woensdag 30 januari 2013

Leve de ehh achteruitgang!


Wat opvalt in onze tijd van moderne snufjes is dat het soms echt niet beter wordt.

Elektrische ramen

Neem de elektrische ramen in de auto. Heb je die wel eens een klein kiertje open gezet? Je klooit een minuut met een palletje en je ruit knalt razendsnel op en neer, maar een klein kiertje wat vroeger met het zwengeltje zo simpel te realiseren was, is bij na ondoenbaar. Rijd je in de sloot dan verzuip je omdat het systeem dan uitvalt dus ontsnappen via je oh zo handige elektrische ramen is er niet bij.

Het gasstel

Wat ben ik blij dat wij gewoon een gasstel hebben! Inductie, keramisch en andere flauwekul. Waardeloos! Je staat met je worstvinger te klooien op die knopjes en moet drukken, drukken, drukken voordat je een pan heet krijgt. Die klein letters en symbolen welke bij wat hoort, waar je je leesbril bij op moet zetten om te zien hoe en wat. Vroeger op gas knalde je een pan erop en hup een vlam. Je zag, je hoorde, je voelde, je rook. Alle pannen pasten. Tegenwoordig oh zo handig passen niet alle pannen op inductie, ze worden gewoon niet heet. Handig!

De Plastiekinzameling

Oh wat zijn ze weer goed bezig. De overheid bedenkt weer een of andere idiote campagne. Iedereen zijn oude plastiek verpakkingen inzamelen en in een plastiek zakje aan de deur zetten. Onze lieve Heer mag weten wat ze er van maken. Vroeger toen zat vla, pap, melk en de hele reut gewoon in glazen flessen. 100% recyclebaar en de smaak van zuivel was ronduit veel lekkerder. Terug met dat glas zou je denken. Neen ze gaan jou aan je kop lopen zeuren over dat je je plastiek mot recyclen. Dat is het paard achter de wagen spannen mensen! Die fabrikant motten ze bij zijn lurven pakken. De vis begint te stinken bij de kop.
Wat denk je nou dat ze met al dat gescheiden groenafval doen? Dat ze er erwtensoep van koken? Heb het zelf aan die jongens gevraagd. “Psss meneer niet verder vertellen maar ehh, er is te veel om compost van te maken dus het wordt gewoon verbrand. Maar als jij een stukkie plastiek in de groenafvalbak stopt, staat er zo’n geitenwollen sokken figuur een waarschuwingslabel aan je bak te hangen…

Het reservewiel

De moderne auto zonder reservewiel. “Das handig meneer want dat bespaard ruimte,”zeg de verkoper.
Ja mijn tante op een houtvlot, natuurlijk bespaard dat ruimte. Wat nog meer ruimte bespaard is een motorblok op je rug en dan maar rennen. Want wat mot je dan als je met een lekker band staat? Dan krijg je een soort busje haarlak waar je de band volspuit met een soort purschuim. Resultaat, je kop zit na het spuiten vol schuim, je band is halfzacht en kan je direct na thuiskomst naar het vaalt brengen vanwege die schuimzooi aan de binnenkant.

Het E-book (de E reader)

Vroeger had je een boek. Handig, licht, je kan er een vlieg mee meppen of in geval van nood je man of vrouw. Je kan um onder een tafelpoot rammen als iets staat te wankelen. Je kruipt er zo lekker mee weg in bed en wie de moeite neemt koopt in de kringloop voor een euri een prachtboek dat nog leuk staat in de kast ook. Neen ze vinden het elektronische boek uit! Een ding zo koud als een koelkast, duur in aanschaf, jatgevoelig, en ik heb er niet het gevoel bij van:”ha lekker een boek.”
De uitvinder moet vast een hopenloze nimmer lezende nerd zijn die bij de donald duck zijn hoogtepunt heeft beleeft op het gebied van lezen!

Internetbankieren

Handig, zou je denken. Je kan je geld zelf beheren vanachter je pc. Je krijgt er zo’n dingetje bij om in te loggen maar hebbie dat wel eens goed bekeken? Kleiner dan een luciferdoosje met een boel knopjes zo klein dat als ik met die bouwvakkervingers van mij een code in wil toetsen, is meestal drie knoppetjes gelijk indruk. Waardeloos. En die mobieltjes dan? Ook zo pietepeuterig dat enkel een schone maagd van vijftien (als die nog bestaan dan) met haar ranke vingers een nummer normaal in kan toetsen. Zo handig je kan er mee internetten, smsen, msnnen, watsappelflappen, filmpjes op kijken, foto’s mee maken en oh ja ook mee bellen. Nog even en je kan je vuile ondergoed er ook in wassen of je er mee scheren. Allemaal leuk, maar het gaat ten koste van de overzichtelijkheid. Je hebt als oude vent (als ik) zeker drie maanden cursus nodig om dat ding te leren gebruiken…

dinsdag 29 januari 2013

Een waar christen volgens veel charismatische denkers is:


Een van gezondheid blakende persoon.
Rijk, voorspoedig een gezin vol met gezonde kinderen.
Zijn nazaten loven de Here bij het nederliggen en opstaan.
Zijn huwelijk schittert van de gans die de Here over dit samenzijn plaatst.
Overal waar hij/zij komt komen mensen tot geloof.
Hij/zij spreekt in nieuwe tongen zelfs tijdens het tongzoenen.
Profetieën vloeien uit zijn binnenste en al wat hij/zij onderneemt gelukt.
Maranata roepende zweeft hij elke morgen naar zijn werk en bekeert onderweg mensen.
Hij/zij proclameert op God beloften en spreekt de zegen uit over het klootjesvolk.
Zijn/haar partner en kinderen zien in hem het grote voorbeeld.
Hij/zij beseft tot in grote ouderdom nog te blaken van gezondheid.
Door zijn/haar handen komen grote wonderen tot stand.
Bergen verzetten zij, omdat hun geloof zo groot is.
Nimmer twijfelende, altijd in de Geest en een mens die standvastig staat in alles.

 

Ik ben een mens dat leeft op medicijnen
Ik ben niet echt rijk maar ben tevreden met wat ik mag gebruiken van de Heer
Ik heb geen nazaten omdat ik te ziek ben om die op te voeden.
Mijn huwelijk is als een hangmat waar we tegen elkaar aanhangen.
Wat ik onderneem lukt soms een beetje maar ik ben daar al blij mee.
Overal waar ik kom beginnen kinderen en oude mensen te lachen en aan mij te hangen.
In de morgen loof ik mijn God in alle eenvoud en vraag mij af of Hij me wel hoort?
Ik ben een eeuwige zondaar die dagelijks schreeuwt om genade.
Ik doe geen wonderen en mijn vrouw en hond vinden mij maar een gewone man.
Ik probeer mensen tot zegen te zijn.
Ik verzet enkel bergen als ik een kruiwagen gebruik, maar heb bergen begrip en liefde voor de zwakken en zieken.
Ik wacht in alle ootmoet de eerstvolgende morgen af en hoop ook die in met het stukje gezondheid dat ik nog heb, te mogen beleven.
Ik vraag mij dikwijls af, als ik het lijden zie op deze aarde waarom het allemaal zo moet zijn?

 
Om kort te gaan: Heer wees mij zondaar genadig want ik kan nergens, maar dan ook nergens op bogen dan op Uw genade en volbrachte werk op de heuvel! Ik hoef niet zo nodig naast U te zitten aan de tafel, op de drempel van Uw huis zou mij al tot in tranen van blijdschap brengen...

Dom en dommer


Schoonvader een redelijke nacht gehad, zoals dat dan wordt genoemd. Zelfs een beetje bij kennis zo nu en dan. Hoe nu verder? Geen idee! Je leeft bij zulke omstandigheden met de dag of nog beter, met het uur. Ik denk dat ik de rest van de week maar snipper om mijn schoonmoeder een beetje bij te staan en te helpen bij tal van huishoudelijke beslommeringen.

Ik hoor vaak jonge mensen zeggen:”Ik trouw met wie ik wil en heb niets met mijn of schoonouders te maken. We trouwen met elkaar en niet met de familie.”
Een uitspraak die een redelijk groot gehalte aan onnadenkendheid in zich bergt. Je zult gaandeweg ontdekken binnen een huwelijk, dat je elkaar en vaak heel de familie erg hard nodig hebt, zeker in moeilijke omstandigheden.
Het is op de keper beschouwd een domme uitspraak om te denken dat je binnen je relatie enkel met de partner te maken hebt.

Wat mij het idee geeft om de domste uitspraken neer te pennen. Ik begin bij de dominee.

De Dominee vroeg aan de zieke:”Bent u er klaar voor Jezus te ontmoeten?”

De Dokter vroeg aan mij:”En wat denkt u waar uw klachten vandaan komen en wat had u ervoor gehad willen hebben.

Het meisje:”Ik trouw niet met mijn schoonfamilie.”

De gebedsgenezer:”Als u niet geneest, is uw geloof te klein.”

De “ware” christen:”Onze kerk is de enige echte.”

De hitsige jongen:”Van de eerste keer kun je nooit zwanger raken.”

De reclame:”uw leven zal totaal veranderen na aanschaf van de “smartmop.”

De overmoedige christen:”ik zal nooit meer zondigen.”

De dame van de marigecourse:”wij krijgen uw stukgelopen huwelijk weer op de rails.

Mensen algemeen (als je pa alles doet wat God verboden heeft):”Het blijft toch je “vader.”

De Jehova’s getuigen:”Jezus is niet de Zoon van God.”

De verkoper van Spertie:”Onze aambeienzalf helpt ook tegen de wallen onder je ogen.”

De massa:”wij hebben God niet nodig.”

Wonderdoener tegen man zonder benen:"In de naam van de Heer, wandel!"



