vrijdag 30 november 2012

Zeepbellen en tuba-effecten


Ik ging naar de markt en kocht een groot stuk leverworst voor pa. Het bleek een druilerige morgen en de klok van de Sintjans kerk stond op halfacht. Besloot om het gelijk maar even aan te brengen. Pa glimlachte bij het zien van zijn beminde leverworst en stak een sigaret op.
Hij gaf af op de macaroni die Jolanda had meegenomen eerder deze week. Het was net stopverf volgens hem. Sjaak de thuiszorg heeft het opgegeten, die vond het heerlijk, aldus pa. Er waren wat problemen met zijn dagelijkse wasbeurt omdat de verpleging de indruk had dat pa al zijn winden op zat te houden tot ze aan zijn ranke billen toe waren met het nobele sop. Dan liet hij alles ontsnappen en pa lachte zich dan krom. Enorme langgerekte sonore tuba-achtige effecten kompleet met zeepsop waarbij er zelfs sprake was van enige met gas gevulde zeepbellen die naar het plafond stegen. “Zo onsmakelijk,” had de verpleging in het grote opschrijfboek geschreven. “Meneer is onhebbelijk en vulgair,” staat er met koeienletters bij. Pa lachte zijn drie overgebleven tanden bloot over deze kwestie en sprak uiterst jolig: het is herfst dan waait de wind nou eenmaal hard.
"En bevalt het beugeltje in de wc nog pa," vroeg ik hem. "Ja prima schroef hem als ik dood ben maar aan de binnenkant van mijn kist," gaf hij als antwoord... Gezonde of ongezonde zelfspot, het is toch een kracht...

Eerste kilo


Oké mijn eerste week zonder sigaren roken, handen vol drop, zakjes chips en extra gevulde koeken zit er op. Als ik me weeg zie ik dat de eerste kleine kilo is verdampt en geeft hij 104 kilo aan.
Verder voel ik mij fitter, hoest bijna niet meer bij het opstaan en heb het idee dat er iets van mij is afgevallen waardoor er een opening naar de toekomst aanwezig is.
Zie een man met een vette pens voorbij ons huis lopen in de straat en ik zeg hardop:”dat wil ik niet!’
Voel genoeg moed om de tweede week in te gaan en voort te zetten wat ik begonnen ben te doen. Op naar de 95 kilo! Wil het niet extreem maken dat lijnen want ik weet wat er dan komen gaat. Heb het gezien aan kennissen die extreem gingen lijnen en alles lieten staan. Na drie weken vraten ze zich plotseling lam aan alles wat ze te pakken konden krijgen. Heb wel een net mandarijnen in huis gehaald ter vervanging van de kom vla voor het slapen gaan. Nog tips? Ik hoor het graag…
P.s roken mis ik niet echt. Heb er tot nog aan toe weinig last van en denk er eigenlijk niet aan…

donderdag 29 november 2012

Droomkussen


Droomde vannacht dat ik een meisje intens kuste. Dat zou nog tot daar zijn maar ik ken het meisje niet. U misschien? Ze was vrij klein en had lang blond haar met van die slagen er in en ronde billen. Ik werd wakker en had gekwijld op mijn nieuwe kussen en er zelfs wat happen uit genomen. Ik kus zeer heftig in mijn slaap zo blijkt.
Was bij het ontwaken best nog even in de sfeer uit dromenland en vroeg mij zo af uit welk zondig deel van mijn natuur deze droom opkwam? Nou ja, niets menselijk is ons vreemd en of je ook verantwoordelijk bent voor nachtelijk kuswerk aan een mooi meisje, is de hamvraag. Voelde mij er in ieder geval niet schuldig bij.
Jij wel?

