zondag 31 maart 2013

Is de hedendaagse Jezus nog wel de ware Jezus?


Komt tot Jezus en Hij zal je maken. Hij zal je bevrijden. Hij zal je innerlijk herstellen. Hij zal je maken tot wie je werkelijk bent!
Hij zal je gaven geven om mee te werken. Een lichaam dat blaakt van gezondheid. Hij zal je omarmen met Zijn liefde. Hij schenkt je het eeuwige leven en overvloed.
Kom tot Hem die je een huis in de hemel aan het bereiden is. Hij zal je alles geven om gelukkig te zijn.
Om een geslaagd mens te worden.
Hoe groot je noden ook zijn, Hij wil er voor je zijn.
Kom tot het wonder van het evangelie.
Het gaat om jou. Hij heeft jou op het oog. Hij wil er voor je zijn en je uit de put halen. Hij staat de hele dag voor je klaar. Waar wacht je nog op?

Zomaar wat termen die ik in de loop van mijn christen zijn voorbij heb horen komen.
In zekere zin bijbels te noemen maar ergens wringt het.
Waar is de Jezus gebleven die ons oproept tot bekering?
Tot verootmoediging? Tot berouw?
Waar is de Jezus gebleven die toornig was over onze schijnheiligheid? Waar is Hij die riep:”indien gij u niet bekeerd zult gij verloren gaan?”
Ik ben zo bang dat er in veel samenkomsten een geheel andere Jezus word gepredikt. Jezus zelf waarschuwde ons voor de komst van valse Messiassen. Hebben we er zo zoetjes aan niet zelf ook een valse van gemaakt?

zaterdag 30 maart 2013

Schijnheilig


Soms krijg ik het verwijt van zekere mensen dat ik dingen die fout gaan in de kerk of het algemene christelijk leven, openbaar in plaats van ze te bedekken.
Men verwijt me dan, met zure mond dat je als schrijver/weblogger enkel over zaken moet schrijven die posities zijn. Al het andere brengt schade aan Gods koninkrijk, zo is de gedachte.
Ik ben van mening dat niets menselijks ons christenen vreemd is en dat wij er juist goed aan doen openheid te geven als het gaat om ons falen. We zijn namelijk niet beter of heiliger dan de niet christenen, we zijn slechts vergeven zondaars.
Ik voor mij meen dat de drempel voor niet christenen als ze zien hoe ook wij dagelijks falen, enkel lager wordt om tot dezelfde Heer te gaan als jij en ik gaan.
Ik meen dat wij niet alleen onze mooie kant moeten willen laten zien, maar juist ons falen.
Het is daarom dat de bijbel vol verhalen staat over mensen die er een zooitje van maakten.
Overspel, moord, hoererij, leugens, onrecht, vloekers en veel meer. De bijbel is geen boek dat dingen bedekt, maar die blootlegt tot op het merg. Het is geen boek van mensen die het zo geweldig doen, maar een boek vol zondaars waarvan God laat zien dat Hij ondanks alles vreselijk van hen houdt.
Wil ik daarmee zeggen dat wij dus alles maar moeten openbaren aan de wereld? Neen zeker niet! Er zijn zaken die we veel beter met rust kunnen laten. Maar in de meeste gevallen is het veel te kort door de bocht als mensen menen dat wij kinderen Gods de schijn van het heil in ons leven hoog moeten zien te houden. Zoiets noemen wij in de volksmond terecht: schijnheilig…

vrijdag 29 maart 2013

Pa waarom ben je zo

Diep van binnen ontspruit een gedachte die plotseling glashelder voor mijn ogen staat. Ik hoopte op een paar “normale” maanden alvorens hij sterven gaat. Een korte tijd waaruit troost te putten was en die al de pijn uit het verleden zou verzachten.
Het is ijdelheid, ik besef dat nu. Pa is zoals hij is en blijkt niet in staat zijn leven en houding te wijzigen. Bij leven heeft hij veel pijn veroorzaakt en ook bij sterven zal hij de vraag naar waarom hij zo was met zich meenemen. Die tijd zal spoedig komen en hoe wreed het ook mag klinken, diep van binnen verlang ik naar rust. Ik kijk uit naar een leven waarin je niet meer bij elk telefoontje behoeft te schrikken van: wat nu weer? Weer iemand aan de telefoon die je kleineert en roept dat je een schoft bent die zijn vader in de steek laat. Weer een verpleegkundige die zegt:"Spreek ik met de zoon van meneer de Mooij? Uw vader is ziek en vraagt naar u," terwijl in haar stem de verstikte emotie doorklinkt waaronder een vliesdun laagje beschaving de woorden:"Vuile klootzak, kijk naar je lieve vader om" schuilgaan maar net niet aan de oppervlakte komen. Weer iemand van de thuiszorg die fluistert:"hij huilt en vraagt naar je." Pa danst op het toneel met in zijn lange onderbroek een fles jenever en brult:" De 200e act. "Het doek gaat omhoog, ik kom op en zeg:"ha pa hoe is het nou?" "Fout roept hij, donder maar weer op. Opnieuw..."

