maandag 18 december 2017

Ramen zemen



Zit er al weken tegenaan te kijken en natuurlijk kan ik het Paula vragen
maar het is “mijn” taak. Dat kleine beetje houd ik stevig in handen en vandaag een goede dag. Niet zo moe dus zelf toch weer de boodschappen kunnen halen en ook nog fut om al de ramen van de benedenverdieping te zemen. Die heel gewone dingen worden als je ziek bent plotseling erg belangrijk voor een mens.

Vandaag maak ik de zwaarste wietolie uit mijn bestaan. 50% Thc. Dat is een kanon, maar wat moet dat moet en als je zoals ik geen chemo wenst omdat dit ook niet logisch is met een dergelijk groot kwaadaardig gezwel, moet je wat.

Met bestralen verbranden ze ook veel goed weefsel en is enkel levens rekkend. Dus dan maar in de gezonden alternatieve sferen. Maar niet dat vage gedoe, want ik geloof niet in een pil tegen kanker. Ik geloof wel dat gezonde voeding en zekere pure kruiden, zeker vormen van verlichting bij pijn of zelfs enige vorm van verbetering tot stand kan brengen. Maar niet die homeopathie waarbij men één druppel uitgangsvloeistof mengt op een IJssemeer met water en het dan op de markt zet bij dokter Vogel. Sorry ik ben daar te nuchter voor. De gedachte: minder is meer, is niet de mijne.

Doch dat neemt niet weg dat Ik Geelwortel (4 capsules per dag) Cats claw (6 capsules per dag) groene thee, heel weinig suiker, veel vitamine C en elke dag 15 bittere amandelen opeet. Naast Verse gember en knofloof allemaal prima weerstandsverhogende middelen.

En dan de Rick Simpson kuur. Dus zoveel mogelijk Thc zien binnen te krijgen wat geen straf is want je voelt je er als op een roze wolk door en zailig ontspannen.

De pijnen zijn nog steeds goed te onderdrukken met Diclofinac en ik slaap wat minder. Alsof het lijf nu het die trombose heeft weten op te ruimen, want dat been was echt wel mega dik, nu even een verademing heeft


Of het zo blijft, ach hoop doet leven niet waar. En nu de schuur een uurtje in om de wietolie te maken. Een heel zware dus, die enkel voor mijzelf beschikbaar komt want er gaat al voor 120 euro wiet in. Het filmpje.

Je binnenkant komt buiten



Zomaar een gedachte die mij overviel toen ik nadacht over het nieuw te
komen leven, het nieuw te komen lichaam. Nu nog kunnen we wie we werkelijk zijn zo heel aardig verstoppen. Maar in de hemel kan dat niet langer. Daar is voor iedereen te zien wie je werkelijk bent.

Bijna kerst overigens. Zie mensen slepen met bomen en ballen. Er hangt een gezellige sfeer in het dorp. De winkels zijn leuk verlicht en er klinkt gedempte feestmuziek. Buiten hangt de geur van rookworst en vers gebakken brood. Nico trekt met zijn rollator verse bandensporen in de sneeuw. “Hebbie de winterbanden om Nico?” Roep ik. Hij haalt de schouders op en trekt dikke blauwe rookwolken uit zijn dikke sigaar.

Ik koop een kerstbrood. Ik houd van kerstbrood met dik roomboter en poedersuiker. Ik groet de slager Paul en Enya met de zwoele stem en voel even de nekhaartjes overeind komen. Mijn lievelings kassière staat op haar plek en lacht haar ivoor bloot. Weer een keer gered om boodschappen te doen Toch en kleine overwinning. Goed, de kans is dat ik me voor de rest van de dag nu wat moe voel, maar dit moet en wat moet dat moet.

