vrijdag 1 februari 2013

De “uit de nasipil”


Waarom helpen we wel mensen bij het geboren worden, maar vinden we het zo lastig om mensen te helpen om te sterven? Is het nodig met de kiezersnede geboren te worden dan neemt men het mes ter hand en helpt moeder en kind. Maar als datzelfde kind op het eind van het leven de deur naar het overlijden niet open kan krijgen schieten wij in een kramp en zoeken onze uitvluchten in de gedachte dat de natuur zijn loop moet hebben.

Als de natuur zijn loop had genomen had dat kind niet eens geboren kunnen worden. We willen wel helpen om te komen maar niet om te gaan. Dan heet het plotseling je bemoeien met Gods wil. Ik heb het nu niet over gezonde mensen die op een zeker moment dood willen, ik heb het over mensen wier leven ondragelijk is geworden. Soms worden ze jarenlang kunstmatig in leven gehouden door allerhande apparatuur maar niemand durft de stekker eruit te halen.
Ze willen dan vaak nog wel zover gaan de patiënt geen sondevoeding meer te geven zodat hij langzaam doodhongert. Zelfs bij mijn hond zou ik zoiets niet doen, die laat je nog inslapen. Maar bij een mens, mag dat niet. Je mag wel ingrijpen als de geboorte hapert, maar als het sterven (mede door al onze moderne techniek) hapert, dan heet het euthanasie en vragen wij ons af of dit van God wel mag? 

7 opmerkingen:

  1. Of het van God wel of niet mag zullen we nooit, in dit aardse leven althans, zeker weten. Maar ik ben persoonlijk voorstander van de mogelijkheid van euthanasie. Ik denk dat dit een eeuwig discussiepunt zal zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind dat er toch wel een groot verschil zit in helpen bij het 'leven' en helpen bij 'de dood'.
    Als je de stekker uit de apparatuur haalt, die iemand in leven houden, dan heb je het mijns inziens niet over euthanasie. Euthanasie is voor mij een daad verrichten, daadwerkelijk helpen (zoals een dodelijke injectie geven) waardoor iemand sterft. Ik ben tegen deze vorm van euthanasie.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik besef dat dit een lastig onderwerp is (geworden) omdat de mens zo ver is dat hij in staat is het lichaam in leven te houden voor onbepaalde tijd, terwijl de patient eigenlijk zonder apparatuur sterven zou. Hoe lang, onder welke omstandigheden etc wij afhankelijk (mogen) zijn van de machinerie is een vraag die wij ons vroeger niet behoefden af te vragen.
    In onze moderne tijd (helaas- gelukkig) wel. Helaas omdat het ons soms voor dilemma's stelt (stekker eruit/ erin?) maar ook gelukkig omdat mensen soms door de machinerie toch overleven en zelfstandig kunnen voortleven.

    Lastig wordt het bij dat spuitje wat wij onze geliefde dieren wel geven als lijden ondraaglijk wordt, doch als onze menselijke geliefden eenzelfde lijden door moeten maken zijn we er vreemd genoeg tegen.

    Dat spuitje klinkt ook een beetje cru want evenvaak is er slechts sprake van wat extra morfine, waardoor de patient inslaapt.

    Blijft de vraag of wij in dit alles niet dichtbij komen in de gedachte aan de karmatiche gedachte dat een mens door lijden het goddelijke tevreden stelt?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. We hebben onszelf opgezadeld met het probleem wel of niet euthanasie. Door de medische wetenschap wordt het leven verlengd en dat is mooi. Soms echter wordt niet het leven, maar het sterven verlengd. En dan krijg je de moeilijke vraag 'de stekker eruit of niet?'

    Mijn vader kreeg een hartstilstand. Ze hebben hem drie kwartier gereanimeerd! een man van 81 jaar! Uiteindelijk ging zijn hart weer kloppen. In de ambulance weer een hartstilstand. Weer reanimeren. En in het ziekenhuis de 3e hartstilstand. Weer reanimeren.

    Uiteindelijk bleek na twee dagen de schade zo enorm dat ze de behandeling staakten en hij eindelijk mocht sterven.

    Weet je: de Here God haalde mijn vader Thuis op zijn 81e verjaardag. Als een soort kado. (Corrie ten Boom werd ook op haar verjaardag Thuis gehaald; volgens de Joodse leer is dat een voorrecht)

    Omdat sterven in onze maatschappij negatief is, mocht hij niet naar Huis. Dat is toch eigenlijk triest. Laat de medische wetenschap vooral iemands leven rekken, maar laat ze alsjeblieft niet iemands sterven rekken. Als kind van God weten we ook nog eens waar we naar toe gaan. Sterven voor ons is promotie: bevordering tot heerlijkheid!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een goede doordenker schrijf je hier neer met de woorden dat niet het leven maar het sterven soms opgerekt wordt. Triest te horen van je pa, maar ergens geen vaarwel maar een tot ziens. Dat maakt het gemis dragelijk wellicht.

      Sterven is promotie ten bevordering tot heerlijkheid, mooi omschreven en waar voor de mens in kwestie, voor de achterblijvers een troost en toch blijven we met het verdriet zitten door het gemis. Sterven is eigenlijk iets wat niet echt bij het leven hoort....

      Verwijderen
  5. Met je laatste opmerking ben ik het niet eens. Ik denk niet dat het daarom draait. Ik denk dat het te maken heeft met dat het leven geen vanzelfsprekendheid is, maar gegeven wordt door God. Hij bepaalt wanneer er leven ontstaat en Hij bepaalt ook wanneer dat eindigt, niet wij.....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik begrijp je punt Jose ne worstel er zelf ook mee of wij zelf een punt mogen zetten achter het leven in die vorm. Maar het gekke is dat wij bij anticonseptie wel ingrijpen in wanneer leven ontstaat maar als het leven ondragelijk wordt, vinden dat wij dat God (ik zeg het even plat) de baas is over leven en dood. Ik moet zeggen dat ik mij afvraag of dit niet dubbel meten is....

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.