donderdag 28 maart 2013

Dag "pa"

Ik stond voor de spiegel en een man van 52 jaar keek mij vanuit het kwikzilver aan. Hij vroeg zich af wat in hemelsnaam wijsheid was? Oké je vergeeft je vader opnieuw dat spreek vanzelf. Maar wat schiet ik er mee op om weer
naar hem toe te gaan? Weer binnen te worden gehaald als de goed heiligman en een korte tijd later als de duivel weer te worden weggetrapt? Is er een grens aan wat je mag geven? Een stadia waarin je terugkijkend op alles wat achter je ligt, je moet beseffen dat je op iets hoopt dat nimmer komen zal? Iemand kan zeggen dat de beste weg is om er heen te gaan en niets te verwachten.
Veilig is dat wel maar ergens ook een beetje laf. Die houding van: ik ben er wel, maar het laat mij koud wat hij zal zeggen en hoe lang het zal duren voor ik weer op moet rotten.
In mijn hoofd tollen gedachten en herinneringen die zich in die 52 jaar hebben opgestapeld over elkander. Uit dit alles is gebleken dat al mijn inzet altijd tegen mij gewerkt heeft. Pa heeft altijd zijn zin gekregen en wordt het nu niet eens de hoogste tijd dat hij het ditmaal niet krijgt.
Dat hij leert zien dat zijn gedrag consequenties heeft?
Wordt het niet eens tijd dat ik kies voor mijzelf?
Wordt het niet eens tijd om los te laten?
Wordt het niet eens tijd om de hoop die 52 jaar lang vertrapt wordt door de man die een vader zou moeten zijn maar zich gedraagt als een verwende kleuter, te laten varen?
Opnieuw twijfel ik....

2 opmerkingen:

  1. Geef zoveel liefde als je op kunt brengen.
    Verwacht het ergste; herinner je zijn methoden.
    Wees blij als het meevalt.
    Blijf je ervan bewust dat jij altijd het slachtoffer was en waak ervoor dat nogmaals te worden. Gaat het mis, trek je dan terug en laat hem dan maar weer even in zijn sop gaar koken.
    Sterkte man!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Beste Peter,
    Opnieuw valt mijn mond met een klap open. Opnieuw hoor ik een man die staat te dubben wat hij moet doen. Opnieuw wordt het kind tot leven gewekt. Opnieuw proef ik de teleurstelling.
    Misschien is het tijd voor een schop onder je hol. Misschien moet ik je dan toch zeggen wat spontaan door me heen schoot.
    Stop met twijfelen. Laat je niet kisten.....En dan....wat zou ikzelf eigenlijk doen.
    Zelf heb ik het nooit zo meegemaakt.
    Hoe te handelen zonder jezelf te beschadigen en toch de roep van de ouder te horen en beantwoorden.
    Ik denk....verman jezelf. Zet dat kind buiten de deur. Voedt de teleurstelling niet. Laat je niet meer verleiden.
    En dan....
    Ga er echt nooit, nooit meer naar toe...in je ééntje. Spreek af met je zussen, wanneer ze er weer overheen zien (ze gingen geloof ik even niet meer), om gezamenlijk te gaan. Nooit meer als enige schietschijf naar de man. Altijd samen of met de hele bubs.
    Misschien kun je het dan beter relativeren. Loop je nooit alleen de deur uit.....Begint jullie herstel direct over de drempel.
    Ik hoop dat ik niet te zelfingenomen overkom.....zo ja, vergeef het me dan...
    Toch denk ik dat ik het zo zou doen........nooit meer alleen in de vuurlinie. Echt nooit meer.
    Grts Irene

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.