maandag 11 februari 2013

De dagen waarvan je denkt: daarin heb ik geen plezier


Mijn moeder ligt op haar bed en giert het uit van de lol als ik binnenkom. Doe natuurlijk weer een of ander idiote act opvoeren want mij moeder lacht graag en ik hang dus een half uur de komiek uit. Moeder vraagt om een snoepje en ik geef hem haar die ze met een mollig handje in haar mond stopt en met bolle konen weg maalt. Ze lacht weer en vraagt 100 maal hetzelfde."Ben je nog naar de kerk geweest?" "Is Paula nou op haar werk?" "Waarom ben ik bij je vader weggegaan?"
Daarna wil ma weer een snoepje en dat weiger je niet. Dan begint er uit ma’s bed een kwalijke maar herkenbare geur op te stijgen. Ma poept in haar broek. Met een onschuldige glimlach nog een maal de vraag om een snoepje en plotseling besef ik het. Nu ben ik de “moeder” en is zij het kind.


4 opmerkingen:

  1. Ellendig is dat, in hoeverre zouden ze zelf in de gaten hebben dat ze afdwalen? Mijn stiefvader begon een paar maanden voor zijn dood ook helemaal door te draaien, zag verjaardagspartijtjes met mensen die allang dood waren, en meer van die dingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Moeilijk is dat hé? 'k Heb het met mijn moeder ook, die is dement, maar ze kan soms ook nog zo helder zijn. Sterkte Peter.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heftig he Peter, nee dat is niet eenvoudig om dit mee te maken.
    Ik werk als vrijwilliger op een gesloten afdeling. Zo jammer om mee te maken hoe die mensen achteruit gaan.
    Sterkte
    Liefs
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, soms is ouder worden een triest gebeuren.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.