zelfgemaakte deodorant


Wat kunnen wij eigenlijk nog wel als consument gebruiken en tot ons
nemen zonder het risico dat de een of andere kloothommel ons vergiftigt? Sla ik morgen een vent neer, dan draai ik de bak in. Brengt men giftige zaken op de markt waardoor er tientallen tegen de vlakte gaan, dan loopt de uitvinder van het spul gezellig vrij rond. Kijk, waar men mee moet beginnen is die persoon op te sluiten en elke dag 20 stokslagen te geven. (ik bied mij aan dat uit te voeren)

Van deodorant naar eieren, van gifbelten naar E nummers, en weer terug naar nitraat in groenten, ach de lijst met giftige stoffen is te lang om op te noemen. Allemaal bedacht door meneren die in dure auto’s rijden en veel geld verdienen over uw ziekten. Die kankerverwekkende stoffen in deodoranten zijn overigens prima te omzeilen door zelf je deo te maken. Supersimpel, supergoedkoop en het werkt ook nog eens veel beter dan al de in de winkels te koop zijnde deodoranten.


Hoe gaat Petertje te werk? Men neemt een inmiddels lege kankerverwekkende deo en wippen de roldop er af met een mesje. Men neme twee eetlepels Backing soda en roeren daar een geheel neutrale bij het Kruidvat en veel andere drogisten te koop zijnde aloë Vera gel (waterbasis) doorheen. Dan nog een paar druppels etherische olie naar keus en je hebt een superdeo voor een schijntje van de prijs die je normaal neertelt. Het werkt prachtig en je krijgt er ook geen kanker van en als klap op de vuurpijl verkleurt je kleding onder je oksels er niet van…..

Dag kleine meid

De kaartjesverkoopster van de draaimolen. Jong geleerd is oud gedaan en hoe waar is dit! Nou ja, je ze verkocht niet, ze inde slechts de muntjes maar ook dat is leuk.
Winkeltje spelen in het groot. Daar deed ze me aan denken. Dan gaan automatisch je gedachten terug naar mijn eigen jeugdjaren met mijn zusjes. Voor pa en moe het beter vonden te gaan scheiden dan. Daarna ontstond die breuk, die scheuring die nimmer gedicht werd. Kinderen zijn immers altijd het kind van de rekening in dergelijke.

Ik zie ze nog voor me, op spillebeentjes achter hun plastiek kassa met grutterswaren. Zakjes, pakjes, een klein keukentje erbij met esbitsteentjes die je aan kon steken en dan maar klooien in minipannetjes, klodders stroop en meer aan te branden etenswaar. 

Ach, tis allemaal herinnering, daar doen we dan ons hele leven maar weer mee.

Dag klein meisje achter de grotenmensen kassa. Dat je een mooie jeugd mag genieten met veel winkeltje spelen, suikerspinnen en andere zaken die je een basis geven om voor te leven….

woensdag 2 augustus 2017

Touwtje trekken



Het is al zo oud als de kermis zelf en zal nimmer verdwijnen omdat het zoveel overeenkomsten heeft met het leven zelf. We denken
wel dat wij onze eigen keuzen maken op grond van verstandelijk redeneren, doch op de keper beschouwd is het hele leven niet veel anders dan hopen op wat moois dat te komen staat.

Je trekt aan een touwtje waarvan je denkt dat het je kan brengen wat je hoopt en heel af en toe is dat het geval, maar meestal komt er iets uit de verassingszak van het leven waarvan je denkt: wat moet ik er mee aan!

Doch niet getreurd, wij allen staan voor dezelfde kraam en heel hoog in het verborgene is er Een die aan onze touwtjes trekt, dacht ik. Ook Hij zal wel eens balen wat er uiteindelijk tevoorschijn komt. 

Maar het is tevens de kracht van dit spel. Er kan van alles komen, maar meestal is het een sof. Doch als je de uitstalling beziet van wat er allemaal aan de touwtjes zou moeten hangen, dan vormt dit alles toch voldoende om door te gaan in hope.
Trekt u maar!


dinsdag 1 augustus 2017

Vergeefs in de kerk?

