donderdag 3 januari 2013

Vraagje


Mijn zus Jolanda schreef me of ik toch aub weer naar Pa wilde gaan. Ik begreep haar verzoek wel, maar vond het niet eerlijk. Ik wil wel, maar pa wil niet. Iemand kan vinden dat je dan toch moet gaan, maar ik meen dat je daarmee enkel schade toebrengt aan de situatie en hem nog verder verslechteren zal. Het verzoek om toch aub te gaan, zou ik nimmer stellen aan mijn zus omdat ik weet hoe complex de situatie is. Met de vraag wordt de suggestie gewekt dat de oplossing bij mij ligt. Ik moet (weer) in actie komen, pa hoeft (weer ) niets te doen. Ik moet weer slikken, pa mag vloeken, schelden, iedereen die voor zijn voeten komt vertrappen en dan nog moet je blijven gaan, zelfs als hij je dringend verzoekt weg te blijven. Men vraagt zich blijkbaar niet af of je dat nog wel kan? Of er nog wel kracht over is na 52 jaar door je vader vertreden te zijn. Ik verbaasde mij over deze vraag en vermoed dat hij uit angst is gesteld omdat ik mijn pa nog enigszins in bedwang kon houden, en nu staan de meiden er alleen voor.
Heb mij voorgenomen om altijd mijzelf weer op te offeren als pa vraagt weer langs te komen. De grond die ik hiervoor nodig heb is slechts te mogen binnenkomen in vaders huis. Ik kan mijzelf tenslotte niet opdringen. Als dat kleine beetje "welkom zijn" er niet is, houdt alles op en verwoest ik van de persoon die ik na al die jaren tirannie nog ben, de laatste vezels door toch te gaan. Je naaste liefhebben, helemaal waar. Maar vergeet nooit dat God ons ook oproept om onszelf niet te verliezen in dit alles. Ik heb geen keus in deze. Pa heeft de deur gesloten omdat ik hem iets te laat een gelukkig nieuw jaar wenste en hij kan hem ook weer openen.
Foto: zo voel ik mij ongeveer..

14 opmerkingen:

  1. Misschien is een rustpauze wel gewoon goed. Goed voor jou in ieder geval. Neem de tijd om bij jezelf terug te komen, om te beslissen wat jij wilt. Je vader heeft geen recht op een relatie met jou, alleen maar omdat hij een biologische band met je heeft. Soms zijn relaties giftig, verzieken ze je geloof en vertrouwen in God en mensen en juist dan is het nodig om sterk te zijn en trouw te blijven aan wie jij bent. Ik heb geen contact meer met mijn biologische vader, heb ook geen behoefte aan contact. Ik heb hem vergeven en wens hem het allerbeste (ook dat is naastenliefde), maar hij maakt geen deel meer uit van mijn leven en zal dat ook niet meer doen.Ik accepteer wie hij is en dat maakt dat het niet mogelijk is dat wij contact hebben. Ik wens je veel sterkte, rust en vrede.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Moge Monique

      Ten diepste wil ik geen contact. Er is te veel stuk. De lijst met dingen die je keer op keer beschadigen is zo lang, dat er, als je niet oppast, helemaal niets meer van je overblijft.
      Sommige mensen eten je op. Het zijn geestelijke menseneters. Niemand ziet het want aan de buitenkant lijkt alles nog oké, maar aan de binnenkant woont een mens die vreselijk lijdt. Mensen die geen vader/ moeder hebben die je dagelijks tergt kunnen slecht inleven wat dit met je doet als kind. Men heeft geen ballast als zodanig en roepen daarom al snel dingen die de paal compleet misslaan en je pijn nog groter maken.
      Ik noem: het is toch je vader, jij bent toch christen, het is toch een mens, je kan hem toch niet laten stikken, ach de lijst is onwijs lang. Het komt er altijd op neer, dat jij in gebreke blijft.
      Zulke opmerkingen kunnen mensen die zoiets hebben meegemaakt missen als kiespijn.
      Rust nemen klinkt wel goed, maar zoals jijzelf aan de levende lijve zal weten is rusten echt pas goed mogelijk als je weet dat het goed is. De Godsrust als je weet dat je relatie goed is, de (noem het) gewone rust als je weet dat je relatie goed is met mensen waar je van houdt (of normaal gesproken) van zou moeten houden.

