donderdag 28 februari 2013

Mene mene tekel ufarsin


Ik ben soms ook wel eens bang te licht te worden bevonden. Heel soms welt dat wel eens op. Van mijzelf plaats ik namelijk zo weinig gewicht in de schaal. Als ik er goed over nadenk plaats ik geheel geen gewicht in de schaal. Onnodig te zeggen dat als we christen zijn, we niet moeten denken maar aan te kunnen klooien. We moeten niet denken genade te kunnen stelen. Het blijft een gift. Velen van ons begonnen en beginnen zeer oprecht aan de nieuwe dag en merken dan toch dat het heilig zijn ze bij de vingertoppen afbreekt gedurende de morgen. Je faalt als mens. Elke dag. Elk uur misschien wel in gedachten als je die lastige collega iets toewenst dat niet zo netjes is. Elk halfuur misschien wel of elke minuut of neen elke seconde zou te dol worden of toch? Is het mogelijk je los te maken uit een leven in zonden? Is het mogelijk om echt heilig te leven, te denken, te spreken? Betekent heilig leven zoiets als: hooguit om de 14 dagen zondigen? Is het dan oké? Nou ja oké....Dat is namelijk de gedachte die ik wel eens proef aan mensen. We zijn nu heiligen en goed we zondigen nog wel eens heel, heel, heel soms, maar dat vergeeft de Heer. Als je het maar niet te gortig maakt.
Ik voor mijzelf heb zo het vreemde idee dat de meeste zonden die God ons vergeeft, zonden zijn die we amper beseffen. Heb het idee dat ik Zijn genade en vergeving elke seconde nodig heb. Niet af en toe, om de 14 dagen, maar doorlopend.
Misschien ben jij geestelijker…

woensdag 27 februari 2013

Opstastoel voor pa...


Pa wordt steeds beter en dus lastiger en onredelijker. Meneer wil een opstastoel. Als er een gevonden is door een van mijn zussen staat de kleur hem niet aan. “Die wil ik niet, ik wil een zwarte.” Op zoek naar een 2e hands zwarte stoel. Wonder boven wonder wordt er een gevonden. “Kijk eens hier pa wat we gevonden hebben voor je,” zeggen ze blij. “Neem maar weer mee, ik mot geen stoel, bestel maar een doodskist,” roept hij.
“En nog eens wat, jullie bellen mij te weinig. Meer langskomen en bellen of anders is daar het gat van de deur.” Als ze hem vertellen dat het echt niet gaat wordt hij boos. “Ik ging vroeger elke dag naar mijn moeder en jullie kunnen dat makkelijk ook doen en anders blijven jullie maar liever weg. Dan zie ik jullie net als je broer liever gaan dan komen.”

Foto nieuwe haven bij oma achter zo'n 45 jaar geleden, toen pa nog pa was....

dinsdag 26 februari 2013

Waar zijn de demonen gebleven?


Als wij de bijbel lezen dan stuiten wij in het nieuwe testament heel vaak op een conflict tussen demonische machten en de Here Jezus.
Jezus wierp en dreef de boze machten uit, genas zieke mensen die demonisch besmet waren, stuurde geesten die mensen krankzinnig maakten in een kudde zwijnen of herkende demonische geesten van doofheid, zwakheid of andere aandoeningen.
Onnodig te zeggen dat er in zekere landen nog wel degelijk demonische machten worden uitgedreven. Daadwerkelijk waar of gespeeld ik durf het niet te zeggen.
In ons westen horen wij toch eigenlijk nooit of zeer zelden over deze demonische machten. Het gelijkt er op dat de duivel en zijn trawanten hun tactiek hebben aangepast op de moderne tijd en meer sluw ondergronds te werk gaat. Op internet zie ik de demonen namelijk elke dag in hun nieuwe jasjes voorbij komen. Ze laten de mens die openstaat voor hun influisteringen niet langer alleen over de grond rollen, maar regelen er een partner voor je bij. Popups die massaal overal “oppuppen” in de vorm van:”zoek je een seksdate, Zin in een vlugge wip, grijp elke nacht een andere vrouw/man etc zijn te talrijk om op te noemen. Facebook, Hyves en andere vormen van “gezellig even bijpraten” zitten vol met dergelijke zaken en onze jongeren worden dan al heel snel met de paplepel ingegoten dat het eigenlijk best oké is om elke nacht een andere partner te hebben. Genot, genieten, dat zijn de nieuwe jasjes van oude geesten. Niet meer alleen schuimbekkend over de grond rollen, maar met verschillende partners en dan maar genieten.

In de laatste dagen zal de mens meer interesse hebben in genot dan in het zoeken naar God…

maandag 25 februari 2013

Al het vet is voor de Heer


Inmiddels 5 kilo afgevallen en dat zonder echt te lijnen. Enkel geen snacks meer eten in de avond. Ik wil eigenlijk nog meer gewicht kwijt maar de eerste 5 kilo zijn er af en deed het pijn? Neen het was betrekkelijk eenvoudig. Ik kocht een nieuwe theekan en vulde die rond de klok van zeven uur en de gewoonlijke frisdranken vervangen door thee. Koekje nam ik er wel gewoon bij.
Als je ziet wat een mens wekelijks opeet, verbaast het mij nog dat er zo weinig wordt omgezet in vet. Vanmorgen naar de Aldi geweest in Moordrecht en we zien dat ik toch 35 kilo aan boodschappen heb gekocht. Trek daar nou eens 5 kilo vanaf en je houdt 30 kilo voedsel en drinken over wat wij toch heus met z’n tweeën in een weekje opeten en opdrinken.
Nog een paar weken dan komt de lente weer tevoorschijn, naar ik mag hopen en dan zou het mooi zijn als ik er nog een paar kilo af kon krijgen. De kreet: ‘al het vet is voor de Here,”is er dan een waar ik mij niet meer achter behoef te verschuilen. Hoewel het op je buik het lastigst weg wil smelten.  Ik heb onderhand lichthonger. Een intens verlangen naar het zonlicht op mijn ogen. Maar daar wordt een mens gelukkig niet vet van, wel bruin….

zaterdag 23 februari 2013

Onrust in de eredienst


Vandaag spreekt “de Boer” in de Pauluskerk en aangezien wij dat een heel fijne spreker vinden gaan wij er zeker heen. Een van de fijne dingen in een kerk als de Pauluskerk is dat er rust is. Geen mensen die eruit moeten tijdens de dienst. Geen geloop, geen kinderoppassers die de dominee komen onderbreken omdat (oh zo vreselijk) Jantje zo huilt op de crèche.
Geen kinderen die de hele dienst tegen je stoel aanzitten te schoppen terwijl ouders de andere kant opkijken en geen onnodig geklets tijdens de dienst.

