vrijdag 1 maart 2013

Hoe bepalen wij mate van geestelijkheid?


Ik ken een jongen uit een gezin vol warmte, liefde en waarvan de ouders christen zijn. Hun kinderen zijn in alle geborgenheid opgegroeid en hebben het geloof met de paplepel binnen gekregen. Zowel vader als moeder zijn van die mensen waarvan je de indruk krijgt dat ze hun opvoedkundige mannetje staan. Hun kinderen staan dan ook op de maatschappelijke als wel op de geestelijke ladder op een gemakkelijk instapniveau.

Ik ken ook een meisje dat uit een gezin komt waar vader nooit thuiswas omdat hij meer in de kroeg stond.
Moeder is een verloederde vrouw waar de woorden:”Krijg allemaal de pleuris” in de mond bestorven liggen.
Ook dit meisje komt in aanraking met de Here Jezus en ook zij komt tot levend geloof net als de jongen uit het eerder genoemde gezin en betreed de kerk.
De basis van waar uit beide tot geloof zijn gekomen is nogal verschillend. Een valse start heet zoiets in de sportwereld. De jongen die een nu een man is geworden werd vanzelfsprekend ouderling. Het meisje daarentegen worstelt nog altijd om haar taalgebruik te kuisen en haar verleden van zich af te schudden.

Als je ze zo naast elkaar ziet in de kerk zou een mens al snel menen dat de jongen de meest geestelijkste is.
Ik ben zo bang als we durven kijken naar de basis, dat al snel blijkt dat het meisje zich het meest heeft moeten afkeren en dat zij de grootste groei heeft moeten doormaken.
En toch zal zij zelden tot diaken gekozen worden.
Te licht bevonden. Ik ben zo blij dat God zo geheel anders meet als wij mensen. Maar ondanks dat: de jongen staat met zijn stropdas in aanzien en het meisje schenkt nog altijd de koffie. Hoeveel zullen rekening houden met hun valse start en beseffen dat er een heilige koffie schenkt...?

5 opmerkingen:

  1. wij worstelen allemaal met dingen in ons leven maar ook in ons gedrag...wat heel moeilijk is soms ons voor te doen wat we niet eigenlijk zijn

    dank God hij ken ons al te goed.
    die verhaal is me zo bekend bij mensen om me heen
    meneer peter...

    ik heb een nieuwe blog moeten openen in het nederlands want die ander had veel cliches
    mijn excuses..ik probeert mijn vrienden
    weer het uit te leggen.

    groetjes soraya

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi stukje Peter en dat meisje zal idd de grootste groei meegemaakt hebben. Jammer dat de meesten zoiets niet zien.

    Goed weekend!

    Groet,Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar, al is er niets mis met koffieschenken. We zijn allemaal belangrijk, volgens 1 korinthe 12 en dat mogen we wel eens meer laten merken

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Helemaal mee eens Peter. Ik ben zo blij dat God met goddelijke ogen naar ons kijkt en niet met menselijke ogen...... Wij als mens daarentegen kijken idd vaak niet verder dan onze kerkmuren en beoordelen een gemeentelid op dat wat wij zien. Als je eens wat diepere gesprekken voert met zo iemand als dat meisje dan kon je wel eens voor verrassingen komen te staan. En dan nog......probeer eens over alle kerkmuren en kerkregeltjes en menselijke interpretaties heen te kijken en te denken: hoe zou de Here Jezus naar naar zo'n meisje kijken?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wie van de twee zal het meest dankbaar zijn?? De jongenman die altijd sluimerend op de achtergrond beseft heeft dat zijn ziel gered is? Omdat zijn levenspad al uitgestippeld was.... Of het meisje dat tot op haar botten beseft dat ze door Gods genade in Zijn huisgezin mag wonen?? Melk en suiker aub.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.