Peren en slaaptabletten


Vandaag twee bezoekjes. Eerst naar ma waar ook mijn zussen Carla en Jolanda binnenvallen. Ma zit in de shampoohouding in haar stoel en begint direct aan de zak tumtum die Jolanda haar heeft gegeven. Terwijl ze het zoetwaar maalt vraagt ze tot tien maal toe:”Hoe komt het dat jij bruine ogen hebt en Jolanda blauwe?”
Jolanda begint te zingen:”wie heeft de sleutel van de jukebox gezien,” en we lachen.
Dan naar pa. Die heeft de verpleegster uitgescholden voor domme koe. Dat kwam omdat hij in bed was gekropen en net toen hij in slaap zakte werd gewekt door de thuiszorg met de vraag of hij zijn slaaptabletten wel had ingenomen. Pa riep dat ze op moest zouten en wel heel snel anders zou hij haar van de trap af werpen en daarna overrijden met zijn rollator.
“Daar zult u nog meer van horen,” riep het mens uiterst beledigd en horrelde in now time de trap af.
Pa kijkt tevreden als hij ons dat allemaal zit te vertellen. Hij put moed uit ons gezelschap en klaagt dat de worst op is en of ik het even wil halen.
“Pa de slager waar u de worst van wil staat er enkel op zaterdag,” zeg ik. “Dan zit ik dus twee dagen zonder worst,” roept hij verbaast alsof ik hem zonder gas en licht wil zetten. Carla nam even een foto met haar mobiel en pa keek alsof hij wilde zeggen: mot je een peer?

woensdag 28 november 2012

Vette bek


“He wat heb ik toch een vette bek, mompelde pa toen hij krom achter zijn rollator vanuit de keuken naar binnenschoof. “Wat stoppen ze tegenwoordig toch allemaal in die tandpasta,” blèrde hij verontwaardigt terwijl hij met zijn lippen smekkende en smakkende geluiden maakte. “Moet u die drie tanden die u nog overheeft dan ook nog poetsen,”vroeg ik hem.
Hij zei niets terug en stak een sigaret op. “Wil je de asbak even leegmaken Peet?” Zoiets doe je. Op het aanrecht lag de tot op de draad versleten tandenborstel en ernaast een vreemde tube. Ik keek eens goed en las: Sperti aanbeienzalf. Ik kreeg de slappe lach en vroeg hem of hij daar soms zijn tanden mee gepoetst had?” Pa verblikte of verbloosde niet en mompelde dat al die tubes zoveel op elkaar leken en dat deze stunt nog niets was vergeleken bij die keer dat hij Prodent op zijn “achterlicht” had gesmeerd om een aambei de kop in te drukken.
“Heet, heet,” aldus pa, maar wel lekker fris.
Soms is het lachen gieren brullen geblazen bij hem. Dat dan weer wel…

Denk nou niet


Dat ik zo vroom ben en een voorbeeldig leven lijd, want dan heb je het dus mis. De reden dat ik mij aan Jezus vastklamp word gevonden in het besef dat ik er alleen niets van bak.
Ik word veel te dik (105 kilo bij 180cm) is dus echt te veel. Ik vind dat niet leuk, maar snoep graag. Ik steek er dan nog een paar sigaren per dag bij op en voel me dan nog schuldiger omdat te dik en roken al helemaal doodsoorzaak nummer één is. Bij mij gaat het dan altijd tot zo ver en niet verder. Er komt een moment dat ik zeg:”nokken met die hap.”
Dus ik zal stoppen met snoepen, want daar wringt de schoen en de sigaren laten staan. Over en uit met dat gedoe.
Ben nu een week verder en de sigaren mis ik niet. Het snoepen wel. Toch weet ik dat het gaat lukken. Terug naar de 95 kilo (als ex bodybuilder mijn gewicht wat ik jaren had). Dat is dus 10 kilo vet verbranden. Ik wandel, sport en fiets veel om dat een handje te helpen.
Ik geloof niet in de populaire diëten omdat ik massa’s mensen heb zien afvallen en later weer even dik of dikker heb zien worden. Nee je moet iets in je eetpatroon wijzigen besef ik. Voor mij dus na het eten geen ons drop en niet voor het slapengaan even wat pinda’s, chips etc.
Voor alles is een tijd zegt de Prediker en ik weet dat dit de tijd is om mijn lijf in vorm terug te brengen. Heb er zin in en weet dat dit enkel gaat lukken omdat Hij mij kracht geeft. We zullen zien…

