dinsdag 30 april 2013

Tandarts

“Jongen, wat is er met jouw gebit gebeurd?” Mompelde de tandarts door zijn kapje heen. “Heb je geen tandenborstel?” Ik schudde nee.
“En snoepgoed kopen je ouders dat wel?” Ik knikte heftig. “Zeg dan tegen je moeder dat ze eens een keer geen snoep koopt maar een tandenborstel. In mijn voortanden gaapten enorme gaten en her en der voelde ik in mijn mond kiezen met gaten en scherpe punten. Als ik er aan sabbelde kwam er bloed uit de gaten en een verderfelijke smaak. Ik was nu ongeveer vier jaar niet naar de tandarts geweest en nu mijn moeder er vandoor was met de stratenmaker keek mij pa er ook niet naar om. Hij had het te druk met zijn verliefdheden en borreltjes drinken. Toch moest ik mijn angst overwinnen om naar de tandarts te gaan. Mensen vroegen mij:”moet je nog wisselen?” M.a.w geen enkele ouder laat een kind met zo’n gebit rondlopen. Ik stopte propjes nat wit papier in de gaten van mijn voortanden om het te verhullen. Maar die bleven nooit langer dan een half uur zitten alvorens los te weken…

Stukje uit mijn nieuwe boek: "Papa"

maandag 29 april 2013

Koe in de sloot

Toen ik over de tiendweg fietste zag ik een koe in de sloot. Het stomme dier keek mij aan en ik las paniek in haar bolle ogen.
Hoe ze ook worstelde om los te komen uit de stinkende modder, het werkte niet. Sterker nog, ze kwam steeds dieper te zitten. Ik haalde zo snel ik kon de boer omdat bij deze temperatuur een koe snel onderkoeld raakt en dan sterft. Terwijl ik stond te wachten tot de boer met de trekker zou komen en ik de koe liefdevol toesprak, zag ik in dit alles plotseling de hopeloze situatie der mensheid. Ook u, jij en ik zitten vast in een moddersloot waar wij op eigen kracht nimmer uit kunnen komen. Je voelt je nu misschien nog oké en hebt niet door dat deze situatie uiteindelijk je ondergang zal worden. Maar er komt een tijd, dat ook jij de dood in de ogen zal zien, en wie is er dan om je over de muur van het tijdelijke bestaan op aarde heen te tillen de hemel binnen? Al de afgoden zijn dood er is maar een graf leeg! Daar lag de Meester die zelf ook afdaalde in de moddersloot van ons bestaan. Niet om daar te blijven maar ons eruit te tillen. Nooit beeldender gezien wat bevrijdt worden wil zeggen dan deze morgen toen de boer het touw om de kop van de koe wond en haar op de kant trok.

Hdr Peter de Mooij



Even op full Hd zetten (dat wieltje onderop) voor hoger kijkgenot....

zondag 28 april 2013

Prop


Soms heb je wel eens een verstopte afvoer. Dat kan variëren in een redelijk geringe, ik noem de wasbak, tot aan het echte
vieze werk van een riolering. Zo ook hier liep de boel al maanden niet echt lekker weg. Je gaat dan aan de slag met zo’n zuignap en pomp er eens wat mee. Of je werpt er een fles ontstopper in dat bruisend en kokend tekeer gaat zonder veel effect. Helaas moest ik buiten de boel openmaken en met een grote stalen veer eens fiks aan het wroeten. Geen werk voor mietjes onder ons en de minder heldhaftige zullen dit werkje gaarne uitbesteden. En toch krijg je soms de mooiste gedachten als je zo bezig bent.
Een ervan wil ik jullie niet onthouden en wel deze:
In ons geestelijk leven kunnen ook wel eens verstoppingen optreden. Misschien niet zo dat je direct merkt dat je natte voeten krijgt, maar toch loopt het niet lekker. Dan ga je misschien aan de slag met wat meer gebed en je werpt nog eens wat bijbelstudie door je kanaal, maar echt helpen doet het niet. Dat komt vaak omdat er ergens een prop van zonde in de weg zit. Iets dat langzaam maar zeker de boel is gaan verstoppen. God voelt ver weg, de kerkgang taant en hoe je ook bidt, het lijkt alsof de hemel van koper is. Is het daarom dat er soms dingen in ons leven gebeuren die pijn doen? Is het het doorsteken van ons geestelijk leven dat verstopt is geraakt?

Het is maar een gedachte, maar een ding weet ik zeker, er zijn fikste mensen voor nodig en geen watjes die aan de slag durven gaan met een verstopte rioolafvoer en net zulke lieden die de prop der zonde durven laten doorsteken….

