woensdag 27 maart 2013

Pa belt op


Ik mag weer langskomen. Na bijna drie maanden van “radiostilte” belt hij of ik weer eens wil langskomen.
Inmiddels heeft hij mijn zusjes zover dat ze met redelijke maagkrampen een (tijdelijk) puntje hebben gezet achter de wekelijkse bezoekjes. Ik begrijp hen en heb ze ook zelf gesteund in hun beslissing om niet meer te gaan.
Zoiets vreet aan je. Pa weet als een meester je te treffen op pijnlijke plaatsen en neemt zonder iets terug te geven.
Dat klinkt hard maar zulke mensen bestaan. Het wordt pas lastig als het je vader betreft.
Wat doe ik nou is de vraag die dan opkomt?

Omdat God mij elke dag weer vergeeft en elke keer opnieuw mij een schone lei aanbiedt, kan en wil ik niet anders dan de man die mij zoveel pijn heeft gedaan ook met open armen ontvangen. Daarbij besef ik dat er lelijke adders onder het gras zitten.
Want natuurlijk belt pa met een bijoogmerk en moet hij iets gedaan krijgen. Hij moet naar het ziekenhuis of zit met een ander probleem waar hij mij voor nodig heeft.
Zo was het altijd, zo zal het ook nu zijn. Ergens lijkt de hele situatie met mijn vader, ondanks de verschillen, op onze relatie met de hemelse Vader. Ik faal, elke dag. Ik doe Hem pijn, elke dag. Ik neem Hem niet serieus genoeg, elke dag. Ik ben een falend mens, elke dag en Hij....Hij vergeeft me van harte.
Hoe kan ik dan anders dan ook mijn eigen vader elke dag opnieuw te vergeven datgene wat hij mij aan doet?

Als enige kanttekening moet ik wel vermelden dat geen mens zover moet gaan, dat hij zichzelf stuk maakt in een situatie als deze. Ook ik heb mijn verantwoording naar mijn vrouw, vrienden en mensen die mij liefhebben en mag niet zover gaan dat zij en ik zelf eronder lijden. Dacht ik….

6 opmerkingen:

  1. Je zegt het mooi: God vergeeft en biedt elke dag een schone lei aan, dat wil ik ook. En tegelijk je verantwoording naar vrouw en vrienden/familie. Zo is het. Je vrouw is wel je eerste verantwoordelijkheid, die heeft er niets aan als jij er aan onder door gaat. Ik bid voor een goed bezoek met je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wijze woorden ALine waarvoor dank....En ook het gebed zeker weten...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Peter,

    Tja en wat nu? Bedenk wel dat jij God niet bent en dus niet in staat hoeft te zijn hetzelfde te doen als hij: vergeven elke keer maar weer. Je mag of misschien moet het wel proberen maar je bent slechts een mens dus als je 'm een keer niet vergeven kan dan is dat je 'vergeven'. Succes en sterkte.

    Gr. Robert

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ia ook zo en heb mij dan ook wel voorgenomen om even nog een of twee weken te wachten. Dat heeft niets met pesten te maken maar pa moet wel leren dat zijn gedrag wel consequenties heeft en dat hij niet maar op de toeter kan blazen en daar komen de kinderen weer aan. Ik vergeef hem van harte enkel ben ik er nog niet uit hoe nu verder omdat het zonder twijfel weer een vervolg wordt met een:"Ik wil je niet meer zien," op het einde.....

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.