zondag 29 januari 2017

De kerk is slechts een enge droom


Hij stond voor in de kerk naast een klein kind met de ziekte van Down. Het joch had zijn armpjes om Jezus heen geslagen en zei zacht in Jezus oor: ”Huil maar niet om de kerk Heer.”

Toen de dienst was afgelopen vroeg Hij of Hij hier koffie kon krijgen? Maar de kosters schudden hun hoofden, de kerk was afgelopen en ging op slot. “Kan ik dan hier niet schuilen voor de koude en ik heb honger is er misschien wat brood?” Helaas behoorde dat niet tot de mogelijkheden.

De mensen liepen langs Hem heen en niemand bood Hem aan op de koffie te komen. De voorgangers niet, de ouderlingen niet, de kringleiders niet, de mannen en vrouwen van naam niet, enkel een heel sober vrouwtje van hoge leeftijd glimlachte en stak haar oude verdorde hand uit naar Hem.

Buiten sneeuwde het en met z’n drieën bereikten ze het oude huisje aan de rand van het dorp waar de koffie nog in een heuse pruttel-pot gezet wordt. Jezus plofte neer op de bank en vroeg aan haar wat er toch met de kerk was gebeurd? Hij had haar toch alles gegeven wat nodig was om op te groeien tot een warme gemeenschap waarin mensen elkander bijstaan, helpen en bijzonder liefhebben?

“Och, dat doen ze ook wel Heer, enkel moeten ze even wennen aan nieuwe bezoekers.”

“Maar ze kennen Mij toch al heel hun leven lang?” 

 “Ja dat weet ik wel Heer maar U ziet er ook wel heel vreemd uit met die enorme baard en dat lange haar en zo. Kunnen we niet beginnen U te knippen en te scheren? Als U er dan ook normale schoenen bij aantrekt in plaats van die lelijke sandalen en een net zwart pak, dan, ja dan kunt u misschien in de toekomst wel ouderling worden. Zou dat niet heerlijk zijn?


De Heer huilde weer en Het ventje kwijlde op Jezus arm en kuste Hem en mompelde: “wakker worden Heer Jezus, de kerk is slechts een enge droom…..”