zaterdag 27 april 2013

Grafsteen


Pa zit rechtop in zijn lederen stoel en lijkt fitter dan ooit. “Hebbie leverworst meegebracht?” “Ja pa een heel stuk!”
“Oh leg maar in de koelkast, ik betaal
je er niet meer voor, je moet het maar over hebben voor je vader,” mompelt hij. “U hebt me nooit betaalt voor wat ik mee moest nemen pa, u vindt dat normaal en ik doe daar niet moeilijk over,” zeg ik hem. Hij negeert mijn opmerking en zegt:”Ik wil een opstastoel!” Ik zeg:”Pa Carla had daar al voor gezorgd maar u vond de kleur niet mooi, u wilde een zwarte. Toen ze daar aan kon komen vond u het te duur en wilde liever een doodskist.”
Pa mompelt onverstaanbare volzinnen waar ik enkel de woorden:”Schoftentuig en ondankbare kinderen” kan opmaken.
“En toch wil ik er een, er was er een te koop op Ouderkerk a/d ijssel, haal hem maar.”
“Ik peins er niet over, straks sta ik voor de deur en moet u hem weer niet hebben.” Pa trekt ontevreden aan zijn sigaret en houdt een aanmaning omhoog. `Van een incassobureau, ik betaal toch niet, ze barsten maar.`
Ik lees dat het inderdaad een incassobureau betreft die bovenop de 80 euro die mijn vader schuldig is aan de een of ander, er nog 44 bovenop heeft gedaan. `Ze komen het maar uit mijn kist halen,` roept hij jolig. `En oh ja ik wil een steen op mijn kerkhof.` Ik zeg pa laten we het nou niet over de dood hebben en dan nog eens wat, u krijgt op zijn best een graf en niet een geheel kerkhof hoor.`
`Maar wat moet ik op die steen laten zetten dan?" Pa neemt een paar teugen uit zijn fles jenever die zijn adamsappel doen schokken. Ik zeg:"Wat dacht u van een stukje uit het lied van Jan Blaaser?" Meteen fonkelen zijn ogen en hij vraagt naar wat er dan staat? Ik zeg: Laat dan op mijn grafsteen blijken, hij kon niet meer op zijn benen staan!" Pa gilt van de lach en zegt:"Ja dat moet erop...."

vrijdag 26 april 2013

Houdt de Heer enkel van orgelmuziek?


Ten eerste moet mij van het hart dat ik van mening ben dat er geen heilig instrument bestaat. Dat kan even slikken zijn voor
de “zware” christenen onder ons die menen dat de  Heer de uitvinder is van het pijporgel. Onnodig te zeggen dat dit instrument pas in later eeuwen de samenkomsten is gaan op leuken  en ooit met argusogen bekeken werd door de kerkgangers en onder geen beding ingezet mocht worden tijdens de erediensten. Niets is zo veranderlijk als de mens want nu is het kerkorgel nauwelijks meer weg te denken uit de diensten. De een vindt het geweldig mooi om te horen, de ander is wat minder enthousiast, hoe het ook zijn mag, het orgel is een blijvend instrument.
Er is zelfs een psalm zo verbasterd dat hij zingt: laten wij de Here loven met orgelspel en dat gaat zelfs mij te ver. Bijbelse instrumenten worden nu vaak met enige tegenzin verdragen in de kerk. De harp, de citer, de cimbalen, de fluit en andere snaarinstrumenten, ik mag ze ook gaarne horen. We moeten de duivel niet al de goede muziek gunnen en haar vanwege het instrument als werelds bestempelen…

P.s er is een nieuw blog open met meer van
mijn fotowerk onder deze link te vinden...

donderdag 25 april 2013

Een lamp voor je voeten


Het licht is een duidelijk beeld voor alles wat bij God hoort. De duisternis in niets anders dan de afwezigheid van licht en daarmee het ontbreken van de Heer zelf.

De kinderen Gods worden ook wel: kinderen des lichts genoemd. Een mooie tittel, dacht ik. Precies zoals een vuurtoren een oriëntatiepunt vormt voor allen op de vaak woeste zee van het leven, zo mogen kinderen Gods op de Here Jezus wijzen. Hij, de onvergankelijke, onvervangbare, onwankelbare en bovenal lichtbron van het leven zal ons de weg wijzen. Sterker nog: Hij is de weg!
Ik heb mensen ontmoet die meenden ook zo’n vuurtoren in het leven te zijn. Anderen dachten dat ze een heus baken van licht waren. De meeste onder ons zullen zich eerder identificeren met een lampje met minder ansi lumen, maar het wonderlijke van licht is haar opvallendheid. Ook al steek je het allerkleinste kaarsje aan in een donkere ruimte, overal is het zichtbaar. Wij behoeven geen groot licht te zijn. Er is één groot licht dat de dag vormt. Er zijn ontelbaar veel kleine lichtjes in de nacht aan de hemel en schepen oriënteren zich aan de hand van deze sterren.
Zullen we afspreken ons licht niet te verstoppen en klein maar fijn te stralen?

woensdag 24 april 2013

De afgedankte Jood


Tot onze gezamenlijke schande heeft er onder de “christenen” eeuwenlang de dwaling rondgewaard dat de Jood zou hebben afgedaan.
Vervolging en het meest afschuwelijke lijden komen voor een deel op de rekening van deze onbijbelse dwaling. We lezen immers glashelder in Gods woord dat als de Heer Het volk uit de heidenen heeft vergaderd dat Hij persoonlijk de vervallen hut van David weder zal opbouwen. Kan het duidelijker?