Vul het gerust aan aub

maandag 28 januari 2013

God en oranje

Als wij de moeite nemen het koningshuis onder de loep te nemen, loopt het u en mij al heel snel waterdun door de broek. Willem drie heeft tal van basaarden verwekt. Zijn bijnaam was: de gorilla. Hij zat meer in een bordeel volgens de geschiedschrijvers dan dat hij met regeren bezig was. Uiteindelijk kon het niet uitblijven of de man liep syfilis op en stierf daar ook aan. Zijn pogingen om bij Emma kinderen te verwekken liepen al jaren op niets uit (syfilis maakt blijkbaar onvruchtbaar) en toen ze uiteindelijk toch zwanger werd (wat onmogelijk van Willem kon zijn), gingen alle ogen naar de koetsier. Eigenlijk zou het gepaster zijn om dus God en de koetsier in zegge één adem te noemen, maar dat klinkt zo raar. We zullen binnenkort wel weer in de kerk staande het Wilhelmus moeten zingen, bij de kroning van de nieuw te komen koning en ik voel mij dan dus echt een beetje "genaaid". Het zal wel weer aan mij liggen.

Bron  (op internet te talrijk ik zet er een neer)

Bron Quest hier te lezen

Van den pot gerukt


Ik heb veel riante huizen mogen zien en ook in de familie zijn er die met recht heel mooi en groot wonen. Mijn ding is het niet echt, omdat ik zo heel groot vaak een beetje ongezellig vind overkomen. Wat opvalt, is dat in nagenoeg al die grote huizen, enorme keukens, slaapvertrekken en woonvertrekken aanwezig zijn, maar zodra “je mot” sta je op twee vierkante meter te klooien omdat je je gat nauwelijks op, laat staan van de pot kunt krijgen, zonder je kop tegen de muur te stoten, met je neusgat in de we borstel terecht te komen, of erger. Waarom hebben riante huizen vaak van die kleine enge toiletten?

 
Als wij het geestelijke leven (met respect) vergelijken met een woning dan zien wij in de keuken de plek waar ons geestelijk voedsel wordt bereidt. Onze lofzang tot de Heer, ons leven dat een als een reukwerk voor God mag zijn.

 De eetkamer verwordt dan tot de samenkomst en onze stille tijd van Bijbellezen waarin de innerlijke mens verzadigd wordt met het vette van Gods spijzen.

 In de slaapkamer (God geeft het de Zijne in de slaap) een plek vol rust en halleluja, genot en (misschien) voortplanting. Ik zie er het vertrouwen op Gods genade in en de wetenschap gewenst te zijn (hoeveel kinderen moeten die wetenschap missen in onze dagen vol scheidingen?).

 Zo kunnen wij nog lang voortborduren op de indeling en de ruimten binnen ons huis, maar het toilet lucht misschien wel het meeste op, hoewel het met veel onwelriekendheid en angstaanjagende geluiden gepaard kan gaan. Je moet voor het echte werk heus even gaan zitten en er valt iets met een plof van je af.

Daarna moet er geveegd worden en sluiten wij de boel af met het reinigen van handen.

 In dit alles zien wij het opbiechten van zonden, het belijden van verkeerde gedachten en andere zaken die ons redelijke dwars kunnen zitten.

Zonder dit (belijden van schuld) komt er niets van God tot ons en toch hoor je het zo weinig binnen het moderne christendom. Net als dat pietepeuterige wc’tje in een kasteel van een huis, is er heel, heel weinig ruimte gereserveerd voor het misschien wel allerbelangrijkste. Je kunt er eigenlijk ook niet bij blijven staan en zelfs zitten is wellicht nog te veel van het goede. De grootste belijdenissen deed ik op mijn knieën.

Pas daarna voel je je pas echt verlicht en rein van handen en wat belangrijker, van geest. Je geestelijke wandel is weer vol vreugde en de innerlijke mens voelt als herboren.
De "aandrang" tot lofprijs vernieuwd en de "nijpender" wordende "behoefte" die in gebed wordt "uitgedrukt" verblijdt uw ziel.
Wij "drukken" daarin de "grote hoop" uit dat wij van dag tot dag vernieuwing mogen vinden in al de "verdrukkingen" en benauwdheden".

 
Misschien toch eens een kleine verbouwing toepassen in ons  geestelijk huis?

vrijdag 25 januari 2013

Neppriesters en andere puntsikjes


Vandaag lekker de stad even in met een heerlijk winters zonnetje op mijn bol. Ik voel me goed en bewandel de toppen van de bergen der geestelijke blijdschap. Anders gezegd: ik ben erg happy. Terwijl ik mijn oude zwarte transportfiets tegen een boom parkeer en met de nodige sloten goed veranker tegen mensen met lijm aan de vingers, zie ik in mijn ooghoek iets oranjekleurigs op mij af komen wapperen. Het bleek een klein kereltje met puntsikje die, in mijn beleving, een oranje Hema gordijn om zijn lijf had gewikkeld. In zijn krulschoenen droeg hij naar de kromming te zien, hoogstwaarschijnlijk jubeltenen, die voort konden zijn gekomen op het te lang vertoeven op zijn spijkerbed. “Wat is dit nu weer?”, Dacht ik. Is er soms kermis in de stad of zo. Dan zie je wel meer van die vreemde types rondlopen. Maar neen, het bleek een soort priester te zijn van ene Hare Krishna. “Meneer”, zo begon hij, Ik heb hier een geweldig goed boek met Oosterse wijsheden die uw leven volledig kunnen veranderen, dan wel verrijken. Hij reikte me een groot boek aan en nu was het mijn beurt om wat te zeggen. Ik dacht:”Ik zal deze neppriester een goede bijbeltekst in de krulschoenen laten zakken. Ik haalde diep adem en sprak:”Al de schatten van kennis en wijsheid zijn in Christus Jezus.” Hij pakte het boek terug, haalde de schouders op en liep weg van mij.
Altijd handig om de bijbel een beetje te kennen. Mijn volk gaat ten gronde door gebrek aan (bijbel) kennis, niet waar…

donderdag 24 januari 2013

8 manieren om in de hemel te komen


Yoga-beoefenaars zeggen “Ga iedere dag wat langer op je pan staan totdat je innerlijke mens vanuit je navel naar de pijnappel klier is gezakt”. Je zal hierdoor een hemelse ervaring hebben.

Hare chrisna zegt:” Roep mijn naam net zolang aan totdat je er zat van wordt. Na verscheidene miljoenen keren mijn naam te hebben uitgesproken, word je aan je pluk haar (vandaar die staartjes bij die gasten)de hemel ingetrokken.” Alleen jammer voor diegene die vroegtijdig kaal is. Tip van de schrijver; “Misschien biedt een gootsteen ontstopper uitkomst. Je weet wel zo’n grote zuignap”.

Dokter Birth zegt“Vertrouw op je eigen lichaam, vertrouw op de nieuwe gepotensieerde inleg zolen met acupunctuur effect.”Het resultaat is een hemels gevoel (kassa ping).

Jehova’s getuigen zeggen:” Er zijn er maar 144000 die (voorlopig)gaan hemelen.” (uiteraard Jehova’s getuigen). Dit getal is volgens hen al voltooid, wat wil zeggen: wij zijn de sigaar.

New Age leert: Alle wegen leiden naar de hemel , het maakt niet uit waar je in gelooft, zolang je maar wat gelooft. Het maakt ook niet uit welke weg je bewandelt, zolang je maar ergens wandelt.(noot van de schrijver)” Probeer dit principe eens uit met geld storten ; ik bedoel, het maakt niet uit op welke rekening je het stort, het komt toch wel bij jou; probeer rek nr 507028104 t.n.v P de Mooij. Dank u.

Reincarnatie leert: Je moet steeds opnieuw sterven en geboren worden, net zolang tot je volmaakt bent. Doe je slechte dingen in het leven dan zal je na je dood opnieuw op aarde komen als b.v een pissebed. Doe je daarentegen goede dingen, dan heb je kans in een vorstenhuis geboren te worden. Op deze wijze reincarneer je op een gegeven moment het volmaakte(hemelse)binnen.(noot v.d schrijver) Als dit waar is, zou de aarde nu alleen nog maar bevolkt worden door pissebedden.

De evolutietheorie leert:Er is geen hemel, je bed overgrootvader was een snotje in de wereldzee en je overgrootvader zat behaard in een boom een banaan op te peuzelen.Waarschijnlijk groeien(evolueren)er ooit twee vleugels op je rug en kan je op die manier toch nog spreken van het gaan naar (vliegen door) de hemel.

De Here Jezus zegt:” De hemel bestaat werkelijk. Het is een plaats die men mag binnengaan enkel en alleen door geloof in Mij. Geen mens is in staat om zijn eigen toegangskaartje voor de hemel te verdienen door goede daden, simpelweg omdat de mens naast misschien goede ook vele slechte dingen doet. Omdat ik van de mens houd met een onuitspreekbare liefde, heb Ik voor ieder mens de straf voor zijn fouten gedragen.Vele jaren geleden ben Ik op de aarde geweest en heb er geleefd als mens alleen” Ik “zondigde niet. Volgens Mijn eigen grote voornemen, heb Ik alle fouten die de mensheid ooit heeft begaan en nog zal begaan, op mij genomen en ermee afgerekend door te sterven aan de meest afschuwelijke dood die er maar is.””Je kent die afbeeldingen vast wel van Mij aan het kruis.” Maar denk nou niet dat Ik gestorven ben door die grote spijkers in Mijn handen of voeten.””Ook was de kroon van scherpe doornen op Mijn hoofd niet de oorzaak van Mijn dood.””Zelfs de zware pijnlijke geseling die men Mij gaf was niet de oorzaak van Mijn sterven.””Het was Mijn liefde voor jou die mij naar adem deed snakken, die mij van dorst liet huilen en Mij uiteindelijk liet sterven aan een gebroken hart.” Zo:” Komt tot Mij allen die vermoeid en belast zijn en Ik zal je rust geven.””Maar niet alleen rust ook kracht, vrede, liefde, blijdschap en innerlijke genezing zullen je deel zijn.””Het leven op aarde is geen speeltuin; het heeft een duidelijk doel: dat doel is het vinden van Mij.””Ik hoop dat jij je wilt laten vinden, dan zullen wij nu hand in hand door alle moeite van het leven gaan.””Maar straks samen de onuitsprekelijk schoonheid van de hemel genieten.”