Normaal met de familie kerstdiner. Iedereen maakte wat, ik meestal een eendenborst o.i.d. Een ander een lekkere salade en weer een ander een pan soep of ijs of… 

Denk niet dat dit het wordt dit jaar. Maar niet klagen, dankbaar zijn omdat je al die jaren zo genoten hebt met kerst. Hoewel de ware kerstgedachte weinig uit te staan heeft met bomen, ballen en kerststollen.

Het gaat om het kind. Of wat belangrijker is, de Man die Hij blijkt te zijn. Massa's mensen zwijmelen bij het kind in de kribbe, maar weten niet hoe snel ze bij de Man aan het kruis weg moeten komen.
Het kind kan sentiment zijn, de Man aan het ruwhouten kruis, waar geloof.
Daarom zitten rond de kerst de kerken vaak voller. Men wil wel zwijmelen bij het kind in de kribbe, maar neemt de kuierlatten als het gaat om : Het is Volbracht.....


zondag 17 december 2017

Spek en bonen



Ik laat het bad vollopen terwijl Paula zich opnieuw opmaakt om naar
de kerk te gaan. Buiten vriest het een beetje en haar auto draait vast warm om de ramen te ontdooien. Ik hoor als ik in het water stap de buren in de auto gaan en de portieren dichtslaan. Alsof er niets aan de hand is. Hun levensklokje tikt nog vrolijk door en het is iedereen van harte gegund.

Enkel sta jij er een soort van buiten. Je doet mee voor spek en bonen. Zo noemden wij kinderen die mee wilde spelen in een of anders spel dat wij als jongelingen deden, maar je zag ze over het hoofd. Ze waren er wel, joelden mee, renden weg op het juiste moment en verstopten zich, doch het was voor spek en bonen.

Alles om mij heen is nu voor spek en bonen geworden. Zo’n vreemde gedachte. Mee te doen in het levensspel maar ergens toch voor goed uitgeschakeld zijn. Een ongeneeslijke ziekte doet meer met de binnenkant van de mens als je zou denken.

Als ik voor de spiegel sta en toch durf te kijken, valt het me vooralsnog mee. Weinig bijzonders te zien. Enkel worden de rimpels onder mijn ogen donkerder en intenser. Is de gezonde huidskleur wat flets maar verder weinig te zien van de levensbedreigende storm die diep van binnen mijn lever en galwegen elke dag wat verder probeert te verwoesten.


Tussen de dakpannen hoor ik de eerste mussen reeds rommelen om eens te kijken waar ze komend voorjaar zullen broeden. Zal ik ook ditmaal een nieuwe lente waard zijn? Zal ik de jongen vanuit ons bed kunnen horen bedelen om eten en de scherpe nageltjes van de ouders horen krassen op de dakpannen? Ik durf er nog niet aan te denken. 

Nu eerst even rusten op de bank want in bad gaan kost veel energie. Maar je wordt er zo zalig warm van en even, op het moment dat je je lijf in het weldadige schuim te water laat, lijkt het of er niets aan de hand is. Heel even maar….

RICK SIMPSON


Vandaag begonnen met de RICK SIMPSON OLIE-kuur.  Normaal
gebruikte ik 3 a 6 druppels wietolie per dag maar de kunst is om zoveel mogelijk thc in je systeem te krijgen. Ik zit nu aan de 15/25 druppels 20% Thc per dag en hoog dat nog verder op. Het is met Wiet niet zo als met alcohol dat je steeds ernstiger dronken wordt naarmate je meer inneemt.

Of het helpt? Geen idee! Wat ik wel weet is dat ik niet ziek word van de druppels wietolie, geen rare of nare bijverschijnselen heb en dat ik mij er prettig ontspannen bij voel. Dat het een hele lever die zo ziek is als de mijne, misschien wat extra tijd kan geven van waardevol leven.  Als ik al de verhalen op internet lees, geen onzinverhalen zijn dan. Ik bedoel, er wordt zoveel onzin beweerd op het www. We zullen zien.

