maandag 13 mei 2013

De dagen waarin je geen plezier hebt…


Soms komt alles gelijk. Donkere wolken pakken zich samen boven je leven. Gisteren schoonpa met moederdag naar huis en dan hup snel het ziekenhuisbed (loodzwaar ding)
dat mijn schoonmoeder ooit kreeg van boven naar beneden gehaald. In en uit elkaar en schoonpa met tranen in de ogen want die wilde niet terug meer naar het tehuis, dat snapt iedereen.
En daar zat hij dan, enfin het ging net allemaal.
Je komt thuis en voelde je heel de dag al niet zo fit en dan je eigen vader aan de telefoon die meteen in je oor schreeuwt:”Waar blijft die klote leverworst van me?”
Je zucht eens diep en probeert uit te leggen dat zelfs ik op zondagavond geen leverworst kan kopen waarna de telefoon met een knal op de haak wordt gesmeten.
Dan een berichtje dat moeder opgenomen is in het ziekenhuis omdat haar bloeddruk veel te laag is. Moeder ligt dan te schreeuwen en te huilen en roept tussen de tranen door:”Ik wil naar huis! Neem me mee!”
Soms zou je wel eens weg willen vluchten heel diep een oerwoud in, maar ja, in Nederland hebben ze alles gekapt wat te kappen was en om nou het Houtmansplantsoen in te vluchten waar half Nederland hun rothonden laat schijten, trekt me ook niet aan. Ma ik kom eraan!!!

6 opmerkingen:

  1. Ach jongen toch.....wat heb je veel te verstouwen... Het herinnert me aan de tijd dat Rob in het revalidatiecentrum lag, mijn moeder in het ziekenhuis lag en stierf en mijn schoonmoeder om de haverklap vervoer naar het ziekenhuis nodig had vanwege wat mankementen.......Ook ik had soms de neiging om hardgillend weg te vluchten.....maar kon dat niet doen want ik moest dóórgaan....... Ik denk aan je hoor en bid voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Alsof er een truck over je heen dendert, zo moet je je wel voelen.
    Veel sterkte voor jullie beiden.
    Grts Irene

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zucht, wat een bak verdriet en zorgen tegelijk zeg...
    In mijn gebeden, -mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou Peter, er gebeurd weer genoeg in je leven. Ma het ziekenhuis is en zo intens verdrietig, dat moet je flink aangrijpen. Pa die weer lekker tegen je aan trapt.
    Ik kan je alleen maar veel sterkte toe wensen.
    Liefs
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, je hebt van die tijden, dat alles lijkt tegen te zitten. Zelf zit ik ook in zo'n dip, alles maar dan ook alles loopt anders dan je zou willen en je kunt er niks aan veranderen. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Sterkte met alles toegewenst.

    Het leven is soms........ tja!

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.