maandag 31 december 2012

Overdopen


Via de mail kwam gisteren de vraag tot mij, waarom ik mij had laten overdopen? Een vraag die enkel voort kan komen uit oppervlakkig meelezen en een nog oppervlakkiger oordeel. Doch ik wens hier toch gaarne op in te gaan. Niet omdat de vraagsteller zo’n geweldige waarheid raakt, maar omdat er zo’n aardig verhaal zit achter Paula’s volwassendoop.

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik uit een ongelovig gezin kom en dat er dus nooit sprake is geweest van enige vorm van dopen, alvorens ik (zoals de bijbel zegt) mij liet dopen op grond van “mijn” eigen keus, overtuiging en belijdenis en niet op grond van wat mijn ouders geloofden.

Paula komt wel uit een gelovig nest en ging dan ook als kind dapper naar de catechisatie om later de kinder besprenkeling op zicht te nemen in haar belijdenis, zoals gebruikelijk in de gevestigde orde.
Maar men had daar ditmaal een andere drempel opgeworpen om mensen van het heil af te houden en te “motiveren” belijdend lid te worden en wel deze:
Alle vrouwen en meisjes die geen hoedje wilden dragen, mochten geen belijdenis doen, niet belijdend lid worden en al helemaal niet aan het avondmaal. Aangezien Paula met haar gehoor tobt en een apparaatje draagt, was die hoed lastig met die (vroegere) bedrading. (moderne gehoorapparaatjes zijn nu veel kleiner)

De dominee en oudstenraad hadden geen boodschap aan zulk een excuus. Ze mocht zonder “behoed” naar de kerk te gaan, geen belijdenis en geen lid worden.

Ik weet dat zij hier geen uitzondering in vormt. Mede daarom heeft Paula in de evangelische gemeente haar bijbelse voorwassen doop ontvangen. Als mensen dat overdopen wensen te noemen, dan getuigt zulks enkel van een veroordelende geest naar iemand toe waar ik diep respect voor heb, want in haar situatie had ik de dominee inclusief de ganse oudstenraad een fikse trap onder hun heilige belijdende christelijke achterwerken gegeven, zo hard dat ze direct in de hemel stonden. Amen, ja amen…

zondag 30 december 2012

God en oliebollen


Vanmorgen naar de Pauluskerk geweest.
Een vrij toegankelijke gemeente waar men altijd een gevoel heeft van welkom zijn. Vroeg aan Paula om mij even op de foto zetten net voor we weggingen, dus daarom even deze foto erbij. De predikant sprak over de beloften van God en dat sommige wel 2600 jaar op zich lieten wachten alvorens ze uitkwamen. Hij liet de kinderen naar voren komen en vroeg ze of hun vader ook wel eens een belofte aan hen deed? Een klein kereltje stak zijn vingertje op en riep:”vader heeft beloofd om morgen oliebollen te bakken.” De predikant greep dit met enthousiasme aan en riep dat als vader dat had gezegd hij dit ook zeker doen zal. Precies zo met God die ook altijd zijn beloften nakomt. Het kleine kereltje mompelde zacht, maar toch duidelijk verstaanbaar:”Bakt God dan ook oliebollen?” Gevolgd door:”en doet Hij daar dan 2600 jaar over?” Enfin, het worden als de kinderen werd vanmorgen weer eens tot redelijke hoogten opgedreven…

Kerk gezocht waar ik uit genade helemaal bij mag horen (niet uit werken)


De keus die mij vanmorgen trof was deze:
Naar welke gaan we nu eens?

Naar de kerk waar de dominee weigert langs te komen als je hem echt nodig hebt?

Naar de kerk waar je als bijbels gedoopt en belijdenis gedaan hebbende er eigenlijk toch niet bij hoort?

Naar de kerk waar men allerhande uitingen van de Geest (of liever, de geest) meent te volgen? (ik noem knorren als een varken en rollen over de vloer.

Naar de kerk waar men God achter een gesloten deur van het zondaar zijn heeft geplaatst en waar je nooit zeker mag weten behouden te zijn?

Naar de kerk waar je wel tienden, verjaardagsfondsen, eindejaarsfondsen etc mag betalen maar waar je eigenlijk niet van harte aan het avondmaal kan deelnemen?

Naar de kerk waar je het idee hebt in een poppenkast te zitten, compleet met Jan Klaassen en Katrijn?

Of naar die kerk waar je elke keer in de rij moet staan geloven dat God het wonder doet wat jij in de ogen van gezonde christenen zo nodig hebt?

Of misschien wel helemaal niet meer gaan?

Mensen praten elkaar na als ze zeggen:”kijk niet naar de kerk, kijk naar de Here Jezus.” Wat een onzin is dat! Als je aan de kerk al niet meer kan zien dat zij anders is. Als je aan de kerk al niet meer kan proeven dat zij iets heeft wat de wereld mist. Als de (samen op weg) kerk al niet meer met open armen staat ook al ben jij als volwassenen gedoopt (net als iedereen in het nieuwe testament) en heb je ontelbaar keer belijdenis gedaan van dat geloof...
Wat is er dan misgegaan? De apostel Paulus zegt:”Kijk maar naar mij, hoe ik het doe en volg dit gerust na.”.


Gezocht: normale bijbelse gemeente, waar je volwaardig bij mag horen, mee mag draaien, mee mag werken, huilen en lachen, simpelweg omdat je graag zou willen doen wat er in de bijbel staat. 
Mijn God, het moet toch ergens bestaan?

zaterdag 29 december 2012

Koffie zetten


Pa mokt. Het koffiezetapparaat wat hij heeft gehad van Jolanda maakt koffie die naar paardenvijg smaakt, aldus pa. “Maar denk erom dat je het niet tegen de kinderen zegt,” roept hij er achteraan. Het snoer dat aan
het apparaat vastzit is de dik en te lang. Of ik voor een korter en dunner wil zorgen en oh ja, boven ook graag het oude nachtlampje van de muur halen, hij heeft een nieuwe gehad dus het oude moet weg.  Het bed waarop hij verpleegd wordt, moet ook weer weg. Hij zwaait met een papier waarop staat hoe hij dit leenbed moet verlengen. “Dat doen we dus mooi niet, opzouten met dat nest.” Aldus pa. “Ze verzorgen mij maar gewoon op de bank en anders gooi ik ze er allemaal uit. (hij zegt het nog krasser, en werpt er de nodige knopen bij in de strijd)

Ik blijf een uur bij hem en hij doet net of hij geen geld heeft om de drank die ik eerder deze week voor hem moest halen, terug te betalen. Ik laat het maar zo. De sloffen zijn (hoe kan het ook anders) helemaal niets. Hij kan er niet op lopen. Aan mijn argument dat hij de hele dag zit, heeft hij geen boodschap. “Toffels zijn klote, nog steeds koude poten.” Aldus pa. “Zeker bij de kringloop vandaan? Neem ze maar weer mee.”
 (foto, pa toen hij nog pa was...)

Worden als de hulk/ laat de hulken tot Mij komen


Het kan aan mij liggen maar er zijn mensen (ook/juist christenen) die je iets willen zeggen of wat met je delen en dat mij pijn doet omdat ik geen liefde proef. Dat kan op heel veel manieren gebeurd zijn. Op internet via een reactie, of een belletje, de mail, Facebook, maar natuurlijk ook via normaal contact.
Er zijn maar weinig mensen die echt notie nemen van jou als persoon (gelukkig mag ik er wel kennen alhier). Velen willen enkel hun verhaal kwijt en dat mag ook natuurlijk, mits het met het nodige respect gaat en daar wringt dikwijls de schoen. Veel mensen mailen mij (als het om een internet reactie gaat) waarom ik hun reactie niet geplaatst heb of waarom ik hem weg heb genomen. Ik denk dat ik het het beste kan uitleggen door deze foto. Zo voelt vaak een reactie die ik weg heb genomen. Er hoort meen ik ook een spreekwoord bij dat luidt:”Men wordt nimmer overreden door een gouden koets, maar altijd door een mestkar. Wat dat betekend mag men zelf uitvogelen, in ieder geval zal nu duidelijk zijn waarom ik bepaalde reacties meteen in de prullenbak werp, omdat ik anders word als op de tweede foto en dat wil ik niet. Dat kan een kind begrijpen. Toch?

vrijdag 28 december 2012

Leesbrillen en ander gedoe


Je ogen gaan zo prettig achteruit dat mensen er mooier op worden als je slechts hun contouren kunt zien. Toch is het schrikken als je je leesbril opzet en ziet hoe ze er echt uitzien.

Je wil een lekker luchtje opdoen, maar zonder leesbril zie je niet waar dat verdraaide gaatje zit zodat je op goed geluk in je oog spuit.

Een beginnetje maken aan een rolletje plakband kan mij tot enorme hoogten van drift brengen zonder leesbril.

Hoe komt het dat ik inmiddels zeker 10 leesbrillen bezit maar als ik er een nodig heb er geen een kan vinden?

