zaterdag 25 mei 2013

Zie je wel dat ik gelijk heb, daar gaat hij! (deel 1)

Vroeg naar de markt om leverworst voor pa te halen en met de tondeuse in mijn tas fiets ik met het bekende lood in
de schoenen naar de het naar alcohol en tabak stinkende pandje in de Woudstraat.
Pa zit amechtig op zijn stoel en eist uitleg over waarom ik hem niet te woord wilde staan toen hij mij opbelde onder het warme eten. Legde hem voor de 100.000 maal uit dat hij de hele dag kan bellen voor een praatje maar niet onder het warme eten (tussen kwart over vijf en half zes) omdat het voor Paula en mij een rustpunt vormt in de dag. Hij haalde zijn schouders op en riep:”Jij eet op de gekste tijden.”
Diep van binnen borrelde het een beetje en de vreemde aandrang bekroop mij om de tondeuse over pa’s hoofd te trekken op standje één. De bel ging en een dame van de thuiszorg stapte binnen. “Zo nu zie ik uw zoon eens, wat ben ik daar blij om,” riep ze met een ondertoon van: daar heb je die schoft van een zoon ook eens.”
Opnieuw borrelde het van binnen enkel wilde ik nu niet alleen mijn pa maar ook de dame in kwestie kaalscheren.
Op mijn borst ontstond een vreemd beklemmend gevoel en een rare pijn.

3 opmerkingen:

  1. Hoi Clint,

    Als het al zo is dat de thuiszorgmedewerkster denkt over jou 'als die schoft', dan komt dat omdat ze slechts 1 kant van het verhaal kent. Maar je weet natuurlijk niet wat ze met die opmerking bedoelde.

    Ik werk ook in de thuiszorg en kom bij cliënten die voor mij alleraardigst zijn, maar voor hun omgeving onmogelijk. En dat zie je/proef je vrij snel.

    Groeten van Marijke die respect voor je heeft omdat je het toch steeds weer opbrengt om bij je vader op bezoek te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi kanjer,
    Je offerde jezelf weer op, voor de route worstmakerij en pa.
    Dan val je met je neus in de boter en krijg je ook nog de dame van de thuiszorg te zien
    En weet je, misschien denkt ze dit helemaal niet en misschien ook wel, maar jullie weten beter.
    Knuffels
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik voel zaken haarfijn aan en ik begrijp ook nog dat als een zieke oude man zielig gaat lopen doen dat zelfs de meeste christenen er keihard in geloven. De verhalen van de zielige mens die alleen zit met de kerst gaat er bij de meesten ook in als zoete koek, zonder dat men zich af (durft) te vragen, waarom die persoon alleen zit?

    Heel vaak omdat hij/zij zich in alle bochten heeft gewrongen om de indruk van zielig zijn te creeren. In dit alles is er steeds weinig tot geen begrip voor derden die heel hun leven langzaam gesloopt worden door deze "zielige" mensen.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.