      Ik voor mij begrijp dat jij geen contact meer hebt met je vader en ik respecteer dat, want het zal niet zonder reden zijn om tot een dergelijke stap te komen. Kracht toegewenst in het dragen van deze last, want het is onzichtbaar altijd als een litteken bij je….

      Verwijderen
  2. Poehh, dat is inderdaad niet eerlijk om je dit te vragen.Kan me voorstellen dat ze niet blij is dat zij en haar zus er nu alleen voor staan maar daarbij denkt ze blijkbar niet aan wat dat voor jou betekent zo'n vraag.Ik zou het niet doen Peter, dat weet ik wél. Als je vader niet wil is dat aan hem. Als hij wél weer wil dat je komt dan moet hij dat zelf maar vragen lijkt me. Jij hebt al meer dan genoeg aan zijn eisen, wensen, en bevelen voldaan. De volgende stap ligt bij je vader.....vind ik...

    Groet,Marga

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Moge Marie louise

      Het nare is dat Pa tegenover mijn zusjes zielig gaat zitten doen en de indruk wekt dat hij er vreselijk mee zit (dat verbroken contact).
      Hij kan zo op het toneel want hij speelt als de beste. Iedereen die hem hoort lijkt onder de indruk van zijn spel.
      Dan komt men nota bene naar mij (die niet meer mag langskomen van pa) om te vragen toch weer te gaan.
      Dat is nou wat mij mijn hele leven al achtervolgd. Pa maakt alles stuk en mensen kijken naar mij om alles weer goed te maken. Neen hij heeft de telefoon direct naast zich en één belletje is voldoende om mij weer over de schreef te trekken want ik ben geen stug mens. Doet hij dat niet, dan blijf ik hem (in tegenstelling tot hoe hij mij ziet) blijven respecteren en kom hem tegemoet in zijn keus: Peter mag niet meer komen omdat hij een paar uur te laat een goed 2013 heeft toegewenst.

      Verwijderen
  3. beste Peter
    man, wat een rotsituatie! Ik denk dat Monique gelijk heeft: neem de tijd om wat tot rust te komen. Vertel het aan je Hemelse Vader; Hij wil gebeden worden.

    Al de deur van je vader dicht blijft kun je na een (door jou te bepalen) tijd eens een kaartje in de brievenbus stoppen. Die zit niet op slot.. Een kaartje in de trant van 'pa, je bent kwaad en dat vind ik jammer voor ons beiden. Ik ben en blijf je zoon en ben en blijf bereid je weer te zien.'

    Heel veel sterkte man!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Moge Kees

      Hoe ik het nu beleef vind ik het onmogelijk (dat heb ik mijn hele leven al) om echt rust te vinden in een dergelijke onredelijke situatie.
      Neem aan dat jullie met rust bedoelen even niets doen en de boel de boel laten en dat lijkt mij ook het beste ja.
      De hemelse Vader bidden lijkt mij ook een goede zaak, hoewel ik helaas over het geloof heen ben dat er daarna een engel uit de hemel zal afdalen die mijn pa in een lieve kabouter zal omtoveren voor in de tuin.
      Gebed is je afhankelijk opstellen naar God toe en dat is altijd de juiste houding. Het leger van God marcheert immers op de knieën…

      Verwijderen
  4. Wat te raden? Blijf in contact met de zussen. Zij hebben je schijnbaar hard nodig. Voelen zich onmachtig tegenover hun vader. Het lijntje misschien niet loslaten maar dan toch laten vieren....?
    Heel veel sterkte
    Grts Irene

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Loslaten is niet mijn ding, zeker niet naar mijn zusjes want het is slechts een kwestie van tijd, dat ook daar de breuk weer zal optreden. Wij hebben dit altijd geweten dat het zo zou gaan. Doch wij waren in de veronderstelling dat wij alles konden slikken voor een korte tijd want pa was stervende (zeiden de artsen in het ziekenhuis). Dan kan je jezelf wel een week, een maand, een paar maanden geheel wegcijferen. Maar nu alles jaren kan gaan duren (en dat is natuurlijk fijn voor hem) gaat het besef doordringen dat je elke week verschillende keren tegenover een pa zit die steeds meer negatieve praatjes krijgt en begin jij als kind om dit te verwerken naar de pillen te grijpen om in slaap te komen.