Een vliegje uit je oog peuteren is lastig, maar zonder leesbril zie ik mijn hele oog niet eens, laat staan het vliegje dat er in zit. Maar met leesbril op kan ik het niet verwijderen wat dat glas zit er voor.

De sleutelgaten lijken ook steeds kleiner te worden, ik krijg “um” er steeds lastiger in.

Zo’n touwtje aan je leesbril is handig enkel glippen de brillen nogal eens van tussen de elastiekjes en heb je, als je de bril wilt pakken enkel het touwtje nog om je nek. De bril ligt ergens op straat.

Fotografie met een leesbril is onhandig dus je stelt je zoeker af op je oog. Alleen als je je foto wilt controleren of hij goed is, moet je je leesbril weer op om het schermpje te zien.

Zoenen met een leesbril is linke soep, des te dichter de dame bij je in de buurt komt om die kus te ontvangen, zie je pas waar je je lippen op moet drukken.

Poepen zonder leesbril is een ramp als je een nieuwe rol moet opzetten. Je zoekt en tobt waar het beginnetje is van de rol, maar hoe je ook zoekt, je vindt het niet en haalt uiteindelijk de hele rol maar langs je gat. 

Zou het iets zijn om mijn ogen te laten laseren? 

donderdag 27 december 2012

Huissloffen voor pa


Na mijn bezoekje aan ma, even naar de stad en voor pa, die altijd klaagt over koude voeten, een paar met schapenwol gevoerde huissloffen gekocht. Ik bracht ze langs, maar zag dat het inmiddels rond de klok van twee uur in de middag was, het moment dat pa altijd boven zijn middagdutje doet. Ik plaatste de verrassing in zijn rollatormandje tezamen met een fles drank die ik ook nog voor hem gekocht had. Eenmaal thuisgekomen merkte ik dat er in mij een kinderstemmetje bleef zeuren dat sprak:”Hij belt je toch niet, hij belt je toch niet.”
Waarom vond het kind in mij het zo belangrijk dat pa iets van genegenheid liet blijken naar mij toe? Ik ben tenslotte bijna 52 jaar oud. Plotseling besefte ik dat ik nog altijd tast en zoek naar mijn vader? Ik hoop hem te vinden en sta nog altijd met een open hart te wachten tot hij “thuiskomt” en eindelijk vader wordt. Het verbaasde mij en ik vroeg mij af hoeveel mensen dit gevoel met mij delen? Zoals te verwachten belde hij niet op, gaf geen enkele blijk van waardering. Het maakte mij verdrietig. Niet omdat ik een bedankje zoek voor mijn geschenkjes, maar omdat je als kind, op welke leeftijd dan ook, toch op zijn minst mag verwachten van je ouders dat ze in ieder geval reageren of enige blijk van waardering uiten. Niets van dit al.

Goedkope trucjes


Waarom geloven mensen in dingen die totaal ongeloofwaardig zijn en willen ze er ook nog voor betalen? De reclames die her en der op internet op puppen zijn talrijk. De meeste gaan over afvallen bij mij. Misschien een stille hint van een of andere duivel vanuit zijn hels krocht? Wie het weet mag het zeggen. Aardig is om dan eens te gaan googlen op zo’n super-niet goed- geld terug product en je hebt gegarandeerd een avondje plezier. Massa’s mensen trappen er in. GRATIS monster, staat er dan ook nog vaak bij. De kleine letters worden geheel niet gelezen als er bijstaat dat je enkel na je gratis monster je direct verplicht maandelijks voor 76 euro aan die afval tabletten op te eten en alleen telefonisch kan opzeggen. Wat niet lukt want als je dan opbelt krijg je een bandje (lekker ouderwets) maar nooit de leverancier van het product die gewoon lekker doorgaat met zijn nepmiddelen aan je door te berekenen.
Niet intrappen mensen. Gratis bestaat niet op deze aardkloot en je krijgt enkel de griep voor noppes. Ook het voorspoedevangelie bestaat niet. De Here Jezus zoekt niet een groep profiteurs die enkel goedkoop genade komen stelen. Hij zoekt geweldenaars die te midden van alle moeiten en pijnen in het leven, aan Zijn hand willen blijven wandelen. Een redelijke uitdaging, dacht ik. Net als met afvallen moet je er voor zweten om in Zijn genade te blijven. Heus, het evangelie is geen goedkoop trucje, het is de grootste waarheid die er bestaat. Het kost niets, maar eigenlijk ook alles. 

De nieuwe afstandbediening


Mijn zus Jolanda belde op om te zeggen dat ze ma een andere, meer simpele afstandbediening gaan geven. Het is tenslotte haar grootste hobby om de hele dag televisie te kijken. En regelmatig klaagde ma dat de afstandsbediening het niet deed, waar achteraf van bleek dat ma maar wat op de knoppen lag te drukken en wel zien wat er van kwam. Maar nu zou Jolanda zorgen voor een eenvoudige die haar man Willem in zou stellen.
Ik ging er vanmorgen opgetogen heen, want eindelijk liet de zon zich zeer even zien. Ma lag amechtig in bed als een gestrande walvis en schudde wat met haar weefsel. In haar mollige hand vastgeklemd als het dierbaarste bezit de nieuwe afstandbediening.
Ik:”zo ma een mooie afstandbediening heeft u daar.”
Ma:”Oh ja?”
Ik:”ja een nieuwe zo te zien?”
Ma:”nou je het zegt, ja.”
Ik:”hoe komt u daar dan aan?”
Ma, haalt haar schouders op en mompelt:”Kwee niet.”
Ik:”van Jolanda gehad misschien?”
Ma:”niet dat ik weet.”
Ik:”van de kerstman dan?”
Ma:”hahahaha.”
Ik:”en doet hij het goed?”
Ma begint als een zapjunk op de 5 knopjes te rammen en de halve ether suist over haar groteske televisie voorbij.

woensdag 26 december 2012

Nog even...

Nog een paar uur dan is het weer voorbij. Jammer maar ergens ben ik pas echt blij als wat waardeloze gedoe met oud en nieuw achter de rug is. Dagenlang met die harde knallen, het spijt mij, ik heb er niets mee. Heb geen enkel bezwaar als mensen vuurwerk in hun eigen huis afsteken en dreunen laten horen aan hun eigen oren waar ze doof van worden. Mij allemaal prima, maar waarom moet ik dat lawaai aanhoren? Waarom moet onze hond jankend door het huis lopen en een “peuk” draaien op de keukenvloer omdat een of andere gek midden in de nacht het een leuk idee leek om een miljoenklapper alvast ten gehore te brengen. Van mij mogen ze die herrie verbieden. Ik denk dat ik een oude vent ben geworden. Vroeger als kind vond ik vuurwerk het mooiste dat er bestond. Sommige dingen veranderen….

dinsdag 25 december 2012

Het was eerste kerstdag 2012, flappies hok was leeg…



Hahahhahahhaha, sorry, het is sterker dan ik. Maar mijn eigen konijn opeten ben ik niet heldhaftig genoeg voor. Eigenlijk best wel een beetje zielig al die zeurende mensen over die arme konijntjes, kippetjes en gansjes.
Iedereen vindt het zielig tot het in de schappen van de slager ligt. Dan is het plotseling veel minder “flap” maar meer een smakelijke “hap”.  Goed je hebt vegetariërs en dat is allemaal erg nobel hoor, maar volgens de bijbel mogen wij vlees eten en zelfs God eet graag lamsvlees of een visje. Dan is er nog de groep die schreeuwt dat het met kerst niet over eten moet gaan, het heeft niets met eten te maken, aldus deze mensen. Zit wat in, maar aan de andere kant heeft kerst alles met eten te maken (wie Mijn lichaam niet eet en Mijn bloed niet drinkt heeft geen deel aan Mij?) en daarom lag de Heer ook in een voederbak (mooi beeld).
Dus wij eten wel lekker en met smaak en een konijn doe ik altijd zo:”Lekker inwrijven met peper en zout, daarna met mosterd en een half uur laten intrekken.
Dan royaal bestrooien met rozemarijn en in de croma bruin aanbraden. Dan gewoon lekker een aantal uren laten garen.
Eet ze en voor de vegetariërs, smakelijke sla en pinda’s dan maar en verslikt u er niet in….

maandag 24 december 2012

Pa is scheutig


Pa zat onderuitgezakt onder iets groens, wat bij nadere beschouwing geen kerstboom, maar een fles wodka bleek te zijn. Hij was blij me te zien en vroeg me:”weet jij nou niemand voor die oude damesfiets in de schuur?”
Ik viel bijna flauw, pa ging iets weggeven, dan moest de fles wodka zeker zo goed als leeg zijn, want dit was niet normaal voor zijn doen. Omdat een bejaarde dominee mij laatst opbelde of ik niet een oude damesfiets had, dacht ik dat het de moeite waard kon zijn om even poolshoogte te gaan nemen bij de gratis fiets in pa’s schuur Vroeg nog aan pa hoe lang hij er al stond, want ik vertrouwde het zaakje niet. “Oh ik heb hem er tien jaar geleden ingezet dus hij staat er al even.”  Ik opende de schuur die met veel gekraak amechtig weerstand bood en als een knetterwind die te lang geantichambreerd heeft. In de schuur zag ik geen fiets enkel een reusachtige klimplant (de hedera) die een struik van twee meter had gevormd in het ingewand der schuur. Net toen ik er zuchtend weer uit wilde stappen, viel mijn oog op iets glimmend dat de fietsbel bleek. De fiets was geheel overwoekerd met hedera en zo doorgeroest dat hij, eenmaal een beetje tevoorschijn gehakt, meteen dwars door zijn wielen zakte toen ik er op plaats nam. Bedankt pa!