Ga ik er vandaag uit met Orkestrale bewegingen in het donker. Let even op de man met de trompet. Zo gevoel ik mij eigenlijk ook in het leven en in het bijzonder in de kerk. Iedereen heeft een plekje en mag meedoen, maar ik sta met mijn trompet wat te springen zonder veel te mogen doen. En zelfs als ik mag toeteren kom een ander in beeld en jat mijn moment. Bedankt weer!
Nou ja, ik blaas wel hoog van de toren dan, al is het maar kort. Heeft u dat ook, dan zijn we in ieder geval samen. Ach, misschien passen wij wel niet goed in het concert van het leven. I never know way. U wel?...

maandag 31 juli 2017

Flensjes en pannenkoeken

Ach, voor deze herinnering blikken we 50 jaar terug. Petertje liep in de korte broek en was vriendjes met Vincent die ook al op mollige beentjes over de aardkloot voortstapte. Zijn moeder
was een echte Zeeuwse en rookte de hele dag XXL Tivoli sigaretten die op de radio als “Wat een lange” werden gepresenteerd, waarop wij, jong als we waren, al gelijkenissen meende te moeten vinden in de kreet: wat een lange, en ons geslachtsdeel.
Dus elke keer als deze reclame op de radio klonk, hadden wij lol.

Geloof mij, seksuele voorlichting bij kinderen is meestal overbodig. Nou ja, mijn moeder meende nog heus dat kinderen uit haar navel geboren zouden worden toen de eerste kwam was het dus even schrikken dat waar het met genot er inging het er weer met een hoop persen uitkwam.
Al doende leert men niet waar!

Terug naar de Zeeuwse die geweldig kon koken. Een waggelende dikke moeke met wulpse billen die voor ons wel eens flensjes bakte als ze goede zin had. Geen Pannenkoeken (wat men toen nog als pannekoeken mocht schrijven), doch flinterdunne flensjes, waar het lieve mens drie uur voor uittrok en een stapel presenteerde van een halve meter.

Op de tuin (de tuin was in die dagen nog de vakantie van het klootjesvolk) waar de pa van Vincent zijn groenten verbouwde en een piepklein houten huisje stond, was het vaak flensjes eten geblazen.
Ik ben de Zeeuwse, die reeds lang op haar oude gewicht is, eeuwig dankbaar voor dit lieve gebaar want je herinneringen heb je meest niet voor het uitkiezen. 

Deze is lieflijk en derhalve denk ik altijd als ik zelf een uurtje flensjes bak aan haar, Vincent en bovenal de reclame van Tivoli sigaretten.

Wat een lange!
U ziet dat zelfs mensen als ik, toch tot geloof kunnen komen en dat de wonderen de wereld lang niet uit zijn. 

Kruizenruikers


Een keer per jaar hebben we weer dieren. Nou ja, als de buren een weekje op vakantie gaan dan. Even de kippen, de geiten, de poes en niet te vergeten de herdershond. Een grote dame die gaarne aan van alles snuffelt.


Honden hebben wel ogen doch zien met hun reukvermogen. Daarom doen sommige honden niets liever dan direct in je kruis duiken (de herder gelukkig niet). En aan vlaggen (urinesporen) en andere zaken snuffelen, dat je denkt: wat geurt daar in het struikgewas.

Als je de hond zo bezig ziet denk je wel eens: stel dat mensen zo de wereld zouden beschouwen. Niet met onze ogen doch met onze neus. Het zou er wellicht beter op worden. Niet meer dat vergelijken van hoe groot is de auto van de buren? Hoe mooi wonen ze? 
Hoe lekker is de buurman of buurvrouw? Hoewel het in het kruis duiken van personen die je aanspreken wellicht ethisch niet verantwoord is en ook kerkelijk bezien zal het zonder twijfel tot de “gij zult niet” behoren.  

Doch als het bij ruiken blijft ,lijkt me dat toch winst. Goed, als je elke keer het toilet in duikt om te gaan ruiken aan geursporen en die met elkaar gaat vergelijken, is dat een vreemde gewoonte in onze ogen.