Het begint in veel samenkomsten mode te worden om het bovenal “gezellig” te hebben met elkaar. Zelfs tijdens de meditatieve momenten waarop alleen de muziek speelt, kletsen mensen elkaar even bij. Dat een samenkomst ook gezellig kan zijn bewijst het koffie drinken na de dienst waar men ook wat kletsen betreft van mij het hart kan ophalen. Maar tijdens de dienst ben ik liever in alle ootmoed op de Heer gericht. Het wachten is tot de modernisering in alle kerken heeft toegeslagen, want een rommelige, klepperige, steeds in en uitlopende, schopperige samenkomst wordt steeds algemener. Hoe is het bij jullie eigenlijk?

vrijdag 22 februari 2013

Instant pudding


We leven in de vluchtige dagen. Ging een jas vroeger een generatie mee, nu is hij vaak na een of twee seizoenen aan vervanging toe. Deze hele tendens is doorgevoerd in alles. Ik heb nog drie radio’s met lampen (1940) en die spelen de sterren nog van de hemel. De moderne elektronica geeft de geest na een paar jaar en moet dan weer vervangen worden.
Kwaliteit heeft het verloren van kwantiteit.
Het gaat om de massa (indruk) niet meer zozeer of een product een leven lang kan meegaan. We zien dit in alles terug. Fotografie was vroeger een vak, in onze moderne tijd zit op iedere staafmixer een fotocamera ingebouwd. Of je er nou mooi werk mee kan maken is minder van belang, als er maar wat opstaat. Afdrukken die veilig weg geplakt in het fotoalbum waarin 80 jaar laten nog gezien kan worden hoe opa eruitzag, zijn vervangen door pixels die tijdelijk over de krochten van onze pc en harde schijf dansen en dan verdampen.

In het geestelijk leven zien wij deze tendens ook terug.
Men zoekt naar “geestelijke” “speeltjes” die even helemaal te gek zijn en hot, om even later in de hoek van het geestelijke leven terecht te komen.
Blessings in al hun vormen, van Toronto tot Willowcreek, ze zijn te talrijk. Ze waren kort en krachtig. Niemand horen we er meer over. Praktische preken, is er ook zo een. Plotseling moest een preek bovenal praktisch zijn als het recept van een opklop pudding. Toen werd het weer: verootmoediging, neen we moeten meer de kant op van workshops om Christus te delen, de muziek moet harder, de berijming moderner, de vertaling up to date of er moet meer actie in de samenkomsten.
Het is allemaal vluchtig gebleken en wat is er van over?

donderdag 21 februari 2013

Mannen verwijven en wijven vermannen


Nou ja, dat was zomaar een gedachte die bij mij opkwam. Nadat de baarden en snorren binnen de kerken in de christelijke ban gingen, zijn we alleen maar verder afgegleden. De moderne man moet make-up en crème gebruiken, ruikt okselfris en is glad als een aal geschoren zodat zijn vrouw zich niet prikt aan de stoppels als de stumper het een keer overslaat.
Het is nog niet dol genoeg, na de schaambeharing moet ook de borstbeharing eraan geloven. De moderne vrouw houdt van een man met jongensachtig lichaam, zo spiegelt de media ons voor. De bodyshavers gaan als zoete broodjes over de toonbank en de stumpers van mannen staan elke week uren voor de spiegel om hun meest intieme plekjes te ontharen.

De dames daarentegen laten hun fraaie lange haar, waarvan de bijbel toch zo duidelijk zegt dat het haar sieraad is, afknippen en gaan met jongenskopje door het leven. Ik ken al vrouwen die ik al tien jaar niet meer in een leuke rok of jurk heb gezien. Broeken zijn het! Het wachten is op de crème die de borstbeharing bij de dames verwezenlijken kan.
Ik persoonlijk betreur deze hele gang van zaken zeer. Ik houd van vrouwen met een vrouwelijke uitstraling. Ik vraag mij af als God ons zo duidelijk heeft geschapen met deze puur mannelijke trekken, Hij daar niet een zekere bedoeling mee had. Misschien hebben wij daarom vrouwen op de preekstoel gekregen en huismannen achter het aanrecht. Maranata!

woensdag 20 februari 2013

Neen, daar begin ik niet aan!


“En waarom ben je niet naar de kerk geweest voor het danken voor gewas en arbeid?”vroeg een collega op de zaak aan mij die in een nogal zware richting kerkt.

Ik antwoordde hem:”Omdat ik weinig waarde hecht aan tradities. Ook al kunnen sommige gebruiken mooi zijn en deels aan de bijbel ontleent, wij kunnen een ander niet ter verantwoording roepen op grond van zulk een tradities en gebruiken en er een waardeoordeel aan vastknopen.”

Hij keek mij aan met waterige ogen en vond dat ik geestelijk gezien behoorlijk faalde als ik mij niet aan deze goede tradities kon houden.

Ik vertelde hem elke dag God te danken voor alle zegeningen en ook te bidden voor alle mensen op de aarde. Velen benoem ik dan ook bij name waar ook zijn naam bij zat. Ik vraag dan aan God of de collega’s op de zaak ook onder Zijn rijke zegen een fijne dag mogen hebben. “Ik bid dus ook voor jou, maar even een losse vraag naar je toe, bidt jij ook voor mij?”

Hij draaide zich om op zijn kantoorstoel en mompelde:”Neen daar begin ik niet aan.”

Tradities, gebruiken, dogma’s, kerkelijke stellingen, allemaal prima hoor, maar geestelijk gewicht in de schaal plaatsen doen ze meestal niet. De liefde tot elkander en het gebed voor onze naaste is van een ander, ja eeuwig kaliber.

