zondag 30 september 2012

Trek dan uw mooiste feestkleding aan


In onze dagen hoor je vaak de kreet dat God het hart aanziet. Hij is niet geïnteresseerd in uiterlijkheden maar tast diep door naar het hart.
Een kreet die stoelt op een waarheid als een koe dat de Heer alles blootligt wat in ons hart leeft en ons daarop beoordelen zal. In de Evangelische hoek waar ik uitkwam zag je daarom veel mensen in vrijetijdskledij die naar elk feestje keurig gekleed gingen, maar naar de samenkomst hadden “begrepen” dat het de Heer worst zal wezen hoe jij je kleed.
Ik heb dat altijd een beetje jammer gevonden want de bijbel leert in mijn beleven heel erg veel over kleding. Als we de priesterkleding bezien dan valt op dat er schitterende gewaden moesten worden gedragen tijdens de dienst in de tempel. Zou dit ons ook niet iets zeggen over kleding en de samenkomst of is dat allemaal niet meer van enig belang? Als men een bezoek brengt aan het koningshuis trekt men dan ook flodderkleren aan of is dat niet gepast? Ik denk dat de eerlijke antwoorder zal zeggen dat hij/zij zich dan gepast zal kleden. Waarom is het dan wel in de samenkomst geoorloofd om in campingkledij te verschijnen? Is dat niet een beetje disrespect naar elkaar en naar de Heer? En dan: hebben we dan geen boodschap aan de (noem ze van mijn part) zwakken in het geloof, die dom als ze zijn nog waarde hechten aan kleding?
Ik heb voorgangers zien voorgaan in flodderbroeken en slobbertruien kauwgum kauwende met hun heilige kiezen en ik vroeg mij zo af of dit nu de weg is die blijk geeft van zaken op waarde schatten? Ben ik een voorstander van een 3 delig kostuum naar de dienst, dan zeg ik neen. Maar ik kan mij niet losmaken van de woorden van Prediker als hij het heeft over feestkleding op momenten dat het past en de eredienst lijkt mij zo’n moment? Wat zeg jij? Ma Floddder of toch liever netjes?

Citroenbrandewijn


Pa wil twee flessen citroenbrandewijn die er volgens hem inglijden als snoepjes. Of ik ze even wil halen want hij heeft nog maar een halve liter in huis (vrijdag) en 1.5 liter jenever en komt daar het weekeind niet mee door.
Dus ik haal dat gele spul en hij is even zielsgelukkig met zijn voorraadje drank. Of ik de rommel in de schuur (een compleet machinepark aan apparaten waarmede hij 30 jaar geleden glas sleep) niet mee wil nemen?
Ik zeg:”Pa daar mot ik een vrachtwagen voor halen om dat weg te krijgen en toen ik het vijftien jaar geleden wilde kopen van u, de afspraak rond was en ik voor de deur stond om het op te laden, riep u lachend:”Haha klootzak je kan je geld houden, de koop gaat niet door.”
Hij wist er volgens zijn eigen zeggen niets meer van en schonk nog eens in. Om het gesprek wat op gang te brengen vroeg ik:”hebt u nou leuke buren?” Hij veerde op en riep meteen:”die vent slaat elke dag zijn wijf verrot, ik hoor haar dan door de muren gillen.”
In al die keren dat ik geweest ben heb ik nooit wat gehoord, dus pa’s fantasie is weer op volle toeren.
Je hebt vreemde mensen hoor die van iedereen iets de wereld in blazen wat niet waar is. 

zaterdag 29 september 2012

De vrouw die niet ziek mocht zijn


Wij hebben een stel vrienden waar we van alles mee doen. Het is een erg leuk stel mensen die we leerden kennen in een andere gemeente. Maar de vrouw werd ongeneselijk ziek, hoorde we een tijdje terug van hem en sinds die tijd hebben we iets vreemds opgemerkt. Normaal waren het “om en om” mensen. Ik bedoel hiermee te zeggen dat ze de ene week wel en de andere week niet in de samenkomst waren. Maar sinds zij ziek werd komen ze dapper iedere weer en ook naar de bidstonden en zijn op een bijbelkring gegaan. Toen ze een tijdje geleden hier waren vertelde ze dat ze ook diensten (genezingsdiensten) bijwoonde iedere woensdag en op een speciale gebedsgenezinggroep waren gegaan. Ze waren sinds haar ziekte “vol van de Heer” en spraken over niets anders dan het “te komen” wonder van haar genezing. De man ontpopte zich in een charismatische denker die haar constant aanvuurde om vooral te geloven en open te staan voor het wonder van genezing.