Doch mensen meten elkaar wel af aan: kom af, geld, schoonheid, luxe, macht, spiritueel zijn, bezit, hoe groot is de auto van de buren, waarheen gaan ze op vakantie, naar welke kerk gaan ze, enfin de lijst is ellenlang. Nee, dat is lekker normaal!


Als ik er over nadenkt, is dat volgen en vergelijken van geursporen en dat gesnuffel in kruizen welllicht van een lieflijker orde dan wat de massa nu als normaal gedrag aan de dag plaatst. Ik kan me vergissen…..

vrijdag 28 juli 2017

De nieuwe Heyboer


De massa is dol op vakantie naar het buitenland. Lekker in een vreemd land een taal
proberen te spreken die je niet beheerst en wandelen in de natuur waarbij je van een of ander rotsmassief plettert om te ontdekken dat graniet harder is dan gedacht. Heerlijk zwemmen terwijl je de inktvissen uit je zwembroek moet peuteren.

Lekker exotisch eten waarbij je pauwenklootjes geserveerd krijgt in een sausje van warme kwallensperma. Gewoon zalig. En dan proberen te slapen op een bed waar Jan en allemaal seks in hebben bedreven en de muren van het hotel zo dun zijn dat je de buurman hoort kreunen als hij zijn nieuwste standje uitprobeert, waarbij het kreunen eerder van verrekte spieren komt dan van genot.

Verdwalen in vreemde steden waar nepsieraden worden verhandeld van pisbakstaal en horloges die elk uur een paar minuten achterlopen. Je een verkeerde straat inslaat en pikant geklede dames tegen muren ziet leunen die fluisteren dat ze op je instrument willen spelen en jou de hoge C willen doen halen.

Of gekloot met luchtbedden, tentjes, douches die niet warm willen worden of schijthuizen die niet weg willen lopen en de drollen uit lang vervlogen tijden opbraken. Van al dat vreemde voedsel ben je zelf ook aan de dunne en vreet je je te pletter aan Norit waardoor je minder dun schijt maar wel inktzwart zodat elke wind een stempel in je ondergoed achterlaat.

Ik ben geen vakantiemens. Sorry. Ik tel de dagen dat ik weer lekker thuis ben. Eigen bed, schone Wc, mijn eigen potten en pannen en van alle gemakken voorziene woning. Ik weet dat het aan mij ligt en ben er de Schepper dankbaar om.


Waar hou je dan wel van? Ik bedoel als je niet van vakantie houdt? Ehh, van vrouwen. Peter Heyboer. Ja, dat lijkt me nou wel weer iets dat ik denk: wil ik best eens een paar jaar proberen. Maar dat zal wel weer tot de verboden behoren van de kerk en staat….

Nieuw leven

Op de bodem van de sloot levend als een roofzuchtig kevertje was het
toch best goed vertoeven. Maar aan alles komt een einde en regelmatig verdween er een uit beeld om door de onneembare barrière van het wateroppervlak te verdwijnen. 

Nimmer keerde er een weerom. Nee, na dit leven in de sloot bestond er geen nieuw leven. Welnee!
Weten die roofzuchtige kevertjes veel dat er na dat leven in die modderige sloot een heel nieuw bestaan op hen wachtte.

Een bestaan waarbij het oude werd verwisseld voor iets heel nieuws. Waarbij mogelijkheden wachtten die boven alle verwachtingen uitstegen.
Ooit een roofzuchtig kevertje, maar nu een hemelwezen dat verheven boven alles uit kan stijgen op vleugels van glas in lood.

Verzin het maar!
Er bestaat geen hiernamaals. Welnee. En toch, voor de mens die durft te kijken liggen er in de schepping veel verwijzingen naar het te komen nieuwe leven.
Geloof het maar.....

donderdag 27 juli 2017

Moestuin

Alles wat van je eigen tuin komt smaakt beter. Misschien is het schijn, dat
moet dan maar, doch ik (lees we) eten met meer smaak wat van onze eigen grond komt. Je herinnert je de inzet, het spitten, de bemesting, het planten, het liefdevol op zien groeien en weet dat er geen door jezelf aangebracht zijnde giffen zijn gebruikt.