Afgewezen



“Zullen we dan een keer bij elkaar komen? Wat denken jullie ervan om over twee weken eens bij ons op de koffie te komen?”
Zomaar een vraag aan mensen die wij leerden kennen in een gemeente. We vonden ze aardig en hadden leuk contact na de dienst bij de koffie en de thee. Maar ze vertelden dat hun kring al voldoende bezet was. Er konden er echt geen nieuwe vrienden bij.
Dan voel je je afgewezen.
We zeilden met een groep van 20 christenen over de waddenzee. 18 kwamen er uit een evangelische gemeente, maar wij (Paula en ik niet). Wij kerkten hervormd en toen de kapitein van het zeilschip vroeg:”dus jullie horen als christen allemaal bij dezelfde kerk, gaf een vrouw ten antwoord:”wij allemaal wel, maar Paula en Peter niet.”
Dan voel je je buitengesloten en afgewezen.
Toen ik eens iemand tegenkwam op hyves of facebook en hem een berichtje stuurde voor vriendschap, kreeg ik een reactie terug die klonk als:”Ik laat alleen mensen toe van mijn eigen gemeente.”

Ik stelde mij zo voor dat de Here Jezus in onze plaats zou hebben gestaan, want de bijbel leert dat wij zo naar elkander behoren om te zien.
Zouden ze Hem ook hebben geweigerd vriend te worden? Zouden ze Hem ook niet op visite hebben willen hebben? Zouden ze Hem ook als buitenstaander van hun kleine besloten gemeente hebben gezien?
Vast wel! Of toch niet?

woensdag 23 januari 2013

Andere alternatieve goden kunnen mij gestolen worden


Stel dat je bij aankomst in de hemel tot de ontdekking komt dat wat je al die jaren hebt geloofd, een leugen blijkt te zijn.
Stel dat er in plaats van God de Vader en de Zoon een vreemde god op de troon zit.
Hoe voelt dat dan in je binnenste?
Misschien vreemde vragen, je hoort ze nooit, maar heel soms dwalen ze om de een of andere reden in mijn binnenste.
Het aparte is dat ik dan geen hemel wil. Ik wens geen eeuwig leven van een andere god. Ik wil geen genade op grond van werken of religie enkel op grond van het kruis en wat meer de Man aan  het kruis. Laat mij dan maar voor eeuwig in het grote niets verdwijnen.
Jezus blijkt zo verankerd in je leven, dat je nooit anders dan Hem zou willen. De Heilige Geest heeft dwars door alle strijd in het leven, je hele persoon dooraderd met wie God voor jou is, dat er geen ruimte voor een zogenaamde andere god meer bestaan kan in je denken.
Hier ligt meteen het grote verschil tussen “waar” geloof in de “ware” God of het heidense voor oorspronkelijke geloof doorgaande religieuze denken.(wicca, spiritueel zijn, New age, Taoïsme, Agnostisch, Panagisme en de rest van het spectrum) Die mensen geloven in tal van goden, godheden, spirituele machten en andere kletskoek. Het maakt ze niet uit, welke god of macht er heerst. Ze geloven in tal van hemelen, ze zien het wel na hun sterven. Maar voor ons christenen is het Jezus of niets, dacht ik.
Zonder Jezus hoeft het voor mij niet. Dan maar dood.
Herkenbaar of praat ik wartaal en zouden jullie uit de handen van een andere zogenaamde god wel eeuwig leven willen ontvangen?

Pa mist zijn leverworst


Nou ja, dat vertelde mijn jongste zusje. Typisch iets voor “pa”  om wel de stukken leverworst die ik hem trouw bracht voor op brood te missen, maar die hansworst van een zoon van hem niet.
Het geeft te denken niet waar? Je kan er echt weer even tegen na een dergelijke opmerking uit het ouderlijk huis en je krijgt spontaan weer zin om langs te gaan en de verzorging te hervatten. Het geeft de mens moed.
Nou ja, ik zucht maar eens diep en die stukken leverworst eet ik nu zelf op. Men vraagt zich wel eens af, als God alles bestuurt, waarom er dan bij mensen die naar een kind snakken geen kinderen mogen komen en bij mensen die liever leverworst krijgen wel?
Wat de vraag losmaakt of Gods wil op aarde altijd gebeurt? Ik persoonlijk meen van niet.

De strijd van een oud bodybuilder



dinsdag 22 januari 2013

Zijn alle christenen superhelden?


Ik voor mij voel mij niet echt zo, maar de bijbel leert dat wij in de strijd meer dan overwinnaars zijn.
Dat is nogal wat. Ik voel mij als ik eerlijk ben vaak een verliezer. U niet? Daar hoor ik dan weer van op. Ik kijk naar mijzelf en wat zie ik? Een held? Neen eerder een mens die het goede wil doen en dan ontdekt dat hij toch vaak het verkeerde doet. Een heel andere benadering dan de grote geestelijken van onze tijd die van blessing tot blessing voortvaren met hoog in het vaandel de Here Jezus. Het klink mooi, te mooi. Ik geloof er ook niet veel van en voel mij altijd zeer ongemakkelijk bij die grote mannen Gods. Ik voel mij meer op mijn gemak bij de mensen die zichzelf hebben leren kennen. Ze schreeuwen niet meer van de daken dat ze het allemaal zo goed weten, maar marcheren op de knieën de Meester achterna.
Dat pak van een superheld toch even aangetrokken maar zeg nou zelf, dat is toch ook maar een heel dun laagje waaronder de oude mens verborgen zit…

De grote redenaars van onze tijd


Wat mij altijd weer opvalt bij de grote christelijke redenaars, gebedsgenezers en andere populaire mensen van onze tijd, is dat ze zichzelf zo goed kunnen verkopen.
Stuk voor stuk mannen die de menigte met woorden zo fijn kunnen bespelen. Geen Mozestypes wiens tong stroef was. Geen Paulustype wiens prediking zelfs mensen uit het venster liet vallen (zo saai…geeuw?)
Maar als olie lopen hun woorden door je gehoorgangen. Met zwoele charismatische stem, vangen ze de mensen die zich laten meedrijven op wat ze beweren. Soms is het al niet eens meer belangrijk of wat ze zeggen wel klopt. En vaak klopt het ook niet en zijn het slechts de zwoelste ingrediënten uit Gods woord, gestoofd op een pitje geestesvuur en geserveerd met de krokantste zoetigheid, welke het geestelijk leven te bieden heeft.

Dat Paulus Thimotheus ziek achterliet (zonder hem even te genezen op grond van geloof) daar hoor je ze niet over.
Dat het er alle schijn van heeft dat Paulus zelf bijna blind was en daarom zijn brieven aan de gemeenten liet schrijven en enkel de groet (u ziet wel dat de groet van mij is aan de grote letters, wat typerend is voor een bijna blinde die schrijft) neen, dat slaat men slim over.
Dat een kind van God ook vreselijk lijden kan (zal) overkomen, welnee, dat is voor zulke mensen niet aan de orde. Hun woorden die als gelatinepudding door de keel glijden zijn zo heerlijk maar…een evangelievorm zonder lijden, ziekte en pijn. Beste lieve mensen, het is niet waar. Laat u toch niets wijs maken. Waarom denkt u nu zelf dat Jezus al de dagen van uw leven bij u zal zijn? Om u elke dag een zoet taartje te bakken of liggen de zaken toch iets gecompliceerder?

De gordeldoeken van Paulus


Hoe zit dat toch met die zweet/gordeldoeken van Paulus?

We weten dat de apostel Paulus de doeken die hij op zijn lichaam droeg ter genezing naar zieke mensen stuurde, en ze genazen.
Een vreemde zaak die sterk ruikt naar het katholicisme met haar vele relieken. Maar deze Roomse godsdienst, die in de wortels maar zo weinig te maken heeft met de ware boodschap van Christus, was er in die dagen nog niet. Toch lezen we hierover terug in de bijbel en God zegent het.

In onze tijd, voortbordurend op de reformatie hebben wij dergelijke relieken afgeschaft. Hoewel het kan gebeuren als je een preekgestoelte in een oude kerk beklimt, dat je er vol verbazing wordt afgejaagd omdat dat “waarde hechten” aan dode materie, er een beetje in zit gebakken bij de mens.

Wij hebben onze genezingsdiensten. Nergens in de bijbel staat dat we die moeten houden, maar we doen het.
Daar zalven we mensen met olie (is bijbels lees de Jacobusbrief maar) en bidden voor genezing. In 99.9% van de gevallen gebeurt er niets met de zieke.
Het vreemde wordt gevonden in de slagzinnen die langs de weg de suggestie wekken, dat Jezus eigenlijk bijna altijd genezing schenkt op het geloof van de ontvanger.

Dat is dus twee keer een leugen. Ten eerste is het geloof van de bidder (die gezond is) (lees de Jacobusbrief maar weer) ook een kanaal waarlangs genezing zou stromen, maar men schuift met “liefde” de 99.9% van de gevallen dat de zieke even ziek naar huis gaat, de oorzaak van het uitblijven van genezing in zijn/haar de schoenen.
Het ligt aan diens geloof en niet aan het hunne (hunne zijn de gezonde bidders).