Als restanten voor de kromme gedachte dat de kerk het (nieuwe) of geestelijke Israël is, noemen wij de zondag de sabbat en roepen hem uit tot Gods rustdag. Zulks moeten wij niet doen. Laat Israël wat Israël is en heb dank omdat uw Heiland naar de mens gesproken uit het volk is voortgekomen. U bent niet de wortel maar slechts takken die op de edele olijf geënt zijn. Beroem u dus niet tegen de takken die (nog) afgebroken zijn, want de Heer is bij machte om hen wederom terug te enten. En Hij zal dat naar Zijn grote belofte ook zeker doen.

dinsdag 23 april 2013

Zing een lied voor de Heer


En gezongen wordt er.
In al de samenkomsten heft de gemeente een lofzang aan tot eer van de Schepper. We zouden geen christenen zijn als we daarin een zekere eenheid konden bewaren. Van gezangen tot psalmen op halve of hele noten. Van opwekking tot liedboeken in alle geuren, kleuren en smaken. Je hebt een halve bibliotheek van node als je eens hier en daar ter kerke gaat, want overal is er weer een andere bundel waarmede men meent de Here blij te maken. De Here Jezus zei het al toen Hij sprak:’De duivel heeft het behaagd u lieden te ziften als tarwe.” Met die zifting hebben we te maken, meen ik. Ik durf niet te beweren dat God meer van psalmen houdt dan van opwekking, maar een ding is zeker, zelfs ons gezang is reden tot scheuring. Wordt het niet eens tijd dat we een heel dikke bundel uitgeven met de naam:”Zingen voor de Heer zonder gezeur?”
Van zwervers tot bankdirecteuren, van Baptisten tot gereformeerden, één bundel voor al de kinderen Gods. Als we elkander zelfs in het zingen al niet kunnen vinden, dan zijn we misschien wel veel meer gezift dan we menen…..

maandag 22 april 2013

Radio het goede nieuws


Dat waren de woorden die de Here Jezus sprak toen Hij doelde op de komst van de Heilige Geest. Geen gewone maar grote blijdschap.
Veel christenen die zich zwaar plegen te noemen gaan door het leven alsof ze in citroensap gedoopt of in hun geval, gesprengd zijn. Alhoewel, veel christenen die zich lichter noemen ook!
Men kan zich afvragen hoe het toch komt dat men zo weinig blijdschap uitademt? Heeft het te maken met het feit dat het puur menselijk is de geboden Gods zwaarder te maken dan ze al zijn en derhalve iets van vroomheid te ervaren in een sombere christelijke levenshouding?
Promoot ik dan leve de lol en op naar het plezier als christenen? In meen dat een redelijk balans, zoals in alles in het leven een juiste houding mag zijn. Laten we ernst maken met de zonde, maar ook de vreugde smaken door de stem van de Heilige Geest die ons te binnen zal brengen dat Jezus genade op genade schenkt en meer….

zondag 21 april 2013

Peter gaat fossiel

Oud worden is in, er oud uitzien is uit. Het gaat erom dat je er tot op hoge leeftijd zo fris uit blijft zien als een bakvis.
Onnodig te roepen dat zulks niet lukt. De eeuwige jeugd komt nu eenmaal niet uit een potje of tube.
Wat is er mis met een oude kop? Veel, vinden we in onze tijd. Ben je boven de dertig dan ben je al best oud, boven de veertig is onwijs oud en nog ouder wordt bejaard. Ik heb mijzelf daarom eens een redelijk fossiele uitstraling gegeven en vind dat lekker tegendraads mooi. De bijbel leert ons om respect voor de ouderdom te hebben. Vroeger dacht ik dat Gert en Hermien dat hadden uitgevonden, maar neen, het is toch heus ook afkomstig uit Gods woord...

Weekend


Zaterdag

Als ik binnenkom zit pa met zijn tong uit zijn mond en kwijlt op zijn broek. “Hoi pa, ik heb worst voor je meegenomen.” “Fijn, ik heb dat andere stuk allang op en ik ben blij dat ik weer heb.” Ik doe de koelkast open en zie dat er nog drie stukken leverworst liggen, inclusief het stuk dat ik de vorige keer had meegenomen.
Beter maar niets over zeggen, hij is toch al zo snel geraakt.

Ik knip pa´s teennagels die op zijn grote tenen groeien en pa wordt boos. `Ben je soms vies van mij dat je die stomme handschoentjes aantrekt­?"
"Neen pa maar u heeft schimmelnagels en die zijn zeer besmettelijk!" "Nou van mij hoeft het al niet meer, een schande dat je van je eigen vader vies bent," roept hij terwijl hij grote klodders opgehoest slijm in een pannetje tuft dat op de grond naast zijn stoel staat.