Ook als ik op visite kwam en zij uitgeput op de bank lag, dan gebeurde het dat hij thuiskwam en tot haar sprak:”Ben je nu weer gaan liggen, je verwacht het te komen wonder toch nog wel?” Ik kreeg zo langzamerhand de indruk dat deze vrouw gewoonweg niet ziek mocht zijn en op haar tenen door het leven ging. Soms als ik haar opbelde vertrouwde ze me toe:”Peter, ik kan niet meer ik ben zo moe.” Zelfs op haar sterfbed werd er nog gepraat in de zin van het te komen wonder van genezing.

Hij had immers een soort droom gehad waarin hij een duidelijk omvallen van de muur van Jericho had gezien, wat voor hem zoveel betekende dat de kanker zou wijken.
Toen zij twee maanden geleden stierf bleef hij met een stalen gezicht aan tafel zitten toen de huisarts hem vertelde dat zijn vrouw gestorven was. “Maar dokter dat kan helemaal niet,” riep hij uit!
Deze hele situatie maakte op Paula en mij een diepe indruk van hoe sommige christenen een weg van diep lijden doormaken op deze wijze. Ik las een tijdje geleden over mensen die geloven in reïncarnatie en om hun karma op te schroeven soms ook geen medicijnen of pijnstillers nemen op hun sterfbed. Zo hopen ze het hemelse in te mogen of op zijn minst te reïncarneren in een hogere ik en boette te doen voor hun slechte karma.

Wij zagen sterke overeenkomsten in deze twee theorieën. Mijn vriend heeft door zijn volhardende overtuiging van de te komen genezing een heel zware tijd gehad. Zij heeft geen afscheid kunnen nemen van haar man en kinderen en onnodig zwaar geleden. Dat is tenminste de gedachte die wij hierover hebben. Hoe denken jullie over zulk een situatie of hebben jullie wellicht iets soortgelijks meegemaakt met vrienden?

vrijdag 28 september 2012

Gargamel


Pa gaf me een memorecorder mee, zo’n kleintje die in je handpalm past. Ik weet vanuit het verleden dat hij de aparte gewoonte had om (telefoon) gesprekken op te nemen. Een beetje vreemd, maar hij is vreemd. Hij schonk mij het memorecordertje omdat hij het niet meer nodig had nu hij zo ziek was. Eenmaal thuisgekomen stopte ik er twee batterijen in en had een heel bijzondere ervaring. Tal van gesprekken/ verhitte discussies en ruzies tussen hem en een mij onbekende vrouw die hem: Gargamel en brilsmurf, noemde, stonden op het bandje. De meest afschuwelijke volzinnen over het verleden en ons de kinderen kwam ter sprake en ik hoorde uit de mond van mijn vader zulke ten hemel schreiende woorden, dat ik het silhouet van de nu zo zieke man, weer zag veranderen in die pa uit mijn nachtmerries. Hoe kan iemand ooit begrijpen, hoe zal iemand ooit weten hoe het is en voelt en welke niet te vullen leegte er in mijn ziel schuilt. Men zegt wel eens dat bij je bekering alle wonden worden geheeld. Het is niet waar! Er zijn er die wij ons leven lang als doornen in het vlees moeten meedragen ook al smeken wij de Here erom ze weg te nemen. Het voorspoed evangelie is dan ook een volslagen leugen die voortkomt uit wat wij mensen graag zouden zien gebeuren, doch niet op de realiteit van het christen zijn van alle dag berust.

Rambo en pa


Pa zit onderuit gezakt op zijn stoel en kijkt naar een van de films die ik voor hem heb meegenomen. Rambo vier. Hij zet het beeld stil en mompelt iets over dat hij net had gezien dat Rambo seks bedreef! Zijn fantasie is weer op het niveau om je voor te schamen want nergens in deze film komt zoiets voor. Zal de details niet neerpennen omdat ik me wederom voor hem schaam. Is dit wel mijn vader die zulke laag bij de grond zijnde taal uitslaat? Dergelijke taal vormen de basis onder de reden dat ik Paula nooit meeneem naar mijn “vader” omdat ik me schaam uit hem te zijn ontsproten. Een gedachte die niet veel mensen zullen kennen omdat je trots op je ouders behoort te kunnen zijn en volgens het bijbelse gebod hen dient te eren. Valt niet mee om na een dergelijk staaltje van vuile taal iets van eerbied te putten uit de krochten der ziel.

donderdag 27 september 2012

Voordat de dagen komen waarvan gij zegt:”daarin heb ik geen plezier.”

