Een vriend vertelde over Wilkin van der "Kramp"

En daar kwam meneer Wilkin v/d Kamp de zaal binnen met in zijn kielzog een groepje mensen dat gaarne speelt en valt in de geest (bewust met kleine letter).

Hij had een glimlach op zijn gezicht die pijn leek te doen.
Hij sprak en mensen bezweken onder Wilkin’s heerlijkheid.
Toen hij vertrok begonnen de geluiden die nooit gehoord waren. Het klonk als: de gemeente hier staat onze groei in de weg en wij worden hier afgeremd in de gemeente.

Zeer snel greep het vuur van de verdeeldheid om zich heen en de voorganger werd aan de kant gezet. Ook de oudsten moesten het ontgelden. Alles voor groei in je persoonlijk geestelijk leven! Het ging allang niet meer over: wat kan ik voor de gemeente betekenen. Oh neen het was nu: wat kan de gemeente voor mij betekenen. 
De nieuwe kerk was snel opgericht en natuurlijk barst het van Gods zegen. Iedereen danst, valt, huppelt of doet iets anders gezelligs in de geest.
De andere gemeente bleef gebroken achter. Moesten ze de groei maar niet in de weg staan!
In mijn hoofd spookten de woorden: de een neemt de ander uitnemender dan zichzelf. Maar ja, anno 2013 geldt dat niet meer blijkbaar.

Leve de brengers van het “goede nieuws.” Maar besef wel dat het eigenlijk "ander nieuws" is.

P.s spellingcontrole wil de naam van Wilkin steeds wijzigen in “wielklem”. Dat zegt toch eigenlijk al genoeg!

Zijn we een vanger of enkel ontvanger?

Liep bij de Gamma om een en ander te kopen en een kennis die ik in twee jaar tijd niet heb gezien sprak mij aan.

Direct begon ze over zichzelf, haar problemen, haar werk en ik luisterde.
Even later bij het tankstation liep een voormalige collega van het werk. Oh wat haar toch allemaal overkomen was werkelijk verschrikkelijk. Ze deed haar relaas en voor de tweede maal die dag stond ik te knikken en te begrijpen….
Bij het openen van mijn mailbox rolde het trieste relaas van een oude buurman naar binnen. Zijn kinderen, zijn, gezondheid, het zonder werk komen van zijn dochter en hoe moet dat nu? En wederom stond ik:”Goh het is toch wat, tjonge wat naar nou en als ik wat voor je kan doen, te roepen/mailen.
Pas toen ik op de bank neerplofte en al deze mensen in gebed bracht, drong het tot mij door. Niet één van hen had gevraagd:”en hoe is het nu met jou?”
Ze gingen zo op in hun eigen moeiten en verdriet, dat ze zichzelf de centrale plaats toeeigenden in het leven.
Mijn gedachten dwaalden nog verder terug en besefte toen pas dat deze mensen hoe dan ook altijd wat te klagen hebben gehad. Hun geld, hun kinderen, hun baan, hun pijntjes, hun geloof, hun…..
Hoe ik ook mijn hersenen afpijnigde, in al die jaren dat ik ze mocht kennen, vroegen ze zich nimmer af hoe het nu met die ander ging? Het zijn de eeuwige klagende ontvangers die als je niet oppast je levensvreugde wegroven. Geven doen ze niet, ze nemen enkel. Pas op met zulke “christenen” en als jij jezelf in dit stukje herkent; kap nou eens met dat gezeik!

Is God Vader of Moeder

Een eerlijke vraag lijkt mij? Wat leert de bijbel over deze kwestie? Veel mensen denken aan God als een oude grijze man compleet met een baard die op een wolk zit.

Dat is een typisch menselijke gedachte die voortkomt uit een zeker beeld dat wij hebben van iemand die naar onze maatstaven heel oud, wijs, adel, heilig etc is. En oh ja, Hij is dan ook nog God dus tja dan moet Hij op een wolk want God woont in de hemel. Ook al zo’n typisch stereotiep beeld van hoe wij mensen denken.

God openbaarde zich aan Israel als Vader. Ook noemt Hij zich de Vader van de Here Jezus.
Toch meen ik dat zulke namen door God gebruikt worden om een beetje tegemoet te komen aan ons begripsvermogen. God is niet een oude man met een baard al dan niet op een wolk. Hij is ook niet (met respect) een broedse kip als de Here Jezus zegt dat Hij Jeruzalem als een Hen haar kuikens onder haar vleugels wil nemen. God is niet moeder of vader alleen, Hij is veel meer. God is niet te vangen in een beeld. Hij is altijd meer dan wij begrijpen, dan wij verstaan. Een ding is zeker, Hij is uw verwekker. Daarom de naam vader. Maar moeder kan evengoed want Hij schiep de mens naar Zijn beeld  (let op) man  “en” vrouw schiep Hij hen.
God is meer dan Vader, meer dan Moeder, Hij is de onzienlijke de grote, de alles in al….