Ik heb na een nachtje erover te hebben kunnen slapen voorlopig gekozen om de aandacht naar Paula’s vader te laten gaan. Laat mijn eigen vader maar gaarkoken in zijn eigen soepje. Het klinkt misschien hard, maar het is niet mijn maar zijn eigen keus... Ik speel niet langer mee in de soap van zijn bestaan. Niet om hem te laten stikken, maar om mijzelf te laten ademen. Niet om hem te laten sterven, maar om mijzelf te laten leven...

donderdag 28 maart 2013

Dag "pa"

Ik stond voor de spiegel en een man van 52 jaar keek mij vanuit het kwikzilver aan. Hij vroeg zich af wat in hemelsnaam wijsheid was? Oké je vergeeft je vader opnieuw dat spreek vanzelf. Maar wat schiet ik er mee op om weer
naar hem toe te gaan? Weer binnen te worden gehaald als de goed heiligman en een korte tijd later als de duivel weer te worden weggetrapt? Is er een grens aan wat je mag geven? Een stadia waarin je terugkijkend op alles wat achter je ligt, je moet beseffen dat je op iets hoopt dat nimmer komen zal? Iemand kan zeggen dat de beste weg is om er heen te gaan en niets te verwachten.
Veilig is dat wel maar ergens ook een beetje laf. Die houding van: ik ben er wel, maar het laat mij koud wat hij zal zeggen en hoe lang het zal duren voor ik weer op moet rotten.
In mijn hoofd tollen gedachten en herinneringen die zich in die 52 jaar hebben opgestapeld over elkander. Uit dit alles is gebleken dat al mijn inzet altijd tegen mij gewerkt heeft. Pa heeft altijd zijn zin gekregen en wordt het nu niet eens de hoogste tijd dat hij het ditmaal niet krijgt.
Dat hij leert zien dat zijn gedrag consequenties heeft?
Wordt het niet eens tijd dat ik kies voor mijzelf?
Wordt het niet eens tijd om los te laten?
Wordt het niet eens tijd om de hoop die 52 jaar lang vertrapt wordt door de man die een vader zou moeten zijn maar zich gedraagt als een verwende kleuter, te laten varen?
Opnieuw twijfel ik....

De Majoor en Herman zijn niet meer hier, blijft een gemis...

Pa belt ons uit bed


Pa belt weer op om voor zevenen in de morgen. Of Peter er is? Paula slaapt nog want het betreft haar vrije dag en schrikt erg van het vroege telefoontje. “Is er iets aan de hand dan?” ‘Neen dat niet gewoon of ik er ben?’
Ikzelf was om kwart over vijf al op en voor zessen naar mijn werk gegaan en hoorde pas later van Paula over dit.
Ik merk dat zij er moeilijker mee om weet te gaan. Ik snap dat want het is niet eigen.
Toen hij vanmiddag opbelde kwam het eerst verwijt reeds van zijn lippen dat klonk als:”En je vrouw smijt steeds de hoorn erop als ik bel.” Waar wel iets in zit omdat ik het haar zelf heb aanbevolen. Ik mag het haar niet aandoen met die lastige  klierende vader van mij op te zadelen, als ik er niet ben. "Met je opa,"had hij met hese stem gezegd.

Ik bid ervoor hoe nu verder en het lijkt mij wijs om niet halsoverkop naar pa toe te gaan. Ik meen dat hij wel de consequenties van zijn vreselijk irritante gedrag onder ogen moet leren zien en dat hij er niets van leert als ik morgen weer met een stuk leverworst op de stoep sta.
Heb derhalve besloten om hem nog een of twee weken niet te bezoeken. Dit mag vreemd klinken maar ik heb naast en lastige vader ook nog een goed huwelijk dat ik koester en bescherm.. 

woensdag 27 maart 2013

Gaat er van de kerk nog wel een wervende kracht uit?


Ik herinner mij mijn eigen kindsjaren en jeugd en hoewel
er elke zondag mensen ter kerke gingen, zei dat mij in het geheel niets. Ze wekten mijn nieuwsgierigheid niet echt op. Wat men daar in de kerk deed, was een vraag die niet eens in mij opkwam. Iemand kan zich afvragen hoe dat komt? Heeft het te maken met dat wij een redelijk gesloten front vormen zonder het zelf te beseffen? Bestaat er dan zoiets als een hoge kerkmuur een blijkbaar niet te nemen drempel om zomaar eens een kerk binnen te lopen op zondagmorgen of aan te sluiten bij de ter kerke gaande stoet? Ik meen van wel! We sluiten ons op binnen vier of meer muren, sluiten de deuren die even tevoren nog openstonden en beleven ons geloof in alle geborgenheid of misschien wel verborgenheid.
Moet de kerk niet meer naar buiten treden en van mijn part eens een aantal maal per jaar openluchtsamenkomsten of doopdiensten houden?
Hoe jij je geloof in het klein uitoefent wil ik het nu even niet over hebben. De hamvraag is hoe wij het in het groot beleven en of we ons niet te veel naar binnen hebben gekeerd?

Pa belt op


Ik mag weer langskomen. Na bijna drie maanden van “radiostilte” belt hij of ik weer eens wil langskomen.
Inmiddels heeft hij mijn zusjes zover dat ze met redelijke maagkrampen een (tijdelijk) puntje hebben gezet achter de wekelijkse bezoekjes. Ik begrijp hen en heb ze ook zelf gesteund in hun beslissing om niet meer te gaan.
Zoiets vreet aan je. Pa weet als een meester je te treffen op pijnlijke plaatsen en neemt zonder iets terug te geven.
Dat klinkt hard maar zulke mensen bestaan. Het wordt pas lastig als het je vader betreft.
Wat doe ik nou is de vraag die dan opkomt?

Omdat God mij elke dag weer vergeeft en elke keer opnieuw mij een schone lei aanbiedt, kan en wil ik niet anders dan de man die mij zoveel pijn heeft gedaan ook met open armen ontvangen. Daarbij besef ik dat er lelijke adders onder het gras zitten.
Want natuurlijk belt pa met een bijoogmerk en moet hij iets gedaan krijgen. Hij moet naar het ziekenhuis of zit met een ander probleem waar hij mij voor nodig heeft.
Zo was het altijd, zo zal het ook nu zijn. Ergens lijkt de hele situatie met mijn vader, ondanks de verschillen, op onze relatie met de hemelse Vader. Ik faal, elke dag. Ik doe Hem pijn, elke dag. Ik neem Hem niet serieus genoeg, elke dag. Ik ben een falend mens, elke dag en Hij....Hij vergeeft me van harte.
Hoe kan ik dan anders dan ook mijn eigen vader elke dag opnieuw te vergeven datgene wat hij mij aan doet?