Zomaar een stukje tekst uit het bijbelboek prediker waarin duidelijk wordt dat met het ouder worden er ook dagen kunnen komen waarin lijden ons deel wordt. Vaak op grond van slijtage en het verval van het lichaam. Charismatische christenen vinden dit beslist een moeilijk stukje tekst omdat in de overtuiging van velen de gedachte aanwezig is (noem het de dwaling) dat een waar kind van God niet behoeft te lijden door ziekte en verval. Hoe waardevol is het om de bijbel in zijn geheel te geloven en aan te nemen en niet slechts die teksten op waarde te schatten die ons uitkomen. Hoe is jullie ervaring met het lijden en ziekte? Een vloek of toch ergens een zegen?

woensdag 26 september 2012

Plumpudding


Vandaag stond het ziekenhuisbed a: 49 euro huur per week, plus bijbehorende artikelen a: 47 euro per week, er als een slappe plumpudding bij.
De thuiszorg had het elektrische deken er afgenomen omdat het niet mocht op dit bed (brandgevaar?).
Pa zat er mokkend naast en schold op iedereen die in zijn omgeving kwam. Hij kon de warmte van het elektrische deken niet missen en alles was weer bij het oude. Bed boven in de slaapkamer opnieuw opgemaakt en elektrische deken er weer op. Bed moest weg en pa betaalde geen cent, aldus zijn eigen zeggen. Hij had dat rot bed niet bestelt dus ze moeten het maar uitzoeken en anders moest de thuiszorg er maar in gaan slapen.
In het boek wat de thuiszorg elke dag bijhoudt zat een brief van het ziekenhuis waarin: prostaat, long en kanker aan de lever bleek geconstateerd. Pa nam nog een borrel en stak een Caballero op onder het uitroepen van:”Ze krijgen mij niet de kist in zonder mijn elektrische deken.”

dinsdag 25 september 2012

Pa krijgt bed


Pa krijgt toch een ziekenhuis bed beneden. De thuiszorg vindt het noodzakelijk. Vandaag gaat de telefoon dat ze over tien minuten bij mij zijn op de goudseweg. “Hallo ik wil helemaal geen ziekenhuisbed, hij moet naar mijn vader in de woudstraat.” “Niets mee te maken meneer op onze bon staat goudseweg en daar zijn we  nu naartoe onderweg.” “Ja maar ik heb er geen nodig, sterker nog, jullie komen er bij mij niet in met dat bed.”
“Meneer gaan we moeilijk doen, als u zo doorgaat krijgt u geheel geen bed en maken we rechtsomkeer.”
Na veel over en weer gepraat eindelijk de mannen van de bedbezorging kunnen overtuigen van het misverstand. “Maar dit is toch uw telefoonnummer?” “Ja meneer maar u moet mijn vader hebben en die woont hier niet.”
“Maar waarom neemt u dan op als ik bel?”
Enfin niet bepaald de meest slimme personen volgens mij die bedbezorgers maar goed, uiteindelijk heeft pa zijn bed. Eerst moest ik de tafel demonteren want anders was er geen plek. Pa wilde de tafel en stoelen bewaren voor als hij weer beter was, volgens zijn zeggen. Hij schonk een neutje in en rookte een caballero. In huis was het 26 graden en nog had hij het koud maar bij mij liep door de inspanning het water over mijn rug…

maandag 24 september 2012

Heeft zending nog wel zin?


