zaterdag 3 december 2016

Zure zult en kopvlees


Vakantie was niet zozeer op het vliegtuig stappen en naar warme verre landen gaan. Als je het trof ging je met een tent (later de caravan) naar een boer en
daar kampeerde je dan. Pa was toen nog een vader (voor de scheiding) pas later veranderde hij in die kluizenaar die hij daarna 40 jaar lang bleef.

Ome Jaap, de kostganger van oma met het hoedje op. Pa op de skelter waarmee hij over de heide reed voor de lol. Ikzelf kocht bij Annaars de oudijzerboer in de Bosweg in Gouda een oude Berini M 21) voor 10 harde Hollandse guldens en reed er jaren en jaren mee over de Veluwe zonder verzekering en helm. We noemden ons toen nog geen vrij land, maar we waren het wel. Nu is het krek andersom. Alles wordt voor je bepaald en doe je niet mee dan wordt je opgepakt. Dat heet nu vrijheid.

Mijn eerste verliefdheid betrof een heel mooi wezentje in het dorpswinkeltje. Ik was nog geen tien jaar en dan is verliefdheid veel krachtiger dan later. Het is meer puur en zuiver. Seks speelde nog geen rol en ondanks dat ouderen deze liefde dikwijls kalverliefde noemen en er een geringschatting aan verbinden, meen ik dat het een puurder liefde is.

Ze had lang haar en van die grote amandelogen ach, ik was zo onwijs verliefd. Tot ik haar aansprak, want ze bleek een behoorlijk dialect te hebben daar in het dorpje Speuld. Eindelijk al je moed bij elkaar te hebben geraapt en in het gangpad waar ze de vakken vulde van het winkeltje dat haar ouders toebehoorde en haar vragen mee te gaan fietsen. Daar was lef voor nodig. Haar antwoord luidde ongeveer zo:” Ik docht ut nie, oe geat moar elleenig fietsen heur.”

Mijn eerste blauwtje lopen had ik dus binnen. Ik reeg er een ketting van die ergens in de la ligt nu. Ben er overigens nog eens terug geweest een jaar of wat geleden. Herkende haar bijna niet meer. Ze hing met een enorm sappige bos hout op de toonbank en was veranderd in een enorme matrone die mij het idee gaf dat ik naar een nieuw deel van  Jurassic Park zat te kijken. Haar enorme armen geleden op lantaarnpalen en haar onderkin had zoveel kopvlees dat je er met gemak vijf pond zure zult van kon maken. Gelukkig dat ik daar niet aan ben blijven hangen, stapte ik de winkel uit. Count your blessings niet waar!

woensdag 30 november 2016

Kerstballen en Pruttelpotten


Overigens een aardige cryptische omschrijving. Een lesbische
Koffiezetten was een hele toer. Met een handmolen en later met een elektrische zoals ik nog altijd heb op de foto. Dan rook de keuken heerlijk naar verse koffie. Een schepje Buisman erbij en dan werd het met de hand opgegoten. De pruttelpot is eigenlijk voor mijn tijd. Ik heb er wel twee maar dat is sentiment. En dan gekookte melk erbij. Ik zie pa nog slurpen van die kussenslopen die in de koffie dreven en ze met smaak verorberen. Ik vind koffie met gekookte melk en al die vellen ronduit vies, sorry pa.
vrouw die altijd loopt te mopperen. Een Pruttelpot.

Rond de kerstdagen werd er een kerstboom gekocht. Moeder tuigde die samen met ons op en er hing dan een heerlijke dennengeur in de kamer. Maar nu ik volwassen ben begrijp ik dat moeder wel lief was maar niet zo heel slim. Want een kerstboom met ballen, lampen en de hele rimram optuigen en er pas daarna kunstsneeuw overheen spuiten, zorgt wel voor een effect dat alles onder die rommel komt te zitten en je krijgt het er nooit meer af. Moeder spoot ook lustig de ramen vol kunstsneeuw waarna ze eind januari uren bezig was om die rotzooi met een scheermesje weer te verwijderen.
Ze wachtte ook veel te lang met het verwijderen van de kerstboom met als gevolg dat het hele huis maanden onder de naalden lag die je in de zomer nog uit je sokken en de vloerbedekking kon peuteren.