Een roeping

Een voorganger die niet kan preken beroept zich gaarne op zijn roeping. “Maar God riep mij dus….” Het einde van alle tegenspraak

zo’n kreet, vind ik. Maar eerlijk? Neen!
Want, wij allen zijn geroepen! De een tot een hand en de ander tot een voet of oog te zijn, maar hoe wij het ook wenden of keren, we zijn geroepen.
De meest bijzondere roepingen zijn die roepingen welke zich afspelen in het verborgene. Ik denk dan altijd aan de zieke vrouw die nog maar één vinger had die goed werkte en elke ochtend op haar zij werd gelegd door haar man en begon om stukjes uit de bijbel te vertalen voor een bevolking die de bijbel niet had in eigen taal. Tik, tik, tik, met die ene vinger. Niemand wist ervan, maar God wist het. Ze had het niet van node dat iemand op haar verlamde broze schouders kwam slaan om haar te bemoedigen. Ze werkte in alle stilte, jaar in jaar uit.
Ze werd nimmer gezien op een preekstoel en toch vertelde haar houding meer dan woorden zeggen kunnen.
Even terug naar de voorganger die niet spreken kan, ik meen dat de bijbel heel duidelijk is in deze. Een voorganger moet goed onderwijs kunnen geven, leert Gods woord. Kan hij dat niet, dan is hij niet tot deze taak geroepen en staat hij in eigen kracht. Soms is de bijbel erg simpel. Laten we het derhalve niet moeilijker maken dan het is. Een bakker die niet kan bakken is hooguit een koekenbakker! Simpel toch….

Kunnen wij God bidden om mooi weer?

Zomaar een vraag die mij werd gesteld? Wat antwoord je op zo’n vraag te midden van een wereld in doodsnood?

Het lijkt een beetje op te midden van een in de brand staande woning, vader te vragen of hij je haartjes wil wassen?

Toch wordt er veel zo gebeden. Heer mag ik een fijne vakantie? Heer mag ik een zonnige dag? Heer mag ik…

Is dat dan zo fout? Neen! Maar wij moeten wel beseffen dat het vaak om “ik gerichte” kinderachtige gebeden gaat. Kunnen we onze tijd niet beter besteden aan gebeden die hout snijden? Ik meen van wel. Iemand die bidt voor een fijne vakantie maar niet voor zijn buren en de kinderen in de straat waar hij/zij woont, is een tamelijk egoïstische bidder.

Iemand sprak er ooit schande van dat ik nooit naar de dankdag of biddag voor gewas en arbeid ga. “Hoe kan jij als christen daar niet aan meedoen, waren zijn woorden.”

Toen ik hem wees op mijn dagelijks meermalen bidden voor alle mensen, de zieken, de familie, de vrienden, de situatie in de wereld en als laatste ook voor hem en zijn zieke vrouw en hem vroeg of hij ook wel eens voor mij een gebed opzond, werd het stil.

Want neen, daar deed hij niet aan en wilde er ook niet aan beginnen. De traditie was voor hem de mijlpaal en hoe zielig is dat eigenlijk! Om kort te gaan, je mag God om mooi weer bidden, maar volwassen christenen denken hierbij ook aan de boeren die op dat zelfde moment om regen bidden….. 

Bullied Girl Voted the Ugliest on the Internet Gives an AMAZING Speech

Hedendaagse christen kiest voor sensatiegeloof

Is het je wel eens opgevallen dat de hedendaagse media, de journalistiek eigenlijk bijna altijd sensatiegericht is?

De geboorte van een lief kalfje is pas leuk als het met twee koppen ter wereld komt.

De oorlog is altijd hot item, de vrede, ach, daar hoor je niet veel van op het journaal.

De bloeiende geurende lindebomen die Nederland nu opgeuren met hun aroma, niet belangrijk, een in de fik staand bos is wat men wil zien.

Binnen christelijk Nederland en ver er buiten is het eigenlijk een zelfde soort tendens.

De preek, het zingen, het samen bidden, ach het is alles zo saai. Sensatie wil men. Dansjes, krachten, tekenen, demonische uitdrijvingen, wonderen, beleving, charisma, uitingen van de Geest of geest het maakt niet uit, als er maar wat gebeurt! Blessings volgen elkander op en als we eindelijk uit zijn “geblest of geblust” dan bezwijken we in de Geest of geest en beginnen aan een fikse soakpartij.

Soms heb ik het idee, dat wij in dit alles vergeten waar het nu werkelijk om draait. Misschien vergis ik mij, maar de stille geest welke zich in alle ootmoed op de Heer richt, heeft langzaam maar zeker plaatsgemaakt voor de luidruchtige, knoertharde, meeslepende, praisachtige sfeer die wij nu als zijnde geestelijk ervaren.

De gelovigen die in dit alles niet mee wensen te gaan worden als zijnde ongeestelijke fossiele resten gezien.

Gebed voor de "christelijke" homo

Wij leven in een wereld die in de zonde ligt. Daardoor ontstaan allerhande afwijkingen.