Christenen van stand en geslaagde geestelijken


Even de stad in, lekker met de benenwagen. Ik zag het echtpaar uit de kerk dat altijd zo keurig gekleed gaat en dat bij de koffie altijd met dominees, doktoren, advocaten en andere “geslaagde christenen” praat.
Ze keken mij niet aan. Ze kijken mij nooit aan. Ze zien enkel mensen van hun stand, wat dat ook zijn mogen.
Ik heb geen eigen zaak en ben geen dokter, advocaat of dominee en dus zien ze mij niet.

Toen ik er nog over nadacht liep ik voorbij de ietwat verloederde vrouw met haar accordeon die altijd met kerst in de sneeuw of regen valse kerstliedjes zit te spelen. Zij keek mij wél aan, net als altijd trouwens. We lachten zomaar even naar elkaar, zonder elkaar echt te kennen. Haar schotel was leeg op een paar kleine geldstukken na. Ik spreek haar altijd even met kerst, dan deel ik iets van mijn overvloed met haar. Ze is geen christen en gaat ook niet naar de kerk en toch voel ik met haar meer gemeenschap dan met het rijke, keurig geklede echtpaar, dat elke zondag voor ons zit in de kerk.
Het spijt mij keurig gekleed echtpaar zonder naam, ik hoop dat er voor u in de hemel een speciaal plekje is waar u met de mensen van uw voorkeur en stand kunt wonen. Ben enkel zo bang dat Jezus er misschien met een grote  boog omheen loopt, net zoals u nu doet bij mensen die naar uw mening niet van uw stand zijn.Een eenvoudige bouwvakker, ach, wat moet u daar nu toch mee?
Een gezegend kerstfeest en verslikt u zich niet in de kaviaar...

zondag 23 december 2012

Christelijke mantra's


Vanmorgen werd ik weer geconfronteerd met de vreemde woorden uit een psalm waar staat:”Roer de trom en slaat de harp".
Nou weet ik weinig van muziek maar roeren doe ik de erwtensoep en slaan doen de buren met de deuren, dacht ik. Ik besef dat roeren van beroeren komt en wil daar dus niet te veel over vallen maar een harp slaan, gaat zelfs mij te ver. Wat mij weer opviel in de kerk vanmorgen was dat de christelijke mantra’s ontbraken. Die hoor je eigenlijk niet in de gevestigde orde, enkel de charismatische maken zich daar schuldig aan. Bedoel dat eindeloos herhalen van delen van opwekkingmuziek. Soms komt er geen einde aan het herhalen en herhalen en herhalen. Je hebt dan het idee dat zo’n opwekkingsnummer tot een mantra verheven wordt en de gemeente in een soort trance geraakt. Misschien heb ik het mis, maar zo beleefde ik het wel vaak en zong na de derde herhaling dan ook nooit meer mee. Herkenbaar misschien?

Ik heb uw hand gezien zuster


Vanmorgen naar de Pauluskerk met de auto want Paula is op haar knie gevallen en kan niet zo makkelijk fietsen. Het aantal lammen, kreupelen en andere gehandicapten is daar altijd erg royaal bedeeld en daarom voel ik mij wellicht thuis te midden van deze groep mensen. Geen:”kom naar voren en de Heer zal u genezen, of steek uw hand in de lucht als u een nood heeft,” aldaar. Men gaat er vanuit dat God vanuit de hemel ook zonder hand opsteken of moeizaam naar voren strompelen, begrijpt wat de noden van Zijn kinderen zijn. Geen gebeden of de Heer met Zijn Geest neer wil dalen, want men gaat er van uit dat Hij ons nimmer zal verlaten en dus ook niet ergens van het plafond neer behoeft te dalen op ons. Geen voorganger die in nieuwe of verzonnen tongen:"Gallalla, galalaleluja, sjakkietakkietier en sjakkietakkietartaar-klapsigaar,," loopt te schreeuwen, maar een eenvoudige preek over de Here Jezus. Geen manipulatief geklets over het geven van tienden en dat de Heer pas dan de sluizen van de hemel vol zegen open zal zetten, maar een eenvoudige collecte in het vertrouwen en inzicht dat wij niet behoeven te bedelen als we ons laten leiden door Gods Geest. Om kort te gaan, een fijne dienst meegemaakt. En neen, Paula’s knie deed na afloop nog altijd pijn, maar in haar ogen glom de hemel…

Geestelijk dagboek (naar de hel)


Wat zeg je op een belijdenis als deze? Wil mijn zonden direct inruilen voor die van “Peultje”.
Na samen te hebben gebeden naar huis gefietst met het plezierige gevoel dat die biechtstoel toch zo gek niet was. Halverwege kwam ik Henkie tegen, het gereformeerde zoontje van de overburen die, zoals men dat pleegt te zeggen, een beetje labiel is. Onze gesprekken verlopen eigenlijk altijd moeizaam en eindigen op in Henkies favoriete onderwerp, de hel. Het ging zo:
“Hoi buurman, waar ben je geweest?”
“In de kerk Henk.”
“Oh fijn bij ons in de gereformeerde gemeente?”
“Neen Henk in de Hervormde.”
“Jammer, jammer, heel jammer.”
“Waarom Henk?”
“Hervormden gaan naar de hel, niets aan te doen.”
“Ik wil niet naar de hel Henk.”
“Snap ik, snap ik maar je gaat toch.”
“Waarom dan Henk?”
“Je bent niet gereformeerd dus, je moet branden, jammer.”
“Kan ik dan niet gereformeerd worden Henk?”
“Neen uitgesloten, je moet als gereformeerde geboren worden anders is het niet geldig.”
“Maar Henk Jezus heeft mij toch ook lief?”
“Helaas Jezus houdt alleen van de gereformeerden, is niets aan te doen, je bent niet uitverkoren.”
“En als ik nou heel erg mijn best doe toch gereformeerd te worden Henk wat dan?”
“Jammer, verbond gaat van zoon op zoon, jouw vader is Hervormd en moet dus ook naar de hel, niets aan te doen.”
Voel me na zo’n donderpreek van Henk toch altijd een beetje uit het lood, vreemd genoeg.
Henk zwaait naar me als hij naar de overkant rijdt op zijn mountainbike en roept nog eenmaal:”Jammer, jammer, moet branden in de hel, niets aan te doen, zonde, eeuwig zonde.”

zaterdag 22 december 2012

Geestelijk dagboek (de biechtstoel deel 1)



Vanavond in die maffe biechtstoel gezeten. Zat compleet voor gek natuurlijk want er kwam geen hond!
Net toen ik eruit wilde om even van de zenuwen een plas te maken, slofte weduwe Peultjes (die de bijnaam “Peultje” daagt) binnen. Of ze hier goed zat om iets dat haar raakte kwijt te kunnen. Met een rood hoofd stamelde ik dat dit het geval was en deed dat maffe gordijn dat George als deur in gedachten had, open.
Ze zuchtte een paar keer diep terwijl ik ongemakkelijk mijn oor tegen het horrengaas drukte omdat ze nogal zachtjes spreekt.
“Ik wil je iets vertellen waar ik al zeker een half jaar onder gebukt ga,”fluisterde ze.
“Het zit zo, ik heb zo’n moeite met Ina de vrouw van de profeet in onze gemeente.” Ik meende het met een “Hmmm” te moeten pareren en wachtte op wat verder komen ging.
“Ja weet je, ze werpt me telkens als ik met haar spreek bijbelteksten voor de voeten en ik voel me dan zo verschrikkelijk gekleineerd door haar. Ondanks ik besef dat ze het goed bedoelt, kan ik haar dan wel een rotschop geven. Gisteren nog vroeg ze me of ik na het overlijden van mijn lieve Keesje al rust had gevonden in de wetenschap dat hij bij de Heer was? Toen ik het niet droog kon houden en haar naar waarheid antwoordde dat ik maar niet begrijpen kan dat de Heer juist hem weghaalde. Zo’n lieve schat en ik mis hem zo. In plaats van mij een hand op de schouder te leggen begon ze uit de bijbel te citeren dat God alles ten goede zal laten meewerken, als wij Hem de ruimte geven en of ik dat wel besefte. Dat God een doel heeft met het overlijden van Keesje. Ik kon dat mens wel een schop geven, zo woedend was ik. En met die boosheid zit ik nu zo in mijn maag weet je wel? Want God rekent mij niets aan en dus mag ik een ander eigenlijk ook niets aanrekenen, toch?”

