zaterdag 31 december 2011

Twee tanden

Nog eentje op de valreep dan. Ik kan toch niet nu het jaar op zijn einde loopt de mensen die ik nieuw en oud heb leren kennen in een stilzwijgen hullen. Iedereen bedankt voor de leuke, verrassende, spannende en geestige/geestelijke gesprekjes die we op dit verse weblog hebben gehad met elkaar. Ik besluit met een oude maar wijze spreuk die niet in de bijbel staat maar er wat mij betreft wel zo in kan worden gezet. “Ik heb nog maar twee tanden,” sprak een oude vrouw. “Eentje onder en eentje boven, maar Prijst de Here, elke keer als ik eet ontmoeten ze elkaar.” En ook ik ben blij jullie allemaal in het nieuwe jaar weer te mogen ontmoeten en te beseffen dat we gezamenlijk uitzien naar die grote ontmoeting met Hem die te komen staat.

donderdag 29 december 2011

Van melaats naar rein

Het laatste logje voordat het nieuwe jaar aanbreekt en nog altijd is de Meester niet gekomen. Niet als een uiting van ongeloof, maar meer als een schreeuw van verlangen naar Zijn komst. We hebben het er al eens over gehad dat er veel redenen kunnen zijn waardoor een kind van God intens verlangt naar de komst van de Meester. Wat mij persoonlijk het meeste raakt is: Heer ik wil U niet langer pijn doen. Want met onze zonden doen wij Hem dagelijks pijn. Een van de mooiste beelden in de bijbel die mij tot tranen ontroeren kan is altijd weer het verhaal uit Lev 13, waar de melaatse (beeld van ons zondige mensen) de priester (beeld van de Heer) ontmoet en hij hem als hij helemaal wit is van de melaatsheid en nog enkel zeggen kan: “Ik ben helemaal onrein.” Rein zal verklaren. Zolang wij nog denken dat het wel meevalt met onze zonden, kan de Priester niets doen. Maar beginnen we te roepen:"Onrein, onrein,"dan zijn Hij ons redden. Heb jij Hem al ontmoet die Priester die je ondanks je stinkende zonden aan Zijn borst drukken wil en in het oor fluisteren:”Je bent rein?” Ik wens het je zo toe want het enige verschil tussen een kind van God en een kind van de wereld is dat de ene een vergeven zondaar is en de ander niet. Waar wacht je eigenlijk nog op? Ja ik bedoel jij die wel altijd meeleest maar nooit je stem laat horen! Ik hoor in de verte de Priester al aankomen om ook jou te vergeven en rein te verklaren.

woensdag 28 december 2011


En dan ben je plotsklaps vijftig jaar oud. Je vraagt je stellig af hoe je dat zo snel voor elkaar gekregen hebt! “Gisteren” was je nog zestien en maakte je jezelf druk over een jeugdpuist die zich formeerde op je linkerneusvleugel. Maar kijk nu eens aan! Plotsklaps ben je een meneer geworden. Van die leuke ruige jongeman die je eergisteren nog in de spiegel zag, is geen spoor meer te bekennen. Ongemerkt heeft moeder natuur een verschrikkelijke grap met je uitgehaald. Je bent een man van middelbare leeftijd geworden zonder dat je het hebt opgemerkt! Of merkte je het wel?Ik kijk ergens al hunkerend uit naar dat nieuwe lichaam want dit oude wil niet zo heel goed meer. Heb derhalve een aantal dingen opgeschreven die voor de ouderen onder ons misschien herkenbaar zijn. Zie maar wat je er mee doet.

Je merkt dat je ouder aan het worden bent als je:

Moeite krijgt ’s morgens je sokken aan te doen
Alle mooie vrouwen rond de twintig plotseling als zijnde “meisjes” begint te zien
Merkt dat de beharing waar hij hoort te zitten steeds minder wordt en waar hij niet behoort plotseling gaat groeien
Ontdekt dat ze de kranten in steeds kleinere lettertjes gaan drukken
Merkt dat men je gaat begroeten met:”Dag meneer”
Plotseling ontdekt dat je al jaren geen acne meer hebt
Zelfs je borstharen op een grijze pannenspons gaan lijken
Moderne popmuziek je niets meer zegt
Steeds minder last van gaatjes hebt bij de tandarts omdat er niet veel meer over is om te bederven
Het naar bed gaan één van de hoogtepunten in je leven wordt, wel te verstaan om te gaan slapen.
Merkt dat al je kleding vreemd genoeg niet meer zit zoals het vroeger zat en enige gelijkenis begint te vertonen met een vuilniszak gevuld met water
Op je rug meer haar hebt groeien dan op je schedel
Het idee hebt dat ze die toiletpotten steeds lager gaan maken
Naar geruite pantoffels begint te verlangen
Fiets steeds zwaarder gaat trappen
Opstaan uit bed met vreemde kreun en steungeluiden gepaard gaat
Ziet dat het achterwerk van je vrouw toch heus op dat van je schoonmoeder gaat lijken
Vreemde op staaldraden gelijkende haren op en uit je neus en oren ziet groeien
Een nieuwe auto waardeert op zijn “hogere instap”
Denkt dat de tijd vroeger zoveel beter was
Tegen jongeren steeds vaker de uitspraak bezigt:”toen ik zo oud was als jullie”
Na één biertje er ’s nachts steeds twee keer uit moet voor een sanitaire stop
Beseft dat al die middeltjes tegen veroudering enkel een aanslag op je portemonnee vormen zonder ooit waar te maken waar ze voor zeggen te staan.
Op het strand steeds je buik in loopt te houden als er iets “moois’ passeert
Je afvraagt of er ijs met sigarensmaak bestaat
Van ellende nu al vier leesbrillen hebt gekocht en als je er één nodig hebt er nog steeds geen kunt vinden
Heimwee hebt naar Ad Visssers Top Pop
Ontdekt dat er vreemde wratjes uit je lijf beginnen te groeien.
De zon begint te schuwen en steeds vaker “lekker” in de schaduw wenst te zitten
Voor de spiegel gaat staan en aanschouwd dat het enige lichaamsdeel wat bruin geworden is deze zomer je hoofd is.
Mondhoeken gaan hangen, je haarlijn steeds verder opkruipt en je oorlellen steeds groter worden
Naar de kapper moet enkel omdat je nekhaar te lang wordt
Petjes gaat dragen om je steeds kaler wordende hoofd te verbergen

Summer Snow Keith Green

In openbaring 18:21 wordt gesproken over een engel die een grote steen (in de vorm van een molensteen) op zal pakken en als onderdeel van het oordeel wat over de aarde komt, in de zee zal werpen. Velen menen hierin een komeet of asteroïde te zien, die op Gods tijd in de oceaan wordt geworpen als onderdeel van het te komen oordeel en de straf voor de mensen die nog altijd weigeren hun knieën te buigen voor het Lam Gods. Dit zou zo letterlijk kunnen zijn en gebeuren, maar aan de andere kant spreekt het boek openbaring in beelden en kan de molensteen het beeld zijn van het oordeel (een molensteen is er om te vermorzelen en brengt het tot de oorsprong "stof" terug). De zee is in de bijbel ook vaak de mensenzee (mensheid) als zodanig en als we deze verzen op een dergelijke wijze benaderen, hebben we plotseling heel iets anders dan een molensteenvorige steen die uit het heelal op aarde valt. Hoe zie jij die steen uit openbaring 18:21. Een echte steen of een symbool? En waarom zie je dat zo?

