donderdag 23 maart 2017

Kinderen en dominees

Kinderen in de kerk van Gouderak op een open monumenten dag. Is al
weer heel wat jaartjes geleden, toen stond er ook een heel goede predikant (Schroten) met een hart van goud. Later kwam er een met een "luchtig hart" die van mij met de zegen na direct weg had gemogen, doch de kerk heeft hemel en aarde moeten bewegen om hem ergens weg te kunnen moffelen, God dank.
We hebben er toen dominee Schroten er stond, heel fijn gekerkt, maar aan alles komt een eind.

Het zo aardige van kinderen is dat ze geen drempels kennen. Ze wippen zo naar binnen ook al komen ze er niet maar in een andere kerk of geheel niet. Onbevangen heet zoiets. Een begrip dat wij mensen bij het ouder worden verliezen omdat we in de loop van het opgroeien regelmatig onze neus stoten tegen wat anderen allemaal vinden.

Ik houd van het ontwapenende van kinderen. Ze zijn echt, ook al een woord dat aan slijtage onderhevig is. Want wie is er nog echt in deze dagen? U misschien?