maandag 4 maart 2013

Geef en u zal gegeven worden...


Men hoort wel eens:”in de eerste gemeente werkten Gods gaven zeer krachtig, laten we ons uitstrekken naar hoe de gemeente ooit begon. Terug naar de blauwdruk.”

Men doelt dan op honger naar beweging, naar actie, wonderen, krachten, opwekking. Dat klinkt op zich niet verkeerd, dacht ik. Dat wil ieder christen, lijkt mij.
In de Pinkstergemeente waar ik uitkom zag men dat ook zo. Men begon weer met vasten, meer samenkomen, gebedskringen etc. Allemaal prachtig, dacht ik.
Tot ik met de woorden kwam die ook bij de eerste gemeente hoorden:”Zij verkochten al hun bezittingen en deelden uit onder hen die noden hadden.”

Plotseling brand in de tent. De voorganger keek vol interesse uit het raam naar buiten. De twee ouderlingen hapten als vissen op het droge naar lucht. De steenrijke ondernemer kreeg zweetdruppels op zijn kalende schedel en een paar niet zo rijk bedeelden keken heel blij en verwachtingsvol. Terug naar hoe het was in de eerste gemeente. Het betekent voor de meeste zoiets als de heilige krenten uit de pap te vissen. Krenten (met respect) van geloof, krachten, wonderen en gaven, zonder zelf te willen geven. Men nam mij deze opmerking niet in dank af geloof ik.

Wat men zaait zal men ook oogsten…toch…..?

3 opmerkingen:

  1. Je kunt ook verlangen naar de 'puurheid' van die eerste gemeenten. Toen wij in Nepal waren, kwamen we in een kleine christengemeente zonder veel gedoe. Gewoone een simpel gebouwtje met matten op de grond om op te zitten. Zingen ging met een gitaar en een trommel erbij. Men luisterde naar de 'preek', zong samen, bad en gaf getuigenissen. Het was heel rustig, heel puur zonder veel poeha en rompslomp, rituelen, aankleding e.d. Als ik denk aan de eerste christengemeenten, dan denk ik daaraan. En soms kan ik daar best naar verlangen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja ik ook Mattanja....ik kan ook verlangen naar puurheid en kleinheid en nederigheid...... Wij zitten vaak zo gevangen in allerlei wetjes en regeltjes en ritueeltjes.... Maar of we nou verlangen of niet verlangen naar hoe het in de eerste gemeente toeging, voor mij gaat het vooral om nederigheid en respect voor wie God is. Ik heb een bijbelstudieboekje: God vrezen met blijdschap van Jerry Bridges, waarin je d.m.v. het Woord leert wat het betekent om God te vrezen (een heilig ontzag hebben voor Hem). Daar kan de gemeente van God nog héél véél in verbeteren denk ik...........de vrees voor God is vaak ver te zoeken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Had Jezus daar niet een gelijkenis voor?
    Van die kameel door het oog van de naald????
    Krijgen vind men vaak belangrijker dan geven. Terwijl geven je zo veel voeldoening geeft en blijdschap.
    Misschien dat ze bij het preken een spiegel voorgehouden moet worden.

    Liefs
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.