Zondag

We zitten nog maar net in de kerkbank als neef Fred de Mooij een paar banken verderop gaat zitten. Hij zegt nooit wat en is de zoon van een inmiddels overleden broer van mijn vader. Hij verwijt wel! Dat wij kinderen slechte kinderen zijn omdat wij niet naar vader omkijken (volgens hem). Zelf heeft hij in heel zijn leven nog nooit een bezoekje aan zijn oom (mijn vader) afgelegd maar hij heeft wel zijn oordeel klaar.
Hij kijkt naar me met ogen die lijken te zeggen:"Daar zit die schoft van een zoon."

donderdag 18 april 2013

Goede huisvrouw

Een goede huisvrouw,
wie zal haar vinden? In de tijd van de bijbel was dat al een hamvraag en als je er een gevonden hebt, mag je die best eens in het zonnetje zetten. Men beweert wel eens dat achter een sterke man een nog sterkere vrouw staat. Wel, zover wil ik niet gaan, maar toch....
Even een leuke foto van Paula en dat we ook deze zomer zo lekker samen kunnen fietsen en van de natuur genieten, want ook dat komt de mens toe bij alles waarmede hij/zij zich aftobt onder de zon (Prediker). Laten we derhalve nimmer vergeten dat wij ook mogen genieten van het leven als zulks het toelaat....

dinsdag 16 april 2013

Hamkaas croissantje


Moeder ligt op bed en ik geef haar een warm hamkaas croissantje. Ze eet met smaak en ik drapeer even een handdoek
om haar hals voor het kruimelen. Even denkt ik: er zal straks wel iemand van de verpleging binnenkomen die zegt:”Dat mag uw moeder niet.”  Ik neem mij voor om de eerste die dit zegt direct met kop en kont de kamer uit te bonjouren. Ma zet de plaat op de stukgelopen groef en citeert:”
En is je vrouw nu weer aan het werk?
Heb je nog dieren?
Jij hebt geen kinderen, toch?
Ben je getrouwd?
En dan slaat de naald over naar”
En is je vrouw nou weer aan het werk….
Plotseling komen er drie verzorgsters aan. Een heel mollige met pukkels, een oude maar volgens mij vrij taaie en een heel jonge mooie. Ma kauwt rustig verder op het hamkaas croissantje, maar de dames zeggen niets. Ze zijn van de bevoorrading en vullen de kasten met handdoeken, washandjes, lakens, luiers. Het jonge mooie meisje is vast een stagiaire. Ik zeg als ze wegloopt: Bedankt je bent geweldig.” Ze bloost maar kijkt toch schalks door het raampje van de deur en lacht naar me.
Toch leuk voor een vent van 52, het zijn de kleine dingen die het doen....

maandag 15 april 2013

De zogenaamde gaventest


Ik ontdekte toen ik nog maar net christen was iets heel aparts. Namelijk dat er twee hoofdvormen van helpen zijn. De ene is om die ander te helpen, de ander is om onszelf te helpen.
Er zijn mensen die
hebben het hart op de juiste plaats en helpen omdat ze bewogen zijn met de ander.
Er zijn ook mensen die zichzelf zo onwijs goed/geestelijk/wijs/onmisbaar vinden, dat ze je bijstaan omdat ze zichzelf daarmede bevestigen dat God hen gebruikt.
Misschien moet je dat eens even op jezelf laten inwerken!
Laat mij een voorbeeld geven. Ooit bedacht iemand de gaventest. De hele gemeente moest daar (de Parousia gemeente) aan meedoen, want wie gelooft nog dat de Heilige Geest het ons te binnen kan brengen zonder tussenkomst van de commercie? Op het einde van die zogenaamde test, stond natuurlijk een soort test over waar je gaven lagen.
In de groep zaten twee mensen die overal ruim voldoende hadden ingevuld. Mensen die zichzelf wat beter kenden, waren voorzichtiger met het geven van ruime voldoenden aan zichzelf.
Het echtpaar met de ruime voldoenden, lag eigenlijk geheel en al niet in de markt. Mensen vonden hen arrogant, hooghartig en brallerig. Zijzelf vonden zich onmisbare schakels in Gods koninkrijk. Misschien was het handiger geweest als de bedenkers van de gaventest zo geestelijk waren geweest die beoordeling aan het einde van de test door die ander te laten invullen!

Even terug naar het echtpaar: zij wilden dienen omdat ze ten diepste meenden dat God hen zo nodig had. En daarmee ook de gemeente hen zo nodig had. Ze dienden niet uit liefde tot die ander, maar uit liefde tot zichzelf.
Herkenbaar of….?

In de laatste dagen zal de kennis toenemen


Vroeger meende ik dat de kennis van het woord van God zou toenemen in de tijd die de laatste dagen wordt genoemd in de bijbel.
Ik meen dat ik het mis had want ik constateer enkel een achteruitgang in de kennis van Gods woord.
Velen rukken hele bijbelteksten uit hun verband of gaan aan de haal met slechts een stukje Jezus.
Enkel Zijn liefde of enkel de gaven om mee te pronken.
Men plukt zo wat uit de bijbel en maakt er een evangelie mee. Maar de kennis van de volheid van Gods woord raakt steeds meer ondergesneeuwd.
Naarmate de tijd verstrijkt besef ik dat de kennis waar de bijbel op doelde wellicht slecht verwijst naar het toenemen van de kennis der wetenschap of technologische ontwikkelingen.
En ja, die is in onze tijd, waarin wij een eeuw geleden nog met paard en wagen ons behielpen in een stroomversnelling geraakt.
Maar het kennen van het woord van God is gelijktijdig vreselijk achteruit gegaan. Jezus zegt terecht:”als Ik terug kom op de aarde, zal ik dan nog wel echt geloof vinden?”