Moeder droeg jarretelles. Van die bandjes met drukknoopjes waar je je losse nylonkousen aan verbond om de boel hoog te houden. Kon ze haar jarretelles niet vinden dan gebruikte ze twee rubber ringen van de weckpotten om haar mollige beentjes. Ze was een vrouw met een forse bos hout voor de deur en wij kinderen speelden vaak met haar enorme bh’s. We zetten een paar stoelen tegenover elkaar en stopten ieder van ons zijn kinderkop in een cup. We speelden dat we astronaut waren, wat anders!

Ondanks dat mijn ouder gingen scheiden toen ik 14 jaar was en de aanloop naar de scheiding met veel ruzie gepaard ging, herinner ik mij als kind het lachen van mijn ouders als ze in bed lagen. Geen idee wat die ouwe allemaal te vertellen had maar ze gilden het soms uit van de lach. Het zijn de kruimels die overblijven voor de kinderen waar ze de rest van hun leven spaarzaam op moeten teren. Want binnen een scheiding zijn kinderen nimmer schuldig maar betalen wel de volle prijs van het gelag…

Verdwenen merken en brillantine


Een hevig wisselende Peter die even zijn voortanden mist. Met natuurlijk de batmanplaatjes die je kon sparen. Netjes in een doosje geborgen.
Daar was ik supertrots op. Alles gaat over, als je maar lang genoeg wacht. Een mens is zijn hele leven druk bezig alles waar hij zuinig, trots of van mijn part verliefd op is, in hokjes en doosjes te stoppen. Een hokje voor je...
vrouw, het geloof, je hobby’s, je verborgen verlangens wellicht. Iedereen doet het, jij ook. Hokjes, hokjes, hokjes. Op het einde van je leven mag je zelf in een hokje. Weer je zin!
In de winter liep Ernst Verkaik (de melkboer) met handschoenen zonder vingers zijn melk uit te venten. Het begon met een grote zilverkleurige tank achterop de melkwagen waar je los de melk in kon krijgen. Over straat kon je dikwijls een spoortje zien, want soms bleef de tank wat nadruppelen als een oude vent met prostaatproblemen. Daarna kwamen de Glazen flessenmelk op de voet gevolgd door zakken melk. Dat waren zakken van 1 liter die je in een plastiek kan moest zetten en de punt afknippen waarna het uitgeschonken werd. Pas veel later kwam de zuivel in karton met een duidelijk mindere smaak, maar alles went. Hoewel ik mij hardop durf af te vragen of al die vreselijke kanker waar zoveel mensen aan lijden, niet deels komt door al de plastiek die ongetwijfeld meekomt met ons voedsel in ons lichaam. Maar de keuringsdienst van waren is allang een niets zeggende club die alles oké vindt.
Na het krantenpapier om je kont mee af te vegen kwam het Popla/grijze schuurpapier. Na drie keer flink vegen was je verzekerd van een schraal gevoel. Maar koning, keizer en admiraal, Popla konden ze allemaal en je had nog geen fluweelzacht papier dus veegde je dapper door.
Producten die ik persoonlijk erg goed en of lekker vond verdwenen uit de schappen. Bourbon hazelnoot, De PastaChoca beregoed, Bulgaarse yoghurt, Vim, de echte negerzoenen, echte harde haren op de tandenborstels, snor cola, de mooie blauwe kleur van de Postbank (nu smerig oranje) de eerder genoemde gazeuse van Exota, Close-up tandpasta, ach de lijst is ellenlang. Moeder deed ook wel koffiemelk in een glas en er cola bij. Geen idee waar ze het recept vandaan had maar het goedje schuimde je glas uit en smaakte vreemd genoeg nog lekker ook. IJsjes maakten we zelf met wat aanmaaklimonade en dan in plastiek vormpjes met een stokje het koelvakje in van de koelkast.
Mijn oudste zus zat op de huishoudschool en kwam vaak thuis met iets lekkers wat ze had leren maken. Borstplaat bijvoorbeeld. Mierenzoet, de gaten vielen ervan in je ivoor, maar het was prima snoepen. Pa snoepte nooit. Enkel heel af en toe een rang. Ook een verdwenen merk volgens mij dat eucalyptus pastilles maakte. Op zijn haar smeerde pa brillantine een soort olie die je haar zo vet maakte dat je evengoed je kop even in de slaolie had kunnen onderdompelen maar ja, het was mode. Nu kijken we er raar van op en vinden het misschien zelfs gek om met een vette kop te lopen. Hoewel je je hart vasthoudt hoe men ooit de generatie van nu zal beschouwen die overal waar haar tracht op te komen meteen met een bodyshaver aan de slag gaat. Naast een hoop gedoe, want je komt toch nooit in alle hoekjes evengoed, een in de winter om blaasproblemen vragende actie.