dinsdag 27 december 2011

Wederkomstgedachten

“Laat de Heer nog maar even wegblijven, dan kunnen er meer mensen tot geloof komen.”
Een kreet die we nogal eens voorbij horen komen en ook in ons eigen denken spelen kan. Toen ik er vanmorgen over nadacht, betrapte ik mijzelf op een bekrompen denken. Bekrompen omdat wij mensen er vanuit gaan dat als de Heer niet terug zou komen, de wereld altijd maar zou blijven draaien, het graan op het veld zou blijven doorgroeien en de kindertjes zich in de moederschootjes zouden blijven ontwikkelen. Het spijt me het te moeten zeggen maar dat is niet waar! Deze wereld bestaat enkel bij de gratie van de Schepper en Hij heeft dat laatste ogenblik als alles tot voltooiing is gekomen, allang beschreven. Naar die laatste uren zijn wij op weg. Terwijl ik dit schrijf tikken weer kostbare seconden weg richting de wederkomst. Er is geen sprake van: meer of minder mensen tot geloof komen. God weet namelijk het uur en de juiste tijd. Dan zal er niemand meer tot geloof komen. Niet omdat het niet kan, maar omdat men het niet wil. Zolang er één enkele zondaar is die de reddende hand van de Meester nog zal grijpen, wacht de Here Jezus op die laatste bekering voor de opname. Pas dan zal Hij komen. Dacht ik. Hoe zie jij dit?

zaterdag 24 december 2011

Kerstman

Als ik ‘s avonds door de drukke winkelstraten loop op zoek naar een verlaat kerstgeschenk, geniet ik ondanks de harde wind, enorm van de sfeer in de winkelstraten. Als ik om de hoek kom van de V&D blijkt er in de etalage een schoorsteen gemaakt, waaruit om de minuut een rubber kerstman als een slappe mislukte erotische pop, met haar op de verkeerde plaats, omhoog floept. Onder het slaken van de kreten:”ho, ho, ho,” zet deze “kerstmislukkeling van latex, nog extra kracht bij aan de dwaling van kerst. Een dikke vrouw met een achterwerk als een redelijk zeiljacht, sloft voor me op scheef afgesleten hakken. Uit haar tas hangt de kop van een kalkoen, welke me verwijtend aankijkt. Gek, maar zelfs de geslachte dieren die onze dis weer zullen vormen, lijken de ware betekenis van kerst beter te beseffen dan de meeste mensen. Ben ik er dan tegen om gezellig met elkaar te eten, te drinken, geschenken uit te pakken en aan een dennenboom te ruiken? Welnee, van mij mag het allemaal. Als we het de Meester maar niet uit het oog verliezen. De gever van de ware Godsgeschenken. Want als we het zicht op het kind in de kribbe kwijt zijn geraakt, is alles verloren en leeg. Zien we door de kribbe het kruis en de opstanding dan zullen de Godsgeschenken voor het oprapen liggen. Lees ( 2 kon 2: 1-18)
Prettige dagen toegewenst

A CHRISTMAS CAROL

Een kerst zonder a christmas carol is ook een gemis dus bij deze. Even op de playkop drukken en twee minuten laten inladen en kijken maar... P.s als hij je div x wil upgraden, niet doen, is niet nodig, gewoon wegklikken en opnieuw op de playknop drukken en even (1 a 2 minuten) in laten bufferen.

Laten we geen supporter zijn!


Ik fietste door Gouda en zag “meneer Schaap” staan in zijn gebruikelijke houding, hangend over zijn fiets. Ik ken hem mijn hele leven al en inmiddels zal hij tegen de zeventig jaar oud zijn. Nimmer heb ik hem zien werken, want dat doet meneer Schaap niet. Vroeger speelde ik wel met zijn zoon Gerard, in de tijd dat ik op de lagere school zat. Maar zijn vader doet niets liever dan kijken naar wat er zoal gebouwd wordt in Gouda. Een nieuw winkelcentrum? Meneer Schaap staat er bij te kijken hoe eerste de heipalen in de grond gaan en hoe langzaam het metselwerk op de fundering wordt gezet. Een nieuwe woonwijk of gewoon een vrijstaande Vila? Hij staat er altijd maar een beetje dromerig bij te kijken, uren, dagen, weken. Hij doet me denken aan mensen die het evangelie wel horen en misschien ook nog wel naar de kerk gaan, maar het blijft bij: kijken en luisteren zonder dat er ooit actie wordt ondernomen. Je hebt ook van die voetbalsupporters. Ze schreeuwen langs de lijn en weten precies hoe alles moet worden gespeeld, maar zelf trappen ze nimmer een balletje.
Ik denk dat God ons oproept om “geen”supporter te zijn van het koninkrijk van God. Maar dat we “deel “krijgen aan het offer van Zijn Zoon en een “deelnemer” worden van de kerk van Jezus Christus.
Heb jij al ontdekt wat je positie op het “veld” is? 

vrijdag 23 december 2011

Eten met 50 bouwvakkers

Vandaag het afsluitend etentje van de zaak. Met ruim vijftig bouwvakkers  eten in de kantine is heel apart. Hoe goed zou het zijn als voorgangers en dominees eens aan een dergelijke “samenkomst” zouden deelnemen. De Heer Jezus deed dat volop en gaf hiermee een voorbeeld dacht ik. Dat voorbeeld wordt zelden of nimmer gevolgd. De dominee blijft in zijn gouden vogelkooitje en kijkt tussen de spijlen door naar de zondige wereld. Moet zeggen dat de mensen van het leger des Heils hierin enorme voorbeelden zijn. Zij weten als geen ander wat het is om het evangelie “te leven” in plaats van “te lezen”. Ik nodig elke dominee daarom uit om regelmatig van de kansel te komen, te stoppen met preken om een maaltijd met wat men noemt: de “wereld” te houden. Het moet ons dan niet te veel verbazen als blijkt dat de Here Jezus juist daar aanwezig kan zijn. Misschien nog wel veel sterker dan binnen die veilige muren van het stenen gebouwtje dat wij “de kerk” zijn gaan noemen…

donderdag 22 december 2011

Kus voor "oma".