De zon schijnt en ik heb warempel een half setje gesport. De ramen moeten hoognodig gezeemd worden. Altijd mijn klusje. Nu staar ik er naar en denk: tja… Misschien dat ik er toch een probeer zo. Je moet voldoening uit het leven putten anders staat je draaimolen helemaal stil. Kleine dingen zoals toch de ramen hebben gelapt, kan het verschil maken tussen een geslaagde en een minder geslaagde dag. Morgen alweer zondag. Naar de kerk? Ik denk niet dat ik het red, maar Paula wel. Ze zal er aan moeten wennen dat ritje alleen te moeten maken.

De wietolie maak ik gewoon zelf. Plantje zetten, topjes oogsten, laten drogen, in pure alcohol onderdompelen en een paar minuten laten weken. Dan lost alles hars op en houden we een groene vloeistof over. Die gieten we in een oude rijstkoker en laten buitenshuis alles alcohol verdampen. Bewust buitenshuis want verdampte alcohol is brandbaar en we willen geen fikkie stoken.


Dan houd je na een uurtje een groene vloeistof over die langzaam in een soort stroop verandert. Dan aanlengen met een goede olijfolie en je hebt een mooie werkzame wietolie. Kosten zelf maken komen rond de 15/20 euro een 10 ml flesje. In de winkel ben je wel 55 tot 135 euro kwijt voor het zelfde.

zaterdag 16 december 2017

Een momentje

Mensen komen van alles brengen van prachtige kerststukjes gemaakt door nog lekkerder kerststukken. Kerststerren, kerstbroden, lieflijke plantenbankjes vol voorjaarsbloeiers. Het maakt me een beetje emotioneel omdat je met je neus op de feiten wordt gedrukt dat er in de mens ook nog zo onwijs veel moois, veel goeds, en bovenal liefde woont.

Want dat mag ook wel eens gezegd worden dat er mensen zijn die je leven in dergelijke fases verlengende zin geven. Ze zijn de zonnestraaltjes die je even laten vergeten. Al was het maar een enkel momentje..

Fazant.


Of ik we eens fazant heb gegeten? Nee, eigenlijk niet en dat is best een gemis
omdat ik een boutmens ben. Ik houd van alles waar vlees aan zit. Veel vlees, wel te verstaan. Een lekker stukje wildbraad is zeer zeker aan mij besteed. Zodoende dat buurman Bikker een dikke mooie net gebraden fazantenpoot kwam brengen die mij zeer wel smaakte.

Toch nog op de valreep genoten van het dier dat de Romeinen zo lekker vonden dat ze hem overal in Europa hebben uitgezet en wij nu regelmatig oog in oog staan, met deze exoot.
De stroom van kaartjes is elke avond na het warme eten reden tot een klein feestje. Dan pak ik het zakmesje en snijd voorzichtig de kaartjes open. Een hartelijke groet wensen van een scala aan mensen (meest uit de Hervormde kerk in Langerak) waar we inmiddels ver over de 80 kaarten van hebben ontvangen. Vanuit de kerk waar we jaren kerkten op Ammers blijft het op vijf kaartjes na ijzig stil. Gemiste kansen denk ik dan.

Heer, wanneer hebben wij U ziek gezien dan? En Hij zal antwoorden: ”Een ieder die goed deed aan zijn naaste toen hij/zij ziek was, heeft dat aan Mij gedaan.”
Hoe eenvoudig is het evangelie van de liefde? Enfin, en nu niet allemaal fazanten gaan braden of kommen erwtensoep door de brievenbus laten lopen, want dat is niet de opzet. Een kaartje vinden wij al zoiets om dankbaar voor te zijn. En dat nota bene van mensen die je eigenlijk niet eens echt kent.  Zoiets heet nu: ’Levend kerk zijn.”