Overal worden zendelingen uitgezonden naar verre landen die daar mensen het evangelie willen voorleven.
Een prachtige zaak die op de bijbelse opdracht fundeert.
Toch heb ik van binnenuit veel  malen gezien ( noem liever geen namen) dat een zendingsechtpaar met vaak meerdere kinderen al snel 100.000 tot 200.000 euro per jaar kost. Privé-scholen, heen en weer reisjes om de thuisgemeenten af en toe te bezoeken en tal van andere kosten, drijven de veer die de gemeente moet laten tamelijk hoog op. En dat terwijl er een veel beter en goedkoper alternatief is. De lokale christenen trainen. Ze spreken de taal (geen dure cursussen) ze kennen het volk veel beter dan wij buitenlanders, ze leven van een loontje dat een schijntje is vergeleken bij de enorme kostenposten die een zendelingen gezin nodig heeft etc. Zo kunnen mensen intern zich tot voorganger ontwikkelen (denk aan wat Paulus bij Thimoteus deed) en het evangelie zich veel soepeler verspreiden. Waarom willen wij Westerlingen zo graag de touwtjes in handen houden in die landen tegen enorme kostprijzen? Want wij blijven maar heel erg duur betaalde zendelingen sturen. Is het niet zo dat de bijbel ons leert God ook met ons verstand lief te hebben?  Waarom schakelen wij dat ze snel uit als het om gelden gaat voor de zending? Mensen rijden 10 kilometer om als de kaas bij de C 1000 per kilo een euro goedkoper is, maar dezelfde goede berekendheid gaat totaal verloren als het om zending gaat. Waarom is dat?

Wat doe je hier dan nog?


Heel vaak heb ik de kreet:”christenen in arme landen of landen waar christenen vervolgd worden, dat zijn pas voorbeelden van het geloof,” in het gezicht geworpen gekregen. Altijd vond ik het een misplaatste opmerking!
Alsof christenen in welvaartslanden altijd slappe doetjes zijn die bij de geringste tegenslag omver liggen!
Het meest verwonderlijke is nog wel dat als een christen in een welvaartsland verdrukking voor de kiezen krijgt in de vorm van bijvoorbeeld ziekte of pijn, de charismatische christenen snel uit de toverhoed de kreet plukken dat een waar kind van God niet ziek behoeft te zijn (geen verdrukking behoeven te kennen in deze vorm). Over inconsequent zijn gesproken!

Los daarvan moet mij van het hart dat ik helaas een geheel andere mening toegedaan ben dat de gedachte dat wij hier in Nederland geestelijke papkinderen zijn.
Menigmaal heb ik helaas, en ik zeg het met pijn in het hart, mogen aanschouwen dat een christen in een arm land aldaar, een van die geweldige lichtende voorbeelden was waar sommige zich zo op blindstaren, maar zodra hij/zij in Nederland kwam (emigratie) de verdrukking van de verleiding en verlokking in dit land hem/haar te veel werd en er een terugval was van het ooit zo voorbeeldige geloof.

Elk land heeft zijn eigen verdrukkingen en moeiten. Vergis je niet in een land als Nederland. Je moet bepaald een sterke ruggengraat hebben om hier christen te zijn en te blijven want op elke straathoek kan je schade lijden aan je ziel en flitsen de blauwe lampen, kom zuipen, kom hoeren en kom gokken.”
Christenen in welvaartslanden zijn derhalve geen doetjes, die kreet wens ik nooit meer te horen, omdat zij voortkomt uit verafgoding van een zekere status.  En als jij van mening bent dat je enkel in een arm land echt christen kan zijn, wat doe je hier dan nog?

zondag 23 september 2012

Belijdenis perikelen


Wij hebben zelf al weer heel wat jaren geleden heel bewust de hervormde kerk opgezocht als thuiskerk.
Dan moet je ook niet ageren tegen de regels die men aldaar hanteert. Het is tenslotte onze eigen keus om daar lid te worden.
Jammer is alleen dat je enkel als belijdenis gedaan hebbend lid, aan het avondmaal kan. Goed, er zijn hervormde kerken die het ook zonder belijdenis oogluikend toestaan, maar de regel is: belijdenis doen voor de gemeente na catechisatie te hebben gevolgd en de tafel gaat voor je open.

Onnodig te zeggen dat deze regel ooit is bedacht door mensen om een klein beetje te kunnen toetsen waar mensen geestelijk staan in hun leven om te voorkomen dat iedereen maar aan kan gaan en zodoende een oordeel over zich zouden afroepen als ze geen christen zijn of een zeer onchristelijke wandel hebben.

Wij hebben jaren in Gouderak gekerkt waar men geen oplossing voor ons had. Dat wij al 25 jaar christen zijn, op radio in meer dan 10 jaar gospeluitzendingen, op de televisie, middels het weblog en de boeken, voor ontelbaar veel mensen dagelijks belijdenis deden, telde niet mee. Enkel het jawoord ten aanschouwen en gehore van het kleine groepje kerkgangers aldaar gaf de goedkeuring van de Heer.