Oude namen


Op de radio zei de man:”ik zal even een plaatje opzetten.” Ik schoot in de lach want natuurlijk draaien ze al jaren en jaren geen plaatjes of Lp’s meer. Die zijn allang vervangen door digitale geluidsdragers.
Op de zaak riep een jongen:”even een ruit inzetten.”
Ook daarbij besefte ik dat het al jaren en jaren geen ruiten meer zijn. De eerste beglazing werden terecht ruiten genoemd omdat ze de vorm hadden van een ruit.

Nog altijd bezigen wij noemers die de lading niet meer dekken. In de bijbel komen wij een man tegen die ooit genezen was door de Here Jezus. Zijn naam was: Simon de melaatse.” Nog altijd wordt hij zo genoemd, ondanks dat hij allang genezen bleek van zijn melaatsheid. Een naam kan je aankleven zeker als hij een negatieve lading heeft.

De hamvraag voor vandaag is of wij elkander al bekijken vanuit die nieuwe naam, of kijken wij nog altijd naar elkaar als “oude mensen”? God kijkt naar ons door Zijn liefdevolle Zoon en ziet in u en mij heiligen “nieuwe mensen.” Onvoorstelbaar maar waar. Elke keer als wij negatief praten over die ander, noemen wij hem bij zijn oude naam. Eigenlijk moeten wij dat proberen niet te doen. Onnodig te zeggen dat we soms wel eens de dingen bij name moeten benoemen, maar aan de andere kant moeten we nooit uit het oog verliezen dat kinderen Gods een nieuwe naam dragen vanuit Hem bezien…

zondag 17 februari 2013

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet


De kerk waar wij nu mogen samenkomen heeft een nieuwe predikant nodig. Ze hebben dat breed geplaatst en elk lid van de gemeente de vraag voorgelegd wie zij zouden willen zien komen? Dat is mooi, vind ik.
In veel gemeenten beslissen een paar oudsten over deze hele kwestie. Men legt het oor eens hier en dan weer daar te luisteren en op grond van hun bevindingen kiezen ze er eentje uit. Onnodig te zeggen dat zoiets ook vaak fout gaat. Men beroept dan een predikant die zijn vak niet verstaat. Want denk nou niet omdat men een theologische opleiding heeft genoten dat men daarom ook de gaven heeft om te preken en het woord Gods levend over te brengen. Daarvoor is toch heus meer nodig. Wil het geen roeping noemen, omdat wij allen geroepen zijn om Gods woord door te geven, dus “roeping” vind ik een weinig zeggend woord. Toch verschuilen mensen een dominee wel eens onder dat woord als hij er weinig van bakt. “Maar hij heeft toch een roeping”, zegt men dan.

Het kiezen van een (nieuwe) voorganger. Hoe zie jij dat, hoe gaat dat bij jullie in de gemeente en worden de leden erbij betrokken of is er ook zoals in onze vorige gemeente een groepje oudsten die even snel (haastje reppie) een nieuwe zoekt en achteraf spijt heeft als blijkt dat men een theologische kat in de zak gekozen heeft die het ledental drastisch doet verminderen…

Zoek de fouten in de bijbel


Vandaag in de Sint jan kerk. Druk, als gewoonlijk en een heel goede preek. Een paar dingen vielen mij op.

Jezus 40 dagen vasten in de woestijn, moesten volgens de predikant misschien niet letterlijk genomen worden.
Dan kan je volgens mij, heel de bijbel in de kachel gooien lieve mensen! We nemen de bijbel aan voor waar of niet waar, maar niet ten dele waar. Want wie is er bij machte om dan uit te vogelen wat waar en wat niet waar is?

Het tweede dat opviel was dat de predikant vertelde dat de theologische opleiding in Amsterdam er vooral mee bezig was om na te gaan of de bijbel historisch juist is.
Ook hier kan ik zeggen dat dit een verkeerde benadering is van hetgeen wij Gods woord noemen. Als mensen moeten nagaan of wat in de bijbel staat echt gebeurd is, komt dat omdat men een verkeerd uitgangspunt heeft.
Namelijk, er kunnen onjuistheden in de bijbel staan.

Het derde was dat het de predikant opviel dat er veel mensen in onze moderne tijd geen bijbel meer mee naar de kerk namen. Dat was vroeger wel zo, aldus de predikant.
Ik meen dat het historisch aantoonbaar is dat het meenemen van een eigen bijbel naar de kerk, pas van de laatste eeuw is. Vroeger was de ongeletterdheid bij het gewone volk enorm hoog en waren er in het geheel geen bijbels beschikbaar.
De moderne drukkunst en omdat de moderne tijd ons meer financiële ruimte geeft maakt dat ieder gezin (in Nederland) een bijbel kan bezitten, maar laten we nou niet denken dat dit vroeger ook zo was. Daarnaast vind ik veel belangrijker dat mensen de bijbel in hun hart dragen in plaats van hem in papieren uitgave mee de samenkomst binnen sjouwen.
Verders een heel goede preek…

vrijdag 15 februari 2013

Verzekeringen vorm van ongeloof?


Er is een denken onder de gelovigen dat alles wat ons overkomt uit Gods hand komt. Niet dat Hij het altijd direct zou aansturen, maar het past in Zijn plan en zelfs al het leed kan worden gezien als de achterkant van een borduurwerk (Corrie ten Boom) waar wij de achterzijde beschouwen en een wirwar van woest lopende draden zien, terwijl er aan de voorzijde een gouden kroon blijkt te staan. Een gedachte die bijna als een bijbeltekst gezien wordt door veel christenen. Al het lijden, de pijn en moeiten die ons overkomen worden gebruikt om ons te vormen.

Het aparte is dat wij ons, ondanks dat God ons juist in dat lijden zo vormen kan, verzekeren tegen het "kwaad" dat ons mogelijk kan overkomen. We proberen het af te kopen middels een stukje verzekerdheid van de mammon.
Nou weet ik wel dat er veel vormen van verzekering bestaan waar wij verplicht aan moeten deelnemen, maar veel verzekeringsvormen zijn niet verplicht. Toch nemen massa’s christenen deel aan deze vorm van het onheil (mocht het ons overkomen) af te kopen. Er bestaan zelfs speciale verzekeringen voor christenen!

We staan daar misschien niet altijd bij stil, maar Nederland hangt van verzekeringen aan elkaar en het is zelfs mogelijk je verzekering te laten verzekeren.
Hebben de zwaar gereformeerden dan toch niet een heel klein beetje gelijk als ze zich zo min mogelijk laten verzekeren? Is het niet een beetje een vorm van ongeloof om je als christen zo te laten zeker stellen middels het afkopen (verzekeren)?

