zaterdag 2 februari 2013

Ver weg gaan wonen van je ouders.


Kinderen die aan de andere kant van Nederland of soms in het buitenland gaan wonen vanwege werk, liefde of andere zaken. Hoe moeten wij in dit geval de zorg voor ouders zien? Wij hebben verschillende kennissen in de kring der vrienden die wij hooguit eenmaal per jaar zien, omdat ze heel ver weg zijn gaan wonen van hun geboorteplaats. Dat klinkt avontuurlijk, maar de vraag blijft hoe je op deze wijze als je zo ver weg bent gaan wonen van pa en ma, je ouders op een behoorlijke wijze kan eren? Dat wekelijkse “echte” contact wordt op zijn best vervangen door een telefoontje. Even bij ma langs omdat ze zo gevallen is op haar knie, is er niet echt bij. De dakgoot helpen in de verf te zetten omdat pa eigenlijk niet meer op die ladder zou mogen staan, neen dat wordt lastig als je in buitenland bent gaan wonen. In geval van echte noden zijn kinderen wel bereikbaar maar niet voor handen. Eert uw vader en moeder, zegt de bijbel.
Lukt dat wel en zetten we andere (eigen) belangen dan niet vaak voor het gebod Gods in de plaats?

17 opmerkingen:

  1. Heb even na zitten denken Peter. Mijn vrouw en ik zijn vanuit Haarlem verhuisd naar Drenthe (Assen)

    Kunnen wij onze ouders eren? Ja, ik denk van wel. We zijn niet zo goed in staat om de helpende hand te bieden, net zoals zij niet in staat waren om als opa en oma op onze kinderen te passen toen die nog klein waren.

    Maar om een voorbeeld te geven van hoe je ook je ouders kunt eren: na het overlijden van mijn vader in 2005 heb ik vier, vijf of zelfs zes maal per jaar mijn moeder opgehaald (450 km) voor een week Drenthe en haar daarna weer teruggebracht (450 km) Zij genoot ervan om bij ons te zijn en haar (achter)kleinkinderen mee te maken.

    Nu mijn moeder aan het dementeren is mag ze niet meer weg uit haar vertrouwde omgeving. Nu moeten we dus proberen onze aandacht te stoppen in bezoekjes en telefoontjes.

    De dagelijkse zorg voor mijn moeder komt grotendeels voor rekening van een broer en een zus die beiden in Haarlem wonen. Die zorg kan ik door de afstand helaas niet bieden. Maar haar eren kan ik nog steeds. En binnenkort gaan we weer bij haar langs en gaan we helpen het huis (bovenverdieping) leeg te halen. Kortom: doen wat je kunt doen is ook je ouders eren.

    groet!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Beste Peter,
    Ik moet je zeggen, dat ik je stukje even niet zo goed vat. Is het niet dat een man zijn vader en moeder verlaat om een te worden met zijn vrouw? En je ouders eren kan toch ook op een andere manier dan er de deur plat lopen? Waarom moet dat op die manier als jij omschrijft. Het verven ven een dakgoot, of bij ma langs gaan als ze op haar knie gevallen is. Ja het zou fijn zijn als dat zou kunnen maar het is geen moeten.
    En ik snap niet zo goed dat je het een eigen belang noemt om op een ander continent te gaan wonen of verder weg van de geboorteplaats. Ieder heeft zijn eigen leven. Ik als vrouw wilde dolgraag kinderen en ben er gezegend met vier geboren kinderen en een die helaas niet voldragen mocht zijn. Ik heb en breng ze groot met bijbelse normen en waarden maar wanneer ze de deur uit gaan hebben ze een eigen leven. En als ouders draag je nog wel de zorgen, maar niet meer hun lasten en die hoeven ze voor mij ook niet te dragen.

    Hoop dat ik niet al te fel over kom, want dat is niet mijn bedoeling maar zo is hoe ik hier over denk.

    Overigens woonde ik niet ver van mijn ouders af.

    Groetjes
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ten eerste is dit stukje eigenlijk geen conclusie van mij, doch meer in de vragende zin bedoelt.
    Van de deur platlopen, is nergens sprake in dit schrijven. We hebben het in ieder geval wel over de vraag of kinderen die ver van hun ouders gaan wonen hen daarmede de zorg die ze wellicht nodig hebben, niet een beetje verleggen naar anderen die wel in de omgeving wonen.
    Wij staan zelf op het punt om verder te gaan wonen, zodoende deze vraag die bij mijzelf (onszelf) opkomt.
    Niet als een verwijt naar anderen toe, maar als een hardop denken.
    Natuurlijk moeten wij niets, maar aan de andere kant leert de bijbel wel dat wij onze eerste aandacht als christenen naar onze eigen familie hebben. Hoe pak je dat aan op grotere afstand en zijn we wel eerlijk met onszelf als we menen dat een telefoontje volstaat hand in hand met een paar bezoekjes per jaar en dat we de rest dan aan anderen overlaten?