Het spijt mij maar daar doe ik dus niet aan mee! Dan maar geen avondmaal! Nou had de dominee (Schroten) de belofte gedaan aan ons om binnen een jaar met een oplossing te komen, maar hij liet verstek gaan en ons in het onzekere. (verder niets dan pluspunten voor deze predikant maar dit was erg slordig)

Nu de dominee van de Sintjan (in Gouda) onze situatie eens bekeek, bleek de zaak veel menselijker aldaar omdat het hem een goede zaak leek om als er belijdenis gedaan wordt mee te doen, zonder die hele catechisatie te gaan volgen die eigenlijk daar is voor mensen die de Here leren liefhebben en niet voor mensen die al 25 jaar met Hem wandelen.
Zodoende worden we landelijk ingeschreven als belijdend lid en kunnen eindelijk vol overgave deelnemen aan de tafel des Here.

Temidden van al die kerkelijke regels vraagt men zich misschien wel eens af of de uitzondering de regel niet meer moet bevestigen. Maar ja, dan zou het geen uitzondering meer zijn.

zaterdag 22 september 2012

Gebakken lucht


In de kringloopwinkel liep een jongen van een jaar of zestien met opgeblazen armen waarin ik als oud bodybuilder direct de resultaten van kunstmatig toegediende testosteron herkende. Ik wilde een gesprekje met hem aanknopen maar al direct merkte ik de bijwerking van dit middel in het karakter van de jongen. Erg wantrouwig, opgefokt en met een heel kort lontje.
Het mannelijk hormoon zorgt immers voor meer dan spiergroei alleen en bepaalt deels ook je mannelijkheid, stoerheid, lef, agressie etc.

Ik vroeg mij af of een te grote dosis evangelie ook dergelijke bijwerkingen teweeg kunnen brengen bij de mens?
Ik meen vreemd genoeg dat het antwoord: Ja kan zijn.
Ik zeg bewust dat het “ja” kan zijn want de vraag is waarom mensen fanatiek met het evangelie bezig zijn?

Mensen die alleen nog maar met het evangelie bezig zijn, worden soms fanatiek, betweterig en stellig overtuigd van hun eigen kleine gelijk.
We proeven dat vaak terug in een stellige enge overtuiging (of meerdere), waar ik er een paar van zal noemen.

Ieder christen moet in nieuwe tongen spreken
Een waar kind van God behoeft niet ziek te zijn
Iedereen die niet volwassen gedoopt is, is geen christen
De lijst is onwijs lang…

Hoe belangrijk is het voor een christenleven om ballans te vinden tussen je kennis van de bijbel en de liefde tot God en je naaste!
Ik meen dat het mis gaat in je leven als christen als je alleen maar kennis aan het vergaren bent zonder de liefde. De bijbel zegt dat alleen kennis opgeblazen maakt.
Precies als die jongen in de kringloopwinkel zijn spieren middels opgeblazenheid ontwikkelde zonder te beseffen dat zijn karakter als mens schade ondervonden heeft aan de eenzijdige groei.
Om kort te gaan, evangelie zonder liefde maakt verkeerd fanatiek. Het lijkt geestelijk heel wat maar als je wat dieper tast schuilt er onder de schil van de kennis vaak slechts een liefdeloze geest die gepassioneerd is van het eigen gelijk.
Wat zijn jullie ervaringen met dit fenomeen?



vrijdag 21 september 2012

De volgende morgen

Stap op de fiets om naar mijn werk te gaan. Het is zes uur in de morgen en ik besluit om even langs te fietsen bij pa om te zien of hij niet weer op de grond ligt. Alles is donker op straat en als ik bij hem voor de deur afstap kijkt de mooie buurvrouw mij door het raam aan terwijl ze een sigaretje zit te roken op de bank. Ik loer bij pa door het raam en zie hem rechtop in zijn stoel naar de televisie kijken. Geen spoor is er meer over van het scheefhangende mannetje dat zijn hoofd nauwelijks rechtop kon houden toen ik er op bezoek was met mijn zussen. Statig een sigaretje rokend zat hij met een glimlach op de lippen naar het journaal te kijken. Toen ik met mijn sleutel de voordeur opende en naar binnenliep nam hij al een wat meer onderuit gezakte houding aan maar vergat te mompelen. Duidelijk articulerend vroeg hij wat ik zo vroeg kwam doen. En dan te bedenken dat ik twee dagen geleden nog de grootste moeite moest doen om te verstaan wat hij zei.