Wonderen


Het was een drukke morgendienst in de Pinkstergemeente “de waterval”.
In de zaal zag ik stapje voor stapje de vrouw binnen komen die ik een half jaar geleden had leren kennen als: zuster Jannie.
Ze leed aan borstkanker en één borst was al weggenomen maar toen de ziekte zich in de andere borst, haar lever en longen ook nestelde, konden de artsen niets meer voor haar doen.
Talloze keren was er met haar gebeden, had men ogenschijnlijke demonen weggezonden in Jezus naam, de olie had op haar hoofd rijkelijk gevloeid en er werd voor haar gebeden op de bijbel en gebedskringen. Het mocht niet baten.
Ze ging met moeite zitten en ik zag hoe oud ze geworden was in die laatste zware maanden. De dienst ving aan met een getuigenis, zo werd ons verteld. Een man stapte op het podium om over een wonder van genezing te vertellen. God had hem, u gelooft het niet gemeente, genezen van kiespijn. Handen gingen in de lucht en het: dank u Jezus ging door de zaal. Ik keek naar de vrouw die met open mond naar dit alles keek. Ze stond op, verliet de zaal en keerde nimmer weder. Altijd bemoedigend zo’n Godswonder, vindt u niet?

donderdag 14 februari 2013

Is de kerk eigenlijk wel Gods bedoeling?


Het eerste wat opvalt in de bijbel is dat wij nergens de opdracht aantreffen om kerkgebouwen te bouwen om daar God te aanbidden. Israël kreeg de opdracht om een tempel te bouwen opdat de levende God aldaar zou wonen. Maar al spoedig bleek dat God niet wilde wonen in gebouwen door mensen tot stand gebracht.
Hij wil een bewoner worden van de tempel (kerk) gemaakt door Zijn eigen handen. Ieder mensenkind als levende steen gebruiken om een heilig bouwwerk te vormen. 

En toch bouwen wij stenen gebouwen waar wij naar optrekken om samen te komen. Menigmaal hoorde ik een voorganger zeggen dat God daar woont en naar onze komst uitziet, wat ronduit een grove dwaling is. God (men nam mij deze uitspraak in menige kerk al kwalijk maar ik zeg het toch) woont net zomin in het stenen gebouw dat wij kerk noemen, als dat Hij na sluitingstijd tussen de rookworsten scharrelt bij de Hema. Als God al aanwezig is in een gebouw van steen, is het omdat u en ik Hem hebben mogen meenemen naar binnen in onze harten.

Huis samenkomsten leert het nieuwe testament. Een kleine groep en samenkomst vorm waar geen enkel ruimte is voor randkerkelijke figuranten. Hoeveel grote kerken zitten in onze tijd niet vol met randfiguren die het netjes vinden naar de kerk te gaan en meer niet.
Ze zetten zich niet in voor het evangelie en wensen een leven lang anoniem te blijven binnen de grote groep.
Misschien stoppen met kerken bouwen en terug naar de huis samenkomst? 
Wij zien kerken van steen en zijn er trots op, zeker als ze monumentaal zijn, verwordt zo’n gebouw tot iets verhevens. God zal het op Zijn tijd allemaal verbranden enkel de levende stenen die samen Zijn ware kerk vormen, zullen dwars door het vuur gelouterd tot in eeuwigheid blijven bestaan. Laten we dat nimmer vergeten…


woensdag 13 februari 2013

Kan een christen carnaval vieren?


Een vraag die nu het weer bezig is, in je gedachten op kan komen. Afgelopen zondag toen wij uit de kerk kwamen stopte er op de kruising zojuist een praalwagen naast ons waarvan een knoertharde sound die klonk als:zak eens lekker door het doet heus geen pijn, klonk.

Ik keek naar de Alaaf brullende man op de praalwagen en hij keek naar mij. Kreeg de vreemde aandrang een middelvinger naar hem op te steken maar dat zal die oude mens wel weer zijn die daarachter zat.

Een vroegere vriend van mij die bij ons in de kerk zat, vond het heerlijk om die week eens flink uit te hossen en te rossen. Misschien is een kaaskop als ik die uit the lowlands komt daar te dom voor. Veel christenen halen misschien terecht de neus op voor carnaval omdat het een tamelijk losbandig feest kan zijn. Aan de andere kant steken ze weer wel gezamenlijk met de rest der mensheid vuur werk af of plaatsen de boom versierd met lichtjes (kerstboom) in huis die ook een heidense oorsprong heeft.
Carnaval, wat moeten wij ermee?

dinsdag 12 februari 2013

Broek ophouden


Zat net lekker aan mijn eerste bakkie leut vanavond toen de bel ging. Een vrouwelijke collectant die bij ons in de straat woont en normaal nooit vriendelijk gedag zegt stond te stralen aan de deuropening en duwde mij de groene bus onder de neus. Ten eerste is het een nobel doel om belangeloos te collecteren voor welk goed doel ook. Maar ik vraag mij af of Nederland op dit ogenblik van crisis al niet genoeg moeite heeft haar eigen broek op te halen? Ten tweede is mij na zicht te hebben gekregen op het lijstje wat de meneren directeur van al die stichtingen opeisen, de moed ontvallen te geven. Ten derde vind ik het not done om in het normale leven nog niet eens te willen groeten maar wel met een grote glimlach aan de deur te staan. Om kort te gaan wij geven niet aan goede doelen. Na mijn pittige gesprek met de directeur van woord en daad waar wij zegge zes adoptiekinderen sponsorden en toen hoorden dat meneer de directeur a 145.000 euro (2013) mee naar huis nam, zijn wij er mee gestopt. De vis begint te stinken bij de kop. Laten ze die eerst maar verwijderen. We hebben er nu nog twee (adoptiekinderen) want je kan ze niet helemaal laten stikken omdat er aan de top een opvreter zit die zich vetmest op uw en mijn goedbedoelde giften….