Derhalve kun je als man je uien gerust tonen.. De moestuin. Waarvan de benaming komt is mij een raadsel omdat er op de tuin van alles groeit maar nimmer moes. Moet bij dat woordje moes immer denken aan de moes die Elisa voor de profeten maakte van wilde kolokwinten. 
Het bleek met recht niet te eten, doch toen er fijn meel bij gedaan werd, veranderde de moes in een goed te eten gerecht.
Heeft u het al ontdekt? Dat wil u met smaak kunnen eten wij de graankorrel die voor u en mij verbrijzeld werd zo van node hebben? Zonder Hem is de dood in de pot, geloof mij. 

woensdag 26 juli 2017

Seks en de kerk



Je hoort niet veel over seks in de samenkomst. Toch staat het boek der boeken vol met
teksten over seksualiteit. Wellicht wordt het door veel mensen als not done beschouwd daarover te preken. Wat de vraag oproept waarom het dan in de Bijbel staat? Om over te zwijgen?
Seks en liefde worden dikwijls verward. Een man kan naar een publieke vrouw gaan zonder enig gevoel van liefde. De jongen die tegen het meisje zegt dat hij zo van haar houdt dat hij niet langer kan wachten om met haar naar bed te gaan heeft meer liefde voor zichzelf dan voor haar.

Liefde geeft en lust neemt. Zo eenvoudig liggen de zaken. Seks verbieden gaat nooit werken. Een oude boer die ik ken roept altijd:” De natuur is sterker dan de leer “(in de kerk). En hoe waar is dit. Kijken we naar de priesters die uit geloofsoverweging het celibaat hanteren, dan zien wij hoe ontsporen dikwijls hun deel wordt. Seks zoekt dan toch een uitweg en komt verwrongen weer ergens boven waar zij niet zijn moet.

We leven in de tijd dat de gemiddelde mens seks , liefde noemt. De liefde bedrijven, noemen ze het dan. Maar dat is een benaming die in mijn overtuiging behoorlijk mis geschoten is. Liefde bedrijf je niet, liefde is een levenshouding. Hoewel er van Christus nergens enige verwijzingen zijn naar een seksleven, is hij de verpersoonlijking van de liefde (voor velen). Liefde geeft, nogmaals.

Mag een christen genieten van seks? De vraag alleen al! Een duidelijker antwoord dan het boek Prediker geeft heb ik niet op voorraad: Geniet de dagen van uw leven met de vrouw die u liefhebt.
Toch moet mij van het hart dat alles steeds grover en ordinairder wordt. Seks mag, is mooi, je mag er van genieten, maar maak het nu niet platvloers en ordinair. Dan gaat er veel schoons verloren, me dunkt.


En verbaas je nu niet te veel dat wij in de dagen zitten dat juist ook de seks compleet uit het schone wordt getrokken. De kerk zwijgt in deze tijd en dat betreur ik. Goed, de bemoeienis uit lang vervlogen tijden, was ook niet zoals het hoort. Maar de stilte die momenteel ons deel wordt, lijkt me ook een gemiste kans….

Naar de montmatre


Op Bergambacht met de oude Puch, onderweg naar de Montmartre in Gouda. Oh, een straat waar je enkel als fietser tegen het verkeer in mag. Nou, dag hoor ik rijd met de oude brommer die 100 meter ook wel even door.