dinsdag 27 november 2012

Turks fruit op zware siroop


Internet begint langzaam maar zeker steeds overspeliger te worden. Zelfs hotmail heeft al van die popups aan de zijlijn waar je wordt uitgedaagd eens lekker overspelig te daten. Russische meisjes in het koele alpengras of een dergelijk soort kreet om de heren te lokken.
Turkse dames met haren onder de armen zo wild als een kraaiennest en met een snor die ted de Braak als een kleine jongen in de schaduw plaatst. Weer andere dames die duidelijk aan een zware vorm van elephantiasis lijden en er uit zien alsof ze zojuist een schuit met meloenen hebben gelost. Er wordt wat af gedate en als je het niet doet, mis je alles (aldus deze sites). Ik word er wel eens zat van. Ik wil eigenlijk niet zonder er naar te hebben gezocht, getrakteerd worden op half ontblote dames. Niet omdat het mij geheel niets doet, maar juist omdat het mij wat doet. Mannen die zeggen daar geen last van te hebben moeten naar de dokter, dacht ik. Een filter, zou dat handig zijn? Heb er geen ervaring mee en hoor graag wie dat wel heeft…

maandag 26 november 2012

Gaarkeuken


“En pa hoe is het nu?” “Gaat wel, beetje misselijk geweest van die rot cornedbeef die jij mee hebt gebracht.”
“Nou ja, dat was prima kwaliteit hoor en we hebben zelf ook een onsje opgegeten.”
“Ik mot het niet meer en die rotsoep komt ook uit de gaarkeuken.”
“Rotsoep?
“Ja jullie denken dat je mij alles kan wijsmaken zeker?
Met je zelfgemaakte soep! Tis gewoon uit de gaarkeuken, wat ik je brom.”
Pa zit onsmakelijk te doen en spuugt in een pannetje.
“Jullie denken die ouwe gaat toch de pijp uit, dus hij proeft toch niets meer.”
Er is weinig land met hem te bezeilen en hij heeft een van zijn narrige buien.
“En dan komt die rotdokter straks de slang in mijn “gerrit” weer verwisselen en zal je zien dat ze weer een te korte inzetten waardoor ik de hele dag last heb. Tis geen stuk elastiek waar de rek uit is.”
Dit zijn de lastige momenten, de minuten waarin elke seconde een uur lijkt te duren. Niets is goed, iedereen is een zak. “En dan komt die slome zo weer, die Sjaak.”
Oh de thuishulp, roep ik opgewekt.
“Ja die zak die de sleutel van mijn geldkist heeft opgezogen met de stofzuiger,”mokt pa.

Zingend liegen


Gisteren zongen we in de kerk uit de evangelische liedbundel, lied 194.

Een aardig pelgrimslied waarvan het refrein zingt:”Jeroesjalajiem, stad van God,
Wees voor de mensen een veilig huis
Jeroesjalajiem stad van vrede
Breng ons weer thuis.

Een leuk lied maar het is weer het oude liedje waarin de gemeente uit de heidenen zich op de plaats van Israël meent te mogen stellen.
Jeruzalem is niet ons thuis, ik ben geboren in Gouda. Als er dan al een thuis is wat naar Jeruzalem verwijst dan is het de hemelse stad.
“Je moet deze dingen ook vergeestelijken,”zeggen de voorstanders. Ik begrijp, ik begrijp, maar toch vind ik het een dooddoener met een duidelijke ondertoon van toe-eigenen wat niet van ons is. En wat erger is, een terzijde schuiven van het Joodse volk.