donderdag 20 september 2012

Remsporen en trappelen


De thuiszorg heeft het over opname in een verzorgingstehuis en opnieuw begint pa te foeteren en schreeuwen dat hij niet wil. Met zijn tandeloze mond wijd open schreeuwt hij als een kleuter die niet naar schooltje wil. Met zijn dunne op panlatten gelijkende benen ligt hij te trappelen op de naar urine stinkende bank en een remspoor in zijn ondergoed lacht me toe in de vorm van zijn magere billen.
Is dit nou echt mijn vader, de man waar ik als kind zo bang van was omdat hij ze hard kon slaan? Is die kwijlende, kromgebogen man de tiran die mij heel wat tranen heeft gekost? Is dit de man die mij jaren tiranniseerde en vervloekten zou vanuit zijn graf?
Het voelt allemaal zo koud en afstandelijk alsof de gouden draad die ouders en kinderen voor altijd verbindt onherstelbaar gebroken is na alles wat er in die passerende dertig jaar heeft plaatsgevonden.

woensdag 19 september 2012

Een loopje


Ben druk bezig op mijn werk als ik telefoon krijg dat de thuiszorg er niet in kan bij pa. Dus weer op de fiets naar de Woudstraat en daar zit een stevige thuishulp voor de deur op een bankje. Hij doet niet open en dus heeft ze mij gebeld. Ook de buren zijn het zat medewerking te verlenen en drie maal per dag de sleutel die in hun bezit is paraat te houden voor thuiszorgers. Ze hebben de sleutel teruggegeven met de boodschap dat ze het te veel vinden. Begrijpelijk allemaal want je kan niet van de buren verlangen dat ze zulke offers brengen.
Precies op het moment dat ik de sleutel in het slot steek doet pa de deur wel open en kunnen we naar binnen. De klok wijst kwart over elf aan dus hij neemt een beetje een loopje met ons want hij weet heel goed dat de thuiszorg altijd trouw rond de klok van elf uur komt en hij heeft alle tijd om de deur vast op een kier te zetten.Voel me langzaamaan toch steeds meer gebruikt door pa. De jaren dat hij mij vervloekte liggen nog maar een paar weken achter ons en ergens heb ik alsmaar het gevoel gebruikt, ja misbruikt te worden. De vraag komt op waar de grens ligt omdat hij nu alle aandacht opeist en ik al heel de week niet bij mijn moeder geweest ben. Terwijl ik dit schrijf gaat opnieuw de telefoon. Het is negen uur in de avond en opnieuw de thuiszorg die er in wil. Weer op de fiets naar "pa'...

dinsdag 18 september 2012

"Vaders" DNA


Krijg een mailtje van mijn jongste zusje Carla die mee wil naar pa en dus gaan we samen naar hem toe.
Als we binnenkomen hangt hij over de leuning van de bank met zijn hoofd op de grond. De gedachte komt bij me op dat hij apenstreken heeft want geen mens gaat zo liggen. We hijsen hem zo goed als het gaat rechtop in de bank en hij wil een sigaret en een borreltje. Zijn linkeroog traant maar niet van de emotie dat hij zijn jongste dochter na al die jaren weer ziet, maar van de rook die in zijn ogen kriebelt. Hij vraagt naar mijn oudste zus of die ook wil komen. Ergens begrijpelijk maar waarom niet een klein vonkje dankbaarheid nu ook de jongste er is? Zal hem maar niet vertellen dat de oudste heeft uitgeroepen toen het voorstel tot het bezoeken van pa werd gedaan:”Ik zal dansen op zijn graf.”  Denk niet dat hij dat waarderen zal maar ik herken in haar toon, wijze van uitdrukken en onverschillige houding heel duidelijk het DNA van “vader”.  Ze lijken in de grond vreselijke veel op elkaar, zoveel is zeker! Wie zegt nu zoiets afschuwelijks. Pa's favoriete uitdrukking was:"Ik vervloek je uit mijn graf," en nu dit weer. Langzaam dringt het tot mij door dat ik uit een zeer asociaal gezin kom en ik schaam mij er vreselijk voor...

Huis te koop Goudseweg 26 Gouda

Donderdag komt de makelaar en gaat het huis officieel in de verkoop. We hebben alle tijd want we wonen nog prima naar ons zin, maar als je beter kan, moet je beter gaan dacht ik. Met de nog altijd op slot zittende huizenmarkt kan het wel even duren voordat je een koper hebt en dat komt ons ook prima uit want er zijn nogal wat plannen aanwezig waaronder zelf een nieuw huis laten bouwen en daar kan je ook niet morgen al in. Hoewel we altijd een mogelijkheid achter de hand hebben om tijdelijk ergens te gaan wonen in noodgevallen. We zullen zo het zich laat aanzien in ieder geval wel in de krimpenerwaard blijven en vrijstaand gaan wonen zo de Here wil en wij leven (zou een dominee er aan toevoegen) en dat is waar want ons leven is slechts een damp die er vandaag is en morgen verdwenen kan zijn...

