Teken van leven.

Ook over deze foto kreeg ik een brief. Ook ditmaal van een boze mevrouw die meende dat een kind niet op de preekstoel hoort.
Je kan er maar van overtuigd wezen!
Voor mij persoonlijk is een kind op de preekstoel ten eerste het beste getuigenis dat de kerk leeft en zich vernieuwd en ten tweede zegt het meer dan menig gesproken woord.
Wij komen wel eens in een kerk waar nog maar 26 mensen komen. Het allermooiste moment vind ik als de kinderen (twee stuks) naar hun eigen samenkomst gaan. Het maakt me bijna emotioneel.
Emotioneel, omdat die kerk aan het sterven is en er is geen helper.
Heb al eens een oproep gedaan om, al is het maar voor één keer die gemeente die ook onder de paraplu valt van de PKN, een hart onder de riem te steken en op een enkele zondagmorgen gewoon eens met 100 mensen daarbinnen te treden.
Evangelisatie, elkaar bemoedigen, elkaar zegenen, het kost zo weinig en toch, wat zijn we dan verstart, wat vinden we het dan lastig om eens een enkele keer op een andere plek zegen te brengen.
Het valt mij een beetje tegen van ons. Eigenlijk vind ik het nog zieliger een gemeente in nood te laten sterven dan te menen dat een kind op de preekstoel niet hoort.
Ik zal het wel mis hebben. Laten we het daar maar op houden als we zondag aan zondag weer op ons eigen vertrouwde plekje gaan zitten in de volle kerk, terwijl er 100 meter verderop een overlijdt. Kop op, dat is niet onze zorg toch?
Of zeggen de woorden uit de bijbel ons nog iets als er staat dat wij één lichaam vormen? Een lichaam waarin de hand de voet verzorgen zal.....
Ik denk dat het vast een zweetvoet betreft en welke hand wil die nou verzorgen!!!

Is er leven na de Pinkstergemeente?

Langzaam maar zeker druppelen de Evangelische en de Pinkstergemeenten ook leger. Een ontwikkeling die ik

jaren geleden al beschreef op mijn verloren gegaan zijnde blogspot onder de naam: Is er leven na de Pinkstergemeente?
Otto de Bruine schreef er recent een boek over en beweert dat 40% terugvloeit terug naar de kerk waarvan men kwam. Vaak de Hervormde gemeente.
Persoonlijk ben ik van mening dat dit wel eens een redelijke misrekening kan zijn van Otto.
Bedoel dat mijn eigen ervaring geheel anders is en dat mensen na het afhaken in de Pinkstergemeenten, gewoon thuis blijven zitten.
Nu wil ik niet in discussie gaan over of je kunt geloven en toch geen samenkomst bezoeken. Dat kan. Maar het blijft een soort solo gebeuren en dat terwijl geloven iets is dat juist als je het deelt tot bloei komt.
Het speeltje is een beetje oud geworden, de gaven en krachten, bleven uit. De wonderen en de tekenen bleken veelal een stukje poppenkast op de kermis van de voorgangers van die charismatische gemeenten.
Ik zeg het wat cru, maar het is wel mijn ervaring na 15 jaar Pinkster en Evangelische gemeente bezoeken.
Zijn die gemeenten dan slecht? Welnee, enkel prikken steeds meer mensen door de ballonen heen, die als waarheid werden opgelaten doch niet verder omhoog gingen dan het plafond van de kerk zelf en daar bleven hangen als onvervulde zaken.
De bijbel roept u en mij op te toetsen of zaken waar zijn of niet!
Mijn slotsom is in deze (en ruil hem gerust in voor een betere) dat God om Zijn grote redenen en in Zijn grote niet na te rekenen wijsheid, heel soms mensen geneest, maar meestal niet.
Ziekte is neven effect van de zondige wereld waarin wij leven. Net als ouderdom, de achteruitgang van onze ogen, tanden, grijze haren, ruzie, haat, vloeken en jeugdpuistjes. Noem het de totale aftakeling van het lichaam.
Jezus kwam ook niet om u en mij een eeuwig gezond leven op aarde te geven.
Hij kwam om u en mij over de muur van het tijdelijke heen te tillen naar die plek waar ziekte nog dood meer heersen kan.

Kouwe poten

Morgen om 8.30 komt de vuilcontainer. Dan gaan we met Carla, Jolanda en hun vrienden het huis leegrapen.

Ik zie hier het meest tegenop. Zaken worden dan zo definitief. Morgen is alles plotseling leeg. Het lucht ook wel op, die gedachte. De deur achter je dicht kunnen trekken en een soort afscheid van een brokje verleden dat maar niet los wilde komen en achter je aansleepte.
Waar rouw je eigenlijk over? Je had toch niets met je pa? Zomaar wat kreten die mensen je in het gelaat werpen en menen dat ze iets wijs zeggen.
Men staat er niet bij stil dat rouwverwerking niet enkel volgen zal op wat je had en nu mist, maar ook op datgene waarvan je weet dat je het niet had en nu ook nooit meer komen kan.
Maar kop op, morgen de grote dag.
En toch zie ik hier het meeste tegenop.
Droomde vannacht dat pa er weer was. Mopperende de trap opliep en riep: "stelletje klootzakken ik was maar even weg en wil naar mijn nest want ik heb kouwe poten."