Ten tweede is een van de hardnekkigste “christelijke” kreten die hoognodig dient te worden uitgebannen de kreet:”Ja soms geneest men niet.”
Wat is dat voor prietpraat? Men weet heel goed dat 99.9% niet geneest bij zulke diensten en waarom draait men er dan in leugens omheen door te beweren dat men bijna altijd geneest en “soms” niet?
Is dat niet kei en keihard liegen en iemand die het toch al zwaar heeft op het verkeerde been zetten?

Zaken die kans hebben op genezing in onze tijd:
Onzienbare klachten
Rugpijn
Hoofdpijn
Allerhande pijnen
Been wat 1cm te kort is (oncontroleerbaar)
Gehoorproblemen
Vage klachten

Zaken die nooit genezen zijn (in onze tijd)

De ziekte van Down
Verstandelijk gehandicapten
Mens zonder armen of benen
Alle duidelijk in het oog springende afwijkingen
Gebitsafwijkingen (kunstgebit blijft nodig, Hoi Jan)
Kaalhoofdigheid (Hoi Jan Zijlstra)
Bril dragen (Hoi Jan Zijlstra)
Vetzucht

Om kort te gaan, de lijst niet te genezen klachten is onwijs lang, maar het betreft eigenlijk altijd duidelijk zichtbare te controleren klachten.

Geloof ik dus niet in een God die genezen kan?
Ik geloof dat God heel soms om Zijn grote reden genezen zal. Maar in de praktijk blijkt dit meer uitzondering dan regel. Toch blijft men genezingsdiensten organiseren en roepen:”Ja soms geneest God niet.”
Dat noem ik mensen onder valse voorwendselen een worst voor de neus hangen waarvan je weet dat ze hem toch niet kunnen grijpen.

Ik ben in de 20 jaar dat ik christen mag zijn, dan ook de tot de slotsom gekomen, dat genezingsdiensten meer de behoefte vervullen van de gezonde organisatie van dergelijke samenkomsten, dan dat het de zieke ook maar één stap verder helpt. Het tegenovergestelde is waar: de zieke gaat met een groot probleem huiswaarts (waarom geneest God mij niet?) en wordt ernstig geschaad in zijn christen zijn…. 

maandag 21 januari 2013

Wartaal en antisnurkklemmen


Heb je last van een snurkende partner dan kan je eenantisnurklem laten aanmeten. Een man op de zaak bij ons heeft hem, omdat zijn vrouw vreselijke last had van zijn middernachtelijk gezaag. Het betreft een apparaatje dat middels een veertje de tong vasthoudt en zorgt dat deze niet bij het slapengaan in de keel zakt, wat de oorzaak van veel snurkgeluiden is.

Toen ik erover nadacht, meende ik dat het misschien ook een mooie oplossing kon bieden tegen geharrewar en veel zinloos geklets onder christenen.
Na enige moderatie allemaal zo’n ding in de mond die zodra er dingen gezegd worden die een ander wellicht kwetsen en niet meer in de liefde zijn, in actie komt.
Dit is natuurlijk onzin, maar soms vraag je je wel eens af waar christenen mee bezig zijn om elkaar zo met woorden te bestrijden.

Ik herinner mij een dame die op een bidstond, toen ik de gemeente van de Heer “de bruid” noemde, mij finaal afmaakte als dwalend, omdat zij vond dat de bruid van de Heer Israel betrof en wij als gemeente slechts aanspraak konden maken op het zijn van het lichaam (waar Hij het hoofd van is).
Dan denk je wel eens: had die dame maar zo’n klemmetje want, wij moeten elkaar, zeker niet heel vroom tijdens het bidden, geestelijk monddood maken.
Waarom moeten bepaalde “christenen” op elke slak zout leggen? Kunnen we niet gewoon eens iets over onze kant laten gaan als we het oneens zijn met de ander op het gebied van tamelijk onbelangrijke zaken?
Soms kunnen "broeders en zusters" je met hun woorden een genadeloze doodsteek geven enkel om hun eigen kleine gelijk te halen. Herkenbaar of klets ik nu zelf wartaal?

zondag 20 januari 2013

Eindelijk lid!


De dienst bleek nog beter dan verwacht. Het aardige van dit soort diensten is dat je nooit weet wat er zoals kan gebeuren want men reageert heel spontaan.
Zo stond er bij elk lied een van de speciale gasten op om de gemeente bij te staan en te dirigeren. Met zwaaiende handen als een echte dirigent. Moest een traan wegslikken bij de oprechtheid waarmee de dienst beleefd werd door deze mensen en ik voelde mij onwijs thuis.
Waren alle diensten maar zo! Deze mensen maken iets los, voegen iets toe en breken met hun ongecompliceerde manier van christen zijn iets open in de kerk. Het maakt dat je vrijer adem kan halen, je voelt je onderdeel van het geheel. Zalig. Ook de geloofsbelijdenis nog uitgesproken tezamen met de anderen (zie foto) en dus staat ons nu niets meer in de weg om “belijdend lid” te zijn, nadat onze volwassen belijdenis en doop te bijbels en dus ongeldig blijken te zijn in de traditionele kerk! Of is de geloofsbelijdenis van verstandelijk gehandicapten ook al niet geldig? Het zal mij weer niets verbazen. 

zaterdag 19 januari 2013

Worden als de verstandelijk gehandicapten


Vandaag een dienst speciaal voor mensen met een verstandelijke handicap. Dat zijn vaak de kostbaarste samenkomsten vind ik. Te midden van deze groep voel ik mij veel meer thuis dan in een massa zogenaamde christen intellectuelen. Bij het binnenkomen hangt er al direct een gemoedelijk sfeer die nooit te evenaren is zonder hen. Al haal je de beste predikant in huis.

Ik let dan altijd extra goed op want er is heel veel te leren die morgen. Niet eens zozeer door wat er zoal gepreekt wordt, maar in de wijze waarom verstandelijk gehandicapten met elkander omgaan.

Je hoeft ook niets van ze. Niet te genezen, niet in nieuwe tongen te spreken en niet op een zekere manier gekleed te gaan. Het maakt ze geen barst uit of je dokter bent of putjesschepper, of je volwassen of als kind gedoopt bent. Ze zien je als volwaardig lid van de gemeente (Ja ja dominee ook voor u is er veel te leren die morgen).
Geen spoor van afstandelijkheid, of de neutrale houding die je wel aantreft in samenkomsten. Overal gaan handen in de lucht als ze weer een makker herkennen die de kerk betreedt.
Ze ploffen neer waar ze menen dat het wel goed is, de ene keer hier, de andere keer daar en ik krijg steevast een klam handje van Paul bij het binnenkomen. Zijn schele ogen kijken altijd naar het plafond alsof hij elk moment de wederkomst verwacht. En toch ervaar ik dit slappe handje zoveel kostbaarder en oprecht dan de keurig, afgepaste begroeting in de “normale” diensten van hen die niet verstandelijk gehandicapt zijn. Het zal wel aan mij liggen maar heb het gevoel dat deze mensen wellicht verstandelijk gehandicapt zijn, doch ons geestelijk ver vooruit.

Leven zonder God


Nou ja, dat is een kreet die je nog wel eens hoort in de kerk en erbuiten, maar bestaat dat eigenlijk wel? Is leven zonder God dan Mogelijk of houden we als we God schrappen slechts een hoop levenloze materie over?

Ik las van Stephen William Hawking die als een van de grootste denkers van onze tijd doorgaat, dat hij geen geloof hecht aan de Schepper van hemel en aarde. De wereld noemt zo iemand misschien wijs, maar de bijbel noemt hem met recht een grote dwaas!

Kennis en wijsheid zijn twee dingen die nogal eens verwisseld worden en ze zijn niet verwisselbaar.
Iemand kan kennis hebben van een bepaalde materie zonder de noemer wijs te mogen dragen.

Wijsheid wordt in de bijbel slechts gevonden bij hen die zo dwaas zijn te geloven in een Man die ruim 2000 jaar geleden stierf. Nu ik erover nadenkt geloven enkel kinderen dit soort “sprookjes”.  En toch ben ik zo blij dat ik als een kind mag geloven en dwars door de dwaze boodschap dat Jezus ons redden zal, wijs mag worden.

Ben je klaar om mee te gaan?


Ooit vroeg een vriend van mij die ook christen is:"ben je klaar om Hem te ontmoeten?" Ik stond met mijn mond vol tanden omdat ik wist dat dit een vraag was waar veel van afhing.
Volgens die vriend was het juiste antwoord dat ik welzeker klaar was om Hem te ontmoeten.
Nu, jaren later begrijp ik dat klaar zijn ergens niet aan de orde is. Het is niet ons klaar zijn, dat de basis vormt onder of we Hem mogen ontmoeten. Het is juist dat Hij Zijn genade gaf, ja genade op genade elke dag opnieuw, waardoor ik niet klaar behoef te zijn om Hem te mogen ontmoeten. Er zit iets van een opwaardering een opklimmen in dat "klaar zijn" en een stukje eigen werken. Een kind van God is niet een soort aardappel die op een gegeven ogenblik klaar (lees gaar) is.