zondag 14 april 2013

Herrie maken op zonnige zondagen


Je komt thuis en denkt: ha lekker even in de zon, eindelijk de eerste lentedag. Maar helaas meent een buurman twee panden
verder dat het een ideale dag is om met de hogedrukspuit zijn terras te doen, dus je voelt een lichte aandrang de man met zijn eigen slang te wurgen maar doet het niet. Tis tenslotte zondag niet! In de middag is alles even stil. Je zit net lekker als de buurman aan de andere kant twee panden verderop denkt: laan ik ook eens gaan maaien grastrimmen en met de heggenschaar aan het rammen gaan.
Peet wordt boos. Peet vraagt zich af waarom niemand er iets van zegt?Waarom moet ik altijd de boze buurman spelen? Peet klimt op de ladder en roept over twee schuttingen dat iedereen hartelijk bedankt wordt voor het rekening houden met de mensen die de eerste dag dat je na zes maanden buiten kan zitten en genieten van de rust, dit ook een paar uurtjes willen doen. Peet ontploft bijna. Dan wordt het stil. Eindelijk. Waarom moet ik altijd eerst boos worden voor er begrip komt? Waarom hebben zo weinig mensen nog een heel, heel klein beetje respect voor de zondag. Van mijn part geloof je nergens “an” of vind je Godsdienst lariekoek, van mij mag je, maar die ene dag in de week, is het te veel gevraagd om dan even geen rotherrie te maken? Blijkbaar wel.

zaterdag 13 april 2013

Het inzegenen van je hond

Dat de katholieken er bijzondere sacramenten opnahouden wisten wij al. Altijd oppassen geblazen als je zo’n samenkomst bezoekt dat je niet die grote wierookbol voor je harses krijgt of een lel van de wijwater kwast, want dan heb je wel een aanraking, maar niet de goede (dacht ik).
Je kan nu ook met je muis, kat, hond of wandelende tak naar de kerk en hem of haar laten zegenen. Ik heb er nog geen bijbeltekst bij kunnen vinden, maar wellicht wil een of andere behulpzame katholiek mij daarbij helpen!
Om kort te gaan, hoe moeten wij dit zien? Is dit wat? 
Nog interessanter wordt de vraag of er ook katholieke honden, gereformeerde katten, hervormde marmotten, baptisten kikkers en witte Pinkstermuizen bestaan? En zo ja, kregen deze geen ruzie in de ark van Noach? 

Voorwaar

Pa


Het is nu veertien dagen later en ik koop op de markt een stuk leverworst en ga bij mijn eigen vader aan.
Hij zit amechtig te neer en neemt op het moment dat ik binnenkom een aantal fikse slokken uit een fles jenever. “Oh ben je daar,” mompelt hij tussen twee slokken door.
Hij is blij dat ik er ben. De sloffen gevoerd met lamswol die ik voor hem kocht en die hij toen niet aan wilde doen, heeft hij toch aangetrokken.
De thuiszorg komt niet meer dan een keer per dag nu. Hij zegt ze verrot te hebben gescholden, de reden is mij onduidelijk. Ik laat het maar zo. Het stuk worst is hem te klein hij wil een hele leverworst. Ik beloof hem de volgende keer een hele mee te nemen, waarop hij knikt.
Pa gaat uit de doeken doen wat er volgens hem aan ons de kinderen mankeert en veegt zijn eigen straatje grondig schoon. “Ik ga nog lekker niet dood,”zeg hij.
Hij oogt ook niet slecht en is voor honderd procent bij de tijd. Eigenlijk vreemd dat de drank alles kapot gemaakt heeft enkel zijn denkvermogen niet. Ik spreek af hem elke zaterdag weer te bezoeken, nu ik weer mag komen van hem en hij vindt dat te weinig, maar het is al wat ik op dit moment geven kan. Hij mag bellen, maar niet dronken midden in de nacht. Dat belooft hij. Ik neem afscheid na een uurtje met de zekerheid dat ook dit hernieuwde contact spoedig door hem tot de grond zal worden afgebroken.



vrijdag 12 april 2013

Ontslag uit het ziekenhuis


Als ik in het ziekenhuis aankom zit schoonpa direct achter de draaideur. Gekleed in zijn ochtendjas kijkt hij opgewekt naar buiten.
“Hoi pa, zit u ergens op te wachten?” Hij oogt weer monter en alert en begint een beetje te huilen. “Ik moet weer terug naar het verpleeghuis,” mompelt hij.
De geoliede machine die het ziekenhuis vormt heeft soms vreemde oprispingen. Plotseling verschijnt mijn schoonmoeder met het verhaal dat ook zij op bezoek kwam en te horen kreeg dat haar man direct naar huis (het tehuis) mag.
Pa zucht en zit als een vorst op in zijn rolstoel en vindt het allemaal wel best. Het is nog een redelijk gedoe om hem in de auto te krijgen van mijn schoonmoeder maar alles lukt. De rit naar huize bloemendaal is ongeveer 400 meter, dus ik ga mee en help daar waar nodig is. Daar aangekomen blijkt dat ook de verpleging van huize bloemendaal niet wist dat pa te komen stond. Geen info over medicijnen(vanuit het ziekenhuis), geen info over hoe nu verder, geen info over wat mag en niet mag,  gewoon niets en zoek het maar weer uit!
Eerst maar een bakkie thee en ook de donkere verpleegster is er direct bij om pa gerust te stellen. Pa is er niet echt gelukkig onder en wil eigenlijk naar huis. Maar wie gaat hem vertellen dat zulks er naar alle waarschijnlijkheid nooit meer in zit?
Wie heeft het lef om, na alles wat hem overkwam, te vertellen dat hij de rest van zijn leven in dit verzorgingstehuis zal moeten blijven?
Ik niet…