Ik kan er niet bij

Wil niet horen bij de mensen die voorin de kerk zitten en menen beter te zijn dan de rest. Niet aansluiten in de rij met personen die zichzelf zo geestelijk vinden dat lijden hen niet overkomen kan, of ziekte, of verdriet.
Niet opgaan in de stoet die denkt door zijn geloof het zoveel beter te doen, en op die manier een plaatsje in de hemel te kunnen krijgen.
Niet met mijn handen in de lucht staan de Schepper te prijzen terwijl ik die zelfde handen zo lastig van hun plaats krijg om mijn naaste te omarmen.
Niet met zoveel woorden de Heer prijzen, als ik mijn naaste niet vriendelijk kan begroeten.
Ik ben niet de man die het allemaal weet, hoe het zit met de grote vragen van het leven. De man die zich spiritueler waant dan iemand anders.
Ook ik tob over dingen. Trek het mij aan als er geleden word. Voel mij soms een vreemdeling in Gods huis.
Ik denk diep na over het leven en stuit op de spiegel in volkomen raadselen.
Een ding weet ik wel: Gods genade is mij genoeg.
Put kracht en blijdschap uit de kleine grote dingen in het leven.
Een kind dat lacht, een opkomende zon, een warm dekbed, een lieve glimlach van een onbekende of een kopje gegeven door de poes van de buren.
Ik heb boeken mogen schrijven over het geloof, over de grote vraagstukken in het leven, televisie uitzendingen mogen maken en hoe meer ik weet, hoe minder ik ervan begrijp.
Het leven is mij te wonderbaar, te ongrijpbaar, ik kan er niet bij....

Schoon schip maken

Daar is waar het om draait in veel zaken. De vloerbedekking uit de kamers getrokken. Grote wolken oud stof die smaakten

naar mijn jeugd en luikjes opende in mijn grijze massa. Je was weer even het kind op de schommel, toen je met je vingers langs de gaten ging, die pa ooit boorde in de deuropening en waar jij met je hersens tegen de dorpel sloeg zodat het gehecht moest worden. Met pa... in de groene Fort cortina naar het ziekenhuis. Vijf hechtingen in je kinderkopje.
Als je de afmetingen van het huis bekijkt, vraagt een mens zich af waarom het zo groot leek in je kinderogen. Het is gewoon een poppenhuisje. Nog een wonder dat wij daar met zes mensen ooit leefden. We aten er, sliepen er, wasten ons, maakte huiswerk. Er werd gekookt, gesopt, gescheten en gestonken. Nog een wonder dat wij elkander niet naar de strot vlogen in dit priegelhuisje.
Heb je de kamers gezien! Hier sliepen wij. Twee bedden en een pad er tussen van nog geen meter, dat was het. Ik heb het gevoel of ik schoon schip aan het maken ben. Grote schoonmaak. Weg met al die verwijten, weg met al dat oud zeer, opruimen dat verleden. De toekomst ligt voor ons, daar hebben wij grip op, daar kunnen wij wat mee aanvangen, al het andere is slechts dust in the wind….

Vergeving

Even uitpuffen, moe van het ontelbaar veel keer de trap op en af lopen met handen vol spullen die maandagmorgen de grote vuilcontainer ingaan.

Matrassen, dekens, dekbedden, kasten, kleding, stoelen, zakken vol rommel.
Zitten in de koude kamer die nog altijd geurt naar pa. Een mengeling van oud zweet, jenever en sigaretten.
Het lederen bankstel voelt ijskoud, de kachel is uit, maar pa's "menszijn" hangt zwaar in de atmosfeer.
De falende, lastige, onmogelijke, dronken, oneerlijke man is niet meer. Wat rest is slechts een stakker die in het duister tast naar de zin van het bestaan, doch het maar niet kan grijpen.
De mens die je leven voor een groot deel heeft proberen te vergallen, blijkt in de kilte van de kamer slechts een van de ontelbaar veel, medemensen, meer niet.
Een zondaar, gelijk wij allen.
Iemand die het nodig heeft vergeven te worden en dat heb ik dan ook hardop gedaan in dat koude huis.
Het voelde of er een last van mijn schouders viel. Alsof dingen eindelijk op hun plaats vielen.
Heer vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven hen die ons iets aandeden.
Het opent de weg tot verzoening zelfs over de muur van de dood.
God ontferm U.....
Vergeving, daar komt het op aan.
Heeft u iemand die u vergeeft?

De leukste momenten in de kerk

Zomaar wat kinderen die de kerk binnen liepen. Gemaakt met een compactje maar die guitige kopjes

daar moet ik elke keer om lachen.....Niet mijn beste maar uit de tijd dat ik nog maar net begon. Maar ik kwam hem weer tegen en het bracht een lach op mijn gezicht....Misschien bij u ook wel. Wij volwassenen vergeten zo snel dat zelfs God zelf heeft gezegd dat wij mogen worden als de kinderen. Niet kinderachtig, dat is van een andere orde. Maar het onbevangene, het openhartige, het spontane. Ja daar ontbreekt het volwassen mensen nogal eens aan. De meesten kunnen nog niet eens een vriendelijk "goedemorgen" tegen je zeggen. Om nog maar te zwijgen over een vriendelijk woord tot je richten.
Wij kunnen nog heel veel leren van de kinderen.