dinsdag 29 november 2016

Warmteoverdracht en lekkere schooljuffen


Volgens mijn moeder was ik een makkelijk kind.
Je bent er zelf wel bij maar van die echte kleuterjaren weet je toch vaak weinig. Flarden, brokjes en stukjes blijven hangen meer niet. De geur van de grote lederen schoenen van pa die ik als kind voor de kachel zette rond Sinterklaas omdat er meer in kon. De hitte van de kolenhaard waar ik na een bad mijn billen aan de mica ruitjes verschroeide omdat ik te dicht in de buurt kwam. De ruitjes stonden in mijn bille...n en nu ik erover nadenk, misschien nog wel.

Een mens kijkt niet zo vaak achterom dus het zou kunnen. Wie echt nieuwsgiering is die mag wel even kijken.
Je had veel bijzondere mensen die langs de deur gingen met negotie. De scharensliep, de eierboer, de lorrenboer, Maarten de Riet met zijn accordeon en bultje op zijn rug en het draaiorgel wat tien minuten voor je deur stond te stampen. Optochten van de fanfare waarbij je als kind die zware trommel zo lekker in je buik voelde dreunen. De langbenige jongedames die hun majorette stokken hoog in de lucht gooiden en (als het lukte) de stok weer opvingen.

Kale Gijs een jongen met Down die elk weekeind een trommel omgebonden werd en hup, op straat trommelen. Wij kinderen hoorden Gijs in de verte al aankomen en liepen hem in optocht achterna door de poorten, straten en langs pleinen. Werd Gijs het zat, dan ramde hij met die trommelstokken op onze hersenpan en bliezen wij de aftocht.
Je vraagt je wel eens af waar zijn ze gebleven al die mensen? Tante til (een travestiet) Cor de Boer die met pallets op de fiets vanuit het Beijerse waar hij woonde de vuilcontainers leeg snaaide, het wrattenmannetje, vieze Fietje, ach, de lijst is onwijs lang.

Je ziet dergelijke mensen, die een stad of een dorp karakter gaven, nooit meer. Opgeborgen misschien?
En verliefd op de kleuterjuf van de Zonnebloemschool. Ze had van dat strogele haar en rook een beetje naar iets mufs dat over de datum is. Maar als je op haar schoot mocht zitten als ze voorlas dan kon je haar pas goed besnuffelen.

Iets van groene zeep, zakjes blauw en de het zoete verderf van een overjarig reptiel. Het deed mierentietjes ontstaan op je armen als je haar warmte door haar borsten in je rug voelde. Ik heb dat nu nooit meer. Toen ik nog naar de kapster ging wel. Vooral tijdens het haarwassen. Dan had je weer even dat moment van warmte en geur overdracht via niet nader te benoemen dingen die een vrouw nu eenmaal mee torst en bij het harenwassen om de een of andere reden op je achterhoofd parkeert. Maar, aan alles komt een eind.

maandag 28 november 2016

Zorba

De wereld zeurt en leutert. Gedonder over zwarte Piet, politiek, aanslagen, geweld, ziekte, dood.....Genoeg. Er helpt maar één ding tegen. Zorba de Griek. En nou even niet janken maar lachen, vrolijk zijn en van mijn part wie het kan, dansen. Het leven is te kort om te blijven kniezen. Hé toe nou. Zwart, wit, geel, rood, Islam, christendom, heiden, kom op zeg, hoelang moeten de verschillen ons nog de das omdoen. Het wordt de hoogste tijd dat we elkander omhelzen, allers vergeten en een dansje maken. Laten wij vrolijk zijn, morgen sterven we.....