donderdag 11 april 2013

Eindelijk thuis


Even gelijkt het leven op een speeltuin. Overal  joelen kinderen en de zomer lijkt eeuwig te duren. In de spiegel het rondbuikige jochie dat altijd lacht.

Toch is dat maar een kort moment in de tijd. Al spoedig lijkt het geluk je wat de ontglippen als droog zand door de ranke vingers.
De speeltuin begint wat te herfsten en bladeren dwarrelen neer om een knisperend tapijt te vormen onder je stevige geworden jongensvoeten. In de spiegel kijkt een puistige tiener terug.

Je huwelijksgeluk lijkt op een kroon in je bestaan en je voelt je veilig terwijl je kinderen nu spelen in de tuin waar jij ook ooit het eeuwige geluk beproefde.
In de spiegel kijkt een jongeman die met schrik aanschouwt dat zijn haargrens dagelijks langzaam opschuift.

In de verte hoor je de  kleinkinderen spelen, maar als in een echo klinken ze ver weg en hun stemmen gedempt, alsof je ouder wordende oren moeite hebben met hun geluid.
In de spiegel kijkt een onbekende opa terug op middelbare leeftijd. Iedere morgen is het even schrikken als de vreemdeling je aankijkt met jou ogen.


Naast het rusthuis spelen de kinderen en heel in de verte klinkt hun spel dwars door de dubbel beglaasde ramen tot je kamer door. Je draait je gehoorapparaat op vol volume omdat je ondanks je eigen stramme benen blij wordt van hun spel. In de spiegel kijkt een bebrilde oude van dagen je aan die jij nooit gekend hebt en ook voor geen goud op de wereld wilt herkennen. Je eigen kinderen en kleinkinderen  herken je eigenlijk ook niet meer en de wereld is een plek vol leed waar ouderen jammeren en klagen. Hun stemmen klinken des nachts over de gangen van het verpleeghuis.

Heel ver weg spelen kinderen en wijzen naar de plek waar jij je rust zegt te hebben gevonden. In de hemel hangt een spiegel waarin je eindelijk jezelf hervonden hebt. Je hinkel opnieuw over straten, maar ditmaal van goud. Eindelijk thuis, eindelijk terug in de speeltuin, eindelijk voor altijd jong....

Hoop


Vanmorgen vroeg aan het werk. Was rond de klok van zes uur al bezig met gereedschap te keuren. Om precies halfacht ging de telefoon
en was Paula aan de lijn. Dan schrik je en verwacht woorden die je niet echt blij maken.
Ik haalde diep adem en hoorde aan waarvoor ze mij opbelde. Schoonpa was vanmorgen uit zijn vreemde toestand ontwaakt en liep over de gang op zoek naar een toilet. Hij was niet meer incontinent, was gewoon aanspreekbaar als voorheen (gisteren was er geen enkel contact mogelijk) en vroeg wanneer hij terug naar het tehuis kon?
Dan valt je mond open van verbazing en kan je enkel blij zijn. We hopen dat hij nog een mooie tijd van waardig leven mag krijgen. We weten niet welke kant het nu op zal gaan. Toch weer in de lift of een tijdelijke opleving? We durven het niet te zeggen maar er is een vonkje hoop.

Iedereen heel erg bedankt voor het gebed....

woensdag 10 april 2013

Insult


Paula’s vader opnieuw ziek. Toen we er aankwamen bleek de verpleging op de afdeling van huize bloemendaal
zeer actief en attent. We hadden al opgemerkt dat het nogal wisselt wie er dienst hebben. Afgelopen zondag werkten er twee Surinaamse dames die ook zo onwijs lief en goed waren.

We kwamen gelijk met de ziekenauto aan en gingen met de brancard mee omhoog. Natuurlijk gaf de lift aan dat 5 mensen en een brancard te zwaar was dus ik liep de 8 trappen op naar boven en ontdekte dat die 99 kilo nog altijd te veel van het goede is, maar dat is van later zorg.

Paula’s vader is in de zorgzame handen van de broeders meegenomen naar het groene hart ziekenhuis.

Geluiden die ik opving klonken als: uitgedroogd, Insuline consult, herseninsult, bloeddruk van 200 over 100.
Paula is nu terug naar het ziekenhuis om samen met haar moeder en broer verder te ondersteunen waar nodig.

Gebed is heel erg nodig.
Alvast bedankt…

maandag 8 april 2013

Hoe zien mensen dat we bij Jezus horen?