    Wat het hedendaagse oppassen op kleinkinderen betreft moet mij van het hart dat ik daar een dubbel gevoel bij heb als het in een frequentie gebeurt van dagelijks/wekelijks enkel omdat vader en moeder samen gekozen hebben om te werken vanwege de (te) hoge hypotheek, de tweede auto en de drie vakanties per jaar. Dan beter niet uitstrekken naar kinderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een dom verhaal. Ten eerste ben ik het volslagen oneens met de gedachte dat je als kind je ouders op de lip moet gaan wonen om ze bij te staan. Je kan dat ook op andere manieren doen.
    Ten tweede maak ik zelf wel uit samen met mijn ouders of wij de kinderen door hen laten opvangen. Mijn ouders doen dat dolgraag dus wat zit je nou te zeuren?
    Wat heb jij er voor boodschap aan dat wij een tweede auto hebben en ja twee keer per jaar op vakantie gaan? Dat kost jou toch geen geld?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb het nooit gehad over op de lip van ouders gaan wonen. Dat is een karikatuur maken van wat er geschreven is.
    Of jou zwaar gesubsidieerde kinderopvang mij geen geld kost staat ter discussie.
    Waar is de tijd gebleven dat we onder ouders in huis namen en ons verantwoordelijk voelden voor die jaren van hun ouderdom? Zijn we niet te individualistisch geworden als we menen dat de verzorgingsstaat wel voor ze zal zorgen? Goed we zijn er inmiddels aan gewend dat er verzorgingstehuizen zijn die ons deze taak uit handen hebben genomen en veel ouderen zouden zelfs niet anders willen. Maar laten we nu niet zover gaan te denken dat dit de enige en beste oplossing is. Het is zo gegroeid in onze westerse cultuur. Heel vaak was het ook een soort genadebrood wat die ouderen bij hun kinderen aten als ze in kwamen wonen. Onnodig te zeggen dat wij dit ook niet moeten veridealiseren.
    Toch ging er veel liefde ook van uit om de zorg op je te nemen voor hen die zo (in normale omstandigheden) voor jou hebben gezorgd.

    Maar door ver van ze af te gaan wonen, misschien wel zo ver dat zelfs dat wekelijkse bezoekje aan het rusthuis op de tocht komt te staan, schieten we dan niet een beetje te kort in liefde en maken we een miskleun betreffende onze eerste verantwoordelijkheid? Zomaar wat vragen….

    Timoteus 8

    Wie niet voor de eigen familie zorgt, heeft het ware geloof verloochend en is slechter dan een ongelovige.
    Tot zover de bijbel.
    De grote vraag die opkomt is: wat verstaan wij onder zorgen voor de familie en kunnen wij dat op (grote) afstand?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik snap je, Peter. Maar waar zouden wij moeten wonen dan? Nabij Rotterdam of in Ede? Ik blijf erbij dat je als ouders voor je kinderen kiest en dat kinderen niet voor hun ouders hebben gekozenn n nderhalve niets verschuldigd zijn. Vaak heb je dan zelf kinderen, buren, vrienden die zorg nodig hebben. We zijn niet te beroerd om uit liefde iets voor de moeders te doen, maar wekelijkse bezoekjes lukken echt niet...

    BeantwoordenVerwijderen


  7. Is een goede opmerking ja, je kan ze niet allemaal tevreden stellen is waar, is waar. Maar een ding zijn wij alle mensen schuldig...liefde. Daarnaast als het je ouders eerbaar zijn, is er eerbied om ze schuldig te zijn. Dan is er respect en wederkerigheid.

    Mijn vader ging elke dag uit zijn werk een half uurtje naar zijn moeder. Ik als kind naar mijn beide oma's wekelijks. Zo hoorde dat in die tijd. We hadden ook 24 uur per dag maar deelden die anders in. Wij zijn in onze dagen veel Individualistischer geworden. Misschien is dat net de kant waarvan de bijbel zegt dat wij de liefde beginnen te verliezen. Daar ben ik wel eens bang voor. Begrijp mij goed ik wijs nu naar mijzelf. Waarom kan ik wel 3 uur achter de pc zitten maar zo moeilijk tijd vinden om ouders te bezoeken? Voor pc kunnen we ook: televisie, hobby’s, etc invullen.