Mond open


De kolen werden jaarlijks in het kolenhok gestort door de kolenboer. Was het een erg strenge winter en raakten de kolen op, dan riep moeder: ”Ga jij even een
zakje cokes halen in de Herenstraat bij de kolenhandel. Dan konden we weer een of twee dagen vooruit. Zo’n kolenkachel was eigenlijk een hele toer om te stoken. Aanmaken met oude kranten, een scheutje peterolie en wat kleine houtjes en dan als de brand er in zat kolen erop. Meestal ging de kachel in de nacht uit en kwam je op in een steenkoude kamer met de ijsbloemen op de enkelglas ruiten.
Die peterolie werd ook het peteroliestel op gestookt een 3 pitter waar moeder stoofpeertjes etc. op gaarde en andere zaken die langzaam moesten garen. Wij hebben er nu nog een waar ik regelmatig het rundvlees op zet. Handig en het wordt prachtig gaar. Moeder was geen keukenprinses. Dikwijls waren de piepers aangebrand maar als kind dringen die zaken amper tot je door. Je at wat de pot schafte en anders at je niet. Als jong kind vanaf een jaar of zeven moest ik “aansmeren”. Vader had naast zijn werk als glaszetter een eigen bedrijfje in de schuur opgezet waar hij antiek glaswerk op sleep en repareerde. Bekende Nederlanders waar hij antiek voor sleep waren o.o. meneer kok van het lang vergeten duo de Spelbrekers (zie liedje link onderop) en Andre van Duin waar wij steeds de nieuwste Lp’s van kregen.
Mijn taak was op een grote vilten ronddraaiende schijf nat puimsteenpoeder op te smeren zodat bij het polijsten van het eerder geslepen glaswerk, de boel wat gekoeld werd en niet te hard ging. Ik stond dan een uur naar het kale plekje op vaders hoofd te kijken en rook zijn zure transpiratiegeur. Na dat uur mocht ik weer buitenspelen en kreeg dan een gulden van pa, voor de moeite. Die ging ik gaarne besteden bij Luitjes in de Jan Phillips weg. Een sigarettenwinkel die ook een grote bak vol snoepgoed verkocht. Een wat narrige man die vaak klaagde als kinderen hem voor één cent (om een centendrop te kopen) uit zijn huiskamer naar de winkel lieten komen. In de Prinshendrikstraat had je een heel pietepeuterig winkeltje, schuin tegenover de Jan Ligthart school, waar ik op zat, waar men ook snoep verkocht. Het werd bemand door een klein oud kromgetrokken gnoompje (oud wijfje) en die verkocht nog oud snoepgoed waar je nu zelden meer van hoort. Ouwel, stroopjes (ook wel stroopsoldaatjes genoemd), borsthoning, schuimblokken, toverballen, etc.
Dieptepunt was de schooltandarts die ieder jaar opdook. Een man (soms een vrouw) die slecht Nederlands sprak (Waren het misschien de eerste Polen?) En er lustig op los boorde met een droge boor. Dat deed zeer en je bek stonk tijdens die behandeling naar verbrande haren. Ik hoor nog met dat Poolse accent: ”Mond open!”