Tarzan en Jane


Sommige vrouwen hebben zelfs zonder christen te zijn, iets in hun houding wat je aantrekt. Misschien herken je dit? Aan de andere kant zijn er ook waar je haren bij overeind gaan staan als ze enkel maar iets tegen je zeggen. Onnodig te roepen dat dit ook voor de omgekeerde sekse opgaat als je vrouw bent.
Je hebt vrouwen die hun man door dun en dik steunen zelfs als hij een hobby heeft waar je als vrouw misschien van denkt: ik wilde wel dat die vent zijn kop eens hield. Mij trof het enthousiasme van deze vrouw op internet die ondanks dat ze diep van binnen wel beter wist, haar man toch op een voetstuk plaatste en in zijn Tarzanwaan liet....

Pa is narrig


“Ik begon al boos te worden.” “Waarom dan pa?””Omdat je te weinig omkijkt naar je zieke vader!” “Ik was er samen met Jolanda nog eerder deze week.” “Niet waar, ze was alleen.” “Toch was ik er een heel uur bij.” “En ik heb je al zo vaak opgebeld maar je neemt maar niet op, wat zijn dat voor manieren ik kon wel dood wezen.” “Ik moet ook werken pa en kan niet de hele dag bij de telefoon zitten. Waarom belt u dan niet in de avond als ik gewoon thuis ben?” “Maak ik zelf wel uit wanneer ik mijn zoon bel.” Verder mokt pa weer over de Mercedes van mijn zusje. Hij kan slecht de zon bij een ander in het water zien schijnen. Daarnaast stonk de dame die pa vanmorgen kwam wassen een uur in de wind, aldus pa. Er zijn bovendien wederom problemen met de doorligplek van pa en opnieuw moet er twee maal per dag behandeling plaatsvinden van de stinkende wond. Pa wil niet en stuurt de dame weg die hem komt verzorgen. “Daar hoort u maandag meer van,” zegt ze en taait af. “Rotwijf,” mompelt pa.
“Doe de deur eens dicht, (4 minuten later) doe de deur maar weer open, (4 minuten later) doe de deur op een kier, (4 minuten later) doe de kachel lager, (4 minuten later) doe de kachel hoger, (4 minuten later) geef me eens een nieuw pak drinken, wil je dat propje papier van de vloer rapen, gooi de asbak eens leeg, gooi mijn pisfles eens leeg in het toilet, kijk is of Sjaak (de lamlul) geen geld uit mijn kistje heeft gejat, haal even sigaretten, zure haring, mosselen in het zuur.” In delegeren is pa een meester.

vrijdag 21 december 2012

Ik stond op met een gedachte.



Weet niet of ik de enige ben die met dit verschijnsel vertrouwd is, maar heb het vermoeden dat meer mensen het kennen.
Terwijl ik nog op mijn hoofdkussen lag te ontwaken uit een droom waar ik plotseling weer heel jong was en het mooiste meisje van de lagere school kuste, ontvouwde het zich voor mijn oogbollen.
Het was ongeveer zo: Op school wilde ik (en velen met mij) altijd met de populaire, de geslaagde mensen omgaan en erbij horen. Zij vormden de groep waar ik mij in thuis meende te horen voelen. (Herkenbaar misschien?)
Nu ik christen ben, stoot mij de groep “geslaagden, populaire” christenen een beetje af. Ik voel met niet thuis bij hen die weten dat ze goed bezig zijn. Vreemd genoeg voel ik mij thuis bij de groep die zich zondaar weet, de mislukten, misschien? De groep “heiligen” En dus “geslaagden” bezorgd mij mierentietjes zonder bhtjes. 

De kring van de kreupelen en lammen binnen het geloof, zij stralen voor mij zoveel meer van de Heer uit dan de groep die zich geslaagd christen meent te weten.
Bij de eerste groep behoef mij niet groter voor te doen dan ik ben.
Iets waar ik bij de geslaagde christenen altijd van merk dat je op je tenen moet gaan staan om erbij te mogen horen.
Bij de groep die zich zondaar weet, kan je zo aanschuiven. Je hoeft niets, ze zien je op volkomen gelijke hoogte aan. Ze omhelzen je in het geloof en strompelen samen met jou, de Meester achterna. Ze hollen niet, ze draven niet, ze schreeuwen niet wat jij zou moeten doen. Ze zijn er slechts altijd voor je. Niet om je te wijzen op je falen of te klein geloof, doch om je te midden van hun eigen pijn de kus der melaatse te geven. Te midden van al deze ellende zie ik altijd de Heer, terwijl ik Hem zo lastig vinden kan bij de groep “heiligen”. Het zal wel aan mij liggen. Ja laten we het daar maar op houden….

donderdag 20 december 2012

Suikerzakjesgeloof


Soms twijfel ik aan mijn geloof. Jezus zegt dat wie geloof heeft als een mosterdzaadje een hele berg kan verzetten en ik krijg niet eens een suikerzakje van de vloer. Gezocht, christenen met een groot geloof die mij kunnen helpen op dit gebied. Je hoort zo weinig over dit staaltje geloofsuiting (bergen verzetten in de Geest). Mensen zijn wel erg happig op het wijzen waar jij in zou moeten geloven (noem gebedsgenezing) maar laten dit bijbelgedeelte passeren. Gek eigenlijk! Of zou het te maken hebben dat ze hun eigen zwakke geloof liever niet ten toon spreiden en liever voortborduren op jou tekortkomingen binnen het geloof?
Om kort te gaan denk ik erover om een workshop te gaan organiseren over dit bijbelgedeelte en nodig personen met een sterk geloof uit om de demonstratie te geven. Vooral zij die mij steeds wijzen op dat een waar kind van God niet ziek behoef te zijn en te lijden. Ik zorg zelf voor de middelen (suikerzakjes) om te oefenen. Ik hoop en verwacht dat er zich spoedig mensen zullen aanmelden om nou eindelijk eens te laten zien, wat zij er van terechtbrengen als het gaat om geloof dat bergen verzet.
Denk erover om Jan Zijlstra uit te nodigen want mijn straatje achter het huis moet hoognodig worden opgehoogd en die 20 kuub zand kan hij dan mooi gebruiken om: en te verplaatsen naar de desbetreffende plek, en als middel om al die ongelovigen iets te leren. Het zal een opwekking teweeg brengen, wat ik je brom…

Biecht (geestelijk dagboek)


Een paar leden van onze kerk hebben besloten de biecht weer in te voeren. Op grond van de bijbeltekst (belijd daarom elkander uw zonden), hebben ze wel degelijk grond voor deze gedachte.
Waarom ze mij op het oog hebben om als soort biechtvader te gaan functioneren, weet ik zelf nog altijd niet. Heb ik zo’n katholieke uitstraling of wekt mijn baard een bepaald bisschopachtige zachtmoedigheid op, welke nu eenmaal nodig is om al die zonden aan te gaan zitten horen?
Men wil een heuse biechtstoel in elkaar flansen, waar ik dan elke vrijdagavond een uur in moet plaatsnemen om derhalve na dat uur te worden afgelost door George die inmiddels van zijn Hummesfobie verlost is.
Jaap is nog niet geheel verlost van zijn Gummesprobleem, omdat ik hem tijdens de gebedsbijeenkomst (zondagavond) duidelijk in tongen hoorde bidden waarin de woorden “Hummes en Gummes” steeds voorkwamen, timmert de biechtstoel in elkaar.
Een duister hok met twee gordijnen en een stuk horrengaas waardoor je de belijdende wel kan horen maar niet zien. Binnen brandt een kaars, tamelijk luguber allemaal als je het mij vraagt.
Morgenavond moet ik voor de eerste keer de biecht afnemen en ik durf niet want wat moet ik zeggen als er werkelijk iemand komt? Niet dat ik dat denk, want wie heeft er in vredesnaam de behoefte om zijn/haar ziel en zaligheid in mijn domme handen te leggen?
Paula kijkt de hele tijd alsof ik me alweer voor een of ander idioot karretje heb laten spannen. Weet zij veel van mijn beloften aan de Heer…
Heb vanmiddag een uurtje proef gezeten om wat te wennen. Voelde mij geheel mijzelf (een volslagen idioot dus).

woensdag 19 december 2012

Wat is een christen?