    Wij roepen over niets schuldig zijn, eigen leven hebben, niet de deur overlopen, of een ander doet het in onze plaats, maar maken wij ons er misschien niet te gemakkelijk van af?

    Zelfs de Heer zei tegen Maria toen Hij aan het kruis hing:”Mama zie uw zoon en tegen Johannes:’zie uw moeder”(m.a.w zorg voor elkaar. Dat was Hij haar misschien niet schuldig of andersom en toch krijg ik er tranen van in de ogen dat Hij die ook een eigen leven had in de hemel naar jou en mij toekwam en Zijn eigen leven aflag.
    Hij liet het een ander niet doen.
    Hij riep niet dat Hij ons niets verschuldigd was
    Hij zei niet dat Hij het druk had met Zijn eigen leven…
    Tja….

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Meen dat je hier een belangrijk punt aanhaalt Peter, die kennelijk niet graag als bijbelse norm gezien wordt.
    Natuurlijk kan niet iedereen dicht bij zijn.haar ouders wonen. Maar zo ja, dan is het een "eer" om ze tezijnertijd bij te staan. Velen in deze 'postmoderne tijd' laten hun ouders tamelijk barsten.... Kijk naar de Joden, die snappen het wel. Familie eerst heet dat.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Tis misschien gek maar ik heb hier in de straat gezien wat het kan betekenen als kinderen aan de andere kant van Nederland gaan wonen en een paar anderen zelfs in buitenland. Als het sneeuwt haal ik eten voor die oude (75 jaar) mensen omdat ze anders zonder zitten. Toen het dak lekte, toen vader op de grond lag en naar het ziekenhuis toe moest, toen de snorfiets kapot was, toen de lamp opgehangen moest worden, de band lek was, ma naar de dokter moest en tal van zaken, bedankten die kinderen mij hartelijk vanachter hun telefoon dat ik deze zorg op mij nam. “Ja mijn zoon heeft het zo druk met de zaak,’verexcuseerde moeder mij, toen ik de bladeren uit de dakgoot haalde. Zoon was directeur van groot bedrijf en ja, hij woonde op een soort kasteel met landgoed van 11000 vierkante meter grond. Zijn ouders bezocht hij trouw vier keer per jaar. En elk weekend belde hij op.

    Erg mooi, heel erg mooi allemaal en toch kreeg ik elke keer een dubbel gevoel als ik mijn vuile handen na een klusje voor deze oude mensen had gedaan, stond te wassen en zoonlief kwam voorrijden met de Jaguar.

    De dochter in buitenland stuurde foto’s op van het gezin en die mocht ik dan tot vervelends toe zien. Ze kwamen “natuurlijk” maar eens in de 4 jaar, dat sprak vanzelf.

    Hmm, eigen leven, niets verplicht zijn, niets moeten, tja…

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik snap wat je bedoelt en ja het is lastig. Vanuit de huidige cultuur is 'ik' soms nou eenmaal belangrijker dan 'zij'. Ik denk dat sommige mensen gepikeerd reageren omdat zij zichzelf deze vragen ook gesteld hebben. 'Zou ik eigenlijk niet', 'moet ik eigenlijk niet', 'is het de bedoeling dat ik opoffer, zodat ik er voor een ander kan zijn?' Wat natuurlijk leidt tot de vraag 'ben ik egoïstisch omdat ik voor mezelf kies?'. Niemand wil ervan beschuldigd worden dat hij/zij eerst aan zichzelf denkt en dan pas aan een ander, da's tenslotte ook helemaal niet christelijk!

    We leven niet meer in een maatschappij waarin kinderen trouwen en bij hun ouders in gaan wonen, waardoor het evenwicht tussen "ik zorgde voor jou, nu zorg jij voor mij" automatisch gewaarborgd wordt. We leven niet meer in een maatschappij waarin het vanzelfsprekend is dat je je ouders in huis neemt als het allemaal niet meer gaat. We leven niet meer in een maatschappij waarin als jij niet voor je ouders zorgt, er niemand voor je ouders zorgt.