In de spiegel (hoe is het weer mogelijk) een motoragent. Heb je ze nodig, overtreden mensen op een gruwelijke wijze de wet dan zie je ze niet en laat jij een scheet dan zit er een achter je te snuiven.
“Ja stoppen meneertje.”
“Wat is er aan de hand agent” (altijd beleefd blijven….)
Agent wriemelt aan zijn snor en roept: ”Rijbewijs meneer.”
Overhandig de hermandad mijn papiertje en roep jolig: “nog nooit controle gehad of ik een rijbewijs heb in al die 38 jaar dat ik rijd.”
Oom agent heeft er geen boodschap aan en kijkt of ik hem met een paardenvijg in het gelaat heb geworpen.
“Weet u waarom ik u heb aangehouden meneer?”
Ik:”Ehhh misschien om mijn brommer te bewonderen?”
Agent: ”fout meneer, probeer het nog eens.”
Ik:”Ehhh omdat ik zo aardig ben?”
Agent: ”Nee meneer omdat u tegen het verkeer inreed.”
Ik:” Oh ja, dat is dan niet zo mooi, ik heb er geen erg in gehad.”
Hij: ”Wat doen we daar nu aan?”
Ik:” Het beste is gewoon vergeten dacht ik.”
Agent:” Hmm…”
Ik:” Hier heb u mijn kaartje.”
Agent:” Oh u bent fotograaf.”
Ik: ”Jawel agent.” (beleefd blijven).
Agent:” Nou, dan laten we het voor deze keer bij een waarschuwing.”
Ik: Fijn agent bedankt ik zal het nooooooooit meer doen.”
Soms heb je mazzel!

Meestal niet. Een ding is zeker: als christen val je niet onder de wet doch onder de genade. Maar weet die agent veel…

dinsdag 25 juli 2017

Hondenhemel

Je zoekt je te pletter waar je de 12e leesbril hebt gelaten. Wat denkt je?
Heeft die hond hem op! Een tijdje geleden had Barry al een heel nieuw testament opgevreten enkel Openbaring was nog heel. Wat de vraag opwerpt of honden naar de hemel gaan? Het woord van God zit in ieder geval diep in de hond, of mag ik dat zo niet zien?

Velen beweren dat honden geen ziel hebben? Ik heb er geen verstand van, wel dat ze een eigen karakter hebben en dat ik ook deze hond die 2.5 jaar geleden op 15 jarige leeftijd overleed, onwijs mis. 

Nu kan ik mijn leesbrillen wel vinden, doch mis de hond weer. Tis altijd wat! De Bijbel spreekt nergens over de verlossing van de dieren. Wel over het vallen van de complete schepping door de zonde van de mens. Dus is het dan zo vreemd om te hopen dat die schepping en ook Barry ooit bevrijd zullen worden? Misschien toch niet. zeker niet in het licht dat de schepping bevrijd zal worden. Dus waarom zouden de dieren wel meedelen in de straf maar niet in de genade? Leg mij dat eens uit!

maandag 24 juli 2017

Dronken in de kerk

Op de fiets naar de kerk in Langerak

Een lekker tochtje en prima te doen op een zomerse zondagochtend. Ooit moest het lopende van de kerk, maar die dwaling heeft men inmiddels afgeschud. Al kom je nu met een straaljager, dan is dat oké bij de Heer. Met de tijd meegaan, noemen we dat.
Op de dijk liep een oude man met een druppel onder zijn zinksnijder en een fietsbel op zijn wandelstok waarmede hij luid belde. Meende eerst met een ouderling van doen te hebben want de naam zegt het al: Oud(erling). Tegenwoordig kun je al ouderling worden als je net droog bent achter de flappers, maar als dat de opzet was had de Bijbel het wel over “jongelingen”.

De oude man op de dijk rook vervaarlijk naar schavuitenwater en had duidelijk te veel jajem achter de huig, waardoor hij lalde met dikke tong. Als je “mazzel” hebt, schuift zo’n onder invloed zijnde man de kerk binnen en verstoord de dienst. Wat er dan gebeurt, is meestal ehhh, niets. Men weet er simpelweg geen raad mee. Ouderlingen en jongelingen kijken elkander aan en ook de voorganger staart in de verte hopende dat er een engel verschijnt die orde op zaken stelt of nog handiger dat de kerkvloer zich even opent en de man wegwerkt, maar helaas.