Diep nagedacht (gebeurt niet veel, ik geef het toe) over wat een christen nu eigenlijk is?
Klinkt makkelijker dan het is, dacht ik.
Laat ik beginnen bij datgene waarvan ik meen dat het niet behoeft te zijn.
Een waar christen is iemand die:
Met zijn handen in de lucht bidt
Gezond is
Rijk is
Een vooraanstaande functie in de gemeente heeft
In nieuwe tongen spreekt
Op een bijbelkring zit
Elke dag minimaal een uur bidt
In een zekere gemeenterichting kerkt
Workshops geeft over koken in de Geest of aanverwante zaken
In een bepaalde bijbelvertaling leest
Anderen de handen oplegt
Homo’s niet wil huwen
Geen voorbehoedsmiddelen gebruikt
Zich ( of zijn kinderen )niet laat inenten tegen kinderziekten
Naar christelijke muziek luistert
Goed is voor zijn hond
Zijn kinderen christelijke namen geeft
Op zondag naar de kerk loopt
Geen wijn drinkt
Niet rookt
Regelmatig in de Geest valt
Niet naar de andere sekse kijkt
Tijdens de seks regelmatig:"Prijst den Heer roept."
Zijn kat Judas heeft genoemd
Winden laat zonder helse geur te verspreiden
En als laatste (de lijst is oneindig) nooit boos wordt of iets zegt of doet dat eigenlijk niet kan.
Al deze zaken en meer zeggen misschien wel iets over wat wij menen dat “christelijk” is, maar daar houdt het op.
Jezus zegt tegen mensen die aanverwante dingen deden:”Ik heb U nooit gekend.”
Een redelijk beangstigende gedachte, vind ik.
Aan de andere kant zegt Hij tegen iemand (de misdadiger naast Hem aan het kruis): "Jij zult met Mij in het paradijs zijn.”
Nota bene tegen iemand die nooit en te nimmer ook maar iets heeft gedaan dat christelijk is!

Wat is het geheim?


De dans (geestelijk dagboek)


Worstelde een groot deel van de dag op mijn knieën met God, maar Hij gaf geen duimbreed toe. Zelfs mijn eten smaakte mij niet meer, maar ik had mij nu eenmaal in deze benarde situatie gestoken en God wreef het er nog eens extra in toen ik na het avondeten uit de bijbel de passage las waar staat (Het boek): Doe de Heer geen ondoordachte uitspraken, Hij zou u er wel eens aan kunnen houden.
Met lood in de schoenen sjouwde ik die avond het stomme zaaltje naast de kerk binnen waar altijd een geur hangt alsof er zojuist 500 mohammedanen op blote voeten hebben rondgehuppeld.
Tina ontving mij met open armen (dat was dan wel weer prettig) en kuste mij met de woorden:”wat ben je toch een lieverd dat je dit wilt doen, ik heb iedereen al gevraagd maar niemand wilde.”
Ik voelde me nog lamlendiger en bovenal dommer omdat iedereen begrepen had dat hij faliekant voor aap zou staan, behalve ik. “Hier heb je je vlag Peter, als je nou in die linkerhoek gaat staan en er mee begint te oefenen.”
Wacht even, is het de bedoeling dat ik met die vlag over het podium dans dan?” “Neen gekkie, jij moet enkel met de banier van de Heer sierlijk zwaaien als wij (de damesgroep) dansen.
Heer u bestaat toch, wat een opluchting. Oké met een vlag moeten zwaaien is volkomen voor idioot staan, maar dansen in een soort majo is onoverkomelijk.
Binnensmonds prees ik de Heer voor Zijn goedheid. Sorry voor mijn twijfel God.
Cory, Annie, Jessy en Tina dartelden al snel met wapperende gewaden onder mijn rood/paarse vlag door op de muziek van Keith Green. Al met al zag het er best leuk uit. Ik zou een soort wit gewaad aangemeten krijgen en twee gouden vleugels op mijn rug, als zijnde een soort engel uit te beelden. Heel knullig allemaal maar de wetenschap niet te hoeven dansen, maakte alles dragelijk. Ik vond alles beter als in strakke majo het podium op te zweven. Al hadden ze mij als de duivel aangekleed compleet met hoorns op de kop, alles beter dan dat.

De eerste uitvoering tijdens de eredienst zal aanstaande zondag zijn. Beetje nerveus maar toch vreselijk opgelucht keer ik terug naar huis. 

dinsdag 18 december 2012

Pa en Gargamel

Eerst even bij moeder langs maar die werd net gewassen en ik vind dat zo gênant om daar dan bij te gaan staan. Besloot om dan eerst naar pa te gaan waar mijn zus Jolanda ook net was. Pa zat als garamel in zijn zetel en maalde een stuk boterletter weg met zijn die overgebleven tanden. “Beetje droog,” mompelde hij en zette de fles jenever aan de mond om het gebak weg te spoelen.
”Dat is beter,” riep hij zichtbaar opgelucht. “Zeg Peter wil je nog een fles voor mij meenemen als je de volgende keer komt?” Zoiets beloof je. Ik wierp nog een blik in de kast en zag dat hij nog twee liter op voorraad had benevens twee halve liters likeur die hij volgens zijn eigen zeggen enkel gebruikte tegen de hoest. Pa tobde met zijn knieën die vreemde trilbewegingen maakten als hij wilde staan of lopen. “Net rubber,”aldus pa. Hoe het nu verder moest want hij kon eigenlijk niet meer bij de traplift komen om naar bed te gaan. Zijn ogen dwaalden naar het ziekenhuis doorligbed en hij riep:”Dat nest kan weg, daar ga ik niet in liggen. “Maar pa u zal wel moeten want op een ander bed dan dit kan/ wil men u niet verplegen en uw wond verzorgen.” Pa had er weinig boodschap aan en vond de verpleging lamstralen om een oude man te dwingen in een dergelijk bed te gaan liggen.

Sumoworstelaar (christelijk dagboek)

Ik durfde niet te gaan slapen vannacht, zo bang was ik dat het morgen werd. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn om ja te zeggen? Ik bid me nog altijd te pletter om een teken dat ik het allemaal verkeerd heb begrepen, maar God houdt zich stil in de hemel. Lekker bezig. Steeds als ik wegdommel dezelfde droom. Het begint achter het gordijn van het kerkpodium waar ik wacht tot de muziek begint te spelen. Dan kom ik op en gaan de lichten uit in de zaal en een heel grote lamp boven het podium aan. Ik dartel het podium op en op dat zelfde moment begint iedereen te gillen en te schreeuwen. Kinderen wordt de hand voor de ogen gehouden en oude vrouwen vallen met bosjes in de geest. Nog altijd “dans” ik voort maar krijg het tamelijk koud daar beneden. Pas dan ontdek ik de reden van de hilariteit omdat ik in plaats van een broek met bobbel, een redelijk klein uitgevallen vijgenblad voor heb, in tamelijk herfstige toestand. Van achteren wapperen van die vreemde stokjes die je wel bij sumoworstelaars ziet. Vreselijk allemaal. "Een dansende zondaar, een dansende zondaar," begint de gemeente te roepen.Ik word om het half uur badend in het zweet wakker en voel mij doodongelukkig. Wilde wel dat de Heer terugkwam en snel, heel snel….

maandag 17 december 2012

Dansende potvis (christelijk dagboek)


Heb de Heer gebeden mij weer volop te gebruiken. Mis het tienerwerk en sta open voor nieuwe dingen. Alles wat vandaag op mijn pad kom, zie ik als leiding van de Heer.
Vertrouwen, daar komt het op aan.
Toen de telefoon ging was het Tina die mij vroeg het dans en "aanbiedingsteam" te komen versterken.
Welke idioot komt er op het idee om mij met die 100 kilo schoon aan de haak, als een vlinder over het podium te zien zwalken? Trouwens, ik weet wie het vraagt want Tina zelf doet mij altijd tijdens haar dansje, denken aan een redelijke potvis die aan is gespoeld en niet weg kan.
Ik heb er niets mee, maar omdat ik de Heer heb gebeden, heb ik toch ja gezegd. Het zweet breekt me uit als ik mezelf in een soort soepjurk over het podium zie bonken. Je reinste: varken danst zwanenmeer gevoelens wellen op in het binnenste van mijn ziel. Paula komt niet meer bij van het lachen en elke keer als onze ogen elkaar ontmoeten, loopt ze rood aan. Morgenavond is de eerste oefenavond waar ik uit ben genodigd. Of ik iets van een stretch broek aan wil doen.
Ik loop naar boven en doe mijn oude trainingsbroek aan. Een zwart geval dat door mijn toegenomen lichaamsomvang mij een uiterlijk geeft van een redelijke mengeling van het monster van Frankenstijn en een gek geworden mannelijke ballerina met zo’n rare bobbel van voren. Ik slof de trap af en vraag Paula of dit wat is?
Weer plat van het lachen en de ruwharige teckel maakt vreemde hap en bijtbewegingen naar die rare bobbel van voren. Tamelijk ongeestelijk allemaal....

Soaken met Marion (christelijk dagboek)


Ik liep, toen ik uit de stad kwam voor wat inkopen, Marion tegen het schone lijf.
 “Hoi Peter, we missen je bij het soaken.
Wilde er geen drukte over maken en deed het af met de woorden dat ik me elke dat te pletter soakte, maar ze geloofde mij niet.
“Soaken doe je het beste met een groepje,” aldus Marion. Ik pruttelde nog wat maar gelukkig had ze haast en liep met een uitnodiging om weer eens te komen verder. Nog even stapte ze terug en drukte een kaartje in mijn hand.
“Soaken (je vol zuigen met de liefde van God) lost elk probleem op,” stond er met koeienletters.

