zaterdag 16 maart 2013

Dag mama


Ma lag in bed en haar haren zagen er uit als een reusachtige suikerspin. Ze staarde naar haar televisie maar had het idee dat niets van wat ze zag echt tot haar doordrong. In haar ene goede hand de afstandbediening tot haar wereld geklemd. “Hoi ma!” Ik maakte een maf dansje en ma gierde het uit van de lach. “En is je vrouw nu weer aan het werk?”
“Ja ma die is aan het werk.”
“En ben je op de fiets gekomen?”
“Ja op de fiets door de sneeuw!”
“En ga je nog wel eens naar de kerk?”
“Ja ma elke zondag.” Ik zing:”Halleluja!”
Ma gilde het uit van de pret.
“Waarom ben ik toch bij je vader weggegaan?”
“Misschien omdat hij lastig was ma!”

Op de televisie stond een kookprogramma aan.
“Is het een leuk programma, vroeg ik.?”
“Ik weet niet wat het is,” mompelde ma.
“En is je vrouw nu weer aan het werk?”
“Ja ma die werkt nu.”
“En ben je op de fiets gekomen?”
“Ja ma door de sneeuw, kijk maar het valt nu nog!”
“En ga je nog wel eens naar de kerk?”
Opnieuw zong ik:”Halleluja en ma gilde weer van de lach.
Dit is wat er rest van de vrouw die mij ooit ontving als kleine baby. Nog even en de laatste touwtjes glippen ons kinderen uit handen. Dan is er niets meer. 

4 opmerkingen:

  1. mijn moeder: 'ik vind het nou zo jammer dat ik niet de namen en geboortedata van de (achter)kleinkinderen heb. Nu rekenen die kinderen op een kaartje van oma en dan krijgen ze niets'.

    Die kinderen zullen het kaartje niet missen want ze krijgen al vele jaren geen kaartje, maar dat weet mijn moeder niet.

    ik pak de verjaardagskalender en laat haar de stortvloed van namen zien. Ze is blij verrast, maar begrijpt niet wat 'die 3' voor de naam doet. "dat is op 3 maart mam" zeg ik. Ja, maar, ze ziet nergens dat het Maart is! "dat staat bovenaan mam"

    ik hang de kalender weer op. En mijn moeder verzucht: 'toch vind ik het jammer dat ik niet de namen en geboortedata van de (achter)kleinkinderen heb. Nu rekenen die kinderen op een kaartje van oma en dan krijgen ze niets'.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gedeelde smart dus Kees. Gek he, dat wij ook zo kunen worden het is nog allemaal zo....onvoorstelbaar en toch en toch...Bedankt voor je woorden, voel me nu niet meer zo alleen in deze.....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, dat is ontluisterend een mens zo te zien vervagen, mijn stiefvader was de laatste jaren ook helemaal van het padje.
    Trok midden in de nacht dan zijn jas aan en ging naar 'huis', terwijl hij gewoon thuis was.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hallo Peter, ik zelf weet niet wat het is, maar als ik dat zo lees, lijkt het mij wel erg verdrietig.
    Ik kan jou alleen veel kracht toewensen, en de Here Jezus is erbij, zowel voor jou/jullie als voor jou moeder. HIJ kent haar wel, voor Jezus zijn geen muren in de menselijke geest.

    Veel sterkte van onze Here Jezus, en liefs voor jou en Paula, van mij, Esther.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.