Ze moesten ze allemaal opknopen


Nou ja, dat waren de woorden van een mevrouw met een redelijk Floddergehalte die voor mij aan de beurt was bij de apotheek. Een mooi meisje dat ook op haar beurt wachtte keek mij aan en we lachen naar elkaar. Toch een leuk succesje. “Schoften, zijn het die ons uitknijpen en niemand zegt wat,” raasde de vrouw verder terwijl ze ons (de wachtenden) aankeek vanachter haar loerijzer. Het leek mij geen zoete koekjes bakster. Meer een patat en pizza eetster met een redelijke hang naar zware shag en een stevige neut. Toen het meisje weer naar mij glimlachte kwam even de vreemde neiging op haar te kussen, maar dat was zonder twijfel de oude mens die even zijn kans waar wilde nemen. Daar zal een normaal mens geen last van hebben, maar bij mij “rispt” hij zo nu en dan op in de hoop zijn kans te kunnen grijpen. De vrouw schudde met haar vlezige amechtige achterwerk, wierp nog een laatste blik naar de zwijgende wachtende mensen in de apotheek en riep nog eenmaal iets over castratie en verdween stampvoetend naar buiten. Ze had een eigen bijdrage moeten leveren voor haar medicijn. Tja. Heb nog altijd de indruk dat wij een redelijk verwend volkje zijn, dat in een land leven waarin wij onwijs gezegend zijn. Toen het leuke meisje een bankje opschoof en ik rook hoe verleidelijk ze wel niet rook leek de oude mens te fluisteren in mijn hoofd, “zal ik even?” Maar wist hem eronder te houden…

maandag 11 februari 2013

De dagen waarvan je denkt: daarin heb ik geen plezier


Mijn moeder ligt op haar bed en giert het uit van de lol als ik binnenkom. Doe natuurlijk weer een of ander idiote act opvoeren want mij moeder lacht graag en ik hang dus een half uur de komiek uit. Moeder vraagt om een snoepje en ik geef hem haar die ze met een mollig handje in haar mond stopt en met bolle konen weg maalt. Ze lacht weer en vraagt 100 maal hetzelfde."Ben je nog naar de kerk geweest?" "Is Paula nou op haar werk?" "Waarom ben ik bij je vader weggegaan?"
Daarna wil ma weer een snoepje en dat weiger je niet. Dan begint er uit ma’s bed een kwalijke maar herkenbare geur op te stijgen. Ma poept in haar broek. Met een onschuldige glimlach nog een maal de vraag om een snoepje en plotseling besef ik het. Nu ben ik de “moeder” en is zij het kind.


zondag 10 februari 2013

De hoekzitters


De kerk zat vol met hoekzitters deze morgen. Mensen die plaatsnemen op de uiterste hoeken (vaak met heel het gezin) en dan naar jou kijken met ogen die lijken te zeggen: je moet er toch niet langs of zo? Op de lange banken waar in het midden nog plaats is voor tientallen mensen, gaan veel mensen vreemd genoeg vaak op de hoek zitten in plaats van vast door te schuiven naar de middelste plaatsen. Is het angst om weg te komen als er iets gebeurt tijdens de dienst wat ze niet aanstaat? Is het een soort fobie voor de meer middengelegen plaatsen? Is het een ongezonde vorm van geen rekening houden met de anderen? Wie het weet mag het zeggen maar het is en blijft een vreemde gewoonte van mensen om heel dikwijls zo plaats te nemen dat jij er enkel met veel intiem contact (soms is dat prettig als het een mooie vrouw betreft) langs kan komen. Wij nemen derhalve altijd plaats middenin de banken. Het is misschien wel het minste wat je kan doen om elkaar zonder woorden welkom te heten. Christenen zoeken vaak naar allerhande manieren om een open gemeente te zijn. Misschien kunnen we beginnen met heel gewoon op te schuiven. 

vrijdag 8 februari 2013

God zal in al uw behoeften in Christus voorzien


Prachtige woorden die maar al te vaak menselijk worden opgevat. Dat God in al onze behoeften zal voorzien, verwordt al heel snel tot de gedachte: God zal dus alles wat ik wil en nodig heb verzorgen.
Geld, gezondheid, eten, drinken, een huis, een tweede auto...

Een gedachte die mij altijd meeneemt naar de lange rij mensen voor de gaskamers. Wat ze nodig hadden was hun vrijheid, hun huis, hun voedsel en hun leven terug. Sommige dwaze christenen gaan in hun denken zover dat ze menen dat de Joden slechter geloofden dan wij en dat God daarom niet in hun behoeften had voorzien.
Je hebt ook "christenen" in zekere zware richtingen, die zijn nog hoogmoediger en menen dat zij in de plaats van Israël zijn gekomen. Dat God heeft afgedaan met Zijn oorspronkelijke volk.

Wat een dwaasheid is dat! Menen wij nu heus dat wij het beter doen dan die kinderen aan moeders handje net voordat ze daar binnengingen? Wie van u christenen durft de hand daarvoor op te steken?

En toch die woorden van Jezus dat Hij in alle dingen zal voorzien.

Lastig. Ik heb zo het idee dat Hij in alle dingen voorzien heeft welke ons tillen over de muur van het tijdelijke heen. Misschien ligt daar het geheim wel van Gods ware zegen en wordt in het sterven, wat Paulus al zegt, puur winst gevonden. Maar ja, wij staren ons zo blind op dit tijdelijke. Gaan roepen dat Jezus al onze wensen zal vervullen. We staan te schreeuwen bij een zieke dat hij in Jezus naam gezond moet worden. Misschien moeten we wel meer leren zien op de eeuwigheid. Dat is niet gemakkelijk want laten we maar eerlijk zijn, ook dit leven heeft zoveel om dankbaar om te zijn...

donderdag 7 februari 2013

Ongelovige vrienden

Massa’s mensen hebben slechts christelijke vrienden. Zelfs buren die anders geloven of op zijn ergst in een andere kerk zitten worden niet toegelaten tot de kring der vrienden. Veilig beschermen ze hun leven door een muur van gelovigen om hen heen te scharen van mensen die de Heer zeggen te kennen. Wij voor ons hebben veel vrienden en buren in de straat waar wij graag mee omgaan en goed contact mee hebben. We hebben het op een avondje visite niet over het geloof maar over alledaagse zaken die ons binden. We beseffen niet beter te zijn, enkel vergeven zondaars. Helaas, ik zeg het met nadruk, wordt er op dit vlak nogal een vreemd beeld weergegeven door veel mensen die ter kerke gaan. Enkel de “hunne” zijn welkom, de rest wordt toch op zekere afstand gehouden. Is dit wel geheel zoals de Heer het bedoelde? Kunnen wij vriendschap hebben met mensen, ook al geloven zei niet (op de wijze) waarop wij dat doen?

woensdag 6 februari 2013

De hel bestaat niet!