Prostaatproblemen (kanker) te genezen met wietolie

Mannen met prostaatproblemen (ik val er gelukkig nog niet onder) hebben wellicht veel aan dit filmpje. Er is nog volop ruimte op ons forum over het gebruik van wietolie.
Waarbij is de olie allemaal inzetbaar?Ons forum vind je op:https://www.facebook.com/groups/1224285457606558/
Doordat het lichaam weer in balans gebracht wordt door het gebruik van cannabinoïden kan het bij onderstaande symptomen/ziektes met succes worden ingezet:
•M...isselijkheid en overgeven
•Anorexia en Cachexia
•Gilles de la tourette syndroom, Spasmes en andere bewegingsstoornissen
•Pijn, chronische pijn.
•Glaucoom
•Epilepsie
•Astma
•Afkickverschijnselen en afhankelijkheid van reguliere medicatie en/of drugs
•Psychische stoornissen
•Hyperactiviteit, ADD, ADHD, PDD NOS en Autisme
•Alzheimer
•Kanker
•Auto-immuunziektes, ontstekingen in het lichaam en allergieën
•MS (multiple sclerose)
•Hiv/AIDS
•Oogstaar
•Stress
•Posttraumatische stresssyndroom (ptss)
•Trauma
•Gebrek aan eetlust
•Asperger
•Borderline
•Slaapstoornis
•Reuma
•Cluster hoofdpijn
•Fibromyalgie
•Artrose
•Rugpijn
•Oververmoeidheid
•Obesitas
•Artritis
•Ziekte van Crohn
•Diabetes (suikerziekte)
•Dementie
•Wratten
•Huidkanker
•Alcoholisme
•Migraine
•Longkanker

zondag 27 november 2016

Dictatuur in vredestijd

Wat ik nog het meeste mis is het oude geld. Nee, geen
verhaal over duur en kosten etc. dit maal. Neem nu de herkenbaarheid. Je kon je echt niet vergissen en zelfs in het volslagen donker een dubbeltje van een kwartje onderscheiden. Dat lukt bij die pisbakstalen euro dus echt niet. De leesbril moet er bij op om 20 cent van 50 cent te onderscheiden. Het is en blijft rotgeld....
Sorry voor mijn eerlijkheid. 50 euro uit de muur is me vaak te groot. 25 gulden was lief en een tientje ook. Kom je bij C&A met een briefje van 200 euro aan, dan word je niet geholpen. In dat tijdperk zijn wij aangeland. Bij veel supermarkten word je ook gestraft als je nog altijd met contant geld wil betalen. Dan moet je in de (soms lange) rij wachtenden. Eigen schuld dan moet je maar pinnen.
Als kind kreeg ik van opa voor mijn verjaardag een knaak. Dat was een reusachtige zilveren munt die later door onze slimme overheid werd verruild voor een veel kleiner exemplaar van nietswaardig pisbakstaal. Ik, zuinig als ik ben, heb nog 3 oude grote zilveren knaken bewaard en als ik in een sentimentele bui ben, dan speel ik er mee in mijn hand. Ook een paar tientjes en briefjes van 25 en zelfs eentje van 100 gulden heb ik nog en knisper ermee. Het oude geld had ook van die leuke namen.
Een heitje (kwartje) een duppie (dubbeltje) een knaak (2.50) een joet (tientje) een geeltje (25 gulden) een meier( 100 gulden) een rooie rug (1000 gulden). Allemaal verdwenen en met de name de charme en de hardheid van onze oude gulden. Nee, een ding is mij wel duidelijk, wij leven niet in een democratie hoor. Het is een dictatuur in vredestijd, meer niet. U mag wel stemmen maar dat is slechts om de indruk te wekken dat u meetelt. In werkelijkheid doet onze overheid exact waar ze zin in heeft.

Boe

Gezellig samen eten met vrienden of familie is anders dan vroeger. Zat je tot een aantal jaren geleden gezellig met elkaar te kletsen en hing er een sfeer
van belangstelling, die tijd is geweest en ligt mijlenver achter ons. 90% is nu gefixeerd op zijn mobiel. Naast elk bord ligt het apparaat in de bijstand zodat men niets behoeft te missen van al het “belangrijke” wat zoal binnen kan komen. Kinderen zitten volslagen geconcentreerd op hun scherm te turen en vaak moet je twee keer wat vragen willen ze met tegenzin antwoord geven en keren meteen verstoord terug met hun aandacht naar het schermpje. Soms vraag ik mij af of de hedendaagse mens, zonder het te beseffen, niet vreselijk contactgestoord (lees volslagen gek) is geraakt.