Ziekten, geesteszieken, gehandicapten, mensen met homoseksuele problemen etc en uiteindelijk de dood. Maar ook de kleine problemen als: acne, griep, kaalheid, verlies van tanden, achteruitgang van de ogen, grijs worden etc, het is alles het gevolg van de zonde. God heeft dit nimmer zo bedoeld, maar het is zo geworden.

Iemand die zonder benen geboren wordt is derhalve niet zondiger dan de mens die met benen ter wereld komt.

Iemand die ziek wordt, niet schuldiger dan een mens die zelden ziek is.

Een mens die heteroseksueel geboren wordt is niet beter dan iemand die als homoseksueel ter aarde komt.

Het is alles het gevolg van ons collectief in zonde geboren zijn en ons collectief zondigen.

Veel te gemakkelijk wordt naar de zieke, de dove, de blinde of naar de homoseksueel zijnde mens gewezen alsof het zijn (haar) zonden zijn die maakten dat hem/haar dit overkwam.

Dan komen de gebedsteams opgang en gaan in Jezus naam overal demonen uitwerpen en wijzen zo lekker van zich af. De betere, de gezonde, de geestelijke, de mannen en vrouwen Gods, die zeggen dat het jouw persoonlijke zonden zijn waardoor je dit overkwam.

Soms vraag ik mij wel eens af of mensen wel beseffen welk een karikatuur men op deze wijze van het christendom maakt? Of al die “gezonde” bidders wel beseffen dat het ook hun zonden zijn, waardoor deze wereld in de boze ligt en mensen in lichaam en geest, mismaakt zijn geworden?

Om kort te gaan: bid voor elkaar, help elkaar, heb elkaar lief, maar durf ook te beseffen dat alles wat fout gaat op deze aarde, komt omdat de mensheid in zonde ligt. Durf hand in eigen boezem te steken en kom niet gelijk met het vingertje dat wijst naar de zieke, de mankerende en de zwakke mens. Zulk een wijzen is: liefdeloos, hooghartig, arrogant, verwaand en onchristelijk. Ook al ligt er nog zo'n dikke laag charismatische saus van "ik zal voor je bidden" overheen. 

Bid voor het oude slagertje uit Gouda

Sommige mensen ken je het verhaal achter. Je weet van hun verlies, het nu alleen verder moeten gaan. Het leven

is dan zwaar, je ziet het aan hun hele houding. Het zijn de dagen waarin je niet meer zo’n plezier hebt.

Laten we liefdevol zijn voor elkaar zolang het kan want er komt een tijd, dat er verschrikkingen op je levensweg zijn. Er komt een tijd dat je ooit zo sterke benen je met moeite kunnen dragen en je rug zich krommen zal. Gedenk daarom in uw jeugd uw Schepper voordat de dagen komen waarin het leven zo’n pijn doet….(Prediker en beetje Peter)….

God woont niet in een kerkgebouw

De kreet:”God woont in de kerk” wil ik nog eens ontzenuwen.

Heel vaak krijgen wij dat te horen vanaf het preekgestoelte. Deze kreet is net zo waar als te stellen dat God op een zekere stoel zit in uw huis. God heeft geen enkele interesse in de door u gemaakte middelen om woonachtig te zijn. Het kerkgebouw is nadat de gemeente er zondag uit is vertrokken, net zo godloos als de Hema of de V&D na sluitingstijd. God scharrelt net zomin tussen de kerkbanken na het vertrek van de gemeente als Hij na sluitingstijd tussen de rookworsten van de Hema rondhangt.
God wil maar op één plek wonen en dat is in uw hart. Geloof dus nooit dat Hij in een gebouw woont, op een zekere stoel zit, of ergens tegen het dak van een kathedraal zweeft. Zulk een denken is grote onzin en stoelt enkel op gevoel.
Als God al aanwezig is in een kerkgebouw, dan is dat toch heus omdat u Hem in uw eigen hartje uit genade heeft mee mogen dragen. Maar na uw vertrek staat Hij heus niet nog een beetje rond te hangen om de gebrandschilderde ramen te bezichtigen. Het zal Hem worst wezen. Sterker nog, vroeg of laat zal er de fik in gaan. Ja dat doet even pijn ik weet het. Maar zo leert de bijbel heus. Geniet dus van deze zaken, interesseer je in de schoonheid van gebouwen of bouwwerken, maar besef tevens dat het zonder kinderen Gods die er samenkomen, lege, onheilige, dode gebouwen zijn. Zelfs het preekgestoelte is dood materiaal en niet heiliger dan het stokje van de ijslolly van uw kind. De ware kerk is niet het omhulsel, maar wat er in samenkomt. De ware kerk bestaat niet uit de lege monumentale banken, maar uit wie er op zitten. God wil niet één kinderhartje inruilen, voor alle kerkgebouwen op de hele wereld! Een ieder die anders beweert, is een leugenaar.