Ik dacht terug aan de tijd dat ik mij liet overhalen om te komen soaken. In het kleine warme kamertje bevond ik mij met een handvol schone dames die op de grond gingen liggen. Ik moest erbij komen en kreeg spontaan hartkloppingen. “Je moet je vrij voelen om te doen wat je van binnenuit ingegeven krijgt,”sprak Marion, terwijl ze in een wulps soort latexpakje naast me ging liggen.

Was in de stellige overtuiging dat ik mij juist niet vrij moest voelen om te doen wat in mij opkwam, want hoe meer ik op de grond lag naast al die mooie dames, hoe meer ik de vreemde duivelse aandrang voelde om er een paar intens te kussen.
Ik verwees deze gedachte meteen naar een der duivelen die mij, zwak als ik was, weer als slachtoffer voor onreine gedachten had uitgekozen.
Marion lag haar schone hoofd met lange bruine haren naast het mijne met de woorden:”Niet erg hè, als ik even mijn hoofd op je kussen leg, we hebben te weinig kussens.”
Ik keek in haar zwoele ogen en voelde haar adem op mijn gezicht. Ze rook naar bloemen en hagelslag, verdraait lekker allemaal.
Toen ik het later aan Paula mijn vrouw vertelde schreeuwde ze dat ik nooit meer naar de soakclub mag gaan.
Vreemd!

Humus en Gumus (christelijk dagboek)


“Humus van verse kikkererwten, met een broodje erbij en dan lamsvlees, om je vingers bij op te eten,”riep George enthousiast tijdens het koffie drinken in de kerk na de dienst.
“En dan een beetje shoarma erbij,” riep Jaap terug terwijl hij George op de schouder sloeg. “Israël is zo’n tof land,”hoorde ik ze keuvelen over hun gezamenlijke ervaringen met de Godstad.
In mijn binnenste ontsproot een diep gevoel van saamhorigheid vermengt met verbroedering en een vleugje eenheid.
Iedereen die twijfelt over of samen op weg wel haalbaar is, die zou deze twee mannenbroeders eens moeten horen praten.
“Humus,”brulde Jaap plotseling door de kerk.
“Gumus,” pareerde George.
“Neen het is Humus, ik weet het zeker.”
“Gumus, schreeuwde George weer terug.
“Humus.”
“Gumus”
“Humus.”
Woest brullend moesten ze uiteen worden gerukt.
Met het schuim nog op de lippen brulde George een aller laatste:”Gumus,” door de kerk net voordat hij werd afgevoerd door de koster.
“Waar gaat dit in hemelsnaam over,”vroeg ik aan Jaap?
“Oh hij spreekt het gerecht verkeerd uit.”
“En moet je daarover ruzie maken?”
“Hij begon,”brulde Jaap.
Het was toen dat ik besefte dat "geloofseenheid" nogal fragiele gronden heeft. Een broodje shoarma met Gumus/Humus is voldoende om weer een kerkscheuring op gang te brengen en twee geheel nieuwe gemeenten/stromingen te doen ontstaan. De Humuseerden en de Gehumusseerden.
Maranata Heer….

zondag 16 december 2012

Stierf de Heer ook voor aambeien?


En het laatste gesprek met een “heel fijne broeder”

“Hoi Peter hoe is het met je?”(de broeder met bril en veel wratten in zijn nek, kijkt terwijl hij dit zegt al over mijn schouder naar een aardige vrouw die hij blijkbaar liever wenst te spreken).
Ik (om er af te wezen):”Goed.”
Hij:”En met je gezondheid?”
Ik (om er af te wezen):”Zeer goed.”
Hij:”Tob je nog altijd met je maag?”
Ik(om er af te wezen) :”Gaat best wel goed.”
Hij:”Best wel goed kan dus beter?”
Ik (om er af te wezen):’Ik mag niet klagen.”
Hij:”Je weet toch dat de Heer ook voor ziekten is gestorven?”
Ik:”Echt voor alles denk je?”
Hij:”Heus voor alles, van ziekte tot allerhande kwalen.”
Ik:”Voor iedereen?”
Hij:”Voor iedereen die waarachtig gelooft en ik heb de gave van genezing, door handoplegging.”
Ik:”Echt voor alle lichaamsproblemen?”
Hij:”Ja echt waar, God wil genezen van voetzool tot hoofdkruin.”
Ik:’Hoe gaat dat dan?”
Hij:”Gewoon, ik leg mijn hand op de zieke plek en je geneest,” (als je gelooft).
Ik:”Dus je moet de zieke plek wel aanraken?”
Hij:”Ja, is bijbels, ik raak het aan en het geneest.”
Ik:”Echt voor alles?”
Hij:”Ja voor alles.”
Ik:’Ook voor aambeien?”
Hij(kijkt onsmakelijk door zijn bril) ehh ja ook voor ehh aambeien.”
Ik:”Ook voor slechte ogen?”
Hij (twijfelachtig nu) :”ehh tja zou moeten werken.”
Ik:”Helpt het ook tegen wratten?”
Hij:”ehhh.”
Ik:”Met een handoplegging erbij?”
Hij:”Ehh, zeg ik heb meer te doen, ik spreek je nog.”
Ik:”Oké bedankt voor je bemoedigende gesprek.”
Hij:”Doet bril af en sjaal om wrattige nek en loopt naar een leuke vrouw.”
Hij:’Hoi Annie hoe is het met je gezondheid?”
Ik:”Geneesheer genees uw zelf.”
Hij(tegen Annie) Je weet toch wel dat ik de gave van genezing heb…

zaterdag 15 december 2012

Cursus tongzoenen in de geest


De weegschaal geeft precies 100 kilo aan. De eerste vijf kilo is verdampt. Het geeft mij een goed gevoel. Nu komt de kerst, oud en nieuw, dus ik ga niet moeilijk doen en snoep gewoon ook een beetje mee, anders vind ik dat zo ongezellig. Paula ligt nog in bed en het is erg vroeg als ik dit stukje schrijf, maar ik moet het even kwijt.
Vreselijke nachtmerrie gehad van trossen zwaarbebrilde dames die met klapperende gebitsprotheses achter mij aanzaten terwijl ik de kerktoren beklom om te ontsnappen. “Je moet de tongzoencursus doen, daar gaat die zondaar, hij zoent te oppervlakkig, te ondiep, te liefdeloos, grijp die slechte kerel,”schreeuwden ze in koor. Hijgend als een pony stoof ik de toren op met achter mij aan het koor van cursus gevende dames.
Onder mij zag ik de dames hun lippen reeds in de lippencrème zetten en hoorde ik ze al smakgeluiden maken, in een poging mij dadelijk een lesje te leren.
Boven mij begonnen in de toren de klokken een melodie te spelen die klonk als:”I kissed a girl, van Katy Perry.”

De oudere dames die mij de cursus wilden geven waren nu vlakbij gekomen en begonnen onder hun kunstgebitten kwakken kukident kleefpasta aan te brengen, met het oog op wat komen ging.
Op dat moment werd ik badend in het zweet wakker terwijl de ruwharige teckel aan mijn neus likte.

Vreselijk allemaal, zouden er cursussen bestaan om dit soort onverwerkte trauma’s weg te laten bidden of zoiets? Of zal een redelijke handoplegging bij Jan Zijlstra uitkomst bieden?
Zette de radio aan en hoorde David Maasbach zojuist zeggen:"Begroet elkander dan met de kus der liefde."
Houdt die nachtmerrie dan nooit op?

Marrige course



En dan de dame over de huwelijkscursus: Hebt u een vrouw meneer?"
Ik:"Eh neen zij heeft mij."
Zij:"ik heb hier en folder van de marrige course."
Ik:"wat jammer voor u, hebt u huwelijksproblemen?"
Zij:"neen gelukkig niet maar u misschien."
Ik:"Helaas ik moet u diep teleurstellen, geen problemen hier."
Zij :"en een goed huwelijk?"
IK:"Jazeker uitstekend."
Zij:"het kan altijd beter, dieper.'
Ik:"Ik ken mensen die deze cursus geven toevallig ."
Zij:"oh Dirk en Johanna?"
IK:"Ja en ik vind ze er altijd doodongelukkig uitzien."
Zij:"dat meent u niet."
Ik:"jawel."
Zij:”hoe kunt u dat nu zeggen zulke voorbeeldige mensen.”
Ik:”en een gelukkig huwelijk denkt u?”
Zij:”nou en of.”
Ik:”het kan altijd beter, dieper.”
Zij:”bij  hen niet hoor, is een tophuwelijk.”
Ik:”waarom zou het bij mij wel beter kunnen en bij hen niet?”
Zij:"moet u nu en folder of niet?"
Ik:"neen."
Zij:"jammer."
Ik:"jammer dat ik een goed huwelijk heb?"
Zij:'het kan altijd beter, dieper."