In Gouderak maakte ik het mee dat er een man onder invloed van vluchtige stoffen uit Schiedam een dansje maakte onder de preekstoel terwijl de dominee door preekte. Pas toen de dronkaard op schoot kroop bij een weduwe met veel vlees, werd het te dol en de man op de schouders der ouderlingen de kerk uitgedragen, waarna hij nog een kwartier als Fred Flintstone op de kerkdeur bleef bonzen.

Maar we waren net bij de passage aangekomen waar de Heer zegt: ”Dan wordt de deur gesloten en zult u vergeefs proberen binnen te komen. U zult schreeuwen en jammeren, maar Ik zal zeggen: Ik ken u niet…..

zondag 23 juli 2017

Noorman de kantoorman


Op het industrieterrein van Gelkenes lopen elke middag kantoormannen.
In groepjes van vier, soms zeven. Meestal in lichtblauwe overhemden alsof dat nu eenmaal dé outfit is voor kantoor. Soms loopt er een vrouw bij. Kittig op hakjes, klik, klak, klik. Dikke reet, fraai kuitwerk, bosje hout voor de deur dat danst bij elke stap. Ze doet me denken aan een vrouwtjes eend en de mannen aan opgewonden woerden die best wat in haar zien, maar niemand zegt het, hoewel de wil er is.

Ze ruiken ook naar kantoormannen. Een degelijk aftershave op gladgeschoren gezichten waarvan de leeftijd lastig raden is. Ernstig pratend, God mag weten waarover. De laatste zakenrelatie misschien of de directeur die ze hoog hebben zitten doch ook haten want zo werkt dat nu eenmaal. Misschien smeden ze snode plannen om hem van tien hoog uit zijn kantoorraam te pletteren.

Ze zijn anders dan ik. Ik zou graag ook een kantoorman zijn maar mis het benodigde DNA. Ik zou eerder als beul of zo uit de bus komen bij een onderzoek naar welke job het beste bij mij past. Hoewel ik niet gaarne koppen afhakt, dus geen zorg. Maar toch. Hoe komt het toch dat die kantoormannen allemaal zo op elkander gelijken?

Degelijk, strak in de kledij, glad geschoren, netjes, dasje om en geen onbehoorlijke seksuele verlangens. Zoiets. Een keurige vrouw thuis, twee kinderen en een nette hobby. Iets met treintjes, golf, misschien postzegels of zo. Winden laten doen zulke mannen niet. Zelfs als ze schijten ruikt het naar zeeppoeder.

Nee, ik kan geen kantoorman zijn. Noorman misschien. Toch weer in de verkeerde eeuw geboren. Ik wist het….

Israël Gods oogappel

Dit is een volk weggeborgen en uitgeteerd in kerkers en holen en er was niemand die zei: ”geef terug”.

Zomaar een tekst uit de Bijbel waarin God zich verbaast over de toestand van het hedendaagse Israël en de laconieke houding van de wereld.

Is er een volk dat zo geleden heeft als Israël op de wereld?

Een volk dat zo zwaar heeft geleden?
Waar mensen zo massaal van afgeslacht zijn?
Vervolgd zijn tot op de dag van vandaag?
Is er een volk dat zo geleden heeft en zo vreselijk geslagen en vertrapt is?

Dat heel kleine landje wat een 500e deel vormt van de Arabische wereld en nog wil men ook dit stukje grond aan Israël ontnemen. Het is geen gewone strijd. Eronder brandt de vlam van de uitdaging aan het adres van de God van Israël. Uiteindelijk is het niet veel anders dan: wiens God is sterker? En wie de God van Israël uitdaagt zal vroeg of laat lelijk op de blaren zitten. Vergeet dat nooit.

God zegt in zijn woord: Ik was maar een beetje boos op Israël maar de andere volkeren hebben Mijn oogappel buitensporig zwaar gestraft. Ik zal die volkeren verpletteren!

zaterdag 22 juli 2017

Nico for Dominee



Nico is blij met de foto die we voor hem hebben uitgeprint. Keurig in stevig karton
in een mapje overhandigd maar, haha, Nico laat hem overal zien en trok hem verfomfaaid uit zijn binnenzak. Er zaten al slijtplekken op de foto en vol kreukels en een gat waar zijn sigaar zeker doorheen stak. Enfin, we beloofden hem de foto opnieuw uit te printen, maar dan moet hij hem wel boven zijn bed hangen. Dat gaat hij doen. Zeg hij….

