zondag 20 januari 2013

Eindelijk lid!


De dienst bleek nog beter dan verwacht. Het aardige van dit soort diensten is dat je nooit weet wat er zoals kan gebeuren want men reageert heel spontaan.
Zo stond er bij elk lied een van de speciale gasten op om de gemeente bij te staan en te dirigeren. Met zwaaiende handen als een echte dirigent. Moest een traan wegslikken bij de oprechtheid waarmee de dienst beleefd werd door deze mensen en ik voelde mij onwijs thuis.
Waren alle diensten maar zo! Deze mensen maken iets los, voegen iets toe en breken met hun ongecompliceerde manier van christen zijn iets open in de kerk. Het maakt dat je vrijer adem kan halen, je voelt je onderdeel van het geheel. Zalig. Ook de geloofsbelijdenis nog uitgesproken tezamen met de anderen (zie foto) en dus staat ons nu niets meer in de weg om “belijdend lid” te zijn, nadat onze volwassen belijdenis en doop te bijbels en dus ongeldig blijken te zijn in de traditionele kerk! Of is de geloofsbelijdenis van verstandelijk gehandicapten ook al niet geldig? Het zal mij weer niets verbazen. 

1 opmerking:

  1. Heb het idee dat de belijdenis die je vanmorgen gedaan hebt tezamen met de anderen, opnieuw tot in de hemel is doorgedrongen en in plaats van de beslotenheid van de lokale kerk. Het geeft maar weer eens aan dat regels (de catechismus) soms ook een vreselijk drempel vormen en mensen in plaats van binnen te sluiten, buitensluiten. Nog erger is dat er nog altijd niets met jullie noodkreet is gebeurd. Ga u schamen Hervormde kerk!

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.