Enkele jaren geleden, toen ik voor wat onderzoeken in het ziekenhuis in Utrecht was opgenomen, lag ik op zaal uit te rusten. Ik voelde me wat eenzaam en probeerde de tijd te doden met het lezen van een goed boek, maar kon me er niet echt op concentreren. Plotseling hoorde ik op de gang het geluid van voetstappen. Ah, dacht ik, bezoek! Ik hoorde een vrouwenstem zeggen:"Ga oma nog maar een kusje geven!"
Onmiddellijk vloog de deur van de mannenzaal open en kwam er een klein honingblond meisje de zaal opgelopen met onder haar arm een teddybeer. Ze keek gedesoriënteerd wat rond, op zoek naar oma. Plotseling spotte ze, mijn toen nog woest uitziende bos gepermanent haar. Direct kwam ze met getuite lippen, waar overigens nog de nodige koekkruimels aan kleefden, naar mij toe. ik dacht toen ik me voorover boog om het kind een kus te geven, heb ik dat weer? Ik kreeg een kus met koekkruimels en weg was het kind. "Dag oma!" riep ze nog. Ik voelde me op eens niet meer zo eenzaam en besefte dat de Here God soms troost komt brengen door een "kruimelkus" gegeven aan "oma", die er vandaag toch wel heel bijzonder uit zag met die grote snor en al dat borsthaar...Misschien heb jij ook iets toe te voegen over hoe God soms op een aparte wijze troost kwam brengen...

woensdag 21 december 2011

Het sobere avondmaal

Als wij lezen over de eerste echte avondmaalsviering, dan was het een prettig samen eten met de Heer als middelpunt. Ik besef dat we later in de bijbel woorden tegenkomen die wijzen op misbruiken tijdens het avondmaal en wel dat er mensen waren die begonnen te schranzen en nog voordat iedereen er was, de hele handel op hadden gegeten. Maar wat is er nu nog over van dit indrukwekkende samenzijn, waarin wij mogen herdenken de dood maar bovenal de opstanding van de Heer? Een vaak sober en schuchter symbolisch restantje wat ooit een heel prettig en bovenal feestelijk samenzijn was. ( Kinderen niet welkom, want daar zijn ze nog niet aan toe, wel aan de doop, maar niet aan het avondmaal?!) Tijdens de kerstdagen proef ik onder christenen ook steeds meer een soort afknijpen van de feestvreugde. “Het gaat niet om de gezelligheid en om het samen eten,” zo vindt men. Dat is ook zo, maar moet ik kerst dan ook al vieren met een vingerhoedje wijn en een stukje brood (met respect)? Hoe beleef jij de avondmaalsviering in onze kerken met dat ene slokje wijn en dat vaak nog gezuurde stukje brood eigenlijk?

Zonder Jezus is je kerst mis

Nog een paar dagen en dan is het weer zover. Kerst! Voor mij een mengeling (als ik eerlijk mag zijn) tussen twee zaken. De hoofdgedachte is voor mij de herinnering aan de geboorte van Christus. Een achterom zien naar Zijn komst. Maar ook een vooruitzien in de verwachting van Zijn tweede komst. Daarnaast ervaar ik kerst ook als een fijne tijd om met vrienden en bovenal familie te vieren. Gewoon puur voor de gezelligheid. Onnodig te zeggen dat er dan in je achterhoofd en gebeden ook altijd de gedachte is aan de grote Kerstman die niet met de arrenslede “bebaard” langs de hemel raasde, maar heel gewoon bij ons kwam als Mensenzoon. Waar denk jij aan met kerst?
Even de foto in het groot onder deze link...

Vreemde zaken in de bijbel (de alruinwortel)


De liefdes appelen (alruin wortels). Door alle eeuwen heen is bijgeloof en deze wortel sterk verweven met elkander geweest. Zo zou hij enkel groeien aan de voeten van een opgehangen mens en bij het licht van de volle maan geplukt kunnen worden zonder veel gevaar. Wel moesten er een aantal zaken in acht genomen worden waaronder: je plukt hem met een zwarte hond die je middels een stuk touw vastknoopt aan de wortel en je eigen oren toestopt met was om de schreeuw die deze liefdesappel geeft niet te horen. Hoor je hem toch dan sterf je eraan. Er is heel veel te vinden op internet over deze zogenaamde liefdesappelen/ de alruinwortel.  De vraag die opkomt is waarom wij ook in de bijbel een dergelijke mythe aantreffen als Lea de op het veld gevonden  liefdesappelen van Ruben kreeg en Rachel klaagde dat Jacob mede door het bezit van deze vruchten, de nacht met Lea door zou brengen. Toen Jacob in de avond thuiskwam sprak Lea dat ze Jacob met deze liefdesappelen gehuurd had. Al met al een bijzonder stukje in de bijbel wat we vinden in Gen 30. De moeite waard om eens over na te denken en wie nog iets zinnigs of onzinnig wenst toe te voegen betreffende de alruinwortel, die mag…

maandag 19 december 2011

Dode mollen en overburen


Vandaag een regenachtige dag. Ging de honden uitlaten en ontdekte twee dode mollen op de weg. Weet niet zeker of ik er een geestelijke betekenis aan moet verbinden. Een paar weken geleden sprak er een zendeling bij ons in de gemeente. Hij evangeliseerde in de binnenlanden van Afrika en reed onderweg met zijn Jeep twee slangen dood. Vervolgens kwam hij op de plaats van bestemming bij een evangelisatiecampagne waarbij twee mensen werden bevrijd van demonische machten. Hij bracht het in verband met de eerder die dag doodgereden slangen en gaf er op die manier een  profetische waarde aan. Doch wat kan de betekenis zijn van twee dode mollen op de weg? Zou het iets te maken hebben met de twee lastige overburen van me, die elke zondag hun gras maaien met die knetterende maaimachine? Ik zoek thuisgekomen in het bijbels woordenboek de betekenis van het woord “mol” op. Onrein beest, mag door Joden niet gegeten noch aangeraakt worden.
“Er liggen twee dode mollen in de schuur,” roept Paula. “Waar komen die enge beesten nou toch vandaan,” vraagt ze met een toon van afgrijzen in haar stem. Leg haar uit dat ik vermoed dat onze teckels ze ongemerkt uit de polder hebben meegenomen.
Vraag haar of ze de mollen misschien op mensen uit de buurt vindt lijken? “Ja ik ga een beetje dode mollen staan bestuderen om te zien of er misschien overeenkomsten zijn met mensen uit de omgeving”, roept ze nog net voordat de voordeur bel gaat. Als ze wegloopt om open te gaan doen roep ik haar na,” kijk straks maar eens goed,” voeg er, om haar enigszins op weg te helpen, nog aan toe, “Ze maaien veel gras!” Ik geef het op. Wat zijn eigenlijk de meest vreemde profetieën die jij hebt gehoord in de gemeente?