Ik heb haar ondergehouden in het doopvont...
Zij:"blub, blub."
Ik:"het kan altijd beter, dieper."
Zij:"gorgel."
Ik:"Amen!"

Kerstmarkt in de Sintjanskerk

Man in de kerk vandaag:"Meneer mag ik u wat vragen?"
Ik jazeker!”
"U hebt het wel naar uw zin met uw fotocamera zeker?
 Ik:"Jazeker."
Hij:'maar wij zijn hier met een kraampje om niet alleen van de kerstsfeer te genieten."
Ik:"oh neen?"
Hij:"Neen meneer wij zijn op aarde met een doel"!"
Ik:'oh ja?"
Hij:"jazeker meneer, wij zijn hier om in God te geloven en onze relatie met elkander te verdiepen."
Ik:"tis niet waar?"
Hij:"jazeker en ik kerk hier in deze kerk!"
Ik:"oh."
Hij:"ik wilde wel dat u ook geloofde."
Ik:"oh en dan?"
Hij:"dan kon u ook naar de hemel."
Ik:"en wat dan?"'
Hij:"daar gaan we zingen voor God."
Ik:"zo."
Hij:"jammer dat u niet gelooft."
Ik:'dat heb ik niet gezegd.""
Hij:' gelooft u dan?""
Ik:"jawel."
Hij:"waarin dan?"
Ik:'in God."
Hij:"dat zegt iedereen."
Ik:'Oh."
Hij:"maar gaat u ook naar de kerk?"
Ik:"jawel."
Hij:"waar dan?"
Ik:"hier, ik zat zondag een bank voor u."
Hij:"zucht diep."
Ik:'en hoe diep voelt uw relatie met mij nu?"
Hij:"ehhh."
Ik:"verdiept?"
Hij:'ehhhh."
Ik:"goedemiddag."
Hij:"ehhh."
Man kijkt me na en haalt schouders op
Een andere jongen nadert.
Man:"ehh mag ik u wat vragen."
Jongen:"Jazeker."
Man:"u hebt het wel naar uw zin zeker?"

Pa in de loopgraaf


Pa is opstandig vanmorgen. Hij is boos dat hij de elektrische kar, waar hij nooit mee rijdt, moet gaan betalen. Ook het ziekenhuisbed komt een rekening van, aldus pa. Hij bijt zich door stapels papieren heen en zwaait met zijn gebalde vuist in de lucht. “Niets betaal ik, helemaal niets,” brult hij door het huis. “Ze kunnen barsten, ik heb niets besteld en ik ga dus ook niet betalen.” Ik zeg op zo’n moment liever niets, want ik weet dat pa gruwelijk overdrijven kan en ergens vind ik het helemaal zo gek niet dat je een eigen bijdrage zou moeten leveren voor dergelijke zaken. We zijn in dit land erg verwend, dacht ik. Zulks zeg ik niet tegen pa, want hij loopt nu al rood aan en zit in zijn zelfbedachte “loopgraaf” en “schiet” op iedereen die het oneens is met hem. “En dan komt straks die bolle verpleegster weer met die ruwe handen. Die rukt in één ruk de pleister van mijn bil met doorlegplek. Dat is toch zo’n hardhandige, stuur haar aub weg als ze komt wil je?”

Als de verpleegster binnenkomt wordt pa plotseling poeslief en vraagt:”zullen we eerst samen een sigaretjes roken?” De verpleegster die mij meeviel in dikheid steekt er eentje op en samen hebben ze vreemd genoeg de grootste lol. Geen woord over hardhandigheid, het wordt zelfs even gezellig. Vreemd dat pa zoveel gezichten heeft. Het masker van de man in de loopgraaf is even verwisseld voor de lieve oude man die verzorging nodig heeft. Als ze weg is zegt hij:”wat een rotwijf is die bolle toch. Ze zit mijn peuken maar op te roken, bah wilde wel dat je haar wegstuurde.

vrijdag 14 december 2012

Verjaardag


Vandaag is moeder jarig (ze wordt al weer 76 jaar) en ik zit te prakkiseren wat te kopen. Dat blijkt niet zo gemakkelijk want wat heeft een oude dementerende vrouw nog van node? Ik had haar al eens een telefoon gegeven met van die foto’s van kinderen, familie en kennissen waarbij je geen nummer behoeft in te toetsen maar op het plaatje drukken en hup, daar belde het toestel automatisch de persoon onder het plaatje. Handig maar ja, ondanks deze gift belde ma nooit op. Enkel met mijn oudste zus Astrid belde ze uren en uren. Er kwam iets van oud zeer omhoog toen ik er over nadacht dat ze mij in heel mijn leven hooguit vijf keer heeft opgebeld en nog minder is langs geweest om mij (ons) te bezoeken. Plotseling zag ik mijn oudste zus weer voor het raam zitten als ze op moeders telefoontje een flesje wijn meenam en dan (gezellie zoals Astrid dat noemde) samen wijntjes gingen drinken en kleppen bij ma thuis. Kwam jij op zo’n tijdstip ook op visite, dan was je eigenlijk te veel en werden boze blikken uit het raam geworpen die zeiden:”ga toch aub weg.” Gek hoe je sommige dingen heel lang weet te verdringen, maar heel soms gaat er plotseling een luikje open een voel je tranen branden.
Nou ja, ik ga zo de stad maar in om wat te kopen voor moeder, mijn jongere zusjes zouden er ook zijn rond de klok van elf uur. Echt “gezellie” misschien.

Ik ben al weer terug en enkel Jolanda was er met gebak en veel cadeautjes. Ik had voor ma nog een kerstmuts meegenomen en wat andere zaken. Al met al toch wel weer gelachen. Tis gek maar van die “moeder” die ze ooit was met al haar lastige kanten is enkel de lieve nog over. Dementie kan ook de nare kanten van een mens versterken of verzachten. Bij mijn moeder is het laatste het geval.

woensdag 12 december 2012

Kachel


Pa belt op en zegt:”waar zit je toch?”  Aangezien ik drie keer per week mooi genoeg vind, word ik warm nog koud van zijn praatjes over te weinig langskomen. Als ik er ben zegt hij:”die voetenwarmer die je zus heeft meegenomen kan ze wel weer meenemen. Ik moet dat ding niet.” “Maar pa, je klaagt de hele dag over koude voeten, dan is het toch lief dat ze zo’n elektrische voetenwarmer voor u heeft gekocht!” Pa ziet dat anders en zegt:”weer zo’n ding uit de kringloopwinkel waar de een of andere oude gek met zijn zweetkakken in heeft gezeten. Kwak hem maar in de klikobak.” “Of wacht, nog beter, doe hem maar bij me aan als ik de kist in ga, dan heb ik onder de grond toch lekkere warme poten.”

Ik zucht diep en pa zeurt al weer over de kachel die volgens hem hoger moet kunnen branden. Of ik wil kijken want er zit een voorbrander ook op. Ik kniel neer en zie dat de tweede brander een sfeerbrander is die niet op de thermostaat reageert. “Zet hem maar aan en die achterste brander uit, die voorste  geeft meer warmte,” dirigeert pa vanaf zijn zetel. Ik draai de sfeerbrander aan en de grote brander uit. Pa kijkt en zegt dat hij niet goed brandt. Hij moet blauw branden en hij brandt rood. Ik heb het niet goed gedaan, volgens hem. Verkeerde knop, verkeerde instelling, verkeerd, verkeerd, verkeerd. Na een half uur blijkt dat de sfeerbrander inderdaad, zoals ik al had gezegd niet reageert op de thermostaat en het is dertig graden in huis. “Wat heb je nou gedaan met mijn kachel? Het is hier vreselijk warm in de kamer.”
“Maar man, dat wilde je toch zeker zelf!”
“Draai maar weer uit, je kan er niets van, ik doe het straks zelf wel. “Sjaak kon het ook al niet, net zo’n zak als jij.”
Ik zucht diep en krijg het nog warmer.
”En nog eens wat, ik denk dat ik liever gecremeerd wil worden ja. Dus die voetenwarmer kan toch weg. In die oven is het al warm genoeg.”

dinsdag 11 december 2012

Spijt


Iemand kan na het lezen van mijn wekelijkse stukjes over mijn vader, wellicht tot de vraag komen of ik mijn pa nu haat? Na alles wat zich heeft afgespeeld in mijn kindsjaren en later tot nu aan toe, is zoiets immers niet ondenkbaar. Moet eerlijk zeggen dat ik soms wel eens de behoefte voelde (en nog) om pa met zijn hoofd in een redelijke emmer water te duwen, maar dat waren/zijn slechts impulsen die voortkomen uit de pijn en het verdriet welke een vader met een dergelijke houding uit de krochten der ziel van zijn kinderen weet te boetseren. Gelukkig heb ik zulks nooit in daden omgezet en overheersen vreemd genoeg toch altijd gevoelens van tederheid en behulpzaamheid, hoewel dit niet gemakkelijk is.