Pantoffels

Is er nu nog iets waar je spijt van hebt, bij alles met je vader? Een redelijke vraag die mensen wel

eens in je gezicht werpen met een ondertoon van: en toch heb ook jij gefaald.
Mensen zijn vaak goed in je heel subtiel een trap in je kruis te geven, om er zeker van te zijn dat je flink lijden zal, want er is niets zo fijn dan een ander te wijzen op datgene wat jij fout vindt. Daarmee ben je zelf namelijk wat minder fout in het leven.
Wel, er is iets waar ik spijt van heb en ik zal het u eerlijk en open zeggen, dan behoeft u het niet meer te vragen.
Toen ik plotseling daar stond, op het moment dat de mensen van de uitvaart hem kwamen halen en hem in een soort hoesje deden, vroegen ze:"Wat moet hij aan in de kist?" Daar sta je als man een beetje om het hand. Ik zocht in de kasten en vond een mooie nette broek en een nieuw overhemd en de mannen zeiden dat het prima was.
Pas later zag ik de warme pantoffels staan. Ze stonden onder de bank te niksen. Ik had ze hem ooit geschonken omdat hij aan koude voeten leed, maar met een:" Tis klote,"trapte hij ze weer uit en weigerde ze te dragen.
Daar heb ik nu spijt van, dat ik die niet mee heb gegeven om aan te doen.
Raar hé? Iemand die dood is voelt toch niets meer! Maar toch, in de winter en dan zonder warme pantoffels in zo'n kist. Daar tob ik nu wel eens over.

Waar gaat het de Here Jezus dan eigenlijk wel om?

Ik meen dat het antwoord op deze vraag nogal eenvoudig is. Zo simpel dat een kind het kan begrijpen.

Het gaat er niet om dat wij grote wonderen of tekenen doen. Het heeft ook niets te maken met het opwekken van doden of het genezen van zieken, hoewel God om Zijn grote redenen wel zulke dingen kan doen.
Het heeft niet te maken met proberen door iedereen lief gevonden te worden of als we de extreme kant van religie opgaan, om anderen met geweld onze mening over wie God is in de strot te rammen of hem anders door te snijden.
Het gaat er om of wij de ander liefhebben. Zo simpel kan het zijn. Die ander liefhebben en daarmee ook de Vader van die ander liefhebben.
En daar ligt nu net onze aller, aller, allergrootste moeite!
Het liefhebben van die ander is namelijk in het geheel niet zo eenvoudig.
Wat wel eenvoudig is, dat is om jezelf te bedriegen hierin. Te denken dat je die ander liefhebt maar diep van binnen koester je de wrok en de haat. Bedekt onder valse vroomheid.
Daarom is het hoogste goed in de bijbel altijd de liefde.
Al het andere verbleekt zonder die liefde tot stof.
"Al ware het, dat ik met de tongen der mensen en der engelen sprak, maar had de liefde niet, ik ware schallend koper of een rinkelende cimbaal. Al ware het, dat ik profetische gaven had, en alle geheimenissen en alles, wat te weten is, wist, en al het geloof had, zodat ik bergen verzette, maar ik had de liefde niet, ik ware niets.

Dag mama, dag meisje, dag Jannetje tot morgen

.
Ooit was je het meisje met het brilletje en de strik in haar haren. Een meisje dat droomde van een mooie toekomst vol

geluk, met een leuke man en kinderen misschien. Je boog je diep over die lastige staartdelingen en keek verlekkerd naar buiten uit het raam van de school aan de Noothoven van Goorstraat. Je gedachten zweefden naar later, naar de tijd dat het allemaal ging komen, dat mooie, dat fijne dat heerlijke.
Bijna niet voor ...te stellen dat u nu een dementerende vrouw bent die aan haar kalende zoon vraagt: “Ben jij mijn man?"
Je kijkt in de spiegel en schrikt elke keer weer, want je bent inmiddels zo ver terug in je jeugdjaren dat je de oude vrouw in het glaswerk niet herkent.
Je roept: "Bah, ik ben een oud wijf, hoe kan dan nou?"
Zomaar wat woorden die je met een wuivend gebaar wegveegt.
Weg met die spiegel, weg met dat beeld, dat ben ik niet, dat is een oud mens en nog even dan ben ik weer het meisje met de strik in de haren.
"Dag meester," zal je dan roepen naar mij en ik zal antwoorden: “Dag lieve schat, zit je lekker?"
Je zult knikken verwachten dat ik je huiswerk opgeef.
Ik zal je slechts een handje kersenbonbons geven die jij zult weg sabbelen en je afvragen waar toch je tanden gebleven zijn? Ze staan te lachen in het glas naast je en benadrukken de parodie van het leven.
Dag mama, dag meisje, dag Jannetje met je strik in je haren.
Tot morgen maar weer