Verschenen aan de twaalf terwijl er nog maar elf waren


Een bijbel gedeelte waar we mee kunnen worstelen is de uitlating van de apostel Paulus als hij schrijft in 1 kor 15:5 dat de Heer Jezus na Zijn opstanding uit de dood verscheen aan de twaalven. Met deze twaalf worden de twaalf discipelen bedoeld maar daar hebben we het probleem nu juist te pakken, Judas was er niet meer bij of had zich toen al verhangen. Een oplossing zou wezen om te stellen dat de lege plaats reeds was opgevuld door Matthias, maar deze Matthias werd reeds gekozen “na” de Hemelvaart. Een redelijk probleem, lijkt mij. Hoe moeten wij dit zien? Vergist Paulus zich? Wie het denkt te weten, ik hoor het gaarne…

zondag 18 december 2011

Preken met een knipoogje

In de kerk was het voor het eerst weer eens behaaglijk warm. De preek ging over geven (geld, liefde aandacht etc)  en de predikant prees de mensen in het buitenland die een voorbeeld van vrijgevigheid waren in zijn overtuiging. Weet niet of ik die mening deel als ik eerlijk ben. Hoogtepuntje in de dienst was voor mij dan ook niet de preek maar een blond kind met krulletjes wat regelmatig naar mij knipoogde. Gek maar soms zegt een wellicht onbeduidende zaak als een kinder knipoogje zoveel meer dan woorden uit kunnen drukken. Heb jij tijdens de dienst wel eens een beleving die je treft en wat je als een cadeautje mee krijgt van de Heer?

zaterdag 17 december 2011

Elkander de voeten wassen

Waarom is het avondmaal wel en de voetwassing geen sacrament geworden? Niemand kan beweren dat het geen bijbelse opdracht is als Jezus zelf zegt:”Indien nu Ik, uw Here en Meester, u de voeten gewassen heb, behoort ook gij elkander de voeten te wassen.”En toch doen we dat nooit in de kerken heden ten dage. Vinden wij het niet belangrijk of is zulks te moeilijk te realiseren met teiltjes water en handdoeken? Wellicht, maar toch is het een opdracht. Stuit het op verzet omdat wij het te schaamteloos vinden dat we de voeten moeten ontbloten en een ander ze een sopje te laten geven? Een ding weet ik zeker, het zal de mensen verbroederen. De onderlinge meningsverschillen zullen wegvallen bij het zien van een broeder/ zuster waarmee je wel eens waar een pittige ruzie had, maar die nu toch maar mooi in alle deemoedigheid je voeten wast. Waarom doen we dat zo weinig mensen?

Cellenbroeders

Ik liep langs de uit de middeleeuwen stammende gebouwen van de cellenbroeders in de Goudse binnenstad. Nog altijd kan je duidelijk de piepkleine vensters zien, waarachter heel kleine ruimten aanwezig zijn, waar de cellenbroeders zich terug konden trekken in die dagen. Maar de reformatie heeft ze er allemaal uit weten te jagen en ook de aangrenzende Sintjans kerk, is in die tijd ontdaan van de katholieke gelovigen. Enkel het kerkgebouw zelf zagen de kerkhervormers wel zitten en nog altijd “kerken” de hervormden er in. Als je soms om je heen ziet wat er allemaal in de wereld gebeurt krijg je de aandrang om net als de broeders uit die tijd jezelf terug te trekken binnen de “veilige” muren van een klooster. Misschien ben ik de enige die dat wel eens ervaart en ik begrijp dat het evangelie op deze wijze ook niet echt verspreid wordt, maar toch… Er gaat volgens mij ook iets beschermend vanuit. Een sfeer van geborgenheid en afzondering. Wij kunnen daar misschien tegen ageren met de woorden dat de Heer dat niet bedoelde met christelijk leven, maar is onze moderne vorm van leven dan zo christelijk? Waarin zonderen wij christenen ons nog af voor de wereld? In de muziek die we beluisteren? De films die we kijken of de boeken die we lezen volgens de statistieken niet. Ergens zou ik zo’n klooster wel eens willen proberen maar ben bang dat het toch tegenvalt. Hoe zie jij dit eigenlijk?

Hare Krishna

Eerst naar de markt  om wat inkopen te doen. Ik voel me goed en bewandel de toppen van de bergen der geestelijke blijdschap. Anders gezegd: ik ben erg happy. Terwijl ik mijn oude transportfiets tegen een boom parkeer en met de nodige sloten goed veranker tegen mensen met lijm aan de vingers, zie ik in mijn ooghoek iets oranjekleurigs op mij af komen wapperen. Het blijkt een klein kereltje met puntsikje die, in mijn beleving, een oranje gordijn om zijn lijf heeft gewikkeld. In zijn krulschoenen draagt hij, naar de kromming te zien, hoogstwaarschijnlijk jubeltenen, die voort zijn gekomen door het te lang vertoeven op zijn spijkerbed. “Wat is dit nu weer?”, Denk ik. Is er soms kermis in de stad of zo? Dan zie je wel meer van die vreemde types rondlopen. Maar neen, het blijkt een priester te zijn van Hare Krishna. “Meneer”, zo begint hij, Ik heb hier een geweldig boek vol Oosterse wijsheden die uw leven volledig zullen veranderen. Hij reikt me een groot boek aan en nu is het mijn beurt om wat te zeggen. Ik dacht:Ik zal deze priester een goed antwoord geven, maar wat? Plotseling weet ik het, haal diep adem en spreek:”Meneer de priester, al de schatten van kennis en wijsheid zijn reeds verborgen in Christus Jezus Kolossenzen 2:3. Hij draait zich op zijn jubeltenen om en sloft weer weg. Hoe belangrijk is het om de bijbel een te kennen, al is het maar een beetje. Zit u nooit eens om woorden verlegen in een dergelijke situatie? Neen? Nou daar hoor ik van op dan!

donderdag 15 december 2011

Verlangen naar de wederkomst


Regelmatig hoor ik de kreet: “ik zou zo graag willen dat de Heer vandaag terugkomt.”
Dat klinkt geestelijk, maar behoeft het niet altijd te zijn, meen ik. De mens die in de gevangenis zit omdat hij van zijn leven een enorme puinhoop heeft gemaakt en deze kreet betreffende de hoop op verlossing ten hemel zendt, komt heel anders uit de verf dan de mens die zwaar ziek is en uit zijn lijden verlost zou willen worden. Voor alle twee is er de hoop, alle twee mogen vergeven zondaars zijn, maar de bron naar het verlangen van de wederkomst is nogal verschillend. Als ik de mensen die dit lezen nou eens op de man/vrouw af zou vragen:”Wat is nu je grootste fundament onder het verlangen naar Zijn komst,” wat zal dan je antwoord zijn? Of behoor je tot die christenen die in de stilte van hun hart wel eens denken: nu nog even niet, want ik zou zo graag nog een en ander op aarde meemaken? Want ook dat is herkenbaar dus schaam je maar niet!