We sloten af met: evangelische liedbundel lied 132

Ik citeer: zou ik nog vrezen, nu Hij eeuwig leeft (dat deed Hij al hoor!) en nu komt het: die mij heeft genezen, die mij vrede geeft.

Ik ging weer met dezelfde pijnen in mijn lijf huiswaarts te midden van een massa zieke  mensen die zeker niet genezen waren en besefte dat christenen het meest liegen als ze zingen….

zaterdag 24 november 2012

Ik had een dochtertje


Droomde vannacht dat ik een dochtertje had. Zag haar aan komen lopen in het park waar we de eendjes voerden. Haar blonde haren wapperden in de wind. Ik zat op een bankje en ze toonde mij haar geschaafde arm om enige troost te vinden. Wat mij het meest ontroerde was het vertrouwen in mij. Die grote kinderogen die vol geloof wisten dat ik de pijn zou verzachten.
Toen ik wakker schrok besefte ik dat dit het hoogste goed is dat een mens op kan brengen. Vertrouwen is wat onze Schepper als voorwaarde ziet om tot het heil te komen.
Dan zal ook Hij zich als een liefdevol Vader openbaren.
Nou ja, dat is de gedachte die wij christenen koesteren.
Toch is er vreselijk lijden, overkomt kinderen Gods de meest afschuwelijke pijnen en moeiten in het leven.
We moeten dat niet altijd willen scharen onder de logica van een duidelijk bijbels antwoord. Al in het oude testament vroeg de schrijver zich af waarom goddeloze mensen het vaak zo voor de wind gaat en mensen die in alle ootmoed zich uitstrekken naar Gods heil, de heilige stad moesten verlaten.
Laten we oppassen het evangelie verklaarbaar te willen maken, want dat is het niet. Laten we oppassen dat we God niet in een vakje, een hokje, een workshop willen stoppen. God is groter. Hij is onverklaarbaar. Niet na te rekenen. Machtiger dan al ons denken bij elkaar. God is niet logisch, Hij ontstijgt dit alles.

Ik heb wel eens het idee dat God de zieken om ons heen gegeven heeft om voor te zorgen. Niet zozeer om ze te genezen, maar om ze te koesteren.
Koester jij de zieken? Bid je ervoor? Of ben je zo “geestelijk” dat je ze liever zo snel mogelijk naar Jan zijlstra brengt, zodat je van die zorg weer af bent?

Stinken bij mistig weer

De buren stinken weer heerlijk met hun allesbrander. Wij hebben zelf een potkachel die we een keer of twintig per jaar stoken, maar nooit met windstil weer en zeker niet bij zware mist als vandaag, waarbij de rook de hele keuken en de schuur met een rokerige geur vult. Iedere idioot kan begrijpen dat je met dergelijk weer overlast veroorzaakt, maar men kijkt onschuldig en onwetend en stookt lekker door. Soms vraagt men zich wel eens af of mensen wel nadenken wat de gevolgen zijn van hun gedrag. Een heel klein beetje inlevingsgevoel en je komt al een heel eind. Maar veel mensen zetten enkel hun eigen ik centraal in het leven. Jammer is dat. Meen dat het evangelie in de notendop is: die ander hoger achten dan jezelf. Dan ga je vanzelf rekening houden met die ander. Ik zal er maar niets van gaan zeggen want dan ben ik weer de zeikerd, maar soms jeuken mijn handen en wil de oude mens naar buiten die met een ezelskaak van redelijk formaat orde op zaken stelt…