Aan de basis van zulk een denken ligt dezelfde grondslag als bij het wonderevangelie. Mensen denken te menselijk en zien in het evangelie een soort opleiding waar je als je geslaagd bent allerhande dingen ontvangt. Genezing, wonderen, krachten en ook de hemel. Het spijt mij maar ik heb het idee dat de bijbel ons leert dat, naarmate de tijd verstrijkt in ons christenleven, de genade van God enkel toeneemt in ons leven. Je gaat steeds scherper zien wat zonde nu eigenlijk is en dat dingen die je vroeger niet als zondig zag, het in wezen wel degelijk zijn. Zo is het als ik in de spiegel kijk niet een man die klaar is die mij aanstaart, maar een man die zo blij is dat God nooit zegt:”nou ben Ik klaar met hem." Dat heet genade op genade….
Laat ik nou maar eerlijk zijn, ik zit nog vol, ehh apenstreken. U niet? Wel daar hoor ik van op dan!

donderdag 17 januari 2013

Vreemde vaste gewoonten


Het is je vast wel eens opgevallen hoe zeer mensen waarde hechten aan vaste plaatsen in de kerk.
Men kruipt heel dikwijls op dezelfde vertrouwde plek.
Er zijn zelfs kerken die zich om de een of andere verkeerde opvatting uit de bijbel, “zwaar” plegen te noemen, waar je niet zomaar kan gaan zitten (als gast).
Er brand een lampje (vaak onder de preekstoel) en pas als dat uitgaat mogen die stakkers van gasten een plaatsje zoeken, omdat de vaste leden reeds op hun zware bildelen zijn neergeploft. Dat woordje “zwaar” staat in ieder geval niet voor gastvrij dan!
Maar ook in de andere kerken heb ik het wel meegemaakt dat Paula en ik op “iemands” plekje zaten (voor zover dit bestaat) en dat het betreffende echtpaar in kwestie met opgeheven hoofd de kerk weer uitging.
De onbeschaamdheid, wij wisten toch wel dat dit echtpaar er altijd zat? We moesten er vreselijk om lachen, maar het was die mensen ernst.
Wat de vaste plaatsjes betreft is dat ergens een beetje zielig gedoe van ons, tenzij je een handicap hebt waardoor het niet anders kan.
Het ruikt naar “ons kent ons en de rest kan stikken.”
Geen wonder dat er generaties kerkgangers nooit eens in contact komen met anderen tijdens de erediensten.
Hele families kruipen zo als marmotten bijeen en omringen zich met een hoge besloten muur. Zelfs bij het koffiedrinken na de dienst kwebbelen ze “gezellig” met elkaar en jou laten ze links liggen. Dit is niet goed mijn broeders en zusters. Kap nou eens met die vaste plaatsen en ga eens naast iemand zitten die je nooit gesproken hebt. Hij/zij stinkt echt niet.

Kok spelen bij Jilles


Vanavond weer eens te gast bij Jilles waar ik mocht koken voor hem en wat vrienden. Het is altijd erg leuk om bij hem te gast te zijn, je hoeft niets en de vriendschapsdrempel is laag. Bedoel te zeggen dat veel mensen vriend met je willen zijn om allerhande bijzaken. Dominees hebben vaak zo’n sliert mensen achter zich aan die hun billen wassen. In de reformatie heeft men het kussen en de verering van stenen beelden achter zich gelaten en helaas moet ik constateren dat veel mensen nu de dominee op een voetstuk plaatsen waar ooit het katholieke beeld van Petrus stond.
Of dat een vooruitgang is, mag een ieder zelf invullen.
Bij Jilles een kiporange met rijst en Hongaarse balletjes in pikante saus gemaakt. Het was met recht een voorafspiegeling van onze maaltijd des Heren die we later in de hemel mogen vieren. 

woensdag 16 januari 2013

Pa boos

Pa is wederom boos. Ditmaal op een van mijn zussen omdat ze gisteren afbelde vanwege de sneeuwval en de files. Pa had geen begrip en vond dat ze toch maar moest langskomen met de auto. Zusje teleurgesteld omdat ze zich wekelijks zo inzet met pannen soep, pannen vlees en ander eetwaar en dan verwacht je een heel klein beetje liefde en begrip. Maar helaas, pa boos omdat hij vindt dat hij recht heeft op bezoek en riep in de telefoon:”Dan maar weer tot ziens,” en wierp de haak erop. Zus schreef me het gevoel te hebben dat pa met voeten oude wonden openscheurt en er nog lol om heeft ook. Met zijn longontsteking gaat het beter gelukkig. Mijn zus informeerde nog naar mijn kaart en jawel, die had hij gekregen. Kinderen eert uw ouders. Gemakkelijk gezegd maar je hebt erbij die niet te eren zijn..

dinsdag 15 januari 2013

Alles draait om Hem


Heer ik ben zo blij dat U voor mij gekomen bent
U kwam voor mij uit de hemel
U kwam om mij te redden
U gaf Uzelf ten offer om mij zalig te maken
U houdt van mij met al Uw liefde
U bent mijn Heer
U redde mij opdat ik voor altijd bij U mag zijn
U droeg mijn zonden
U brak Uw leven voor mij
U had mij op het oog nog voor ik geboren was

Zomaar wat woorden uit een gebed van een dame die op de gebedskring was. Ik vroeg haar na afloop waar het evangelie nu eigenlijk over gaat?
Haar antwoord was duidelijk:”het gaat over de mens die gered wordt.”
Ik zei haar dat het niet om de mens gaat. Dat de mens op de tweede plaats komt. Dat alles wat is draait om die ene. Dat alles wat is, draait om de Zoon van God. Dat de vrouw (bruid) “om” de man (Jezus) geschapen is en niet andersom. Dat God voor Zijn geliefde Zoon een bruid wil vergaren. Dat het ten diepste om de Zoon gaat en pas daarna over de mens.

De dame werd erg boos en schreeuwde mij in het gelaat:”Jij ontneemt mij Jezus.”
Ik zei:’neen hoor, jij ontneemt Jezus de centrale plek en zet jezelf er voor in de plaats. 

Diepvrieskip

Helaas heeft de kaart geen enkele uitwerking op pa. Het blijft doodstil en de telefoon ligt er als een diepvrieskip bij. Hij heeft duidelijk geen behoefte aan mij, hoewel hij tegen mijn zusjes een ander verhaal ophangt. Jammer maar ik kan er ook weinig meer aan doen. Ik moet eerlijk zeggen dat het mij verdrietig maakt. Ben zelf niet gezond genoeg om kinderen op te voeden maar soms kan je best wel verlangen naar datgene dat je mist. Een zoon of dochter, hoezeer zou ik verheugd zijn deze te mogen gehad hebben en er een echte vader voor geweest te mogen zijn. Maar wij hebben ons voorgenomen ons niet naar de kinderzegen uit te strekken. En mijn vader houdt zich stil en geeft met zijn zwijgen slechts uiting aan minachting  voor hen die hem lief zouden willen hebben. Soms voel ik iets van de pijn van de grote Zoon die ons mensen zo lief had dat Hij dwars door het bitterste lijden heen, Zijn handen naar ons uitstrekt. Maar de meeste van ons wilden niet. Net als “Pa”…

maandag 14 januari 2013

De uitvinding van het genot


Soms valt er wel eens spontaan een gedachte bij me binnen en het was deze: is het genot niet de bron van zonden?
Neen niet te snel oordelen en direct roepen dat de bron toch echt bij de duivel ligt. Oké wij weten dat hij welzeker de grote verleider is en een bron waaruit niets goeds komt. Maar even terug naar het genot.
Seks zonder genot, maakt weinig overspelig
Drank zonder alcohol, maakt weinig stuk
Drugs zonder effect maakt weinig verslavend
De lijst in ontzettend lang. Aan de bron van alle zonden ligt genot.
Mensen genieten van vreemde zaken. Men is jaloers op elkanders genot (vrouw, vermogen, auto etc). Men geniet zelfs van elkanders ellende en ter wille van genot verlaat men God.
Misschien hard nodig om een lans te breken voor het christendom zonder genot.
Zouden de katholieken dan toch gelijk hebben als ze de versterving van het vlees als anti genotsmiddel gebruikten om zich op God te richten? Een puntige ketting om je middel of voor hen die het dan nog niet weten iets nog krassers?
Hoe gaan wij om met genotsmiddelen of genot in het algemeen? Je hoort er nooit over preken en toch verdenk ik elke dominee ervan dagelijks zijn portie genot tot zich te nemen…

Mannen en nog eens mannen


Terwijl ik naar buiten kijk en de sneeuw eindelijk neerdwarrelt zingt op de radio Rob de Nijs, zijn het werd zomer de kamer in. Hij werd een man toen hij op zestienjarige leeftijd met een naakte dame van twaalf jaar ouder het bed deelde. Hij ontmoette haar op het strand en van het een kwam het ander.
De gedachte kwam op wat een echte man eigenlijk is, of beter nog, hoe die te worden?
Aldus Rob moest je er een redelijke dame voor aan de haak slaan die naakt over het strand zouden moeten wandelen, maar ik zie ze zo zelden. Misschien bezoek ik de verkeerde stranden, weet ik veel!
Wat opvalt is dat veel mooie vrouwen vallen op mannen die een redelijk hoog oergehalte bezitten. De lelijkste mannen hebben vaak de allerschoonste dames en dat geeft te denken, niet? Hoe dat komt, geen idee, misschien kan een mooie dame het mij uitleggen, ik ben een en al oor. Even terug naar wat een echte man nu eigenlijk voor wezen is en waar hij zoal aan moet voldoen? Je hebt drie hoofdtypen dacht ik.
Het mama’s kind: bleke huid, nooit in de zon, slank, weinig lichaamsbeharing en witte sokken. Werkt op kantoor, drinkt niet, rookt niet, zoent slecht. Hobby: elektrische treinen, modelbouw, tennis. Favo drank: thee

Het tussentype:’Rijd paard, schaatst, dol op de pc en gamen, vakantietype, werkt vaak als zwemleraar, favo drank wijn, netjes, glad geschoren, dol op aftershave en aardappelen.