Wat een vooruitzicht straks al die lieve mensen in mijn armen te mogen sluiten als het doek valt voor ons allen. Mijn allergrootste wens is mensen te laten mee proeven dat een christen geen beter mens is. Slechts een vergeven mens. Tezamen vormen wij de kerk. Vergeet al die kerknamen maar. 

Er is maar één kerk. Die namen zijn slechts flauwekul.  Er is maar één Heer en Hij steekt al ruim tweeduizend jaar zijn doorboorde hand de schepping in om te redden wie wil.

Waar wacht jij nog op?

vrijdag 15 december 2017

Bloedverdunner



Die spuitjes bloedverdunner doen hun werk goed. Je moet wel elke ochtend
een klein naaldje in je pens rammen of je bovenbeen, maar echt zeer doet het niet. Enkel krijgt mijn buikje wel steeds meer bloeduitstortingen en oogt hij als een vitabintje dat boven de grond heeft gelegen tijdens de groei.

Van redelijk vitaal naar een volledige patiënt in drie weken. Zo voelt het ongeveer. Pillen, poeders, spuiten, zetpillen, smeersels, steunkousen, zwachtels enfin, ga er maar aanstaan. Opa maakt een dansje. Waar blijft mijn rollator!

Zo’n steunkous is gemaakt van loeisterk Refo-poepbruin nylon. Je moet hem elke dag wassen want hij is gemaakt van een kunststof soort die snel zweetkakken geeft. U weet toch wel wat zweetkakken zijn, of is dat puur Gouds en verraadt mijn komaf. Nou ja, zweetvoeten dan.

Dus ik smeer, ik masseer, ik was en het trombosebeen is mij er dankbaar om en is niet langer dik. Wel vellerig alsof de opperhuid volkomen uit zijn bovenlaagje is gebarsten en ik een vorm van craquelé, vertoon op de kuit en wreef

Zodoende heb ik wel iets weg van een der personages die op de Nachtwacht met al die craquelé verf staat!

Gebakken banaan


Paula strijkt haar jurk. Een klusje wat ik talloze malen voor haar heb gedaan. Ik zal dit nooit
meer doen wellicht. Niet over nadenken Peet. De telefoon gaat. “Hoe is het nu met je,” enfin je schakelt de automatische piloot in en hoort jezelf je verhaal afdraaien maar bent er zelf niet echt bij. Maar half.
Een oude man aan de deur of we ook dit jaar zo’n heerlijk, gezellig, sfeervol, en vreugdevolle kerststol met amandelspijs wensen af te nemen. 

Hij komt hem dan over een dag of acht bezorgen. Tis gek maar betrap mijzelf van liever lede er steeds meer op dat ik ga zitten rekenen. Bedoel met rekenen dat ik in ga schatten of ik er dan nog ben? Ehhh, acht dagen, tja, ik denk dat het gaat lukken dus schrijft u er maar een op meneertje.
Je sluit de voordeur achter je met gemengde gevoelens. 

Onwerkelijke gevoelens. Er over acht dagen nog zijn om van een kerststol te kunnen eten. Heel gewoon, dacht ik altijd. Maar toch, nee, toch niet zo heel gewoon. Langzaam zie ik steeds duidelijker dat de heel gewone dingen, heel bijzondere dingen zijn op het moment dat je ze niet meer kunt. De wereld is vol wonderen, doch onze ogen zijn er te blind voor geworden.


Vraagje: zou er in de hemel omarmd worden? Gekust misschien? Zal er genegenheid zijn als mens tot mens? Verliefdheid, naar ik hoop. En gebakken banaan. Hé, waar komt die gebakken banaan nu weer vandaan? Wat is dat voor domme vraag? Hoewel ik dol ben op gebakken banaan. Kijk Elly en Rikkert hadden het al over een kauwgomballenboom, nou, dan mag ik toch zeker wel hopen op een gebakkenbanaan-boom. Wat zullen we nou hebben!

donderdag 14 december 2017

Opwinden


Leuke dingen voor de man kunnen een bijzonder scala
aan zaken opleveren die de vrouw niet snapt. Dat geeft niets, want leuke dingen voor de vrouw, kan het brein van de man weer nauwelijks tot geheel niet verwerken, dus we staan in deze quitte.