Als enige kanttekening moet ik wel vermelden dat geen mens zover moet gaan, dat hij zichzelf stuk maakt in een situatie als deze. Ook ik heb mijn verantwoording naar mijn vrouw, vrienden en mensen die mij liefhebben en mag niet zover gaan dat zij en ik zelf eronder lijden. Dacht ik….

maandag 25 maart 2013

Echte zusters en broeders

Ondanks dat ik meen dat de zorg in Nederland nog altijd vrij goed is, moet mij van het hart dat de maat gestaag neerwaarts wordt bijgesteld.
Ik heb zowel bij mijn schoonvader, als bij mijn eigen moeder geconstateerd dat er weinigen zijn die in de verpleeghuizen vanuit hun hart werken.
Voor velen is het een baan als elk ander en dat zou het eigenlijk niet moeten zijn, me dunkt.
De termen: zuster of broeder komen uit het tijdperk dat de basis om in de zorg te gaan werken nog zijn wortels had in het christelijk geloof.
Wellicht is het ontbreken van die basis waardoor ik op lijk te merken dat de zorg niet meer is wat hij ooit was. Alles wat wij vanuit ons hart doen, doen wij in zekere zin ook uit liefde tot de Schepper en Zijn schepsel. Het is datgene waar het misschien wel mank gaat in de zorg. Misschien vergis ik mij, maar wat ik tot nog aan toe heb mogen zien bij mijn schoonvader en eigen moeder, raak ik niet echt van onder de indruk. Ik noem enkel het gebit van mijn moeder dat nooit of te nimmer door de “zusters” schoon wordt gemaakt. Waar is de tijd gebleven dat het kleine beetje extra automatisch gegeven werd? Onnodig te vermelden dat er onder de zusters heus echte lieverds zitten, maar je moet ze steeds vaker zoeken met een lampje... 

zondag 24 maart 2013

Weg met zwaar of licht...


Vandaag toch maar naar de Pauluskerk omdat daar in schril contrast met de Sint-Janskerk de kachel wel lekker brandt. Er deden twee meisjes belijdenis en ik genoot van de dienst. Oké ik blijf erbij dat de volwassendoop bijbels is en wil er niets aan afdoen. Toch zag ik in hun ogen de oprechtheid schitteren van deze vorm waarbij ze “ja” zeiden tegen Jezus. Weet je, ik heb zo het idee dat de vorm waarin wij onze overgave gieten niet zo heel erg van belang is. Het is de oprechtheid van onze keus om de Meester te volgen die de doorslag geeft.
Het is ook daarom dat Jezus zonder dat er een waterdoop in welke vorm ook aan te pas kwam, “Ja” tegen de misdadiger aan het Kruis naast Hem kon zeggen.
Jezus zoekt niet naar vormen maar naar oprechtheid.
Het was deze oprechtheid die mij tegemoet kwam in al haar heerlijkheid toen ik de twee meisjes zag neerknielen en ik besefte dat Jezus groter is dan al onze vormen bij elkaar. Hij neemt ons als we zijn.
Zullen wij dat ook leren doen bij elkaar. Ook al zijn er verschillen in doop of belijdenis? Dat we elkaar in Christus aanvaarden als kinderen Gods. Weg met kreten als:”Zwaar, licht of heel licht.” Dat zijn slechts menselijke maatstaven die enkel het gevoel van ijdelheid voeden…

zaterdag 23 maart 2013

De verwarring


Ik stuit regelmatig op een denken dat uitgaat van de gedachte dat alles wat ons overkomt uit Gods hand tot ons komt.
Een logische gedachte als wij er vanuit gaan dat God alles bestuurt maar is dat ook zo?
Is het Gods hand die u ziek maakt?
Die het kindje in de baarmoeder laat sterven?
Welke u treft bij tegenslag in het leven?
Die al het lijden over ons brengt?

Onnodig te melden dat er in de bijbel teksten te vinden zijn, waarin we wellicht enige grond vinden voor deze gedachten. Maar is daarmee dan alles gezegd?
Voor mij meen ik dat als we naar de Here Jezus kijken, wij een redelijk beeld krijgen van hoe God is.
Bracht Hij lijden of verlossing van lijden?
Maakte Hij mensen ziek of genas Hij hen juist?

Ik meen dat God het lijden in uw leven altijd zal ombuigen om er godsvrucht uit te laten ontspruiten.
Maar laten we nu wel oppassen om de gedachte wortel te laten schieten dat lijden altijd uit Gods hand tot ons komt.

Zo ontstaan de vreemde kreten die ik wel hoor en klinken als:”God maakte mij ziek omdat ik iets moest leren.
God liet mijn kindje sterven om mij iets duidelijk te maken.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik God zo niet echt ken. Het ligt in mijn beleving als het om lijden gaat vaak wat gecompliceerder dan de optelsom van God en Zijn wil tezamen. Ik denk dat het veel moeilijker is om de gedachte toe te laten dat ons soms dingen overkomen omdat we nou eenmaal in een gebroken wereld leven. Toch vind ik die gedachte minder provocerend dan alles wat ons overkomt in Gods schoenen te schuiven.
Er bestaat namelijk ook zoiets als het kwaad, de duivel en een leger aan demonische invloeden die als brullende leeuwen rondgaan. Laten we dus voorzichtig zijn om het lijden altijd als zijnde van God komende te zien. Hij weet er wel van, maar of Hij altijd de aanstuurder is, blijft de vraag….

vrijdag 22 maart 2013

Valse leer


Vroeger werd mij geleerd dat ik de Heilige Geest moest zoeken. Naar Hem moest tasten en een relatie met Hem moest aanknopen, wat dat ook mocht betekenen?
Veel dikke boeken zijn geschreven die ons oproepen de Heilige Geest een centrale plaats te geven in ons geestelijk leven.

