woensdag 2 januari 2013

Contact verbroken



Paula en ik zitten net aan tafel als de telefoon gaat. Nou heb ik de regel dat ik onder mijn eten geen telefoon opneem. Iemand kan dat vreemd vinden maar met een vader als de mijne die heel mijn leven al onder het eten opbelt om te zieken, is het geen overbodige luxe als je normaal wil eten.
Paula nam toch op en het was pa. “We zitten nu te eten, zou u straks even terug willen bellen?” Tuut, tuut, tuut. Pa is goed in het werpen van de hoorn op de haak. Rond de klok van zeven uur opnieuw telefoon en jawel het is “pa”. “Met je vader jongen. Was je nog van plan langs te komen bij me morgen?”  Ik zeg hem dat dit wel tot mijn gedachte behoorde. “Ik heb liever dat je niet meer komt, oké? Tuut, tuut, tuut.
Het contact, met alles zorg, dingen waarbij ik hem geholpen heb, bezocht heb en bijgestaan, is voor de zoveelste maal door hem verbroken. De reden, te laat gebeld om hem gelukkig nieuw jaar toe te wensen. Ik ben en blijft een waardeloze zak (aldus pa).Ik blijf even met de telefoon in mijn hand staan en besef dat het de tweede opdoffer is die hij mij geeft in het nieuwe jaar. Wat kan ik anders doen dan afwachten tot hij opbelt om de sleutel van zijn huis terug te brengen, wat ik ook zal respecteren want anders zal hij (ervaringen vanuit het verleden) zijn nachtelijke telefoontjes beginnen te plegen met de nodige knopen als ik niet gehoorzaam. "Kinderen eer je ouders..." Ga er maar weer aanstaan!
Foto (Peter 18 jaar oud met eerste motor)

21 opmerkingen:

  1. Geen woorden...pffftt. Veel sterkte met het omgaan met deze opdoffer.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tjonge zeg, hoe krijgt hij het in zijn hoofd! Moeilijk dan he, je ouders eren... Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dan jullie, valt niet mee want je weet niet waar je goed aandoet. Bij hem langsgaan werkte tot nog aan toe averechts want dan denkt hij dat hij alles wel kan gaan zeggen en roepen en dat is duidelijk niet de bedoeling. Lastig, maar ergens ook wel even lekker dat ik nu even adempauze heb en niet meer standaard elke week uren naar zijn gevloek en negatieve praatjes hoeft te luisteren. Ik schaam mij er een beetje voor, maar het is wel even een kleine verademing....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoeft helemaal niet hoor Peter, je te schamen. Ik weet het wel, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Vergeet nooit één ding, duisternis kan het licht niet verdragen. Dit is wel een vervelende uitspraak, maar ergens zit daar wel een waarheid in. En de uitspraak "kinderen eert je ouders" die we in de Bijbel lezen, er staat nog meer, "vaders, terg uw kinderen niet, opdat zij niet moedeloos worden" Kolossenzen 3:21. En je bent al vaak genoeg moedeloos en intens verdrietig geweest.

    Het hoeft niet altijd van één kant te komen. Alle aandacht die je voor je vader hebt gehad, Peter, ook in liefde, heb je ontvangen van de Here Jezus. Jij hebt wél voor de Heer gekozen, dan bekleed Hij jou ook zodanig, dat je de moed en liefde hebt om jou vader te bezoeken.
    Maar een opdoffer is het wel, elke keer weer, voel je de pijn, het verdriet en het gemis.
    Er zijn nu eenmaal dingen en situaties die alleen met Goddelijke kracht veranderd kan worden. Het klinkt wel vroom, maar is niet mijn bedoeling. Maar juist de kracht van de Here Jezus is nodig zo dat jij het volhoud, en alleen Zijn kracht kan de hardse harten week maken.
    Ik zou zeggen, kom eerst maar eens bij, en jullie worden gesterkt door onze Here Jezus.
    Heel veel sterkte, maar vooral Gods kracht jullie van harte toegewenst, er wordt veel voor jullie gebeden, door vele lieve broeders en zusters, ook voor jou vader. Veel liefs, voor jullie saampjes, van mij, Esther.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heerlijke woorden Esther die ik zelf ook altijd als ik op zondagmorgen die woorden over het eren van je ouders er achteraan denk: "vaders, terg uw kinderen niet, opdat zij niet moedeloos worden"

      Want dit soort ouders zijn er om helaas ook een beetje erg moedeloos van te worden.