Wij mochten als kind niet met onze ellenbogen op tafel zitten. Rechtop, netjes en niet praten met volle mond. De radio en de tv moesten af staan want aan tafel gaan was een vorm van gemeenschap. Er werd in die dagen gesproken met elkander, iets wat ik vreselijk mis in deze moderne tijd. En laten we de kinderen vooral niet te hard vallen, want de ouderen kunnen er ook wat van. Op de pont van het veer sprak ik erover met de mannen en vrouwen die de kaartjes knippen en ze vertelden mij dat ze de tijd waarin ze met iedere automobilist een gezellig praatje konden maken missen. Nu gaan ze van raampje naar raampje met erachter een automobilist die met afgewend hoofd naar zijn mobiel zit te turen en met de linkerhand het kaartje laat knippen zonder groet. Het is volgens mij op het onbeschofte af. Ik vraag mij hardop af waar dit eindigen gaat? Schoolkinderen die met dopjes in de oren en met één hand sturend en één oog op het mobieltje kijken zijn regel, geen uitzondering. Soms bekruipt mij het angstige voorgevoel dat intimiteit in de toekomst via een appje gaat.  Ik voorspel dat het eerste huwelijk dat via een appje tot stand komt, heel snel van zich laat horen.

Mensen lopen ongegeneerd in de supermarkt keihard in hun mobieltje te leuteren en gunnen jou geen blik waardig. Zelfs in je eigen huiskamer ben je niet veilig want 90% sleept in deze moderne tijd zijn mobieltje mee op visite zodat zoonlief de belangrijke boodschap kan doorgeven dat de goudvis honger heeft. Dikwijls bekruipt mij dan de vreemde aandrang de visite met mobieltje en al ons huis uit te donderen. Want men gaat er wel van uit dat jij even je mond houdt nu Paultje belt om te zeggen dat het wc papier te hard is thuis. En begin nu niet over het gemak van een mobieltje als je met de auto eens met pech komt te staan want dat is ronduit geklets(lees gelul) in de ruimte.

Ik heb geen mobiel en wil er ook geen. Toch word je als een soort uitstervend fossiel gezien als je er geen hebt. Overal en nergens vraagt men je mobile nummer en men kijkt je aan met ogen die lijken te zeggen: wat een zielige domme oude man.

Om kort te gaan; ik vind dat de mens als het om sociaal gedrag gaat en om een normaal gesprek, een enorme degeneratie heeft ondergaan en ik houd mijn hart vast wat de toekomst gaat brengen voor nieuwe snufjes die het mensdom als het over “echt” contact gaat, nog verder bergafwaarts zullen brengen. Ik was in de stal bij boer Bikker en besefte dat de koeien beter, warmer, intenser en echter contact hebben dan de massa van de mensen en naar ons roepen ze derhalve dan ook:”BOE!” Geef ze eens ongelijk!

zaterdag 26 november 2016

Komt allen tot mama Maasbach...

Op monumentendag kreeg ik een blad van een christengemeente in Gouda
Het betrof de Johan Maasbachzending. Ik neem zoiets dankbaar
aan, omdat ik meen dat er op iedere kerk wel iets aan te merken is en wij moeten zien naar de overeenkomsten en niet zeuren over de verschillen. Het gaat ten eerste om de liefde, laten we dat nimmer uit het oog verliezen!
Wat mij zo bijzonder trof in dit mooie blad was dat ik er 94 maal de naam Maasbach in tegen kwam en slechts 34 de naam Jezus. Wat maar weer duidelijk maakt dat dit dus een blad is dat in de eerste instantie op Maasbach wijst. Wat te denken geeft. Op 41 foto’s stond een lid van de Maasbachfamilie en ook dat kwam op mij over alsof er ergens in de bijbel een door mij over het hoofd geziene tekst staat die luidt:” Zoek eerst het koninkrijk van Johan Maasbach en al het andere zal u bovendien geschonken worden!” Een kleine tip van een heel gewoon christen aan deze (naar ik meen) goedbedoelende groep is: Kap nu eens met die naamsverheerlijking en al die beelden/ foto's van de Maasbach familie in het blad, en vul de lege ruimte op met Christus.Wie weet geloven mensen u dan....