woensdag 8 mei 2013

Elektrische stoel


Pa belt en valt meteen met de deur in huis:”Heb je al een opstastoel voor mij?” Op mijn lippen brandt het antwoord:Ja een elektrische
uit Amerika zo goed als nieuw met een sponsje dat nat op je hoofd moet worden geplaatst alvorens de stekker erin te steken, maar ik houd mij in. Ik vertel hem naar waarheid dat hij uit twee kon kiezen aangezien mijn zus er zowaar zes weken geleden twee kon regelen, maar u wilde niet. Derhalve ben ik ook niet van plan om in actie te komen om ook een poging te wagen een stoel te regelen die ik vervolgens kan terugbrengen.”
 Zijn antwoord was kort:”Oké”. Vervolgens knalde hij de hoorn op de haak en werd tuut, tuut, tuut, mijn deel. Even nog bleef ik verbluft aan het toestel staan en besefte dat de kans dat de telefoon zo gaat met de mededeling:”ik wil je niet meer zien,” redelijk groot geacht kan worden.


3 opmerkingen:

  1. je vader wordt niet bepaald milder naarmate hij ouder wordt Peter. Zet het van je af. Je doet wat je kunt (en meer)en van jouw kant uit is het een goed contact. Dat is blijkbaar het beste wat je kunt bereiken. Groet!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik had je verhaal al gelezen op FB, en dit met een glimlach. Maar als ik me dan bedenkt welke stress dit voor jullie op moet leveren, dan verdwijnt die glimlach snel.
    Veel wijsheid en sterkte.
    Liefs
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Altijd die stress, die het geeft die telefoon, wat heeft hij nu weer? Hoe zal hij nu zijn? Zal hij nu weer zeggen, dat ik niet meer hoef te komen? Dat vreet aan een mens. Meer dan je je bewust bent! Ik zal vanavond voor je bidden Peter.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.