Het Oertype: Groot, ruig, overal waar haar wil groeien komt het met bossen op, goedig, lobbesachtig, laat meest “Mom” op de arm tatoeëren. Zoent als een waanzinnige maar gaat meest eerder dood. Hobby’s: vissen, biken,voetbal (kijken) honden (merk pitbull) favo drank: bier.
Onnodig te zeggen dat er ook onder deze hoofdgroepen veel tussengroepen bestaan. En dat allemaal uit één Adam. De echte man, waar hij aan moet voldoen? Geen idee, zeg het maar...
Wat wil ik eigenlijk verder zeggen met dit verhaal? Geen idee, zie het als inspiratie van God en die zegt er vaak niet bij wat de bedoeling is.

zondag 13 januari 2013

Bijbelkringen


Hoe meer ik er over nadenk, hoe duidelijker het word. De christelijke webloggers zijn de evangelisten van het www. Dit heb ik al eens gezegd en ik wens het nogmaals te benadrukken. Maar vandaag, toen ik mijn pc opstartte besefte ik dat wij ook een heel fijne kring vormen. Een kring waarvan de Here Jezus heeft gezegd:”waar twee of meer in Mijn naam vergadert zijn, daar ben ik in het midden.”

Zien wij de weblogkring als vervanging van de kerk?
Dat is een vraag die mij dikwijls is gesteld, soms ook angstig door dominees. Ik moet zeggen:”Ik begrijp dat een dominee zich achter de oren zal krabben als ik zeg dat onze digitale kring de kerk is!

Want wat is een kerk anders dan een groep christenen?
Wat is het dan fijn om dagelijks deze kring te bezoeken en te delen van datgene waar je zo vol van bent.
Men kijkt mij wel eens vreemd aan als ik zeg niet op een huiskring te zitten. Ik voel mij er doodongelukkig! Maar eigenlijk hebben wij christelijke webloggers iets dat zeker net zo kostbaar is en misschien wel kostbaarder. Wij hebben een digitale kerkkring die we eigenlijk elke dag bezoeken. Wij hebben dagelijkse samenkomsten en behoeven niet te wachten tot de zondag eindelijk daar is, om elkaar te ontmoeten. Bedankt lieve vrienden en vriendinnen voor al de dagelijkse “kerkdiensten”…

zaterdag 12 januari 2013

Kaartje


Vandaag dus een kaartje op de bus gedaan en de hoop dat “pa” zal opbellen. Het is een heel goed idee. Het lastige is enkel dat als hij niets laat horen je toch weer een dreun krijgt. Zo is het eigenlijk mijn hele leven al gegaan. Pa flikt iets en ik mag weer de minste zijn en proberen alles te lijmen. Dat gaat je na al die jaren opbreken en ergens komt het gevoel op dat je aan het einde bent van wat je op kan brengen zonder jezelf geheel te verliezen.
Iemand kan zeggen dat dit de kern is van het christen zijn en misschien is dit waar. Aan de andere kant waarschuwt een stille stem in je binnenste dat je ook nog iets van jezelf moet overhouden voor anderen. Je kijk op mensen wordt aangetast omdat, als er iemand is waar je je vertrouwen op zou moeten stellen het je eigen vader is.
Door de constante vernederingen die je moet ondergaan, verlies je ook je vertrouwen in de medemens en ga je steeds minder hechten aan anderen. Je calculeert steeds in dat ook zij zich vroeg of laat laten vallen. Is het daarom dat ik niet durf om spontaan bij kennissen of vrienden langs te gaan? Is dat de basis van je angst dat je ook bij hen een lul gevonden wordt en dat ze je liever zien gaan dan komen? Dit graaft dieper dan je zou denken. Zeker als je naar zoiets kijkt vanuit een redelijk normale relatie die veel mensen gelukkig mogen hebben met ouders…

vrijdag 11 januari 2013

Ik, ik, ik


Pa heeft er een zware longontsteking bij gekregen. Dat vertelden mijn zusjes via de mail. Geheel in overeenkomst met zijn standaard “laat mij met rust" houding wilde meneer niet op doktersadvies naar het ziekenhuis, maar klampte zich met zijn spillebenen vast aan het lederen bankstel. “Ik wil niet en ik ga niet,” waren zijn laatste woorden over deze kwestie. De huisarts heeft hem op zware antibiotica gezet, maar ik herinner mij van de vele keren dat ik in het ziekenhuis lag, dat ernstig zieke en verzwakte mensen vaak overlijden als gevolg van de bijkomende longontsteking. Echt wel weer waardeloos dat hij me niet wil zien enkel omdat ik niet direct na twaalf uur meneer geen goed en gelukkig nieuw jaar toewenste omdat ik ergens uit eten was en geen mobiel bezit. Zo is het heel mijn leven al gegaan. Herinneringen stapelen zich torenhoog op met elke keer weer een boze pa omdat:”Ik niet borg wilde staan toen hij laveloos zijn auto de dijk afreed en een nieuwe wilde kopen, ik geen borrel in huis had toen hij voor de derde keer in mijn leven bij me langs kwam, ik de gordijnen in de morgen te laat had opengedaan als hij zijn roes uitsliep, ik, ik, ik, maar nooit hij!
Het mondde altijd weer uit in de kreet op mijn voicemail (vroeger antwoordapparaat): Ik wil je nooit meer zien, kom niet op mijn kerkhof (hij bedoelde dan graf) als ik sterf want ik vervloek je uit mijn graf.
Ondanks dit alles wil ik hem nog altijd bijstaan in alles. Maar dan wil ik als enige voorwaarde wel weten dat ik welkom ben. Is dat te veel gevraagd?

donderdag 10 januari 2013

Uitverkiezings geklets


Ik kwam deze foto weer eens tegen die ik een tijdje geleden maakte. Het betreft drie meisjes die uit een gelovig gezin komen en eentje die dat niet doet.
Toen ik ze op monumentendag zag binnenkomen heb ik met recht met hen het fijnste gesprekje gehad.

Er zijn christenmensen die menen dat God bepaalde mensen heeft uitgekozen om eeuwig te mogen blijven leven. Uitverkiezing heet dat met een duur woord.
Het wil zoveel zeggen dat de meeste mensen kunnen doen wat ze willen om behouden te worden, het zal niet baten want God heeft ze niet uitgekozen.

Het maffe in deze leer is dat de bijbel ons eigenlijk zegt dat het helemaal niets uitmaakt of wij al ons best doen of niet. Het is niet onze verdienste dat wij eeuwig leven krijgen. De uitverkiezingsleer is weer zo’n smerige zijstraat die in wordt geslagen door mensen die het evangelie ten diepste niet pruimen.

De bijbel zegt immers glashelder:”God wil dat geen mens verloren gaat, maar dat allen tot geloof komen.”

En zeg nou zelf, neen eerlijk zeggen, zou jij in een God geloven die een van deze meisjes bij voorbaat al tot de hel verdoemde? Dan heb jij een heel rare afwijking, vind ik en een nog veel genadelozere god (bewust met kleine g).
Ik geloof in: Want alzo lief heeft God de wereld gehad dat Hij Zijn enig geboren Zoon gegeven heeft opdat (en nu komt hij) EEN IEDER die in Hem gelooft eeuwig leven heeft…
Wij moeten, als we God niet na kunnen rekenen, geen "leerstelling" bedenken, zo duivels, dat het mensen bij voorbaat tot de hel verdoemt. Wie zulks doet, beseft maar niet dat God groter is dan al ons denken en redeneren bij elkaar. Laten we liever worden als de kinderen, in plaats van al dat geklets. Petrus wilde ook met Jezus "kletsten" over hoe zaken lagen betreffende Johannes behouden zijn en Jezus zei:"wat heb jij daar mee te maken? Volg jij mij en bemoei je er verder niet mee."

Geen korstjes christendom


Mijn moeder zei altijd:”ook de korstjes van je brood opeten jongens, niet alleen de zachte delen van je brood, anders blijf je een baby.
Ik denk vaak aan haar woorden terug als ik het hedendaagse “neem van God en je hebt het” christendom in ogenschouw neem.
Heel wat mensen menen dat ze enkel uit de bijbel de “zachte” delen  mogen snoepen en nodigen anderen uit dit ook te doen. God geneest, God geeft een lang en gelukkig leven, God is liefde, God is de grote gever van voorspoed en zaligheid.
Dat de God van de bijbel mensen ook heel vaak in pijn en ellende laat leven en sterven is een boodschap die men niet pruimt. Dat God ons over de muur van het lijden heen vormt naar het beeld van Zijn Zoon en dat lijden de ultieme test is of ons geloof ook echt is, zijn de korstjes die men met opgehalen neusje laat staan.
“Kom en laten wij ons verzadigen met God's giften en liefde, neem van Hem zoveel je wilt”, is de boodschap.
Ik had een vriend die ook meende dat God hem enkel zegen beloofde als hij maar geloofde. Toen zijn vrouw de eerste miskraam kreeg stortte zijn wereld in. Er iets van leren deed hij niet. Nog altijd klampte hij zich vast aan de gedachte dat God hem een lang en gezond leven zou schenken. Tot hij een maand geleden overleed. Mensen word eens wakker. God heeft ons, zoals Corrie ten Boom zoveel heeft gesproken, geen gemakkelijk reis beloofd, maar wel een behouden aankomst.
Toe, eet je korstjes, anders blijf je een baby in het geloof en blijf je huilen en naar melk verlangen. En dan maar janken als volwassen christenen op je teentjes trappen…