      Om kort te gaan, mijn zussen en ik hebben nog altijd dezelfde band enkel staan ze er even (ze zijn ook over de 40 jaar hoor) tezamen voor en kunnen ze mij altijd (graag zelfs) op de hoogte houden van het verloop.

      Verwijderen
    2. Jaren geleden was er een documentaire op tv over kinderen die 'stervende' ouders in huis namen. Het zou over enkele weken cq maanden gaan volgens specialisten.....Het was inmiddels 10 jaar later en de ouder leefde nog. Heel wrang allemaal. De helpende hand voor een bepaalde tijd oke....maar er zijn grenzen. Je privé lijdt er ongelofelijk onder.
      Grts Irene

      Verwijderen
  5. Peter, ik denk dat je er inderdaad goed aan doet, even een time-out te nemen hierin. De vraag van je zus is misschien wel voor haar logisch, omdat zoals je al schrijft ze er nu alleen voor staan, maar, waar trek je de grens?? Je bent er al zo vaak over heen gegaan. Op een gegeven moment moet je toch aangeven van hier en niet verder.
    Ik wens je wijsheid kanjer. Dit is niet eenvoudig.
    Liefs
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Wil

      Ik ben eigenlijk de enige die al die jaren met regelmaat vontact heeft gehad met pa. Ontelbaar veel keren, en altijd draaide het uit op een stuk maken van pa’s kant af. Altijd verwoestte hij de tere relatie en riep:”ik wil je nooit meer zien, kom niet op mijn graf, ik vervloek je uit het graf.”

      Ieder normaal denkend mens, zo we gek wezen ooit nog weer te proberen met een dergelijk mens in contact te komen, maar ik deed dat toch.
      Altijd stond ik hier alleen in, want mijn zusjes hebben 20 jaar geen contact gezocht met pa.
      Is het dan niet redelijk dat ze het nu samen even moeten rooien? Ze staan er in ieder geval niet alleen in zoals ik al die jaren wel stond.

      Verwijderen
    2. Hee Peter,

      Wat is redelijk, is dan de vraag. Die kan alleen jij beantwoorden, omdat jij weet waar jou grens ligt. Ieder trekt zijn/haar eigen grenzen. Die van hen hadden ze getrokken en zijn er na 20 jaar toch over heen gegaan en komen wel weer bij je vader. Jij bent al die jaren al over je grens gegaan en keer op keer heb je die verder gelegd.

      Jij bepaald wat redelijk is, jij bepaald nu opnieuw waar jij de grens trekt. Ik kan niet meer dan jou hier veel sterkte en nogmaals wijsheid in te wensen.

      Groetjes
      Wil

      Verwijderen
  6. Peter, je hebt altijd alles geslikt. Maar je hebt het toch altijd al gedaan bij je vader. Ga er een poos niet naar toe. Alleen wanneer hij er zelf weer om vraagt. En als je er dan komt zeg je gelijk, Ik wil eigenlijk weten, waar het voor nodig was dat u me zo behandeld hebt. Je zult denken dan heb je gelijk weer ruzie. Dan heb je gelijk maar weer ruzie. Hij moet weten, dat er niet met je te sollen is.
    Dat je niet zo behandeld wil worden. Zeg hem dat. En als hij dat weer doet en hij wil weer dat je komt zeg je hem dat weer. Net zo lang tot dat het tot hem doordringt. Ik heb dat ook gedaan.
    En dat heeft echt resultaat gehad. En dan kan hij je nog tig keer bezeren, maar soms kan je dan toch voor jezelf opkomen.
    Maar neem nu eerst afstand, in die zin, dat je er niet naar toe gaat. Heel veel sterkte, Peter!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Soms moet men wel eens even eerlijk zeggen wat men vindt, dat is zeker een goede zaak. Ik heb nu een paar dagen rust en voel mij al heel wat rustiger. Bedankt voor je wijze woorden....

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.