Nou ja, dat is een denken welk we regelmatig aantreffen onder christenen. De hel wordt door hen een uitvinding van de katholieke kerk gevonden. Er bestaat geen vuur waar ongelovigen in geworpen worden. Er bestaat ook geen duivel die in de mens komt prikken met een reusachtige vork om te zien of ze al gaar zijn.

Dat is ook een karikatuur van wat de hel is volgens de bijbel. De hel is niet een plaats waarin demonen een orgie beleven met verloren mensen.

Dat wij christenen niet veel met het concept hel aankunnen is een feit. Een God van liefde schept niet een dergelijke plek en stuurt daar mensen heen! Zo is de conclusie van velen. De duivel is geen persoon maar gewoon een noemer voor alles wat fout is. Hoewel de noemer “fout” ook vaak nogal beladen is omdat veel mensen de bijbel niet als maatstaf wensen te nemen, zijn ze zichzelf tot maatstaf waarin goed en fout tot een homogene massa wordt gekneed zonder uitersten.

Hoe zien wij de hel, de duivel, het kwaad, goed en fout? Bijbels of een kerkelijke interpretatie?

dinsdag 5 februari 2013

De onschendbaarheid van de spreker


Een spreker die niet kan spreken. Herkenbaar weerkerende kwestie die niet ophoudt binnen de kerken alleen. Zou het geen eerste vereiste moeten zijn om in ieder geval het woord van God boeiend over te kunnen brengen voor predikanten? Hoeveel kerken zijn door de eeuwen heen leeggepreekt omdat een dominee eigenlijk niet kan spreken?  Nooit wordt hij beroepen en dus zondag aan zondag gaat hij voor en preekt de lokale gemeente suf?

Veel mensen zeggen dat dit geen prioriteit is voor een dominee. Men komt dan met Mozes die ook niet zo goed kon spreken of met Paulus waarbij iemand (door het lange preken) in slaap viel en probeert op die wijze te rechtvaardigen dat de predikant die zwaar van tong is toch zijn ambt moet kunnen uitoefenen.

Een organist die vals speelt, mag niet meer spelen tijdens de dienst
Een collectant die de collectezakken steeds laat vallen, wordt vriendelijk verzocht iets anders te gaan doen
Een koffiejuf die in plaats van koffie een soort drab serveert na de dienst, wordt voorzichtig doch dringend geloosd
Een bouwvakker die huizen zet die uit het lood staan, krijgt de zak
De melkboer die zure melk verkoopt is bedenkelijk geschift
Maar een voorganger die niet kan preken, zien wij als onaantastbaar omdat hij een theologische opleiding heeft gevolgd en meent een roeping te hebben.


Wie hebben geestelijk gezag


Veel mensen willen geestelijk gezag hebben. Ergens niet eens zo’n verkeerd streven, doch de bijbel zegt: denk niet dat u allemaal leraar bent, een leraar wordt daarnaast ook zwaarder beoordeeld.
Op welk terrein wij ons ook inzetten in de gemeente van God, wij zijn bezig om voor de bruid te zorgen die wij tezamen vormen. Ik hoorde van een man die elke dag bad:”Heer laat mij toch van mijn lastige vrouw scheiden zodat ik meer bruikbaar kan zijn in Uw gemeente want zij belemmert mij te dienen.” Waarop de Heer antwoord gaf met:”Als jij niet voor jouw bruid kan zorgen, laat ik je zeker niet op de Mijne los!
Ik weet dat dit me wellicht weer niet in dank afgenomen wordt maar wat moeten wij met de volgende tekst:1 tim: 3. Een opzichter moet: niet geldzuchtig zijn(daar gaan de meeste tv dominees al en voorgangers die elke dienst om geld zeuren).
Een goed bestuurder van zijn eigen huis zijn, die zijn kinderen onder Gods gezag houdt.
Hoeveel dominees/voorgangers hebben kinderen die hun kont tegen de krib smijten en niets meer met het geloof te maken willen hebben? Kunnen zij eigenlijk op grond van de bijbel wel voorganger zijn?
Evenzo de oudsten, staat er nog bij!

Altijd als ik hierover spreek, beginnen mensen te roepen dat kinderen hun eigen keuzen maken in het leven en dat jij daar als ouders niet verantwoordelijk voor bent. Er zit wat in en toch, hoe komt het dan dat God de geestelijke wandel van kinderen wel meeneemt in Zijn maatstaf voor wie geestelijk gezag mogen oefenen in Zijn gemeente? Denken wij misschien niet te gemakkelijk dat God ons op de een of andere manier wel zal gebruiken?

maandag 4 februari 2013

Wat doet een scheiding met kinderen?

Toen mijn moeder vertrok met haar nieuwe vlam en mijn zusje meenam, bleef ik alleen met mijn verbitterde pa op het oude adres wonen. Hetgeen het met een kind doet laten deze foto’s misschien nog wel het beste zien. Eerst de foto in de zesde klas op de lagere school. Een verzorgd mannetje dat best wel lief was. Daarna tweemaal bijna dood door dat grote gezwel wat in mijn kinderlijfje woekerde en toen ik na 3 maanden het ziekenhuis verliet de scheiding van pa en ma. Het liet zijn sporen na ook uiterlijk bezien. Pas als je de foto’s met volwassen ogen bekijkt zie je hoe verwoestend het is als ouders kiezen voor een andere “liefde” en daarmee hun ware liefde verzaken. En het gebeurt nog altijd massaal. Afgelopen jaar meer scheidingen dan huwelijken. Ouders besef wat dit voor gevolgen heeft voor uw kinderen. Ware liefde geeft en loopt niet voor plichten weg…

Varen over de baren

Varen met groep christenen (24 stuks) Van Enkhuizen verder over het ijsselmeer en daarna over de wadden zee. Eilanden aandoen. Eten wordt verzorgd aan boort. 12 hutten, met eigen wc en douche. Cursus zeilen voor hen die dat leuk vinden, op de eilanden een en ander bekijken, surfen, fietsen, kleppen, bbqen, wijntje erbij, genoeg te zien en bovenal varen over de baren.

