dinsdag 8 augustus 2017

Zending

In de kerk waar we ooit ter kerke gingen en nieuw binnen kwamen, bleek iemand de geest te
hebben en zendingswerker wilde worden in een of ander ver land. Vol geestdrift verhaalde hij over de onbekeerde medemens en zijn liefde voor hen. 

Ik zou er een traan van in de ogen hebben gekregen, als het niet zo was dat hij ons (twee nieuwelingen) nimmer een blik waardig heeft geacht. Geen praatje, geen: ’kom eens een bakje koffie drinken” of enige vorm van toenadering. 

Ik vroeg mij af hoe hij meende mensen voor het geloof te kunnen winnen als hij zijn eigen kerkleden zo ijskoud behandelde?
Zulke dingen denk je over na en toen hij mij bij het verlaten van de kerk net als de andere gemeenteleden een folder in handen drukte of ik financieel wilde bijdragen aan zijn missie, overviel mij de vreemde aandrang hem een knietje in het kruis te willen plaatsen.


Heel vaak begrijp ik mensen niet, maar er zijn momenten dat ik het gevoel krijg dat ik in het volslagen duister tast als het om de motieven van mensen gaat. Nederland stikt van de ongelovige mensen, dus hoezo zending in een ver duur land? Is er wat mis aan het vertellen van de mensen alhier over de Heer en hemel?

Begin gewoon eens met een bakje koffie aanbieden van je eigen broeders of zusters. Als dat al niet lukt dan lijkt het mij beter gewoon thuis te blijven i.p.v. de zending in te gaan..