    En als we nu eens andersom redeneren. Wat nou als je ouders naar de andere kant van het land of de wereld verhuizen? Moet je dan meeverhuizen? Moet je dan in de buurt gaan wonen als het minder goed met ze gaat? Of vinden we het dan wel normaal dat er sprake is van minder contact, van minder 'hands on' hulp, omdat ze nou eenmaal zelf besloten hebben een eind verderop te gaan wonen?

    En wat nou als je jouw partner 'van ver gehaald hebt'? Wiens ouders moet je dan eren door er in de buurt te wonen?

    De wereld is veranderd, is niet meer de wereld van vroeger toen je niet uit je woonplaats vertrok, maximaal op 10 minuten afstand van je ouders woonde, je partner uit hetzelfde dorp kwam en dat dus geen problemen opleverde.

    Wat het antwoord is? Ik weet het niet, je doet wat je kunt en als je zelf vindt dat dit te weinig is, dan moet je meer doen. Als jij vindt dat je het niet kunt maken om verder weg te gaan wonen, dan moet je het niet doen. Als jij vindt dat je ook als je verder weg woont een manier kunt vinden om voor je ouders te zorgen (en dat hoeft niet altijd hulp te zijn die je persoonlijk biedt) dan moet je gaan. (jij is hier bedoeld als 'men', niet als jij persoonlijk ;) )

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mooi en goed uitgebalanceerd antwoord waar ik je voor bedank omdat het iets is dat gelezen en nog eens gelezen dient te worden want er zit veel in.

    Dat we niet meer in dezelfde (noem het) wereld leven als 100 jaar geleden is in die zin volkomen waar.
    Dat er ander dingen zijn te bedenken zoals ouders die ver weg gaan wonen, is ook een waarheid als de bekende koe.
    Ik heb in dit alles mijzelf hardop wat vragen gesteld en vraag mij af of wij ons misschien niet te gemakkelijk verschuilen achter de huidige verzorgingsstaat, het moderne leven, etc.
    Wat zouden we doen als Jezus oud was en hulp nodig had? Zouden we zeggen:”Heer we leven niet meer in de tijd dat we elkander op die wijze bijstonden zoals U gewend bent. We bellen u heus een maal in de twee weken op en komen met badschuim als U in het verzorgingstehuis zit en warme sloffen nodig hebt, maar verders hebben we ons eigen leven? We moeten naar de kerk en zingen en hebben taken in de kerk en het al zo druk.
    Wij hebben U niet gewild, U wilde ons. Wij hebben derhalve geen enkel verplichting jegens U.”
    Hmm ik weet niet…

    Voorzover mensen zich beschuldigd voelen door dit stukje, moet mij van het hart dat het een: wie de schoen past trekt hem aan, gedachte is. Nergens wordt direct gewezen en als men zich al schuldig voelt, stel jezelf dan de christelijke vraag:"Ben ik misschien wel zo onschuldig als ik denk?"

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. lol Tja.. denk dat Jezus ook zou fronsen naar aanleiding van zo'n antwoord! Je blog zet me in ieder geval aan het denken en soms zijn de antwoorden die je jezelf geeft op dat soort vragen niet altijd de antwoorden die je wilt horen, want dan 'moet' je ineens zoveel ;)

      Verwijderen
    2. Hebbie dat ook? Ik ook, dan denk ik, mijn hemel, misschien niet meer zoveel naar de kerk gaan maar naar de mensen.
      Misschien vergissen we ons en moeten we gewoon maar doorgaan op de weg die we bewandelen. Bevalt best. Beetje "geestelijk" webloggen, beetje bidden, beetje zingen (zag volgens mij jouw hoofdje nog net bij het koorfototje...leuk, of vergis ik me) Gewoon maar blijven bijbellezen. Of doen we het nou toch misschien niet geheel goed? Drommels nog aan toe, ik dacht dat ik er helemaal klaar voor was die ontmoeting met Hem of dat ik Hem elke zondag vond in de kerk. Blijkt Hij bij mijn dementerende moeder te zitten. Lastig die Jezus....(met respect)

      Verwijderen
    3. Je dementerende moeder heeft waarschijnlijk geen lijstje van dingen die ze moet doen om te verdienen dat Jezus bij haar op bezoek komt ;). En dat is misschien wel de reden waarom hij daar zit en niet bij ons ;). We denken vaak nog steeds dat we het kunnen verdienen! Ik denk tegenwoordig maar.. "als ik anderen behandel zoals ik zelf behandeld zou willen worden en ik doe dat zonder dat ik daarvoor iets terugverwacht, dan doe ik het volgens mij zo slecht nog niet". En natuurlijk faal ik daarin, ben immers niet perfect, maar dat verwacht God gelukkig ook niet van me. En ja.. dat beetje zingen doe ik met veel plezier, als is het nu bij een ander koor dan van dat foto'tje dat jij net zag ;).