 Ja wil ik nog wel eens organiseren. Was een heel leuke week op de boot bij Jan Schoen. Schip van 35 lang dus voldoende privacy. Kosten toen *is al weer 12 jaar geleden) 350 euro pp. Zat wel alles bij in. Gekozen was voor een open sfeer.

 Iedereen kan doen wat hij/zij/hen leuk lijkt. Geen vaste programma’s. Gewoon gezellig en fijn samenzijn en genieten van elkaar. Soms denk ik er wel eens aan om weer eens zoiets op te zetten…

Geschikt voor kleine kinderen? Neen
Geschikt voor mensen die niet mobiel zijn? Neen
Wat wordt er van je verwacht aan boort? Dat je gezellig bent. 
Moet ik iets? Neen al wil je de hele reis aan boort blijven.


Worden er bijbelstudies gedaan of ander geestelijks? Tenzij jij en anderen er voor in zijn kan dat, maar niemand behoeft mee te doen. Mogen alleen christenen mee? Iedereen die zich normaal kan gedragen is welkom.
Misschien is er via bloggen behoefte dan valt altijd te overzien wat mogelijk is....


Gij geheel anders


Straks naar schoonvader om te zien hoe het gaat nu. Schoonmoeder redt zich vooralsnog uitstekend maar alleen wonen zou haar wel eens lelijk kunnen tegenvallen. Wat zeg je dan tegen iemand die altijd goed voor je is geweest in geval dat het niet lukt? De rusthuizen staan wagenwijd voor je open?

Het is het antwoord dat wij meestal verpakt in feestpapier geven in deze tijd en toch zou mij dat erg zwaar vallen. Herinner mij de situatie van mijn eigen oma die een klein beetje begon te dementeren en bij Gods gratie bij de oudste zus van mijn moeder mocht inwonen maar reeds na de eerste nacht werd geloosd omdat oma op de gang was wezen kijken omdat Manus (haar overleden man) er misschien al aankwam.
Onze tolerantiegrens, ons zelfbeschikkingsrecht, ons recht op een eigen leven, onze ik gerichtheid, ons druk zijn met ons zelf en ons gezin, het is allemaal mooi en bezien vanuit een zeker perspectief waar, maar hebben we ons ook niet teveel laten beïnvloeden door de tijdgeest in deze? Het: Gij geheel anders, hoe pakken wij dat dan aan in deze? 


zondag 3 februari 2013

Niet voor de poes


De buren in de straat hebben een poes die de halve nacht onder ons raam staat te blèren dat ze wat wil. Nou ben ik persoonlijk niet voor de poes dus dacht er het mijne van. Ik denk dan: laat zo’n beest dan helpen of houdt het lekker bij je onder je eigen bed, maar laat het niet nachtenlang met al haar poezigheid onder het slaapkamerraam van de buren staan schreeuwen want wat moet ik er mee? Heb al een schoen geworpen die geen doel trof want ik ben niet op mijn best midden in de nacht in mijn onderbroek voor een open raam bij 2 graden onder nul. De volgende morgen kon ik mijn werkschoen weer vol vorst aan mijn voet trekken en liep de hele dag met een koude poot. Dus buren, haal uw vurige poezen aub binnen in de nacht of laat ze even helpen aub….

Wie ben je?


Naar de Pauluskerk vandaag waar de predikant de woorden van Johannes behandelde:”Hij die na mij komt zal u dopen met de Heilige Geest en met vuur.”
De dienst leek erg lang te duren tot ik begreep dat mijn horloge stilstond. Vroeger had je van die “onhandige” horloges die je dan door even aan het knoppetje te draaien weer aan de praat kreeg. Nu mot je met dat ding naar de juwelier om er een nieuwe batterij in te laten zetten a 10 euro. Leve de achteruitgang!

Charismatische dominee, wel een fijne preek om mee naar huis te nemen de woorden:”wie bepaald wie je bent in het leven?”
Na afloop twee coupletten uit het Wilhelmus waar ik weer moest zingen dat ik de koning van Spanje altijd geëerd heb. Ik zou bij God niet weten wie die kerel is? Spanje is toch dat land dat op de grens staat van de financiële afgrond en waar al “ons” geld heengaat om het land een beetje overeind te houden? Hoezo geëerd?

De vaderlandsgetrouwe? Wie vluchtte er ook weer in de tweede wereldoorlog met het vuur onder de hakken het land uit en liet de rest van de bevolking hier zitten? Was dat niet een nazaat van die vaderlandsgetrouwe Willem?
Ik ben van Duitsen bloed? Wat gaan we nu hebben? Ik? Oh Willem! Edel en hooggeboren van keizerlijke stam. Dat is leuk, de dominee had zojuist duidelijk gemaakt dat onze menselijke komaf van nul en generlei waarde is als het gaat om wie we zijn in Gods ogen.
Om kort te gaan, we verkopen de meeste onzin als we zingen!
Ben ik tegen het Wilhelmus? Welneen, ik vind alleen dat we daarmee de hedendaagse oranjes een christelijk tintje willen geven op grond van een vroegere Willem en dat spreekt de boodschap van de dominee behoorlijk tegen. Wie bepaald wie je bent? Je komaf, je wortels, je familie of....God?

Na 't zuur zal ik ontvangen,van God mijn Heer dat zoet,
Kijk nou,  Jan Peter Balkenende zit ook al in dat lied!!!

zaterdag 2 februari 2013

Ver weg gaan wonen van je ouders.


Kinderen die aan de andere kant van Nederland of soms in het buitenland gaan wonen vanwege werk, liefde of andere zaken. Hoe moeten wij in dit geval de zorg voor ouders zien? Wij hebben verschillende kennissen in de kring der vrienden die wij hooguit eenmaal per jaar zien, omdat ze heel ver weg zijn gaan wonen van hun geboorteplaats. Dat klinkt avontuurlijk, maar de vraag blijft hoe je op deze wijze als je zo ver weg bent gaan wonen van pa en ma, je ouders op een behoorlijke wijze kan eren? Dat wekelijkse “echte” contact wordt op zijn best vervangen door een telefoontje. Even bij ma langs omdat ze zo gevallen is op haar knie, is er niet echt bij. De dakgoot helpen in de verf te zetten omdat pa eigenlijk niet meer op die ladder zou mogen staan, neen dat wordt lastig als je in buitenland bent gaan wonen. In geval van echte noden zijn kinderen wel bereikbaar maar niet voor handen. Eert uw vader en moeder, zegt de bijbel.
Lukt dat wel en zetten we andere (eigen) belangen dan niet vaak voor het gebod Gods in de plaats?