Slaapkamer

Gang en trap naar bovenverdieping

Gang naar voordeur

Huiskamer

Huiskamer

Andere slaapkamer

Toen wij het ooit kochten zaten er 4 kleinere slaapkamers in

Ik heb die bij elkaar getrokken tot twee ruime slaapkamers

Uitzicht uit slaapkamerraam 
Stukje van de tuin (ruim 30 meter lang) waarin de hele dag volop zon

Stukje van de tuin aan de weilanden met schitterend uitzicht over de polder

Achterzijde woning met aanbouw

Mijn geliefde rommelschuur (10 meter lang, ruim 3 meter breed)

Eigen parkeergelegenheid voor drie auto's naast het huis

Het huis, twee onder één kap


Het huis staat op 565 meter eigen grond

voorkant met voortuin en eigen groenstrook met beplanting


Gang naar douche en toilet en ruimte voor wasmachine


Deel van L vormige huiskamer




toegang tot ruime zolder


Met mogelijkheid tot het verwezenlijken van nog 2 slaapkamers
Tuin aan de Stolwijkse vaart dus heerlijk viswater...
De keuken

maandag 17 september 2012

Het oude mannenhuis

De telefoon gaat en ik neem op. Het is iemand van de thuiszorg die mij mededeelt dat pa gevallen is en zes uur op de vloer heeft gelegen. Zo goed het ging heeft ze hem in de stoel gehesen en wilde mij op de hoogte stellen van het incident. Een tijdelijke oplossing zou zo’n ding zijn waar pa in geval van nood op kan drukken dat om de nek wordt gedragen. Als ik later samen met mijn zus Carla bij pa ben en het voorstel brult hij als door een bij gestoken:”ben je gek ik ga niet met een bel om mijn nek lopen, ik ben geen koe.” Gevolgd door:”weet je wel wat dat kost? Zeker vijfendertig euro per maand!” Ik stel hem gerust en zeg hem in geval van nood zelf die kosten wel te dragen, maar volgens mij roept hij maar wat. “Hoe kom je eigenlijk te vallen pa, vraag ik hem?” De verpleegster had hem pootje gehaakt dat rotwijf, aldus pa. Meneer krijgt plotseling trek in paardenworst en Sjaak de thuiszorger komt net aanfietsen en neemt de bestelling op en gaat het even halen. Pa zit in een oud pyjamajasje en zijn onedele delen hangen in het luchtledige. “Zal ik je broek even aandoen pa, want dit kan toch zo niet?” Maar hij wil niet. Eigenlijk is de situatie onhoudbaar en ik geef het hooguit nog een of twee weken alvorens hij weer in het ziekenhuis wordt opgenomen. Maar hij is niet te vermurwen en wil niet naar het (zijn woorden) oude mannenhuis

zondag 16 september 2012

Vergezicht


Vandaag een speciale zondag omdat er in de kerk zoveel te doen was. Eigenlijk de hele dag doorlopend van alles en nog wat voor jong en oud. Geeft toch een beetje een hemels gevoel om met zoveel gelijkgestemden samen te zijn. Je praat met mensen, je eet wat samen, drinkt wat en neemt deel aan datgene waar je naar hebt uitgezien. Voor mij was dat in ieder geval de toren beklimmen van de Sint-Janskerk. Met dertig mensen over de uitgesleten treden waar generaties kerkgangers gelopen hebben en zich verbaast over het uitzicht. Eigenlijk is het uitzicht de enige reden waarom kerken bestaan. Niet zozeer een mooi plaatje over de stad, maar een vergezicht op de te komen hemel. Dat is waar we toch eigenlijk voor samenkomen. Dat is waarom we zondag aan zondag zingen, naar de preek luisteren en samenkomen. Het vergezicht over het leven na de dood om samen te zijn met Hem die ons zo lief had dat Hij als laatste een vergezicht had in de tuin des doods. Alleen door het kruis wordt onze blik naar omhoog getrokken. Alleen door Jezus offer aanschouwen wij nu in volle verwachting een volmaakt leven na de dood.
Al met al een zeer geslaagde zondag. Maakte een aantal leuke plaatjes vanaf de toren.

zaterdag 15 september 2012

Het beste van wat er nog is...