Hoewel de bijbel ons op tal van plaatsen leert dat de Heilige Geest ons zal onderwijzen en alles van het geloof te binnen zal brengen, zal de Geest Gods immer Jezus centraal stellen. Daarom zijn boeken als: good morning holy spirit van meneer Benny hinn een volkomen valse leer. Ze ontnemen ons het zicht om wie het werkelijk gaat.
De bijbel leert ons dat de Heilige Geest niet over Zichzelf zal spreken of Zichzelf centraal zal stellen in het geloof, maar dat Hij ons altijd op Jezus zal wijzen en Zijn volbrachte werk op Golgota.
Laten wij ons derhalve niet op een dwaalspoor laten brengen maar in alle rust Jezus voetspoor volgen.

donderdag 21 maart 2013

Aftreksels en andere dogma’s


Ik raakte in gesprek met iemand die vond dat de catechismus een zuivere weergave vormden van Gods bedoelingen. “Bijbelvast en Bijbelzuiver.” Zo noemde hij het.

Nou wil ik niemand beledigen maar ik lees nergens in Gods woord dat de bijbel nog een aanvulling zou krijgen die gelijkwaardige zeggenschap heeft met de heilige schrift. Sterker nog, er staat dat wie aan het boek der boeken toevoegt streng gestraft zal worden. Ik weet niet of wij dit zo moeten interpreteren, maar wat ik wel weet is dat ik te vaak hoor zeggen:”Lees de catechismus maar eens na.” Daar zit de pijn. Voor mij is de Heidelbergse catechismus niet meer dan een poging van de mens om in een aantal regels Gods bedoelingen samen te vatten. Onnodig dat dit, ondanks de goede bedoelingen, van een geheel andere orde is dan de bijbel zelf.
De bijbel is gezaghebbend en dat is de catechismus zeker niet. Laten we dat wel voor ogen houden, opdat de grond voor onze eenheid slechts gevonden wordt in het vleesgeworden Woord en niet in de vleesgeworden catechismus, wat op zijn best een uitleg van mensen is. Toe, laten we er ook niet meer van maken want het doet zo af aan de waardigheid van de bijbel Gods woord....

dinsdag 19 maart 2013

Valse schaamte


Dus ik moest vanmorgen weer naar de huisarts om een bekertje met lauwe plas in te leveren. Nou weet ik niet hoe dat andere mannen afgaat, maar ik zag er tegenop. Voor hetzelfde zit de wachtkamer vol met jonge meiden en daar sta ik dan met mijn lauwe potje. Het viel mee, er zat een oude vrouw zonder tanden en een arabier die de duivelsverzen las. De dame achter de balie nam het mee naar achter en ik schaamde mij natuurlijk weer dood. Ze begon erin te roeren en riep:"Het is in orde hoor meneer de Mooij." Zo snel mogelijk weer naar buiten dus...Eenmaal op straat voelde ik mij weer een stuk dapperder en kon de wereld aan. Ben voor de zekerheid maar drie potten Cranberry wezen kopen om een toekomstige blaasontsteking voortijdig de kop in te drukken.
Het zal allemaal wel aan mij liggen, maar er zit toch een soort schaamte op om met je plasje te koop te lopen...
Ma in het verpleeghuis in bed. "En kom je nog wel eens bij je vader?" Ja ma we zetten dan alle twee een ribfluwelen hoed op en drinken een borreltje. Ma heeft er lol om. Dat is wat er rest, samen lachen....

Het afleggen van een eed


Het is weer hot want straks krijgen we een nieuwe (aardse met nadruk) koning en dan is het zo het gebruik dat de kamerleden de eed van trouw zweren.
De eed komen we op meer plaatsen tegen, ik noem enkel binnen de rechtszaal waar ook nog de eed gezworen wordt.
Vreemd dat Nederland wat, naar je aan mag nemen, de grondwetten toch (deels) funderen op het christelijk geloof, het afleggen van de eed als positief, ja soms zelfs als een must heeft aanvaard.
Leert de bijbel niet dat het zweren van een eed eigenlijk uit den boze is en dat ons ja, ja moet zijn en ons neen, neen en dat alles wat daarbovenuit gaat (de eed in dit geval) is uit de boze.

maandag 18 maart 2013

Waar moet een homoseksueel mens heen met zijn zonden?


Omdat iemand het ter sprake bracht op een ander logje even wat aandacht voor deze afwijking.
Ik besef dat niet iedereen mij het woord “afwijking” in dank zal afnemen omdat men ons maar wat graag wil doen geloven dat er met iemand die homoseksuele gevoelens heeft niets mis is. Maar dat is je kop in het mulle zand steken omdat als iedereen homoseksueel zou zijn, het mensdom binnen een generatie uit zou zijn gestorven.
Genoeg pittige bijbelteksten te vinden om mensen die zo zijn, neer te knuppelen. Er is zoveel over te zeggen en het wijst zo lekker van je af op het moment dat men het heeft over “die mensen”.
Die kant wil ik niet op. Ik heb namelijk genoeg aan mijn eigen afwijkingen, zonden en zwakheden en wens niet te wijzen naar deze mensen.
Wat ik wel wil is de vraag voorleggen of de Here Jezus ook voor de homoseksuele medemens is gestorven of dat Zijn offer alleen de heteroseksuele mens betreft? Ik proef namelijk dat er een denken bestaat dat de homoseksueel wel in de kerk mag komen, maar lid worden of nog (erger?) belijdend lid, neen, dat is voor zulk een mensen ondenkbaar. Is dit wel helemaal eerlijk? 

zondag 17 maart 2013

Heer schenk ons...