Kennis maakt opgeblazen


Toen ik jong was (17 a 18 jaar op de foto) dacht ik sterk te zijn. Je deed een jaartje aan bodybuilding en liet zien hoe krachtig je was. Nu terug kijkend schiet ik er bij in de lach. Het was leuk, maar een beetje, hoe zal ik het noemen? Opgeblazen misschien?

Geestelijk gezien gaan mensen vaak dezelfde weg. Toen ik net tot geloof kwam en de bijbel door begon te spitten meende ik ook dat ik alles wist. Niet zo heel erg als je jong bent, maar naarmate je ouder wordt moet je die houding wel van je afschudden.

Enige zelfkennis maakt ons mild, zachtmoedig en begripvol naar anderen toe. Ooit heb ik heel wat mensen in het harnas gejaagd door mijn stellige opgeblazen houding, die ik her en der nog wel aantref bij christenen die zo goed weten hoe jij moet geloven.

Dat hebben bodybuilders gemeen met veel christenen, dat ze menen dat hun schema, hun systeem, het middel waar zij in geloven, het beste is.

Bodybuilders hebben hun wijze van het trainen van de spieren om aan de top te komen, christenen hun wijze van oefening van de geest. Allemaal prima, maar laten we nooit uit het oog verliezen dat God ons geen eenheidsworst heeft gemaakt. Hij gaat met ieder mens een geheel eigen weg. Zolang we maar op de Heerbaan wandelen komen we thuis. Maar het eeuwige gedram met bijbelteksten wat en waaraan een kind van God zou moeten volstaan, heb ik wel afgeleerd toen ik een verstandelijk gehandicapt jongentje, dat niet kon lezen of schrijven met de handen in de lucht een liedje over Jezus hoorde zingen.

Zomaar een droom


Droomde vannacht dat ik in een heel bijzondere kerk zat. Er waren massa’s in het zwart gekleed gaande mensen. Iedereen nam plaats en ik ook.

De voorganger riep met luide stem dat de groep die aan het avondmaal mocht, kon blijven zitten, de anderen moesten plaatsnemen naast hun stoel. Er liepen twee bouviers die bewaakten of mensen zich daar wel aan hielden. Een kwam met zijn harige snuit grommend vlak bij mijn gezicht.

Dromen verlopen van de hak op de tak want een ogenblik later liep ik met een zwaar gehandicapt meisje in mijn armen naar buiten omdat de opname van de gemeente zou plaatsvinden. Het volk dat met het avondmaal bezig was ging daar gewoon mee door, maar de mensen die overal op de grond zaten, stroomden naar buiten met hun handen in de lucht. Het meisje lieten ze voor wat het was en ik had haar voorzichtig opgenomen van de grond.
Ze hing nu als een slappe pop in mijn armen, maar zodra we buiten waren begonnen wij op te stijgen en vlogen boven de kerk. Iedereen wees ons na en ik zag nog juist dwars door het dak heen dat de kerk voor het grootste deel nog altijd met de sacramenten bezig was terwijl de dominee van het preekgestoelte riep:”We hebben geen tijd om mee te gaan Heer, we komen later wel.” Het gehandicapte meisje in mijn armen veranderde plotseling in een engel die ik niet langer droeg maar zij droeg mij.

Zomaar een droom waarvan je je afvraagt wat dit te betekenen heeft?

vrijdag 1 februari 2013

Sterilisatie en christen zijn


Steeds meer mannen laten zich steriliseren en ook in de christelijke sector worden heel wat mannen op zaadloos zware siroop gezet. “Het is zo gebeurd”, verzekerde een collega op de zaak mij, terwijl mij opviel dat hij na zijn sterilisatie meer kwijlde dan voorheen (het mot toch ergens heen!). De hamvraag is of dit gepeuter aan het mannelijk deel wel kan als christen?

Ik hoor de dames die al jaren met spiralen, pillen en andere anticonceptie middelen worden volgestopt al protesteren en gelijk hebben ze. Nu zijn die mannen maar eens aan de beurt als ze zo nodig “motten”.
Het valt mij op dat voorstanders (iets geheel anders even als zijstraat) van de begrafenis (op christelijk vlak) zich, als het om crematie van het lichaam gaat, massaal verschuilen achter bijbelteksten als:1 tess 5: De Heer wil dat u uw lichaam in alle delen onberispelijk bewaart. Maar gaat dat onberispelijk dan niet op voor de zaadleider? Een zaaier ging uit om te zaaien, maar ja, de boel zat verstopt... Hoe zit dat?

De “uit de nasipil”


Waarom helpen we wel mensen bij het geboren worden, maar vinden we het zo lastig om mensen te helpen om te sterven? Is het nodig met de kiezersnede geboren te worden dan neemt men het mes ter hand en helpt moeder en kind. Maar als datzelfde kind op het eind van het leven de deur naar het overlijden niet open kan krijgen schieten wij in een kramp en zoeken onze uitvluchten in de gedachte dat de natuur zijn loop moet hebben.

Als de natuur zijn loop had genomen had dat kind niet eens geboren kunnen worden. We willen wel helpen om te komen maar niet om te gaan. Dan heet het plotseling je bemoeien met Gods wil. Ik heb het nu niet over gezonde mensen die op een zeker moment dood willen, ik heb het over mensen wier leven ondragelijk is geworden. Soms worden ze jarenlang kunstmatig in leven gehouden door allerhande apparatuur maar niemand durft de stekker eruit te halen.
Ze willen dan vaak nog wel zover gaan de patiënt geen sondevoeding meer te geven zodat hij langzaam doodhongert. Zelfs bij mijn hond zou ik zoiets niet doen, die laat je nog inslapen. Maar bij een mens, mag dat niet. Je mag wel ingrijpen als de geboorte hapert, maar als het sterven (mede door al onze moderne techniek) hapert, dan heet het euthanasie en vragen wij ons af of dit van God wel mag?