Vandaag bezig de afvoer van de nieuwe bestrating te maken toen mijn zus Jolanda met de hond Max aankwam. Verassing! Oorzaak: pa. Moeilijke stap zeker ook voor haar omdat ze hem twintig jaar niet meer gezien had. Wel gehoord omdat pa in zijn “goede”  jaren net als bij mij ook zijn telefoonterreur had laten gelden en elke week midden in de nacht opbelde om zijn verwijten door de draad te werpen die als speren het hart troffen.
Maar nu hij erg ziek is en wellicht niet lang meer te leven heeft komt de worsteling waar je een heel leven al mee in de ring staat te vechten tot een climax en ze nam de moeilijke beslissing om hem te willen zien. Ik ging mee want de drempel is onneembaar hoog, als je alleen moet gaan. Pa zat als een prins te stralen en mompelde nog even zijn bekende riedeltje:”wat heb ik verkeerd gedaan”,  maar toen ik hem een verse borrel inschonk gleed zijn grammofoonnaald die al jaren bleef hangen op de zin:”wat heb ik verkeerd gedaan”, naar een ander en leuker spoor. Blijft een kater omdat je je afvraagt waarom hij nu pas op het einde van zijn leven weer toegankelijk is zonder dat er consequenties aan vastzitten die je eigen leven verwoesten. Eerst herkende pa zijn eigen dochter niet maar toen het doordrong kwamen de tranen. Soms brengt de komende dood vreemd genoeg mensen tot elkaar. Een stap die in het “gezonde” leven niet te maken was, wordt nu aarzelend gemaakt.
Al met al een apart moment met veel brokken in de keel en een vreemde nasmaak van verloren jaren die niet meer in te halen zijn. Ik besluit dan maar met de spreuk:”als je niet het beste kan maken van alles, maak dan het beste van wat er nog rest en dat is de weg die ingeslagen is.

vrijdag 14 september 2012

Schil na schil


Pa mompelt dat hij geen ziekenhuisbed wil zolang hij nog in staat is boven te komen met de traplift. Hij schenkt een citroenbrandewijntje in en rookt een Caballero sigaret. Ik zie dat zijn linker steunzool ondersteboven in zijn slof zit. “Haal jij eens een pot rolmopsen voor me,” roept hij jolig. Als ik ermee aankom schroeft hij de pot open, laat ongemerkt een fikse scheut azijn uit de pot op de grond lopen en begint met zijn tandeloze mond de dode vis te verzwelgen.
Voor zover het gaat praten we, ik zeg voor zover omdat hij lastig te verstaan is en de hele tijd kwijlt. Toch ben ik nog steeds erg blij met het vernieuwde contact.  Weleenswaar niet op hoog niveau, maar wel meer dan ik in 40 jaar heb gehad aan contact. Steeds als ik hem aankijk en zie kwijlen en winden hoor laten terwijl hij met het zakje urine aan zijn been zit te klooien,  valt er een soort schil weg. De schil van de boosheid is als eerste gevallen, daarna de schil van het gelijk hebben. Gevolgd door de schil van de zelfrechtvaardiging die alsmaar riep:”het is zijn eigen schuld. Langzaam valt schil na schil ter aarde en dat niet alleen, er groeit iets op de leeggekomen plaatsen terug. Als ik de oude, ten dode opgeschreven man zie worstelen in zijn versleten, doorrookte en met alcohol doordrenkte lichaam, maakt zich het idee los dat ik niet beter ben, ook al zuip ik niet. We zijn ondanks alle verschillen alle twee verloren zonder God. Voor mij zit een mens die faalde in het leven, net als ik dagelijks faal.

Als ik na een uur weer thuisben gaat de telefoon. Een dame van de thuiszorg zegt dat mijn vader een ziekenhuisbed krijgt en dat wil men bezorgen maar hij wil er geen. Of ik hem niet kan overhalen want hij had halverwege het gesprek over het tijdstip van bezorging opgehangen. Daarnaast krijgt hij geen thuishulp als hij een ziekenhuisbed weigert. Ik vraag de dame aan de lijn of er dan soms een verzorgster aan het bed met een hondenriem vast zit? Ze snapt me niet en begint opnieuw met dreigementen over: geen bed, geen hulp. We komen er niet uit!