Vanmorgen werd in de preek duidelijk dat God bij ons in al de dagen van ons leven.
Een basisgedachte die ik vanaf het moment dat ik Hem mocht leren kennen voor mij zo klaar als een klontje is.
God is niet ver weg, Hij woont in uw binnenste. Dat wil zeggen als wij ons hart voor Hem openen.

Moet mij van het hart dat ik mij immer verbaast heb over liederen waarin men vraagt of Hij ons nabij wil zijn. Liederen waarin wij vragen om een aanraking.
Ja zelfs gebeden of Hij met Zijn Geest neer wil dalen alsof God nog altijd ver weg is. Alsof Hij met respect, ergens tegen het plafond van de kerk zweeft en neer moet zien te dalen op Zijn schepsel mens.

Ik heb zo de indruk dat God u en mij in Christus met alle hemelse zegen begiftigd heeft om een leven te leven naar Zijn wil.
Ondanks dat hoor ik nog altijd de echo van de tijd dat ik in de Pinkstergemeente was en men zondag aan zondag het gebed:”Heer dek ons onder Uw bloed,” op hoorde zeggen.
Een bedenkelijke zaak meen ik. Dan heb ik meer op met wat men vanmorgen leerde namelijk: Hij heeft ons bedekt onder Zijn bloed of eigenlijk nog beter, Hij waste ons.... Hij is niet ergens in de Hemel ver weg en Hij raakt en spoort ons dagelijks aan vanuit de ware tabernakel waar Hij door Jezus offer inwoning heeft genomen, namelijk ons eigen hart…

zaterdag 16 maart 2013

Dag mama


Ma lag in bed en haar haren zagen er uit als een reusachtige suikerspin. Ze staarde naar haar televisie maar had het idee dat niets van wat ze zag echt tot haar doordrong. In haar ene goede hand de afstandbediening tot haar wereld geklemd. “Hoi ma!” Ik maakte een maf dansje en ma gierde het uit van de lach. “En is je vrouw nu weer aan het werk?”
“Ja ma die is aan het werk.”
“En ben je op de fiets gekomen?”
“Ja op de fiets door de sneeuw!”
“En ga je nog wel eens naar de kerk?”
“Ja ma elke zondag.” Ik zing:”Halleluja!”
Ma gilde het uit van de pret.
“Waarom ben ik toch bij je vader weggegaan?”
“Misschien omdat hij lastig was ma!”

Op de televisie stond een kookprogramma aan.
“Is het een leuk programma, vroeg ik.?”
“Ik weet niet wat het is,” mompelde ma.
“En is je vrouw nu weer aan het werk?”
“Ja ma die werkt nu.”
“En ben je op de fiets gekomen?”
“Ja ma door de sneeuw, kijk maar het valt nu nog!”
“En ga je nog wel eens naar de kerk?”
Opnieuw zong ik:”Halleluja en ma gilde weer van de lach.
Dit is wat er rest van de vrouw die mij ooit ontving als kleine baby. Nog even en de laatste touwtjes glippen ons kinderen uit handen. Dan is er niets meer. 

vrijdag 15 maart 2013

Inschrijven


De Hervormde kerk wil ons inschrijven als belijdend lid. Daar zijn we blij mee omdat wij menen dat onze volwassendoop en de belijdenis die daaraan vooraf ging een heel bijbelse gang van zaken is. Het samen op weg gevoel wordt hierdoor wat ons betreft in ieder geval verstrekt en veel “kerken” kunnen wat dat betreft een voorbeeld nemen aan de houding van de Sintjans gemeente. Men stelt niet het sacrament maar de wezenlijke grond voor ons één zijn in Christus op de eerste plaats. Niet de verschillen in doop en belijdenis, maar de eenheid op grond van de overgave aan de Heer.
En hoe waar is dit! Op het moment van knielen voor de Meester (sprak een wijs mens ooit) zijn onze schouder even hoog. Volwassen of als kind gedoopt. Belijdenis gedaan hebbende op later leeftijd of tijdens de volwassendoop, het is als wij neerknielen niet meer van belang. Enkel het geloofsvertrouwen in Hem die al onze zonden droeg is wat overblijft. 

donderdag 14 maart 2013

Verplaats geen oude bijbelse grenzen


Een van de dingen die mij het allermeest tegen de haren instrijkt is het verleggen van grenzen. In de charismatische hoek waar ik de eerste 15 jaar van mijn christen zijn kerkte, had men daar nogal de gewoonte van.
Je wist als je de samenkomst bezocht nooit waar je echt aan toe was, altijd kwam er wel iets als een verrassing uit de lucht vallen. Ik heb het persoonlijk nodig om mij veilig te voelen als oude grenzen gekoesterd worden. Ten eerste de grenzen van Gods woord. Gij zult niet gaan boven hetgeen geschreven is (1 kor 4:6).
Het gekke is dat kinderen en zekere charismatische mensen deze overeenkomst tezamen hebben, dat ze beide gaarne de grens opzoeken. Hoe ver kunnen we gaan?
Kinderen worden aangetrokken door de verboden waterkant of de stoep aan de overkant van de straat. Volwassen christenen tot het ervaringsgeloof. Je moet vaak zoveel van deze mensen anders hoor je er niet bij.
Je moet in tongen spreken, met opgeheven handen bidden, profetieën hebben, dromen dromen en dit alles valt dan nog binnen de grens van de bijbel. Maar in onze eeuw komt men ook met geheel andere dingen die niet in de bijbel staan. Kan iemand mij vertellen waar het staat om te loeien of te brullen als een beest (in de geest?). Kan men mij de plek aanwijzen waar van de eerste gemeente werd gezegd dat zei bezweken in de geest en sidderend op de grond bleven liggen? Is er iemand die een bijbeltekst kan vinden over dat wij deze ervaringen moeten zoeken?