Ongelijk span

Ik leerde ooit een mooi meisje kennen toen ik nog maar net tot geloof gekomen was. Ze lag in het gras bij me op het gazon van de gemeente voor de deur te zonnen. Ze was blond en de zon scheen en maakte dat er allerhande gevoelens ontloken die door het voorjaar als bolgewassen uit de krochten der mens getrokken werden. We spraken over God maar ze geloofde aan geen God en gebod, maar ze was lief en wilde best leren om God te leren kennen. Waarom Gods Geest in mijn binnenste toch op de rem trapte en me duidelijk liet zien dat dit niet de weg was waarlangs ik gaan moest, was me toen niet zo duidelijk. Ouder en een heel klein beetje wijzer geworden zie ik dat ontelbaar veel mensen trappen in de val van het ongelijke span. Wie weet komt hij/zij tot geloof? Wie weet is het Gods bedoeling dat ik haar/ hem heb leren kennen en binnen een relatie hem/haar tot de Heer brengen zal? Ik weet niet hoe jij hierover denkt, maar ik zie het elke keer weer gebeuren. Ongelovige ontmoet gelovige en knopen een verliefde relatie aan. Wat moeten we ermee?

woensdag 14 december 2011

Begraafplaats


Vandaag besloot ik om de een of andere reden naar het graf van een vriend te gaan. Ik werkte vroeger met deze Joodse man en heb erg met hem gelachen. Zijn “Joods zijn” zei hem niets en daarom liet hij zich ook op deze gewone begraafplaats begraven. Ik word altijd een beetje droevig als ik al die stenen op een rijtje zie. In de bomen fluiten de putters en zeldzame groenlingen hun mooiste liedje en zelfs de zon brak even door en zette alles met haar stralen in een gouden gloed. Ik dacht bij mezelf: hoeveel mensen zouden ervan in de hemel zijn? Misschien een rare vraag, alhoewel je op een plaats als deze nu eenmaal met de vergankelijkheid van het leven geconfronteerd wordt. Hoeveel van hen zullen straks opstaan en met Christus de nieuwe aarde bewonen, waar de dood niet meer is en ziekte nog pijn ons zal overkomen? Ergens overvalt me de vreemde behoefte om voor al deze mensen te bidden, maar de bijbel zegt: zoals de boom valt blijft hij liggen. Een keuze maken om je leven aan Christus te geven is aan het aardse leven gebonden. Sterf je dan is er voor altijd gekozen. Hoewel er ook zoiets bestaat als de alverzoening, hecht ik daar weinig waarde aan. Hoe zie jij dit?

dinsdag 13 december 2011

Stilte ruimten en tenenkaas

In het academische ziekenhuis waar ik voor zes weken onderzoek na onderzoek kreeg om te kijken of er misschien aan de klachten nog wat te veranderen was, ontdekte ik een zogenaamde stilteruimte. Het betrof een ruime zaal in het hart van het ziekenhuis waar alle wereldgodsdiensten tot een homogene naar tenenkaas ruikend geheel waren gekneed. Her en der lagen kleden richting Mekka en ook de rituele voetbaden ontbraken niet. Enkel de zweetsokken geur deed vermoeden dat deze baden niet vaak gebruikt werden. In een ander hoekje hing nog de walm van wierook en in weer een ander hoekje waren tal van kussens aanwezig waarop de yoga beoefenaar eens lekker op zijn kop kon gaan staan. Er was ook een bijbel aanwezig en er stond een klein orgel. Ondanks dat het een “heiligdom” wilde zijn voelde het aan als overspel. Ik weet niet of jullie wel eens in dergelijke stilteruimten zijn geweest en hoe jullie je er voelden maar ik ervoer het als een rammelend  compromis. 

maandag 12 december 2011

Allemaal naakte dames in een kast


Ton de machinale houtbewerker blijkt in zijn enthousiasme zijn gehele werkkast van binnen te hebben beplakt met behang uit de playboy of iets soortgelijks. Met een ruk open ik, zoekende de decoupeerzaag, zijn gereedschapkast en sta plotseling oog in oog met al dat “vlees” binnenin. Ik wil de kast wel meteen dichtdoen heus waar, je moet me geloven, maar een oogbol werkte niet mee en blijft juist lang genoeg kleven om een dame in bizarre houding in te branden op mijn netvlies. Ik vind het niet zo heel eenvoudig hoe hierop te reageren. Maar er wordt op jou en mij als christen gelet weet je. Als een doorsnede bouwvakker die kast opendoet en een kwartier blijft loeren is er geen vuiltje aan de lucht. Maar als ik zegge tien seconden met open mond tracht mijn “klevende” oogbol los te scheuren, valt het al snel op. "Hè, jij bent toch van de kerk,"roepen ze dan.
Gelukkig ben ik me nu bewust van al die dames in de kast en kan ik er rekening mee houden, doch lastig blijft het wel want ik ben ook niet van steen. Beseffen wij wel dat er op ons als christen extra wordt gelet?

Ehhh bent u ook christen?


Ik zwierf wat rond tussen de vele gezellige kraampjes de winterfair. Toen ik voldoende gezien had liep ik nog even door de winkelstraat en mijn oogbollen ontwaarden een kraampje gevuld met karig evangelisatiemateriaal en enkele verregende bijbels. Ik knikte vriendelijk naar de jongen  bij de kraam maar kon aan zijn ogen zien dat hij aan mij twijfelde. Op de terugweg, zag ik de jongeman traktaten uitdelen, maar mij sloeg hij over en snoof eens luid als een  paard in de lucht. Toen ik een praatje met hem aanknoopte zag ik hoe hij me weer van top tot teen stond op te nemen en hoe zijn grijze cellen op volle toeren leken te draaien.”Bent u ook christen?" Vroeg hij. Wat kan je op zulk een moment anders dan wat schaapachtig beamen dat het toch heus waar is. “Maar in welke kerk komt u dan?” Ik mompelde iets over hervormd. “Oh “die” kerk”, was zijn antwoord. Ja., ja! Maar bent u bekeerd? Ik voelde wat haartjes overeind gaan staan maar hield me in en zei van ja. “Maar bent u ook vervuld met de Geest?”. Kreeg de vreemde aandrang de beste jongen een klein knietje in het kruis te plaatsen, maar mompelde nog iets dat klonk als jazeker. Maar spreekt u dan ook in nieuwe tongen?” Pas toen legde ik hem achterover tussen de kramen en kon met moeite de aandrang onderdrukken hem een van zijn stoffige bijbels in het keelgat te drukken onder het uitroepen van:’Zo Gods woord zit er in!” Dit is geen evangeliseren dit is examineren!