      En nu gaan koken en dan naar het kerkgebed en naar een vergadering van de Evangelisatie Commissie (*vinkt wat hokjes af op haar lijstje*)

      Verwijderen
    4. Succes en zet eens wat op Youtube misschien scheelt het toch. Haha. Schijf ik nog een extra blogje over "geestelijke" zaken. We zullen we buren worden op de drempel van Gods huis. Maar binnen is binnen. Ik lees kerkhofgebed. Ligt aan mij, ik lees altijd wat ik meen dat er staat. Misschien moet ik de bijbel ook maar eens voor laten lezen en staat er bij nader inzien ook iets geheel anders.

      Ehhh sommige geestelijke zaken liggen toch wat ingewikkelder dan ik had vermoed....

      Verwijderen
  12. Interessante discussie, ook voor iemand, zoals ik, die het niet vanuit een christelijk standpunt bekijkt. Ik ben zelf een typisch voorbeeld van deze situatie. Mijn ouders, 79 en 73, nog wel goed maar de eerste 'gebreken' zijn er al, wonen nog in Den Haag en ik ben 15 jaar geleden verhuisd naar Friesland en mijn broer is getrouwd met een Engelse en woont in Engeland. Tja, dat hadden mijn ouders zich anders voorgesteld. Buiten het dagelijkse gemis van contact is daar ook de kwestie van hoe gaan we m'n ouders ondersteunen als het nodig is straks.

    Ik denk dat het er toch op neer komt dat ik en mijn broer voor ons zelf gekozen hebben. Op het moment dat wij ervoor kozen om ver weg te gaan wonen, was dit ook nog niet zo in beeld; mijn ouders waren nog gezond en zelfstandig. Het zou op zich ideaal zijn om dicht bij elkaar te wonen maar is dat haalbaar? Dan had ik de rest van mijn leven in of nabij Den Haag moeten blijven wonen. Zo beperken we ons wel; de wereld is toch iets groter dan de Randstad? Maar je kan er lang en breed over praten, het blijft een egocentrische keuze die ik heb gemaakt. Een ander punt is dat je meestal over schoonouders beschikt en laten die nu in Friesland wonen! Maar ja, zij zijn nog wel geheel gezond en zelfstandig en lijken dat nog jaren te blijven.

    Ik vind het een lastige kwestie. Vroeger was het normaal om je ouders bij je in te nemen als de tijd daar was; maar heeft dat niet vaak tot hele vervelende situatie geleid? Niet dat dat een excuus is maar het wordt denk ik vaak wel vergeten. Je ouders zorgden voor jou als kind, is het dan niet normaal dat jij weer voor hen zorgt als hun tijd daar is? Je zou gevoelsmatig zeggen van wel maar in de praktijk is het een duivels dilemma, no pun intended.

    Ik heb het er best moeilijk mee want ook al zeggen mijn ouders er zelf niets over, de stille signalen zijn er wel degelijk. Ben wat dat betreft benieuwd wat de toekomst op dit gebied zal brengen.

    Zelf sta ik er zo in dat als mijn kinderen later uitwaaien over de wereld dat ik dat van harte zal toejuichen en als dat betekent dat zij er niet voor mij kunnen zijn dan zij dat zo.

    Maar het blijft wat dubbel; het komt er toch wel op neer dat ik voor mezelf heb gekozen destijds.

    Gr. Robert

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hoi Robert

    Heb een vriend die koos om te emigreren toen moeder 83 was en moeder huilde de sterren van de hemel want alles wat haar lief was aan kleinkinders ging ook mee. Blijft een moeilijk punt ja. Heb er ook geen sluitend antwoord op als ik eerlijk ben. Valt mij wel op dat wij vaak in de verdediging gaan en met moderne argumenten komen, maar of dat "rechtsgeldig" is, blijft de vraag.
    Zoals Hans al aanhaalde zie je bij andere volken nog wel die extra zorg. Misschien is zorgen voor wel van alle tijden en moeten wij ons nog eens bezinnen op wat extra voor pa en ma...
    Bedoel, zolang ze er zijn en ze willen zelf ook de kraan wat verder opendraaien van de zorg. Ik zeg ook maar wat.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.