Ik voor mij kan mij niet veilig voelen bij een grens welke zich steeds verplaatst. 

Overstap


Oke de overstap is compleet. Ik zit nu dus bij KPN en hopen dat het soms 20 maal per dag uitvallen van de verbinding nu verleden tijd is. Was dus al zes maanden aan de gang en ik ben inmiddels 1200 maal naar de gang gelopen om het oude modem te resetten. Maar vooruit, misschien werkt het bij de kpn beter, we zullen zien.

Men dient rekening te houden dat mij oude Mailadres clintdemooij@versatel, niet meer werkt. Het hotmail account clintdemooijapenstaartjehotmail.com en het Gmail account peterdemooij777apenstaartjeGmail.com zijn wel actief gebleven.
Maak daar gebruik van aub.

Peter

woensdag 13 maart 2013

Een wit rookgordijn


Nu het gedoe over de keus van een nieuwe Paus in volle gang is en hij zelf over een naam mag gaan beslissen hoe hij wenst te worden aangesproken, krijg ik een gevoel van algehele verontwaardiging over mij.
Eigenlijk is er maar EEN die in staat is om een naam te kiezen die geheel en al aansluit bij wie wij zijn en dat is God zelf. Niet zo vreemd dus dat wij bij het betreden van de hemel een nieuwe naam krijgen op de steen die hij ons allen schenken zal.
De witte rook, de uitzinnige menigte en alle Roomse onzin om dit hele gebeuren heen, het lijkt mij zo afleiden van Hem om wie het werkelijk gaat.
Ik sprak laatst een moslim die zich bijna verslikte in zijn baard toen ik hem vertelde dat wij niets maar dan ook niets met de paus te maken hebben. “Maar jullie zijn toch christenen en jullie hoogste baas is toch de Paus?” Mompelde hij verontwaardigd. Ik kon praten als brugman hij geloofde mij niet dat de Paus enkel het katholieke geloof betreft en niet het christelijke.

Katholicisme versus Bijbel

60 dwalingen van de Rooms-katholieke Kerk
Alle Schriftaanhalingen zijn gebaseerd op de SV 1977 of  HSV. Vertaling, voetnoot en plaatjes door M.V.
Referenties naar de Engelse RKK-Catechismus 1997:

REDDING
DE RKK LEERT
DE BIJBEL LEERT
Rechtvaardiging is een transformatie van de ziel waarin de erfzonde is weggedaan en heiligmakende genade is ingegeven [1987-1995].
Rechtvaardiging is een daad van God waarbij Hij een zondaar rechtvaardig verklaart, door vergiffenis van zijn zonden en het toeschrijven van Gods eigen gerechtigheid (Romeinen 3:21 - 4:8).
Initiële rechtvaardiging is door middel van de doop [1262-1274].
Rechtvaardiging is door geloof alleen (Romeinen 3:28).
Volwassenen moeten zich voorbereiden op rechtvaardiging door middel van geloof en goede werken [1247-1249]
God rechtvaardigt zondaars die geloven (Romeinen 4:5). Goede werken zijn het gevolg van redding, niet de oorzaak (Efeziërs 2:8-10).
De gerechtvaardigden zijn in zichzelf heerlijk en heilig in Gods oog [1992, 1999-2000, 2024].
De gerechtvaardigden zijn In Christus heilig en onberispelijk voor God (Efeziërs 1:1-14).
Rechtvaardiging wordt bevorderd door sacramenten en goede werken [1212, 1392, 2010].
Rechtvaardiging is de toeschrijving van de volmaakte gerechtigheid van God (2 Korinthiërs 5:21). In Christus werd de gelovige volmaakt (Kolossenzen 2:10).
Rechtvaardiging kan men verliezen door doodzonde [1033, 1855, 1874].
Rechtvaardiging kan men niet verliezen. Hen die God rechtvaardigt zullen behouden worden van Gods toorn (Romeinen 5:8-9).
Katholieken schuldig aan doodzonde worden opnieuw gerechtvaardigd door het sacrament van penitentie [980, 1446].
Er is geen tweede rechtvaardiging. Hen die God rechtvaardigt zal Hij ook verheerlijken (Romeinen 8:30).
Verlossing van de eeuwige consequenties van zonde is een levenslang proces [161-162, 1254-1255].
Verlossing van de eeuwige consequenties van zonde is een ogenblikkelijke en zekere daad van God die samenvalt met rechtvaardiging (Romeinen 5:9).
Redding wordt bereikt door samenwerking met genade door geloof, goede werken en deelname aan de sacramenten [183, 1129, 1815, 2002].
Redding wordt bereikt door genade door geloof, los van werken (Efeziërs 2:8-9). Goede werken zijn het gevolg van redding, niet de oorzaak.  (Efeziërs 2:10).
Geloof betekent geloof in God en de vastberaden acceptatie van alles wat de Kerk voordraagt voor geloof [181-182, 1814].
Reddend geloof is het toevertrouwen van uzelf aan Christus als Heer en Redder (Romeinen 10:8-17).
Heiligende genade is een kwaliteit van de ziel, een bovennatuurlijke dispositie die de ziel vervolmaakt [1999-2000].
Genade is de onverdiende schenking van God (Efeziërs 1:7-8).
De sacramenten zijn noodzakelijke kanalen voor de continue infusie van genade. Ze schenken genade krachtens de rite die uitgevoerd wordt [1127-1129].
Het kind van God is het constante object van Gods genade (Romeinen 5:1-2).
Genade wordt verdiend door goede werken [2010, 2027].
Genade is een vrije gave (Romeinen 11:6).
Vergeeflijke zonden geven geen aanleiding tot eeuwige bestraffing [1855, 1863].
Elke zonde geeft aanleiding tot de eeuwige dood (Romeinen 6:23).
Ernstige zonden moeten beleden worden aan een priester [1456-1457].
Zonde moet direct aan God beleden worden opdat ze door Hem zou vergeven worden (1 Johannes 1:9-10).
De priester vergeeft zonde als een rechter [1442, 1461].
Niemand kan zonden vergeven dan God alleen (Markus 2:7).
Wanneer de schuld van zonde is vergeven, blijft nog de tijdelijke bestraffing[1] [1472-1473].
Wanneer God zonde vergeeft, vergeeft Hij helemaal (Kolossenzen 2:13; Jesaja 43:25).
Handelingen van penitentie brengen genoegdoening voor de tijdelijke bestraffing1 van zonde [1434, 1459-1460].
Jezus brengt volledige genoegdoening voor alle zonden (1 Johannes 2:1-2).
Aflaten uitgedeeld door de Kerk voor handelingen van vroomheid bevrijden zondaars van tijdelijke bestraffing1 [1471-1473].
Jezus bevrijdt gelovigen van hun zonden door Zijn bloed (Openbaring 1:5).
Het vagevuur is noodzakelijk om zonde te verzoenen en voor het reinigen van de ziel [1030-1031].
Het vagevuur bestaat niet. Jezus bracht volledige reiniging van zonden op het kruis (Hebreeën 1:3).
Arme zielen die lijden in het vagevuur kunnen geholpen worden door de levenden op aarde door het offeren van gebeden, goede werken en de offerande van de Mis [1032, 1371, 1479].
Zij die rusten in Christus hebben geen hulp nodig. Het lichaam verlaten betekent thuiskomen bij de Heer (2 Korinthiërs 5:1-2, 8).
Niemand kan weten of hij het eeuwige leven zal bereiken [1036, 2005].
De gelovige kan nu weten dat hij eeuwig leven heeft, door het Woord van God ( 1 Johannes 5:13).
Eeuwig leven is een verdiende beloning [1821, 2010].
Eeuwig leven is de vrije gave van God (Romeinen 6:23).
De Rooms-katholieke Kerk is noodzakelijk voor redding [846].
Er is in niemand redding dan in de Heer Jezus Christus: “En de zaligheid is in geen ander, want er is onder de hemel geen andere Naam onder de mensen gegeven waardoor wij zalig moeten worden” (Handelingen 4:12).
DE MIS
DE RKK LEERT
DE BIJBEL LEERT
Het Laatste Avondmaal was een echte offerande waarin Christus’ bloed werd uitgestort voor onze zonden in de beker [610-611, 621, 1339].
Het laatste Avondmaal was een gedachtenismaal, met brood en wijn van het Paschamaal. Christus’ bloed werd uitgestort voor onze zonden aan het kruis (1 Petrus 2:24).
Het brood en de wijn worden werkelijk lichaam en bloed van Christus [1373-1377].
Het brood en de wijn zijn symbolen van het lichaam en bloed van Christus (1 Korinthiërs 11:23-25).
Christus’ lichaam en bloed existeren geheel in elk fragment van het geconsacreerd brood en de wijn, in elke Rooms-katholieke kerk over de hele wereld [1374, 1377].
Christus is lichamelijk aanwezig in de hemel (Hebreeën 10:12-13).
Het geconsacreerde brood en wijn zijn hemels voedsel die iemand helpen het eeuwige leven te bereiken [1392, 1405, 1419].
Het brood en de wijn zijn symbolen die ons Christus helpen herinneren (Lukas 22:19).
God verlangt ernaar dat geconsacreerd brood en wijn worden aanbeden als zijnde goddelijk [1378-1381].
God verbiedt de aanbidding van enig object, zelfs deze die bedoeld worden om Hem te vertegenwoordigen (Exodus 20:4-5; Jesaja 42:8).
Christus heeft bepaalde mannen geordineerd tot een ministerieel priesterschap om het offer van het kruis te bestendigen [1142, 1547, 1577].