zondag 11 december 2011

Volwassen mensen onder elkaar

Ergens zit een kind in mij dat er af en toe uit wil. Tijdens de kerkdienst wil het gaan staan en roepen:”Allemaal even koppen dicht en even achter elkaar nu in polonaise de kerkbanken langs.” Of ik heb zomaar zin om de lieve oude dame een eindje verderop een kus te geven op haar oude zemen wang. Soms (in de lente) moet je voor “oude dame” dan “het mooie meisje” invullen. Zoiets zeg en doe je als volwassen mens niet en je houd het dus binnen. Maar al die tegengehouden aandrang hoopt zich op als te lang geantichambreerde winden en kunnen op een willekeurig moment tot ontploffing komen met alle gevolgen van dien. Dus als u mij eens gek ziet doen, vergeef me dan, het is enkel het laten ontsnappen van opgekropte levensgassen van volwassen gedrag die er even uit moeten. Heb jij dat nou ook wel eens dat je iets zou willen doen, dat volwassen mensen heel vreemd vinden? Zo ja…ehhh…wat dan? Kom zeg het gerust we zijn als volwassen mensen onder elkaar…
Foto groot onder link

zaterdag 10 december 2011

Sjaksjaktier en sjaksjaktaar


Ik was te gast bij een Pinkstergemeente en nam uit voorzorg plaats op de achterste rij ongemakkelijk zitten de plastiek stoeltjes. Ik houd niet van plastiek stoeltjes, maar het getuigt van geestelijke onvolwassenheid om daarom weer op te stappen dus ik bleef zitten. Een dame zo mager als een snijboon in een waterarm gebied stond tijdens de dienst op en riep:” Sjaksjaktier en sjaksjaktaar, Sjaksjaktier en sjaksjaktaar, Sjaksjaktier en sjaksjaktaar, Sjaksjaktier en sjaksjaktaar!” De gemeente stemde in met een luid:”Amen”. En toen was het voorbij. Toen ik haar na afloop vroeg wat dit te betekenen had, sprak ze vol overtuiging:”ik maakte de Heer groot in nieuwe tongen?” Op mijn vraag of haar oude tong niet deugde, gaf ze geen antwoord. Wel wandelde ze weg en mompelde nog zacht voor haar uit:” Sjaksjaktier en sjaksjaktaar…Een voorganger in een andere gemeente riep altijd iets dat klonk als:”Assiebassie rassie tassie, assiebassie rassie tasssie.” Tongentaal is volgens mij de meest geïmiteerde geestesgave en daarom heeft ze een bijsmaak van een klucht gekregen, wat het volgens mij niet is. Hoe zijn jullie ervaringen met deze gave?

Hoe ziet de ideale dienst van Clint er eigenlijk uit?

Nou hier komt hij dan: Geen langdradige zwamverhalen op het podium. Geen geestelijke dansjes op het podium. Geen zangdienstleiders die elk lied 5 maal laten herhalen. Geen mensen die zogenaamde beelden of profetieën hebben die nergens over gaan (lees ballen gehakt, holbewoners, etc). Geen flodderkleren op het podium. Geen kauwgum in je mond als je wat meedeelt op het podium. Geen toetjes (dus praatjes na de preek over een en ander). Geen druivensapje en kingcorn gezuurd witbrood gebruiken voor het avondmaal. Geen knalharde muzikale begeleiding waar je conussen van uit je oren komen. Geen dominante houding op het podium. Geen krokodillentranen op het podium. Geen diensten die uren duren en over de climax heen gaan. Wel een korte goede zangdienst. Wel een goede preek. Wel zeggen waar de collecte voor bestemd is anders geef ik niets. Wel tijd voor gebed nemen maar niet te lang. Wel netjes op het podium gekleed gaan (flodderkleren die je thuis maar aan). Wel de tijd nemen om mee te delen wat er zoal speelt in de gemeente (zieken, geboorten etc). Wel avondmaal vieren met ongezuurde brood en wijn. Wel muzikale begeleiding op gepaste geluidssterkte. Wel een nederige dienende houding op het podium. Wel echt verdriet om elkander te ondersteunen.  Hoe moet de dienst er van jullie eigenlijk uitzien?

vrijdag 9 december 2011

Occulte kinderspellen

Ik wil nog even wat occulte “kinderspellen”die zoal op de markt worden/ zijn gebracht onder de aandacht brengen. Ik begrijp dat er mensen in de verdediging willen schieten maar laten we eerlijk zijn, dit is occult met de hoofdletter, of je daar nou moe van wordt of niet!

Atmosfear
Een superspannend interactief DVD spel in combinatie met bordspel. De grafmeester op de DVD vertelt wat de spelers moeten doen. Speel het spel in een schemerig sfeertje om het echt spannend te maken, je moet sleutels van grafkelders verzamelen. Je hebt de opdracht om één van je grootste angsten te overwinnen. Opdrachten krijg je via het bordspel en de grafmeester die onverwacht in het spel kan inbreken.
Magdar
De dwergen hebben te diep gegraven en zijn gestuit op de verschrikkelijke demon Magdar die in de diepte van de berg lag te slapen. Nu is hij ontwaakt met een dijk van een ochtendhumeur. De dwergen moeten de mijnen verlaten, maar door de hitte die Magdar afgeeft, komen edelstenen en het waardevolle mithril bloot te liggen en dwergen zouden geen dwergen zijn, als ze die zouden laten liggen…
Blue Moon
Er zijn twee volken van Blue Moon die om de troon strijden. De vraag van het spel is: ‘Wie wordt de nieuwe koning?’ In een serie korte duels proberen die volken de gunsten van drie draken te winnen. Naast karakters bestaat de kaartenmix uit voorwerpen en toverspreuken die de strijd beïnvloeden. Het basisspel bevat de volken ‘Hoax’ en ‘Vulca’.

donderdag 8 december 2011

Mensen verering en de bijbel


Dat er onder u mensen zijn die zeggen:”maar ik ben van Paulus of ik ben van Apollus.”  Zomaar een kreet uit de bijbel waar geageerd wordt tegen de verering van mensen.
Laten we vooral niet denken dat het in onze tijd onder de “gelovigen” anders is. “Maar onze grondlegger is Charles Taze Russell," roepen de Jehova’s getuigen in koor. Bij namen als Calvijn en Luther gaan veel harten sneller kloppen in de christelijke hoek. De katholieken maken het nog bonter en richten standbeelden op van lang gestorven heiligen en vereren deze. Maar ook in onze moderne tijd wordt er gedweept met mensen als: Benny Hinn, Jan Zijlstra binnen de charismatische beweging. Bij dit alles zie ik altijd weer sneeuw van mensenverering neerdwarrelen welke het zicht op de Here Jezus als Zoon van God, behoorlijk benemen kan. Hij is de ware grondlegger van ons gemeenschappelijk heil! Het kan geraffineerder als mensen beweren op grond van de bijbel: de geloofsrichting die ik (wij) volgen is eigenlijk de enige echte. De rest is op zijn minst minder geestelijk bezig. Heb jij ook dergelijke ervaringen met dit soort zaken, ik hoor ze graag…

Te licht bevonden


In de kledingwinkels keek mijn vrouw vreemd op, omdat ze rond de feestdagen plotseling een maatje 36 aan bleek te kunnen. Na dit een paar maal  te hebben meegemaakt ontrafelde zich het mysterie toen er in de krant een artikel verscheen. Men bracht maatje 38 als zijnde 36 aan de man en maatje 40 al zijnde 38 etc, om vrouwen de indruk te geven, dat ze toch nog best wel slank waren en tot aankoop te prikkelen. Deze "bedriegerij" deed me mijzelf afvragen of wij in geestelijk opzicht ons ook niet regelmatig bedotten door onze “geestelijke maat”  verkeerd in te schatten. Wij kunnen ons meten aan: kerkgang, bijbellezen, bidden, luisteren naar gospel etc. Allemaal mooi en fijn, maar de werkelijke maat van geestelijkheid wordt misschien wel het allermeeste bepaald door de liefde tot God en even belangrijk, tot de naaste. Als wij in dat laatste een onvoldoende scoren zijn we te aller tijden te licht bevonden, vrees ik….