Naar aanleiding van wat Esther schreef in het vorige logje deze gebeurtenis. Ik heb voor jaren de jeugd gedaan op
zondagmorgen van de tieners tot de meer jongere kinderen. Op een morgen legde ik de vraag voor aan de groep in de leeftijd van zeven jaar. “Hoe kunnen anderen aan ons zien dat we bij Jezus horen?”
Meteen gingen vingers de lucht in en ik wil jullie de antwoorden niet onthouden.

Je kan aan ons zien dat we bij Jezus horen omdat:
Je een baard laat staan.
Je een hoedje draagt op zondag
Je een vis op je auto hebt geplakt
Je een armbandje met WWJD om je pols hebt
Je van orgelmuziek houdt
Je een bijbel bij je hebt
Je bidt voor het eten
Je naar de kerk gaat
Je een oorbel draagt met een kruisje
Je niet naar het naaktstrand gaat
Je niet vies doet
Je niet schelt op mensen
Je blij bent
Je kinderen niet slaat
Je op een christelijke school gaat
En bovenal: je een “heiliggeit” hebt.
Die laatste is wit en heeeel lief.

Ik moet toch die bijbel nog eens nalezen want ik heb het vermoeden dat ik veel over het hoofd heb gezien!

zondag 7 april 2013

Hom nog kuit


Vanmorgen een fijne dienst mogen beleven in de Sintjan gemeente. Het weer is minder koud en dus is het minder bibberig om twee
uur in een onverwarmde oude kerk te zitten. Ik sprak een tijd geleden met een voorganger die mij uit de doeken deed dat wij (de hervormden) de liefde opbrachten om ook de katholieken als christenen te zien.
Dat was misschien mooi van hem. Maar toen ik vanmorgen in de oude Sint-Janskerk zat, overviel mij wel de gedachte dat wij eerst de katholieken uit hun kerk hebben geknuppeld en deze vervolgens gejat, daarna in hun wijwaterbakjes hebben gewaterd, de beelden tot pulp hebben geslagen en de paus de zegen na hebben gegeven alvorens zover te komen, wat op zijn minst stof tot nadenken geeft.

Wat opviel naast een goede preek was gezang 82 uit het liedboek van kerken wat besluit met de woorden:  Zijn woorden zijn als honing en Zijn naam is als een vis.
Toen ene Truud Mesdag-Schuurman deze woorden opschreef was hij wel erg creatief. Bedoel dat Zijn naam is als een vis naar de ichthus zou verwijzen, maar mij moet van het hart dat een naam als een vis wel een beetje stinkt naar inlegkunde.
Als ik daar het spreekwoord: de vis begint te stinken bij de kop naast plaats, verwordt zo’n zin tot een bron van misverstanden….

zaterdag 6 april 2013

"Lief oud vrouwtje"


Vindt u het ook zo lastig om iemand te troosten die niet gelooft? Ik bedoel, iemand die zijn hoop heeft gezet op een leven
na dit tijdelijke bestaan, is te troosten met deze hoop. Maar iemand die nergens aan doet en je zit aan diens bed, wat zeg je dan? “Er is hoop?” “Er is geen hoop?” Natuurlijk weet geen mens wat in het binnenste speelt van de mens, alleen God weet dat!
Je zou die zieke mens vaak zo graag iets ter bemoediging geven, een woord van houvast.
Ooit sprak ik met een oude vrouw in het ziekenhuis over de Here Jezus. Ik verwachtte dat ze mij huilend in de armen zou vallen, want dat lees je zo vaak in de christelijke charismatische boeken die ik graag las.
Niet was minder waar. Als door een wesp gestoken begon de oude dame uit haar bed te komen en wilde mij afranselen met haar in het verband zittende armen.
Ze had een soort huidziekte en haar halve lichaam zat in het verband. Als een ware mummie kwam ze mij achterna en wierp de ene vloek na de ander naar mijn hoofd. Zelfs de verpleging kwam er aan te pas en ik maakte met de staart tussen mijn benen dat ik weg kwam.
Het was toch niet zo’n lief oud vrouwtje als ik gedacht had.
Het brengen van het goede nieuws wordt niet altijd in dank afgenomen ondanks wat er in veel christelijke boekjes staat. 

donderdag 4 april 2013

Dag mama.


Het is een vreemde gewaarwording als je  je dementerende moeder op bed eten voert. In gedachten ga je terug naar de dagen
dat zij jou voerde en dat jij degene was die gulzig het voedsel opat wat je in de mond werd gestopt. Ik keek naar haar mond en vroeg mij af hoe vaak ze mij er als kind mee gekust had? Ze keek naar mij op bij elke lepel appelmoes die ik haar voorhield. Even leken haar ogen op te lichten en een zelfde herinnering voor haar geestesoog aanwezig. Even leek het of ze besefte dat ik nu de “moeder” was en zij het kind.
Je mag dan een grote sterke vent zijn, maar dat doet je wat. Je beseft hoe kwetsbaar het leven is en soms lijkt het op de misselijk makende grap van een reus. Een nachtmerrie waaruit je slechts moet ontwaken om Goddankende te beseffen dat het slechts een nare droom was. Maar net als in een echte nachtmerrie kan je de deur naar het ontwaken niet vinden. Hoe je ook tast en zoekt, er blijkt geen deur te zijn. Of toch? Plotseling hoor ik de woorden van de Zoon van God die zegt:”Ik ben de deur.” Dan besef ik dat het leven geen speeltuin betreft. Eerder een doolhof waar we enkel door een helpende hand aan kunnen ontsnappen…