      Bedankt voor je goede bemoedigende woorden...

      Verwijderen
  5. Nou, daar hoef je je niet voor te schamen hoor Peter, tuurlijk is dat een verademing!
    Je vader mag zich wel gaan schamen met zijn gedrag.
    Het is inderdaad heel moeilijk om te weten waar je goed aan doet, ik hoop dat hij je nu echt ff met rust laat en dat jij daar een beetje van bijkomt dan.
    Je staat nog steeds op mijn lijstje, dus er wordt voor je gebeden...

    Groet,Marga

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Marie Louise, weet je dat je blog een soort niet openbaar is? Of heb je geen blog (meer?) ALs ik op je avatar klik dan komt er: Het gewenste Blogger-profiel kan niet worden weergegeven. Veel Blogger-gebruikers hebben nog niet aangegeven dat ze hun profiel willen delen.

      Als je een Blogger-gebruiker bent, raden we je aan toegang tot je profiel in te schakelen.

      Verwijderen
    2. Oohh..goed dat je het zegt Peter! Ik heb nu 2 blogs en ik m'n profiel uitgezet, ik dacht dat handig was.... Niet dus. Ik zet het ff weer gewoon zodat je weer kan lezen bij m'n blog.

      Groet,Marga

      Verwijderen
  6. mensen kunnen manipuleren we maken zelfs dat mee ...gewoon boven staan..maar is moeilijk als het om u pa gaat hé ? veel sterkte hij zal afkoelen en komt goed...groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik begrijp wat je doormaakt, ik heb precies zo'n moeder, die even grillig is. En even zo het contact verbreekt en waar ik ook voor zorg. Het went nooit! Het is inderdaad wat je zegt, een klap, maar aan de andere kant ook even een adempauze. Zo voel ik het ook altijd. En toch laat het je niet los. Dat kan ook niet, omdat je er teveel mee bent verbonden. Ik wens je veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Tjonge Peter, even lekker zeg, zo in de wilde weg even bellen en zeggen dat je maar niet meer hoeft te komen. Na alles, wat je weer voor hem gedaan hebt.
    Sterkte hier mee. Hoop niet dat het nachtelijke belletjes gaan worden hoor.
    Liefs
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen

  9. Clint Eastwood2 januari 2013 23:22
    Dank jullie voor het begrip. Terug naar een houding die meer koel staat t.a.v "Pa" want je moet wel overleven. Er was toch een band ontstaan die hij nu voor de miljoenste keer verbreekt. Altijd op zoek naar iets om dit te doen, is pa. Hij leeft nu eenmaal op als hij met tranen in de ogen tegen de mensen om hem heen kan zeggen:"en mijn zoon zie ik ook niet, die wil niet komen."

    Het gekke is dat ik een zus heb (Astrid) die het zelfde kunstje flikt. Altijd klagen tegen mijn moeder:"Ik zie Peter nooit." Maar van de duizend keren dat ik haar opzocht (zij is ongeveer 4 keer in haar leven bij mij op visite geweest) was ze ook altijd op zoek naar iets om de relatie te verbreken.

    Mensen begrijpen dit misschien niet, maar om jezelf te beschermen moet je soms een punt zetten en er nooit meer een komma van maken.
    Niet omdat je niet kan of wil vergeven, maar omdat je de opdracht hebt om jezelf ook lief te hebben en te beschermen.