Relatieproblemen


Je hoort niet anders in onze tijd. Op de radio zei men dat ruim 25% van de gehuwden later scheidt. Eerst meende ik dat het met een lange “ij” was, maar dat voegt niets toe en dan hebben we het over 100%, maar dat terzijde.
Huwelijkscursussen geloof ik niet in.
Daarnaast zijn er veel en dikke boeken geschreven over een gelukkig huwelijk en ook daar twijfel ik ernstig aan.
Veel ongelukkig gehuwde mensen verliezen zich in weelde, dure vakanties, een tweede huis of soms zelfs, als de Heer het zegenen wil, het verkrijgen van veel kinderen.
Ik voor mij heb ontdekt( ik kan alleen voor de man spreken) dat echte mannen, u weet wel, met wat haar op de borst en rug,  pas echt gelukkig zijn in het (huwelijks) leven, als ze een oude schuur hebben.
Onnodig te vermelden dat het terugvoert naar de tijd dat de man, toen nog een kleuter, van mama altijd zijn kamertje op moest ruimen en daar geen zin in had.
Die oude schuur waar hij zich compleet in thuis voelt, en waar alle rommel gewoon kan blijven liggen zoals het ligt. De echte man voelt zich te midden van deze bende geheel en al op zijn gemak en put daar zoveel levensgeluk uit, dat het huwelijk een zeer positieve stimulans verkrijgt. Dus dames, wil je echt iets doen om je huwelijk fris en sprankelend te houden, werp dan al je boeken over huwelijkstherapieën in de open haard, geeft die vaak zeverige persoonlijkheden die marrige coures aanbieden de zegen na en uw man een eigen oude rommelschuur. Hij komt er herboren uit. Het stimuleert zijn seksleven, hij lacht meer, zoent intenser en bovenal zal hij u op handen dragen. De geur van wagensmeer en de zwarte randen onder zijn nagels moet u hem vergeven….

maandag 7 januari 2013

Relaties en vrienden


In ieders leven komen contacten en gaan contacten. Daar is denk ik weinig nieuws aan. Als je zo langs je levensweg kijkt, zijn er misschien één of twee vrienden of vriendinnen bij die je al die jaren hebt aangehouden.
Ook binnen de kerk is het aantal (noem het) kennissen die voor een bepaalde tijd bij je op visite komen en andersom, soms aan verloop onderheven.
Soms voel ik mij daar wel eens ongemakkelijk onder, want heel vaak liggen meningsverschillen aan de wortel van de verbroken relatie(s).
Niet eens zozeer ruzie, maar er vallen dingen voor die nooit echt uitgesproken worden en langzaam maar zeker verwijdert je relatie met elkaar.
Ergens misschien wel jammer, maar bij mij (ons) maar al te herkenbaar.

Onnodig te zeggen dat de schuldvraag meestal in het middel ligt (zeker niet altijd) betreffen het verflauwen en uiteindelijk teloorgaan van een vriendschapsrelatie.
Ik (wij) hebben een heel klein handje vol vrienden waar we niet al te close mee omgaan (een/ twee/ drie keer per jaar) en dat is een heel stabiele grond, waar we nog jaren en jaren aan kunnen voortborduren.
Ik (wij) houden niet zo van die beklemmende wekelijkse vaste, kneuterige “bij elkaar op visite” Relaties. Maar meer dat losse, van waai eens aan, eet eens lekker bij elkaar en verder basta.

Hoe sta jij hier eigenlijk in? Vrienden voor het leven of toch ook veel verbroken relaties?

zondag 6 januari 2013

De gelogen algemene geloofsbelijdenis


Vanmorgen naar de kerk, waar de algemene geloofsbelijdenis werd voorgelezen.
Eén stuk had mijn bijzondere aandacht. Het gaat zo: 
Ik geloof in een heilige, algemene, christelijke kerk en de gemeenschap der heiligen.

Eigenlijk meende ik dat ik had moeten gaan staan en hardop roepen:”Dominee u en de gemeente liegen.”

“U gelooft in het geheel niet in de algemene kerk en de gemeenschap der heiligen. Mensen die namelijk in een ander gebouw kerken en daar gedoopt zijn op grond van de belijdenis, wilt u namelijk niet als belijdend lid beschouwen. U en “uw” kerk, zien hen als betalend lid wel graag komen, maar hen beschouwen als algemeen lid van de christelijke kerk, is niet aan de orde. Mensen kunnen enkel en alleen maar lid worden van “uw” kerk als men “uw” geloofsbelijdenis in “uw” gemeenschap uitspreekt. Al de anderen horen er als belijdende leden dus absoluut niet bij, volgens uw denken!
U gelooft maar in één kerkje dat is het uwe en allen die samenkomen onder uw “paraplu”.  

Maar zoiets roep je niet tijdens de kerkdienst, zonder dat je er na een stevige vermaning uit wordt gedragen op de schouders van een groep oudsten.
Men komt er niet bijeen om in gesprek te gaan die morgen. Men komt er om volgens een strak schema een georganiseerde dienst te beleven en verder geen zijstraten.
Misschien wordt het tijd om eens nieuwe stellingen aan de deur te spijkeren

zaterdag 5 januari 2013

Vroeger was alles beter


Nou ja, dat is een kreet die je nogal eens hoort. Of het waar is valt te betwijfelen. Een ding staat voor mij wel als de bekende paal boven water, het ondergoed was van betere snit. Bedoel dat ik maar niet kan wennen aan die veter tussen mijn bildelen en hartstochtelijk terugverlang naar de tijd dat er nog een redelijk katoenveld van node was om jou te bekleden.
Op een oude foto zien we Petertje die de Heer een loflied toezingt. Of riep hij (zoals gewoonlijk) om zijn mama?
Waarom mijn moeder mij opscheepte met een soort Duits Adolf Hitler kapsel weet ik niet. In ieder geval stond ik in gedegen ondergoed, waar je ook weer met het grootste gemak een redelijke bungalowtent van kon maken.
Kinderleed, ach de trauma’s begonnen eigenlijk hier al met dat ondergoed. Daarna ging het verder bergafwaarts tot de Schepper zelf ingreep en mij het kleed van de gerechtigheid aantrok…

Gewogen en te licht bevonden


Op de markt stond een evangelisatie kraampje met erachter twee zwaar brillende dames en een jongeman, type Willie wortel. Ik liep in mijn motoroutfit langs de kraam heen en er werden wat blikken op mij geworpen maar ik verkreeg geen traktaat. Gewogen en te ruig bevonden wellicht.
Een oud kaal mannetje voor mij kreeg wel een traktaatje. Op de terugweg hetzelfde verhaal, enkel keek men mij ditmaal zelfs niet aan. Ik stopte bij het kraampje en sprak de jongeman aan over dat het best fris was met die wind er bij.
Hij keek mij aan alsof ik hem een paardenvijg in het gelaat geworpen had en knikte. Ondertussen rommelde hij wat onnodig tussen de op de bries fladderende traktaten.
“En nog een beetje belangstelling,” riep ik.
“De dames keken nu ook alsof ik ze een redelijk onzedelijk voorstel had gedaan en deden een stapje achteruit, hun rokken stevig tussen de mollige beentjes knijpend.
De jongen had een blik in de ogen die leek te zeggen:”gij zult het brood van de kinderen niet voor de honden werpen.”
Hij begon met:”Dag meneer, ja wij zijn van de kerk.”
Ik:”ja dat dacht ik al, mogen jullie er niet meer in dat je hier moet staan?”(ik kan soms een klier zijn)
Hij:”neen meneer we staan hier om uit te delen wat wij hebben gekregen.’
Ik:”Ik lust wel wat.”
Hij:”neen meneer, het is hemels brood.”
Ik:”doe maar met kaas.”
Hij met opgetrokken wenkbrauwen:” eh, kaas?”
Ik:”met smeerleverworst mag ook.”
Hij:”Meneer u drijft de spot met het geloof.”
Ik:”Oh ja?”
Hij:”Gelooft u?”
Ik:”Jawel.”
Hij:”gaat u naar de kerk?”
Ik:”jawel.”
Hij:”welke kerk dan?”
Ik:’dacht dat er maar één algemene kerk bestaat.”
Hij:”(knikt vaag) jaja, maar waar komt u samen?”
Ik:”in een kerkgebouw.”
Hij(begint het op te geven) mag ik u uitnodigen bij ons komende zondagmorgen?”
Ik:”Mag ik u ook uitnodigen bij ons zondagmorgen?”
Hij:”neen wacht even ik sta hier voor onze kerk.”
Ik:’oh sorry dacht even dat je hier voor de Here Jezus stond.”
Hij:”ehh.”
Ik:”goedemorgen.”
Hij:”ehh.”
Ik:”amen….

vrijdag 4 januari 2013

Ontlasten en vrijzetten wat op slot zit


In de beginjaren van mijn christen zijn, las ik veel “christelijke” boeken waarin wonder na wonder gebeurde. Boeken over ene Erlo Stegen, Wonderen onder de Zoeloes, Grote gebedsgenezers en profeten van deze tijd enfin de lijst is erg lang. Het resultaat was een korte tijd van zaligheid, waarop je weg leek te zweven en een gevoel van verzadigd zijn met het goede over je kreeg. Je kon even geen pap meer zeggen.
Dat duurde nooit lang, want niets is zo lichtverteerbaar als het wonderevangelie. Het voedt nauwelijks en doet mij denken aan de oliebollen van een gierige bakker tijdens de jaarwisseling. Veel gist en weinig  krenten.

Na het lezen van weer zo’n “geslaagde” christen die wonder op wonder tot stand bracht, bekroop mij altijd de vreemde aandrang om de beste man een redelijke knie in het kruis te plaatsen.
Nu, na 25 jaar christen zijn, door pijn en moeite heen, besef ik dat dit gevoel voortkwam uit de onwaarheid van degelijke boeken. Ik weet dat ik sommige mensen hiermede op de kast jaag, dat moet dan maar.