Er is geen “vader/ kind” verhouding en je grijpt enkel in een leegte als je denkt te kunnen leunen of terugvallen op de man die zich mij pa mag noemen. Herinneringen aan de dag dat ik zelfs op mijn oma’s (zijn moeder) begrafenis alleen en zonder pa aan het graf stond, verscheuren mij nog altijd. De vrouw (mijn oma) waar pa voor haar overlijden 50 jaar lang elke dag kwam om een paar borrels te drinken en te kletsen, niet de eer willen bewijzen die haar als mijn oma toekwam, het is ook mijn (ons kinderen) toekomstbeeld als wij eerder zullen gaan. Een vreemde gedachte.

Mensen zeggen wel eens:”je moet niet zo negatief praten over je pa want hij blijft toch je vader. Later krijg je daar spijt van.” Daarna wandelen ze vrolijk weg, van mening dat ze iets wijs hebben gezegd. Helaas is het niet waar. Ik kan het (hem) niet mooier maken dan hij is en mocht de tijd komen dat hij zijn lastige hoofd eindelijk te rusten zal leggen, dan zal het mij slechts spijten dat ik nooit een vader heb gekend, slechts een verwekker…

De kerststal en ossegal


Op de radio een gesprek over of er nou wel of geen os en ezel in de stal waren bij de geboorte van Jezus?
Mensen hebben geen enkele kennis meer van Gods woord. Het zal u misschien verbazen als ik zeg dat er zelfs geen stal was waar Jezus in geboren werd. Al die gezellige kerststallen kunnen dus op zolder blijven met de kerst. Er staat dat de wijzen het huis binnen gingen en Jezus en Maria aldaar vonden. Om kort te gaan de kerststal kan weg.

De kerstboom dan, mogen we die dan nog houden? De kerstboom heeft niets met de geboorte van Jezus te maken maar vindt zijn oorsprong  in het heidense Germaanse geloof. De kerstboom kan ook het raam uit!

De ballen dan? Gun ons in ieder geval die mooi gekleurde ballen! De ballen (beter bekend als heksenballen) dienden vroeger om het kwaad af te weren en helaas, ook die hebben geen enkele bijbelse waarde. De ballen kunnen ook met een schop na de vuilnisbak in.

En al die mooie lampjes dan of de kaarsjes? Jammer maar ook die verwijzen naar het lichtfeest (midwinterfeest) en hebben niets, nul komma nul met de geboorte van de Heer te maken. Om kort te gaan de lampen kunnen uit (goed voor het milieu) en de kaarsen ook.

Ons lekkere eten met de kerst, laat aub het konijn op de zilveren schaal dan bijbelse gronden hebben, er moet toch iets zijn?
Helaas ook flappie heeft geen bijbelse verbanden dan dat hij in de ark van Noach moet hebben gezeten maar geen letter over het eten van konijn met de kerst.

De kerstkransjes dan, die zullen Jozef en Maria toch zeker wel ook gegeten hebben in de stal, ehh het huis?
Ook hierin moet ik teleurstellen omdat ze slechts verwijzen (als ze al een betekenis hebben) naar de kringloop van het jaar en aan het einde volgt nu eenmaal een nieuw begin. De kransjes kunnen aan de hond worden gegeven. Hap, hap.

Het kerstklokje dan, mogen we die dan houden?
Men beweert dat deze een herinnering zijn aan de klokjes die de herders bij hun kudde (schaapjes) om hadden gedaan. Wijs het mij even aan waar dat in de bijbel staat, dan kunt u wat mij betreft zwijmelen bij uw kerstklokjes...

De Kerstman met zijn arrenslede, die bestaat toch zeker wel? Aub zeg me dat het waar is?
Tja u gelooft zo te horen ook nog in sinterklaas? Santa Claus (Op zijn Engels) is slechts een verbastering van de naam: Sinter klaas. Sorry maar ook deze van oorsprong katholieke Bisschop is al eeuwen de pijp uit.

En de kerstster dan, laat ons in ieder geval die mooie kerstster. Heel misschien verwijst ons dat naar het volgen van de ster van Bethlehem (waarom wil het spelprogramma Bethlehem altijd weer in “Bedgeheim veranderen?) Ik zeg heel misschien want hebt u al eens een ster proberen te volgen? Probeer het eens! Misschien toch logischer dat die ster (lichtdrager) een engel was die de weg wees aan de wijzen uit het oosten? Hoe vaak worden engelen in de bijbel geen sterren genoemd? Maar goed ik zal u uw ster laten, maar besef wel dat alle pentagrammen, en hexagrammen, vaak een nogal duister achtergrond hebben.

En de spuitsneeuw, het engelenhaar, de gezellige rood gekleurde linten en de hulst?
Weet u wat, viert u kerst nou op uw manier en maak het gerust "gezellig" met al het bovengenoemde. Houd alleen in het oog dat het niets, nul komma nul, zero, nihil, noppes, geen bal of nog krasser, geen bliksem met de ware betekenis van kerst te maken heeft.
Kerst is niet eens een bijbels feest!

Denk daar eens aan als u:"stille nacht, heilige nacht zingt, vanonder uw warme dekbed met uw vrouw in de armen, terwijl die arme herdertjes lagen te barsten van de kou in dan lamlendige open veld...

maandag 10 december 2012

Meneer Mud en knakworsten


Pa zeurt over gestolen knakworsten. Hij had toch heus een blikje in huis en nu is het nergens te vinden. Sjaak wordt als potentiële dader gezien door pa. ‘Die schoft zal ze wel opgevreten hebben.” Ik werp een blik in de keukenkastjes en kan geen knakworsten ontdekken enkel in de vuilnisbak een leeg blikje. Bij het zien van dit lege blikje ontsteekt pa in toorn en vloekt dat die l*l van een Sjaak het lef heeft om in zijn tijd pa’s worsten op te eten.
De telefoon gaat en aangezien hij altijd op de luidspreker staat hoor ik, als pa opneemt een vriendelijke dame vragen:”spreek ik met meneer Mud?” Waarop pa antwoordt:”wijf ik heb geen k*t,” en werpt terstond de hoorn op het apparaat.
Ik schaam me en vraag mij af wat die mevrouw wel niet zal denken! Pa lacht de tranen in zijn ogen en mompelt tussen de lachsalvo’s door:”Meneer Mud, meneer Mud…”

Ik besluit naar ma te gaan. Onderweg kom ik Meneer Kees Lommerde tegen (de stratenmaker op wie ma 37 jaar geleden verliefd werd en mij en pa verliet). De wereld is klein. Ma zit onder de droogkap van de kapper en ziet er weer keurig uit. “Waarom ben ik toch bij je vader weggegaan,” is het eerste wat ze vraagt. Zeg haar dat ik haar wel even terug wil brengen. Ma lacht en we hebben even lol samen.
Als ik wegga lees ik de naambordjes van de bewoners aan de deurposten. A Mud, staat er op een. Er staan geruite pantoffels voor de deur en een heel mooie verpleegster met blond haar kamt meneer Mud zijn haar. 

zondag 9 december 2012

Winterfair


Gisteren naar de winterfair op Ouderkerk a/d IJssel.
Paula wilde niet mee en dus had ik de handen vrij om een en ander vast te grijpen. Haha. Jullie kennen mij toch?
Een heel leuke serie foto’s geschoten van deze winterfair en ik heb er menig leuk uurtje door mogen brengen.
En ze troffen het want het zonnetje scheen heel de dag. Als het weer zo bar was als vandaag had alles in het water gevallen en dat is dan toch wel een beetje heel erg jammer voor de mensen die zoiets organiseren. Door de sneeuw had ik een echt: "gezellig het is wintergevoel.”
Misschien ken je dat wel, een vreemde mengeling van blijdschap, kaarsen, oliebollen en glaasjes warme wijn.
Nou ja nog even en het is weer kerst. 
Kijk gerust even op de link naar mijn andere weblog...

Je kan zien hoe leuk het was onder deze link....

zaterdag 8 december 2012

Smerige werkjes


Stond vanmorgen op met de sterke overtuiging dat ik meer mag leren mijzelf te verloochenen.
Dat klink makkelijker dan het is, want komen 99% van de onenigheden niet voort uit het feit dat wij onszelf aangetast voelen, op de tweede plaats gezet of in ieder geval vernederd? Jezus liet alles aan de Vader over. Soms kon Hij wel eens heel rake opmerkingen plaatsen maar meestal liet Hij het over zich heenkomen zonder weerwoord.
Met deze gedachte in mijn hart op naar mijn vader die als eerste vroeg toen ik binnen kwam om zijn zwaar verkalkte teennagels te knippen en fles urine leeg te gooien. Ga er maar weer aanstaan. Dat verloochenen in de praktijk is best een smerig werkje hoor!