    Mensen om mij heen roepen in koor:"Het blijft toch je vader." Het enige wat ik met deze loze kreet vol onbegrip kan is dat ik deze kreet zal gebruiken als tittel van het nieuwe boek wat is ontstaan uit al dit schrijven.

    Niet als wraak op de man die zich vader wil noemen, maar als troost voor kinderen die ook een dergelijke situatie kennen, want ik merk al dat er meer zijn dan ik hoopte..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik wil niet belerend overkomen Peter, maar zou het niet een afwijking in de sociale genen kunnen zijn die je vader en zus gemeen hebben? Daar lijkt het haast wel op. Sterkte in ieder geval.

      Verwijderen
    2. Neen je komt niet belerend over Robert, ik denk dat je best eens gelijk kan hebben. Hoe dan ook, ieder mens heeft zijn (noem het) afwijkingen en is toch verantwoordelijk voor zijn/haar gedragingen...

      Verwijderen
  10. Wat een minkukel zeg, ik kan niet zeggen wat je in zo'n situatie moet doen. Zelf had ik de band allang verbroken, liefde moet van twee kanten komen. En de band die je automatisch met je ouders zou moeten hebben, is er ook vaak gewoon niet, daar doe je niks aan. Blijf maar even weg en denk aan jezelf, sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Minkukel is nog netjes gezegd, het is gewoon een ongewone nare vent. Maar ja, we gaan gewoon verder. Misschien moet ik hem eens een handoplegging geven met een redelijke bokshandschoen...

      Verwijderen
  11. Tjonge jonge....het is toch om moedeloos van te worden....
    Heel goed van je dat je jezelf nu beschermt en geen contact meer opneemt. Als ik dit alles zo lees dan is je vader iemand die constant iemand aanhaalt en weer afstoot....aanhaalt en weer afstoot.... Er zijn mensen die dat hun leven lang doen omdat ze geen contacten kunnen onderhouden. Voor je eigen bescherming is het goed om dan afstand te nemen. Ik weet het...ik heb makkelijk praten van een afstand.....het is jóuw situatie en jóuw verdriet....maar ik kan me er wel een beetje in inleven...ik heb ook van die rare mensen in m'n leven die altijd raar tegen me doen.....
    Nogmaals: ik bid je heel veel kracht en wijsheid en troost toe.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Goed gezien Jose. Het zijn mensen die geen contact kunnen onderhouden en het eigenlijk ook niet willen. Dat zou nog tot daar aan toe zijn, maar ze houden in dit alles enkel en alleen rekening met zichzelf. Zo iemand noemen wij een egocentrisch mens.

      Verwijderen
  12. Ha Peter, vandaag druk geweest met klussen. Lees deze blog nu net. Begrijp niet hoe je dit volhoudt. Je moet het geduld van engelen hebben als we er vanuit gaan dat die veeel geduld hebben. Wat een ziekelijke manipulerende geest zeg, sorry hoor.. Beter maar even afstand proberen te houden als dat mogelijk is. Sluit me helemaal aan bij de woorden van Esther. Je ouders eren kan enkel wanneer de eer hoe dan ook in liefde ontvangen wordt. Biddend verbonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hoi Hans. Had ik je al ondanks al de pijn die op je pad komt een goed jaar toegewenst? Tja die pa van mij is er een hoor. Eigenlijk kan ik het enkel volhouden omdat pa diep van binnen al 30 jaar overleden en begraven is. Heb slechts met de echo van een man die zich "papa" meent te mogen noemen, te maken. Bedankt voor het begrip en jammer maar verwacht dat het zo zal lopen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O ja! Sorry, jij ook een gelukkig 2013 uiteraard gewenst.
      Tja, het zijn keiharde woorden, "al 30 jaar overleden en begraven". Wellicht kom je pas tot rust wanneer hij echt begraven zal zijn??

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.