Ik bedoel, heb je wel eens een stel dames in een bak met BH’s zien graaien bij de Hema?  Nou, daar voel jij je als man dus echt volslagen vreemd en niet op je plek bij. Dames doen dat graag, dat grabbelen in die bustehouders.  Deze twee uitersten worden dacht ik gevonden in de opgewonden staat waarin vrouwen verkeren als ze gaan winkelen, terwijl en man aan dat hele winkelen geen bal aan vindt. Die laat liever buiten op een stil plekje een harde wind die langdurig nagalmt.

Een man is in de grond een weinig complex wezen, me dunkt. Van de lange lijst aan zaken die je als man gaarne doet, schrap je in mijn geval er elke dag eentje of meer. Die van vandaag zal niemand verbazen. Geen harde winden meer laten. Is het laten van een harde wind nu eigenlijk reden tot genot en derhalve tot gemis als het niet meer gaat?

Laat mij u vertellen dat mannen om de een of andere reden plezier putten uit een harde wind. Waarom, moet u de Schepper maar vragen, wellicht heeft het te maken met het iets te hard opblazen van Adam ten tijde van de hof van Eden, maar een man heeft iets met winden. Een vrouw niet. 

Die vindt zulks maar ongepast en ik meen dat de massa de vaste overtuiging heeft dat de Here Jezus zelf nooit een windje liet. Ik lees er niets over in de Bijbel en zeg er liefst zo weinig mogelijk over, want voor je het weet richten ze een nieuwe kerkrichting op, die luidt: De winden van de Heer.

Maar als een mens elke dag drie vette zetpillen moet zetten, dan begrijp je wel dat het er zonder enige vorm van remming op los winden, tot een einde is gekomen. Die vette vlekken in je ondergoed vormen nu eenmaal een van de bijwerkingen en dus vandaag is het de dag waarop ik afstand moet nemen van het winden en staak ik mijn wild geraas.


Tot vreugde van Paula die winden laten immer in de zondige hoek meent te moeten plaatsen alsof de duivel de hele dag er op los windt. Het zou kunnen maar ik ken er geen Bijbeltekst bij dus vooralsnog laat ik er geen verse uitspraken op los en nog minder winden…

woensdag 13 december 2017

Moedertje

Ik kan moeder niet meer bezoeken. Dit valt me vreselijk zwaar. Heb het gevoel of ik ontzettend faal en besef tevens dat dit niet zo is. Zal ze me missen?
Zal er diep van binnen in dat grijs geworden koppetje een draadje besef bestaan dat Peter ernstig ziek is er we elkaar nooit meer zullen zien? Ik weet het niet, maar je moeder blijft je moeder.

Had een onmogelijke pa, die wilde niets, maar moeder wilde wel, dus bezocht haar trouw elke week hoewel ze bij Paula en mij hooguit twee keer is geweest in al die jaren. Moeder zag het belang er niet zo van. Bedoel dat langskomen. Ik wel. Vreemd, ja zeg dat! Maar zo was moeder.
Ik leef wel gaan en nu kan dat niet meer. Nou ja, als je helemaal zou willen met veel toeters en bellen, zou het nog wel kunnen, maar dat wil ik niet.


Je zult net zien dat moeder dan een verkeerde bui heeft binnen haar dementie en roept als ze mij ziet :”Zo koekenbakker wat kom jij dan weer doen?” Nou, daar sta jij dan met een traan in je oog. Nee, het is goed geweest. Moedertje, je moet het nu echt zonder mij stellen. Het lukt wel, u zult het zien.  Maar uit het oog is nooit uit het hart. Goddank niet.