Christus heeft elke gelovige geordineerd tot een heilig en koninklijk priesterschap om geestelijke offers te brengen, de prijzing van hun lippen, en levens die God toegenegen zijn (1 Petrus 2:5-10; Hebreeën 13:15, Romeinen 12:1).
Het Misoffer is het offer van het kruis [1085, 1365-1367]. Enkel de manier waarop wordt geofferd is verschillend [1367].
Het Kruisoffer is een historische gebeurtenis. Het gebeurde eenmalig, ongeveer 2000 jaar geleden, buiten Jeruzalem (Markus 15:21-41).
Het offer van het kruis wordt bestendigd in het Misoffer [1323, 1382].
Het Kruisoffer is voltooid (Johannes 19:30).
De Mis maakt Christus aanwezig in Zijn dood en lijden [1353, 1362, 1364, 1367, 1409].
Christus kan niet aanwezig zijn in Zijn dood en lijden, omdat Hij is opgestaan “levend tot in alle eeuwigheid” (Openbaring 1:17-18; Romeinen 6:9-10).
In elke Mis presenteert de priester het offer van Christus aan de Vader [1354, 1357].
Christus presenteerde het offer van Hemzelf aan de Vader “Hij is bij de voleinding van de eeuwen eenmaal geopenbaard om de zonde teniet te doen door Zijn offer” (Hebreeën 9:24-28).
De Mis is een onbloedig offer dat zonden verzoent van de levenden en de doden [1367, 1371, 1414].
Zonder bloedvergieten is er geen vergiffenis van  zonden (Leviticus 17:11; Hebreeën 9:22).
Elk Misoffer bedaart Gods toorn tegen zonde [1371, 1414].
Het eens-en-voor-altijd offer op het kruis bedaart Gods toorn volledig tegen zonde (Hebreeën 10:12-18).
De gelovigen ontvangen in de volste mate de baten van het kruis door het Misoffer [1366, 1407].
Gelovigen ontvangen in de volste mate de baten van het kruis, in Christus door geloof (Efeziërs 1:3-14).
Het offerwerk van de verlossing wordt continu uitgewerkt door het Misoffer [1364, 1405, 1846].
Het offerwerk van de verlossing werd beëindigd toen Christus Zijn leven voor ons gaf op het kruis (Efeziërs 1:7; Hebreeën 1:3).
De Kerk moet het offer van Christus bestendigen voor de redding van de wereld [1323, 1382, 1405, 1407].
De kerk moet de dood van de Heer voor de zonden van de wereld verkondigen (1 Korinthiërs 11:26).
MARIA
DE RKK LEERT
DE BIJBEL LEERT
Maria werd bewaard van elke vlek van erfzonde, van bij het begin van haar bevruchting (de doctrine van de Onbevlekte Ontvangenis) [490-492].
Maria, een afstammeling van Adam, werd in zonde geboren (Psalm 51:7; Romeinen 5:12).
Maria, “de Allerheiligste” (“the All-Holy”), leefde een volmaakt zondeloos leven [411, 493].
Maria was een zondaar; God alleen is heilig (Lukas 18:19; Romeinen 3:23; Openbaring 15:4).
Maria was een maagd vóór, tijdens en na de geboorte van Christus [496-511].
Maria was een maagd vóór de geboorte van Christus (Mattheüs 1:25). Later kreeg ze ook nog andere kinderen (Mattheüs 13:55-56; Psalm 69:9).
Maria is de Moeder van God [963, 971, 2677].
Maria was de aardse moeder van Jezus (Johannes 2:1).
Maria is de Moeder van de Kerk [963, 975].
Maria is een lid van de kerk (Handelingen 1:14; 1 Korinthiërs 12:13, 27).
Maria is mede-verlosseres, omdat zij met Christus participeerde in de pijnlijke handeling van de verlossing [618, 964, 968, 970].
Christus alleen is de Verlosser, want Hij alleen leed en stierf voor de zonde (1 Petrus 1:18-19).
Wij moeten ons toevertrouwen aan Maria door ons “in het uur van onze dood volledig aan haar zorg” over te geven [2677].
Wij moeten ons toevertrouwen aan de Heer Jezus, en ons in het uur van onze dood volledig aan Zijn zorg overgeven (Romeinen 10:13; Handelingen 4:12).
God heeft Maria verhoogd in hemelse heerlijkheid als Koningin van Hemel en Aarde [966]. Zij moet geprezen worden met bijzondere devotie [971, 2675].
De naam van de Heer moet geprezen worden, want Hij alleen is verheven boven hemel en aarde (Psalm 148:13). God beval ons: “Gij zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben” (Exodus 20:3).
GEZAG
DE RKK LEERT
DE BIJBEL LEERT
Petrus was het hoofd van de apostelen [552, 765, 880].
Christus was het Hoofd van de apostelen (Johannes 13:13).
De bisschoppen zijn de opvolgers van de apostelen [861-862, 938].
De apostelen hadden geen opvolgers, want apostelen zijn ooggetuigen van Christus’ opstanding (Handelingen 1:21, 22).
De Paus, als de Bisschop van Rome, is de opvolger van Petrus [882, 936].
Petrus had geen opvolger.
De bisschoppen, met de Paus als hun hoofd, besturen de universele Kerk [883, 894-896].
Christus, het Hoofd van het lichaam, bestuurt de universele kerk (Kolossenzen 1:18).
God heeft openbaring toevertrouwd aan Rooms-katholieke bisschoppen [81, 86].
God heeft openbaring eenmaal toevertrouwd aan de heiligen (Judas 3).
Het Magisterium[2] is de gezaghebbende leraar van de Kerk [85-87].
De Heilige Geest is de gezaghebbende Leraar van de kerk (John 14:26; 16:13; 1 John 2:27).
Het Magisterium is de onfeilbare vertolker van de Schrift [890-891, 2034-2035].
De Heilige Geest is de enige onfeilbare vertolker van de Schrift (2 Timotheüs 3:14-16; Handelingen 17:11).
De Paus is onfeilbaar in zijn authoratieve leer 891].
God alleen is onfeilbaar (Numeri 23:19).
Het Magisterium alleen heeft de bekwaamheid en het recht om de Schrift te interpreteren [85, 100, 939].
Elke christen, geholpen door de Heilige Geest, heeft de bekwaamheid en het recht de Schrift te interpreteren (Handelingen 17:11; 1 Korinthiërs 2:12-16).
De Schrift moet geïnterpreteerd worden in de betekenis waarin ze werd gedefinieerd door het Magisterium [113, 199].
De Schrift moet geïnterpreteerd worden in de originele betekenis zoals bedoeld door de Heilige Geest (2 Peter 3:14-16).
Het Magisterium heeft het recht de waarheid te bepalen die slechts vaag of impliciet gevonden wordt in openbaringen [66, 88, 2035, 2051].
Niemand heeft het recht verder te gaan dan wat geschreven is in de Schrift (1 Korinthiërs 4:6; Spreuken 30:6).
Schrift en Traditie samen zijn het Woord van God [81, 85, 97, 182].
De Schrift is het Woord van God (Johannes 10:35; 2 Timotheüs 3:16,17; 2 Petrus 1:20,21). Overlevering (traditie) is van mensen (Markus 7:1-13).
Schrift en Traditie samen zijn de hoogste geloofsregel van de Kerk [80, 82].
De Schrift is de kerk haar regel van het geloof (Markus 7:7-13; 2 Timotheüs3:16,17).



[1] Tijdelijke betraffing : bedoeld wordt hier de tijdelijke bestraffing in het vagevuur.
[2] Magisterium: Katholieken kennen een hoogste gezagdrager die de ganse gemeenschap vertegenwoordigt en namens haar kan optreden -