Als blijk van dank kwam er een sigaar en een stukje Blues muziek op het mondorgel voor terug. Dat is iets waar wij ons zeer over verbazen. Bedoel dat stukje wederkerigheid in de vorm van een sigaar en een stukje muziek. Heel vaak komt er slechts: bedankt, als je iets voor iemand doet. Of erger nog, er komt geheel en al niets. Kan jij ff die fotoreportage voor me maken? Wil jij even die bruids-shoot doen? Wil jij ff mijn woning op de foto zetten hij wordt verkocht en…..Vragen, vragen, vragen en zo zelden komt er iets terug in de vorm van dankbaarheid.

Hele kerksystemen zetten je aan de kant omdat je volgens hen de foto's van de vakantie-bijbelweek in de verkeerde map hebt gezet.


Dat doet Nico anders. Er zit een mooi hart in die jongen, me dunkt. Misschien moeten we hem een keer laten preken want heel vaak raken dergelijke mensen een snaar die lange tijd onbespeeld is gebleven. 

Kerken in Langerak

Morgen kerken we om te beginnen eens in Langerak. Vorige week een predikant mogen
horen uit die gemeente die ons zeer beviel. Gaan we in de morgen of in de avonddienst? Ehhh, we zullen morgen wel zien.
Misschien naar alle twee.'
Ik houd van oude kerkgebouwen. Er hangt een serene sfeer die ik mis in de moderne op verbandtrommels gelijkende gebouwen. Vooral Pinkstergemeenten hebben wel van die gebouwen zonder enige sfeer wat te denken geeft.

Is de sfeer dan zaligmakend? Ach nee, maar toch aan de andere kant doet sfeer wel iets met de mens.
Daarom houd ik van oude kerken. Het woord van God heeft er jaren soms eeuwen geklonken en dat doet iets met je gevoel me dunkt.
Goed, u mag het met mij oneens zijn hoor....


De vloek



Is de vloek van God opgeheven? Een belangrijke vraag me dunkt. Ik zeg volmondig: nee.”
Toen de Schepper op grond van het niet naar Hem luisteren de aardbodem en alles wat er op en in leeft onder de vloek bracht, waardoor doorns en distels opkwamen. M.a.w. leed kwam over de aarde en zelfs in het lichaam van de mens zou dat leed doorwerken (voortaan zult u met moeite kinderen baren) en ook: u zult in het zweet uwer aanschijn de aardboden bewerken opdat deze vervloekt is.

We zien hier recht in de ogen dat de vloek ook door het kruis niet is weggenomen. Of komen in uw tuin en leefomgeving geen doorns en distels meer op? Is er geen leed meer? Is er geen dood meer? Is er geen ziekte meer?

We zien hier glashelder de dwaling van de charismatische groep, die met brillen op de neuzen, kunstgebitten in de monden, steunzolen in de schoenen en de zaden van doorns en distels onder de schoenzolen beweren dat de vloek is opgeheven in Christus.

Was dat maar waar, want dan waren we op de nieuwe aarde. Dat komt wel, zoveel is zeker. Maar misschien morgen, vandaag nog zitten u en ik ondanks het kruis met die vloek. Tot we tot de aardbodem terug zullen keren, zegt de Bijbel.

donderdag 20 juli 2017

De euromisleiding

Munten en bankbiljetten werden op 1 januari 2002 gelijktijdig ingevoerd in twaalf landen die deel uitmaken van de Europese Unie.


We zitten momenteel dus 15 jaar met die pisbak-stalen munt. Mist u het gezellige hoofd van ons lands-hoofd ook zo? Die lekker herkenbare munten! Nooit behoefde je de leesbril op om te zien wat er in de knip zat wat bij die rotzooi van euro-pisbak-staal altijd een gok blijft. Het blijven hoe dan ook vreemde munten.