woensdag 3 april 2013

Fouten in de bijbel


Ik ontmoette een jongeman die een opleiding theologie begonnen was en op mijn woorden dat ik de bijbel als het zuivere
woord van God zag, begon te glimlachen.
Zijn lach maakte dat er een paar haartjes overeind gingen staan ter hoogte van mijn nek en zijn woorden bevestigden waarom. Of ik niet wist dat de bijbel vol fouten stond? Wat leren ze die jongens in onze tijd op de theologische opleiding vroeg ik mij af?
“Neem nou bijvoorbeeld de haas die in het rijtje verboden dieren staat in lev 11, voor de joden een onrein dier omdat hij zijn voedsel herkauwt en dan het gedoe met hoeven/poten we kennen de teksten wel.” Aldus deze jongeman. Hij hernam met de vraag of ik we eens een haas zijn voedsel had zien herkauwen en keerde verzekerd van zijn behaalde succes zich van mij af, want iedereen weet dat een haas niet herkauwt. Een duidelijke fout in de bijbel volgens hem.

Maar ik tikte hem weer op de schouders en wees hem op zijn gebrekkige kennis van de natuur want wat blijkt: Hazen scheiden naast gewone uitwerpselen zachte vormloze bolletjes uit die essentiële vitaminen bevatten. Deze vreemde bolletjes ontstaan in de blinde darm. Daar worden vitaminen in tot stand gebracht die zonder deze voorvertering niet opgenomen kunnen worden door het hazenlichaam.
Om kort te gaan, laten we voorzichtig zijn met de gedachte dat de bijbel stomme fouten bevat, of nog liever, laat deze gedachte in het geheel niet toe, want uiteindelijk bleek de haas toch een herkauwer als hij deze bolletjes direct na het uitscheiden weet opeet en dus voor de tweede maal zijn voedsel kauwt.
De theoloog haalde zijn schouders op en liep van mij weg. 
Ik houd mijn hart vast als hij ooit dominee zal worden…

dinsdag 2 april 2013

Koude maaltijd in verpleeghuis Gouwestein


Even naar verpleeghuis Gouwestein bij mijn moeder op bezoek. Het is bijna twee uur en moeder ligt op bed met het eten onaangeroerd
en koud op het daarvoor bestemde plankje. Ma is ontroerd want wil wel eten maar kan het zelf niet. Van binnen word ik weer bevestigd dat de zorg rammelt als het gebit van aan honderd jarige. Ik voer ma zelf de vla en de appelmoes. Het gemalen vlees dat eruit ziet als een koeienvlaai is steenkoud. De aardappelpuree idem en de groente ook. Dan komt de verpleging en ik bedank haar voor de goede zorg. “Oh dat heeft de stagiaire gedaan,” zeg ze. Altijd makkelijk om dit soort zaken af te kunnen schuiven. Ik denk:”zout op mens!”
1000maal excuses, ja hoor gooi maar in mijn pet.
Ik trek een blik cornedbeef open en ma eet het bijna geheel op. “Lekker,” zegt ze tussen de happen door. Hoezo uw moeder moet gemalen voedsel? Ja als je een mens plat in bed voert (als het al gebeurt) verslikt men zich. Zet haar dan even rechtop! Maar dat is blijkbaar teveel gevraagd. Ik geef ma nog vier repen mars toe die ze ook allemaal wegmaalt. Top die hedendaagse verzorging. Je zal er maar van afhankelijk zijn!
Soms ben ik diep van binnen zo teleurgesteld na alles wat ik de laatste maanden heb gezien in de zogenaamde verzorgingstehuizen dat ik wel kan janken….

maandag 1 april 2013

Je seksleven en Hij leeft


Nou ja, dat klinkt wel erg vreemd maar deze tittel word geboren als ik langs de kraampjes loop op een zekere christelijke meeting.
Erachter vrouwen die mij smekend aankijken of ik toch aub maar even blijf staan aan hun kraampje zodat ik de geheimen van het te verkrijgen aldaar tot mij kan nemen.

Huwelijkscursussen, hoe de gaven van Gods Geest te ontvangen, cursussen om de beschadigde emoties te herstellen (in de Geest), cursussen om meer verdieping in mijn geloofsleven te ervaren of alleen maar om gelukkig te worden en dat alles in Jezus naam.

Ik kijk de dames aan en vind ze er niet gelukkiger uitzien dan ikzelf. Misschien vergis ik mij. Een kraampje over het huwelijk heeft een kalende man gevangen en twee dames hebben hem in de klem en ik hoor als ik langsloop:”Maar bidden jullie dan ook samen?”
Terwijl ik langzaam verderslof vang ik nog net flarden op van woorden die klinken als:’En heb je Jezus ook in je seksleven betrokken?”
Dat laatste moet ik toch zeker verkeerd verstaan hebben Heer. Het zal toch geen nieuwe stroming zijn! Aub Heer geen condooms met “Er is hoop” erop! Dan overleef ik niet! Dan maar geen seks...