De Voedselbank


De voedselbank is indertijd begonnen, omdat men het zo zonde vond dat goed eten dat tegen de datum etc aanwas, werd weggegooid. Een prima initiatief meen ik. Nu we een paar jaar verder zijn, hebben de meeste winkels besloten om het voedsel zelf voor minder geld te verkopen en zou je verwachten dat de voedselbanken een feestje konden bouwen, omdat door hen bereikt was, dat er beter met goed voedsel wordt omgegaan. Vreemd genoeg is nu plotseling de voedselbank een noodfonds op zich geworden, waar mensen niet meer buiten zeggen te kunnen. Nou kan dat waar zijn, maar wat mij tot op de dag van vandaag zo bevreemd is dat ik in de kringloop eigenlijk de indruk heb dat er enkel mensen die goed met geld om kunnen gaan komen en niet de zogenaamde arme massa. Daarnaast ken ik een aantal mensen die zeggen de voedselbank nodig te hebben, maar een loei van een breedbeeld tv hebben, zeven mobieltjes en zwaar roken. Help mij uit de droom dat dit niet maatgevend is aub…

woensdag 7 december 2011

Is ons bidden wel bijbels?


Er komt hier wel eens een vriend die Joods is en het maar vreemd vindt als wij christenen voor de maaltijd de zegen vragen voor het eten. Hij zegt dan dat het al reeds gezegend is door de Heer, anders was het niet uit de aarde opgegroeid. Hijzelf spreekt de dankzegging uit over het eten. Hij dankt zijn Schepper voor hetgeen hij te eten heeft en vindt het een onbijbelse gewoonte van ons christenen om het voedsel wat God zo zegende dat het tot een voortreffelijke spijze is verworden te vragen gezegend te worden! “Heer zegen deze spijze” is voor hem dan ook vragen om iets wat al is! Toen ik erover nadacht zag ik dat wij zulks veel doen. Heer vul ons met Uw Geest? Maar zijn we dan niet gevuld met Gods Geest of lopen we soms als oude fietsbanden langzaam leeg? Heer dek ons onder Uw bloed? Maar zijn we dan niet reeds gedekt onder Zijn heilig bloed? Wie er iets zinnigs over kan/wil roepen, die mag…

Is het celibaat eigenlijk wel zo christelijk?

Wellicht deels op grond van het vrijgezellenbestaan en zijn voorkeur (zo lijkt het) om niet gehuwd te zijn, volgt menig priester hierin de apostel Paulus. Maar de bijbel zegt meer dan dat het voordelen heeft om niet gehuwd te zijn alleen. Als iedereen deze raad van Paulus ha opgevolgd waren er nu geen mensen meer op deze aardbol, en dat kan ook niet de bedoeling geweest zijn! Een mens is geschapen met bepaalde seksuele behoeften en is het raadzaam deze weg te stoppen in een celibaat leven? Komen er niet vaak daaruit seksuele ontsporingen voort die nu overal in de kerken (niet alleen de katholieke) openbaar worden? In de seksuele onthouding eigenlijk wel zo gemakkelijk in te tomen in het keurslijf van de vroomheid?

dinsdag 6 december 2011

Ik ben niet dol op koren

Ik hou niet zo van koren. En een kerkorgel vind ik ook niet mooi klinken. Misschien dat je me maar een raar christen vindt want veel kerkvolk krijgt zilte ogen bij het horen van de onverstaanbare klanken die koren teweeg brengen en het pijporgel doet hen zwijmelen terwijl ik een vreemde aandrang in de onderbuik gewaar word.
Maar dit vind ik wel mooi! Er is dus hoop. Hoe ervaar jij kerk koren en kerkorgels?

maandag 5 december 2011

Teleurgesteld in de kerk


Ach wie is dat nou eigenlijk niet? Mensen vallen tegen, maken stomme fouten, zeggen nare dingen en zitten vol weef foutjes waardoor je wel eens hard zou willen weglopen van heel die massa en op een onbewoond eiland met de Heer zou willen leven. Maar zo werkt het niet en als we eerlijk zijn en hand in eigen boezem steken als Mozes deed, zien we dat hij er ook sneeuwwit van de melaatsheid (zonde) uitkomt. We zijn allemaal falende mensen en misschien moeten we wel wat milder zijn naar de kerk toe omdat het naast het werk van de Heer ook veel geknutsel van mensen bevat waar wij er zelf een van zijn. Hoe sta jij tegenover de kerk vergeven, waarin ze jou persoonlijk zo is tegengevallen en pijn heeft gedaan?

Kinder mandala

Uit de zak van sint zag ik een spel komen waarvan ik (ben ik de enige die daar gevoelig voor is?) meteen aanvoelde; dat zit niet snor. De kinderen kropen ermee over de grond en begonnen intens te tekenen. Ik vroeg tussen neus en lippen door wat of dat voor ding was aan de kinderen? “Oh een mandala tekenspel”,was het antwoord. Ik zat met mijn mond vol tanden temeer omdat de ouders, als het om christelijke dingen gaat (een spel, een boekje een christelijke cd of dvd) altijd op de kast vliegen want dat moeten ze niet. Maar het occulte kan er blijkbaar niet vroeg genoeg worden ingebracht bij de kleintjes en dat slikken ook de ouders zeer wel. Hoe sta jij tegenover dergelijke zaken en hoe zijn jou ervaringen in dit soort kwesties?

Een minuut graaien

Bij mijn nieuwe vriezer kreeg ik wat bonnen waarmee ik een minuut gratis boodschappen doen kon winnen bij een supermarkt. Het zal wel aan mij liggen maar als ik iets werelds vind overkomen is het wel de extase die over mensen komt als je hun kar gratis vol mogen laden. Nee dat kan ik toch niet maken dat ik zondags in de kerk zit en zuinig mijn cent in het zakje doe en zodra ik win, aan het graaien sla om in die ene minuut zoveel mogelijk bij elkander te sprokkelen. Dat wordt dan ook nog op de foto gezet dus ik sta voor eeuwig digitaal als graaier bekend. Wat zou jij doen als je een minuut gratis graaien won? Zou je het doen of…?

Wat vries jij in?