Jammer, heel jammer maar na het bitter/zuur zou het zoet komen en hoe zoet is dat nu eigenlijk? Wel, dat een appel nu meer kost dan toen in guldens een lekker brood. Zo zoet is dat dus niet. Een tamelijk zure appel voor de dorst, me dunkt.

Van ons spaarvermogen is ook geen reet meer over want je krijgt geen rente meer. Betalen moet je en veel, want de belasting denkt er niet over u en mij minder te belasten nu we geen rente meer krijgen op eventueel spaartegoed. Betalen moet je en veel ook.
Een appeltje voor ruim een gulden vijftig. Wie had dat kunnen bedenken! Je moet niet terugkijken en niet omrekenen zegt het klootjesvolk. Nee, je mot je hoofd als een struisvogel in de grond prakken, nou lekker!

De Bijbel beschreef al dat er ooit een systeem zou komen waarin niemand kan handelen, kopen en verkopen zonder het teken van het beest. De computer die alle geldzaken over heel de wereld beheerst heeft overigens de bijnaam: het beest.
Maar daar kijkt u toch niet van op!

Nog een korte, korte, korte tijd dan komt Hij die alles omver zal werpen. Goddank….

Bidden



De Here Jezus gaf u en mij de opdracht voor elkander te bidden. Ten tijden van leed, ziekte en moeiten al helemaal. Ook in het groot ligt er de vraag om voor de vrede te bidden. Zeker ook die van Jerusalem.
Het bijzondere is deze is dat Jerusalem nimmer vrede heeft gekend sinds
het vertrek van de Here Jezus. Ook het leed dat daarna over de wereld kwam kent zijn weerga niet. En ook dat voorspelde de Meester.

Waarom dan toch dat (voor je gevoel) zo zinloze bidden? Als toch al vaststond dat der rampen van leed over deze wereld zouden komen? Dat Jerusalem vertreden zou worden door heidense volkeren tot de maat van Gods toorn volkomen is.
Dat ziekten, rampen, noden en dood onze aarde en alles wat er op leeft gruwelijk getroffen zouden worden door al deze ellende.
Opdat deze profetieën niet door zouden gaan? Opdat aardbevingen zouden stoppen? Men in oorlogen plotseling geen granaten meer zouden werpen naar elkander? Mensen niet langer ziek zouden worden en sterven?

Maar iedereen gaat dood. De vrede voor Jerusalem is nimmer zo ver af geweest als nu en er zijn zo verschrikkelijk veel ongelukkige, zieke, mankerende, gebrek lijdende mensen nu.
De charismatische gemeenten menen dat bidden altijd (vaak) tot wonderen (verhoring)zal verworden. Wonderen in de zin van genezing. Maar we zijn inmiddels toch ook wel tot een stukje gezonde toetsing gekomen mag ik aannemen waartoe de Bijbel u en mij ook oproept. Dan heeft u toch ook wel ontdekt dat van die redenering geen snars klopt! Of bent u nu als die struisvogel die zijn kop diep in het zand van de onwetendheid stopt?
Nee, als er een ding duidelijk is, dan is dat wel dat de Here Jezus niet bedoelde dat Hij op grond van al die gebeden de boel wel eens op orde zou trekken. Vrede op aarde, geen ziekte nog dood. Wel, kijk eens om je heen en leer.

Nimmer zo vreselijk veel leed op aarde dan nu. Nimmer zo weinig vrede voor Jerusalem als vanaf het moment dat er gebeden werd door u en mij.
Wat is er dan voor fundament onder die oproep om te bidden? Ik denk een diepere dan wij zouden vermoeden. Ten eerste laten wij daarmee zien betrokken te zijn bij het leed van die ander. We laten zien dat het ons kan schelen of er vrede is (ook ver weg). We mogen in deze meestrijden in de geloofsstrijd want God bewaard al deze gebeden in zijn schalen en straks zal Hij ze stuk voor stuk vervullen. Wat dacht je dan! Dat Hij ze bij het vuilnis zou zetten? Welnee. De vervulling komt wel zeker.

Maar nu nog even niet. Nou ja, misschien straks dan……