God is geen fruitautomaat waar je aan een hendel trekt en dan, als je alles goed doet, een schat ontvangen zal.
En dat zie ik nog altijd om mij heen in de kerken en kringen. Men zoekt naar een middel, een methode, een geestesgave, een systeempje, om Gods hand in beweging te krijgen. Dan weer is het overgave, gebed, vervulling met de Geest, bijbelstudie, verootmoediging of weet ik veel wat men zo allemaal uit de bijbel raapt.

Om kort te gaan, God laat zich niet vangen in een zeker systeem, in een bepaald denken of geloven.
Ik heb derhalve 90% van mijn boeken naar de Kringloop gebracht waar men er gerecycled toiletpapier van schijnt te maken. Voor het eerst het idee dat mijn boeken helpen bij het opheffen van "enige last" en "ontberingen des levens."
Eindelijk helpen ze bij het wegnemen van de "bedruktheid" en "wegvegen" van de smeerboel die ons dwars kan zitten en spoelen zij tezamen met de onverteerbare zaken in het leven weg om onder te gaan in de diepste duisternis. Hun nu dubbel gelaagde zachtheid ontneemt de bekaktheid van hun vroegere woorden en neemt in en steeds "nijpender" wordende "behoefte" deel aan de bevrijding wat ons zo "in de weg" kan zitten.
Tijdens het bezoek aan het kleinste kamertje zing ik dan altijd het lied: Ik voel de winden van God. U vindt dat vreemd misschien, maar het lucht zo op...

Ze geloven je toch niet


Moge beste mensen. Lekker geslapen hier en dat maakt veel goed. Tja de situatie, ach, het is mijn hele leven al zo, maar het went zo slecht.
Als jong kind denk je dat elke vader zo is, later begin je door te krijgen dat het niet overal zo is.
Dat er ook gezinnen zijn waar het woord “vader” staat voor iemand die je altijd zal bijstaan.
Pa draait het net om en vindt dat de kinderen er voor hem moeten zijn. Dat is op zich nog niet zo’n ramp, maar hij heeft de eigenaardige gewoonte om, nadat jij je een tijdlang volop hebt ingezet (maanden) om het hem naar de zin te maken, iets te zoeken om toch alles weer stuk te maken.
Het behoeft niet iets logisch te zijn. Het kan van alles wezen, alles is bruikbaar en als er helemaal niets is, dan verzint pa gewoon een reden en zegt dat jij moet wegblijven omdat hij op je kotsen wil... Mijn oudste zus Astrid heeft die afwijking ook (in de genen zou iemand zeggen). Die schreef laatst op mijn facebook:"Jij bent nog steeds christen en ik haat je daarom zo, dat ik het liefst op je wil braken." Vuile Jim Jones."
Ga er maar weer aan staan. Leve de familiebanden.

Ik geloof dat je pas echt iets van zo’n complexe situatie begrijpt, als je hem van kindsbeen af hebt meegemaakt.
Veel mensen gaan er vreemd genoeg steeds vanuit dat jij graag contact hebt met zo iemand. Dat is natuurlijk niet zo!
Je moet je voorstellen dat er heel je leven al een tijger in een kooi woont die geaaid en gekroeld wil worden, maar met regelmaat van de klok bijt hij je zonder enige reden.
Je zal de tijger minder gaan aaien en wel gek zijn als je na 52 jaar niet tot het besef bent gekomen dat sommige dieren niet te aaien zijn zonder dat ze je pijn doen, of wat erger is verscheuren.
Ik lijd daarom mee met de kinderen die dergelijke ervaringen hebben en waarschuw ze om de andere mensen niet ongelukkig te maken doordat jij je (in mijn geval als zoon) totaal opoffert aan een mens die enkel uit is op je totale verwoesting.
Denk nou niet dat dit niet veel voorkomt. Lees (als je maag er tegen kan het boek: Ons geheim (ze geloven je toch niet), eens….

donderdag 3 januari 2013

Vraagje


Mijn zus Jolanda schreef me of ik toch aub weer naar Pa wilde gaan. Ik begreep haar verzoek wel, maar vond het niet eerlijk. Ik wil wel, maar pa wil niet. Iemand kan vinden dat je dan toch moet gaan, maar ik meen dat je daarmee enkel schade toebrengt aan de situatie en hem nog verder verslechteren zal. Het verzoek om toch aub te gaan, zou ik nimmer stellen aan mijn zus omdat ik weet hoe complex de situatie is. Met de vraag wordt de suggestie gewekt dat de oplossing bij mij ligt. Ik moet (weer) in actie komen, pa hoeft (weer ) niets te doen. Ik moet weer slikken, pa mag vloeken, schelden, iedereen die voor zijn voeten komt vertrappen en dan nog moet je blijven gaan, zelfs als hij je dringend verzoekt weg te blijven. Men vraagt zich blijkbaar niet af of je dat nog wel kan? Of er nog wel kracht over is na 52 jaar door je vader vertreden te zijn. Ik verbaasde mij over deze vraag en vermoed dat hij uit angst is gesteld omdat ik mijn pa nog enigszins in bedwang kon houden, en nu staan de meiden er alleen voor.
Heb mij voorgenomen om altijd mijzelf weer op te offeren als pa vraagt weer langs te komen. De grond die ik hiervoor nodig heb is slechts te mogen binnenkomen in vaders huis. Ik kan mijzelf tenslotte niet opdringen. Als dat kleine beetje "welkom zijn" er niet is, houdt alles op en verwoest ik van de persoon die ik na al die jaren tirannie nog ben, de laatste vezels door toch te gaan. Je naaste liefhebben, helemaal waar. Maar vergeet nooit dat God ons ook oproept om onszelf niet te verliezen in dit alles. Ik heb geen keus in deze. Pa heeft de deur gesloten omdat ik hem iets te laat een gelukkig nieuw jaar wenste en hij kan hem ook weer openen.
Foto: zo voel ik mij ongeveer..

Bonbons voor ma


Bij ma geweest en erg gelachen want ma wilde bonbon dus ik duw er een paar in. Na een 15 tal minuten wijst ma op haar mond als blijk van meer bonbons te willen. Dus ik druk er nog een paar in en ma maalt alles weg. Na een half uur maar weer op huis aan maar ma wijst naar de zak bonbons en wat doe je dan? Precies je stopt er nog maar een zwikje in. Ik werp nog een blik op de koelkast en zie een briefje van Pothof waarop staat ma beslist geen snoep te geven. Ze krijgt gemalen voedsel en zelfs kauwgum wordt ten strengste ontraden. Ik weet dat ik slecht ben, maar gaf ma na het lezen van deze info nog een extra bonbon in de hoop dat Pothof deze later in moeders onderbroek weer terug zal vinden compleet met praline vulling….
Foto ma toen ze nog "goed" was een jaar na haar herseninfarct. 

Welterusten "pa"


Niet zo heel lekker geslapen vannacht. Het gedoe met pa speelde door mijn hoofd. Ik kan nu eenmaal slecht onverschillig staan in een dergelijke kwestie, maar om nog iets van de persoon die ik ben over te houden, beter afwachten of hij misschien nog weer terug zal bellen om te zeggen dat het weer is toegestaan om langs te komen. Anders is er de kans dat het enkel erger wordt (als ik nu gewoon weer langs ga) met hem en hij helemaal geen enkel blad meer voor de mond neemt als het gaat om schelden en tieren.
Ik droomde vannacht dat ik in de hemel was. Ik voelde mij heerlijk vrij en intens gelukkig en bovenal geborgen. Alle mensen leefden in de holte van de hand van God die zich als een oneindige ruimte tot in de verte uitspreidde. Het sterke gevoel dat alles toch een doel had, hing als een warm deken van troost over de mensen. Al hun onbegrepen pijnen, moeiten en verdriet, veranderden daar in kostbare bloemen die een hemelse geur lieten rondgaan die overal in het hemelse land te ruiken was. Daarnaast lag het besef van de eeuwigheid over alles in de hemel. Mijn hele leven op aarde bleek slechts een druppel in een waterval van tijd.
Foto Peter 32 jaar

woensdag 2 januari 2013

Contact verbroken



Paula en ik zitten net aan tafel als de telefoon gaat. Nou heb ik de regel dat ik onder mijn eten geen telefoon opneem. Iemand kan dat vreemd vinden maar met een vader als de mijne die heel mijn leven al onder het eten opbelt om te zieken, is het geen overbodige luxe als je normaal wil eten.
Paula nam toch op en het was pa. “We zitten nu te eten, zou u straks even terug willen bellen?” Tuut, tuut, tuut. Pa is goed in het werpen van de hoorn op de haak. Rond de klok van zeven uur opnieuw telefoon en jawel het is “pa”. “Met je vader jongen. Was je nog van plan langs te komen bij me morgen?”  Ik zeg hem dat dit wel tot mijn gedachte behoorde. “Ik heb liever dat je niet meer komt, oké? Tuut, tuut, tuut.
Het contact, met alles zorg, dingen waarbij ik hem geholpen heb, bezocht heb en bijgestaan, is voor de zoveelste maal door hem verbroken. De reden, te laat gebeld om hem gelukkig nieuw jaar toe te wensen. Ik ben en blijft een waardeloze zak (aldus pa).Ik blijf even met de telefoon in mijn hand staan en besef dat het de tweede opdoffer is die hij mij geeft in het nieuwe jaar. Wat kan ik anders doen dan afwachten tot hij opbelt om de sleutel van zijn huis terug te brengen, wat ik ook zal respecteren want anders zal hij (ervaringen vanuit het verleden) zijn nachtelijke telefoontjes beginnen te plegen met de nodige knopen als ik niet gehoorzaam. "Kinderen eer je ouders..." Ga er maar weer aanstaan!
Foto (Peter 18 jaar oud met eerste motor)