De frikadellen lagen slap in de diepvries en de kroketten zagen er als ingezakte oude sokken uit. “Hij doet het niet meer,” schreeuwde mijn vrouw in mijn oor. Eerst nog middels een redelijke handoplegging het apparaat tot leven proberen te brengen en toen dat niet werkte het reeds 15 jaar oude monster met een kleine schop van mijn maatje 45 op andere gedachten hopen te brengen. Maar neen. Hij bleef kwijlen en sputteren, dus ik heb de stekker er maar uitgetrokken en hem “in laten slapen”. Hij ging met een laatste opgelucht klinkende zucht heen. Dan zit je met een hoop slappe rommel uit je vrieskist. Lappen onduidelijk materiaal wat “gezellig” onderin al een jaar of langer vertoefde, bleken ooit ingevroren appelmoesjes en dat grijze een oud portie chinees. Het hele gedoe met de kapotte vrieskist deed me denken aan onze ziel. Soms liggen zaken jarenlang op de bodem te wachten om ontdooit te worden. Onverwerkte pijnen, vrienden die iets lelijks tegen ons hebben gezegd en wat nooit met ze is uitgesproken: hup de vrieskist van de ziel ermee in. Ach de lijst van onverwerkte moeiten kan onwijs groot zijn. Het nare is dat ze ooit zullen ontdooien en dan zit je met de prut. Beter niet invriezen dus, maar zo snel mogelijk weg werken als het kan. Heb jij ook dingen ingevroren in je leven? Ik wel…

zondag 4 december 2011

Jezus tekening

Lasteren en roddelen

Het eerste echte logje. Soms vergis je je in mensen. Je denkt dat je met een echte vriend of vriendin te maken hebt, maar naarmate de tijd verstrijkt blijkt het heel anders te zijn! Mensen kunnen tegenvallen en zich soms zoveel anders voordoen als ze werkelijk zijn. Ze kunnen een masker van vriendelijkheid dragen en zelfs vroomheid veinzen. Ik denk dat iedereen wel ervaringen heeft met mensen die zich ontpopten tot datgene wat we niet verwacht hadden. Je hoort dat er achter je rug om over je geroddeld wordt door iemand die je vertrouwde. Er worden valse beschuldigingen aan jou adres geleverd en je bent je van geen kwaad bewust. Dan denk ik vaak aan de Heer die als een lam stil was voor zijn scheerders en slachters. Hij ging niet in verdediging en nam geen wraak, ondanks dat Hij de grote God is, die alle tegenstanders met één woord kan vernietigen. Laten we mild zijn voor elkaar en als mensen je pijn doen, vertroosting zoeken bij Hem die ons voorging in alle pijnen en moeiten. Hoe ga jij eigenlijk met dergelijke pijnen om in je leven

zaterdag 3 december 2011

Zalige rust

Het eerste wat opvalt is de serene rust hier. Bij punt is het een aardige beerput geworden van mensen die volslagen in de war zijn geraakt. Het lekkere van dit gratis weblog is dat je hier berichten (lees reacties) kunt modereren. Spammen bestaat hier dus niet want wat je niet aanstaat, dat negeer je gewoon en komt dus ook nooit op het weblog. Het is gewoon eng op geestelijk punt en ik vraag mij af hoe lang dit nog goed kan blijven gaan, voordat er heel veel mensen opstappen. Ik heb mijn nieuwe logje al gemaakt (ik een klein uurtje) want het werk bijna hetzelfde. Ik wens iedereen veel leesplezier toe.

Eerste zondag op nieuw weblog

We hadden vanmorgen weer eens een liedje waarbij men allerhande rare gebaren moet maken. Nou kennen jullie mij wel en weten dat ik daar niet van hou. Ik ben veel te stoer voor dat soort dingen, dat snap je toch wel hè? Ik bedoel maar, men kan toch niet van mij verwachten dat ik op de Harley Davidson naar de kerk kom en daar stoer vanaf kom en vervolgens binnen gekomen tijdens de zangdienst met mijn handen allerhande gekke gebaartjes ga zitten maken? Ik sta voor gek heus waar! Dus ik voel me dan doodongelukkig en dat wil de Heer toch ook weer niet. Alhoewel ik me afvraag of Hij met deze gebaren wel zou mee doen? Maar goed. Ik zat dus naast een echtpaar die ik toch altijd voor vol had aangezien en die zaten me daar een partij met hun handen te wapperen alsof ze een zwerm vliegen achterna zaten. Dus ik zweten hé! Ik denk hou nou een op met dat gedoe! Maar neen hoor. Ze bleven maar fonteintjes en watervalletjes en weet ik wat voor bewegingen maken met die handen tijdens dat maffe lied. Verschrikkelijk wat had ik het zwaar. Dat mensen dat durven hé? En dan nog doodleuk de gemeente inkijken alsof ze ervan genieten. Of doen ze dat ook?   Echt als ik zulks zou moeten doen zou ik me nimmer meer in de gemeente durven vertonen echt niet. Nou ja hoe het ook mag zijn: Ik hou niet van dansjes, handklapjes, gekke bewegingen etc. Laa me nouw!

vrijdag 2 december 2011

Zoutend zout

"Wat zit er nu voor soort poeder in zo'n brandblusser", vroeg ik de kale onderhoudsmonteur?”"Gewoon fijn gemalenzout", was zijn antwoord. Toen hij op het einde van de ochtend, klaar was met de jaarlijkse controle, stonden er vijf afgekeurde brandblussers, als rode tuinkabouters op een rij op de grond. "Gooi ze maar in de oud ijzer bak,"mompelde de chef. Gelijk in de oud ijzerbak gooien, leek me een beetje zonde. Leek het mij een bete idee om er op zijn minst eentje mee naar huis te nemen, om hem vervolgens ergens in de oude schuur te hangen. Je kunt immers nooit weten, hoe zo'n grote brandblusser nog eens van pas kan komen. Niet dan? Restte mij nog steeds vier grote blussers, welke ik richting de oud ijzer bak, welke achter op de werf staat, begon te slepen. Omdat er geen mens te bekennen was op het uitgestrekte terrein, besloot ik, aan het kwajongens gevoel, wat in mij ontsproot, tegemoet te komen en drukte de zilveren knop krachtig in (geheel volgens de voorschriften op het etiket) na het in knijpen van de hendel, spoot er onder luid gesis en geblaas, een reusachtige wolk fijn gemalen zout het zwerk in. In een minuut, blies ik de totale inhoud van de blusser de atmosfeer in en keek tevreden, naar de dichte wolk zout poeder, dat nu langzaam maar zeker naar de grond dwarrelde. Maar.. hè, wat vreemd. Het was net of ik een gestalte gewaar werd, welke zich middenin de optrekkende wolk bevond. Toen de wolk verder optrok, ontwaarde ik Anton de terrein jongen, die spierwit van het zout en hevig aan zijn lippen likkend op me toeliep en mompelde:"Bedank hé!" Op de grond stonden twee voetafdrukken, op de plek waar Anton had gestaan, tijdens mijn actie.
Maar wat wilde ik ook al weer met dit hele verhaaltje zeggen? Oh ja, dat we een zoutend zout voor de mensen om ons heen moeten zijn.