vrijdag 23 november 2012

De nieuwe naam


Wie kent de pijn van het verlaten zijn? Geen vader die naar je omkijken wil en geen moeder die je meenam toen ze met haar nieuwe vlam vertrok?
De tranen van het moeten missen van al je zussen, je geborgenheid en de verscheurdheid van een gezin waarin moeder koos voor een vreemde en jou alleen liet?
Wie kent het onbegrip van de vervloekingen die jou als jong kind steeds troffen, het:”donder maar op,” de klappen in je gezicht als jij de prijs moet betalen voor wat een ander deed? Wie kent de moeite van het zoeken naar wat warmte en het nergens kunnen vinden? Soms wil ik pa niet bellen, speelt de boosheid even op en voel ik de ijskoude wind waaien van de kracht der onverschilligheid. Kan het niet opbrengen hem op te bellen. Meestal zie ik de mens in mijn vader. De kleine jongen die nimmer groot is geworden. Dat zijn de mooie momenten van vergeving en berusting. Soms, als ik zelf veel pijn in mijn lijf heb, zie ik mijn ouders als de mensen die mij in de steek lieten en speelt de boosheid en het verdriet op om nooit op iemand te hebben kunnen terugvallen. Iemand te hebben voor goede raad en advies. Dat zijn de momenten waarop het leven pijn doet en je beseft dat ouderschap zoveel meer behoort te zijn dan het verwekken van een kind….Is dat de reden waarom ik zelf nooit vader ben geworden? Omdat je nu eenmaal niet kan geven wat je ooit ontvangen hebt? Dan is de vloek groter dan een mens kan beseffen en eindigt je naam op in de dood. Is dat de reden waarom ik uitkijk naar de nieuwe naam, geschreven op de witte steen die de Schepper reeds heeft klaarliggen? Mensen die zelf fijne ouders hebben/hadden zeggen:"je moet vergeven en vergeten." Maar hoe kan je vergeten als je steeds de pijnlijke littekens op je ziel voelt zitten. Heer vergeef mij, want ik voel mij in dit alles slachtoffer en schuldenaar...

De nemer


Zelfs ademhalen doet pijn nu. Vanmorgen toch nog wezen werken maar op half twaalf afgenokt.
Mijn zussen waren bij pa en vertelde hem enthousiast dat ze een matras voor hem hadden. Echt een superfijn matras voor de prijs van 90 euro. Pa die op de penning is wilde hem liever gratis en keek zuinigjes in het rond. Meneer moest er eerst over nadenken. Op de grens van het leven en dan nog moeten nadenken over 90 euro lijkt mij de verkeerde zuinigheid.
Tegen mij vertelt hij altijd vol trots dat hij “De meiden” direct betaalde voor alles wat hij zoal bliefde. Soep, vlees, vis, ballen gehakt, nasi en meer eetbaars. “Geen probleem hoor, ze doen het toch maar voor mij en dus hup, ik trek gelijk mijn knip om de kosten terug te betalen.” Nu blijkt dat hij niets wil vergoeden en zelfs het boodschappen geld in de kontzak houdt, heb ik mijn zussen op het hart gedrukt om voorzichtig te zijn. Niet omdat ze het geld niet kunnen missen, maar meer voor je gemoedsrust. Hij kan gemakkelijk zelf de rekening van zijn voedsel betalen en het is leuk om hem zo nu en dan iets cadeau te doen, maar “berekendheid” wordt door mij niet echt gewaardeerd, zeker als je ziet hoeveel de “meiden” voor pa doen. Een vos verliest wel zijn haren maar nimmer zijn streken.
Het doet wederom pijn om te beseffen dat je niet uit een warm nest komt. Het vreet aan je als je de echo van het verleden, waarin hij nooit eens als de “gever”  uit de bus kwam, nog altijd hoort naklinken. Heer waarom heeft U ons zo’n vreemde vader gegeven? Een “nemer” in plaats van een gever.
Foto: het gezin, met de jongste (Carla) in bad die kijkt alsof ze de grap met al dat water niet waarderen kan. "Ik weet niet wat het is, met al dat vocht, maar ik zou willen dat ze ophouden," lijkt ze te denken.

donderdag 22 november 2012

Maagzweertje


Mijn maag speelt op. Was ook te verwachten want aan de buitenkant lijk ik onverwoestbaar, maar diep van binnen woont een kwetsbaar jongetje. Een kleine maagzweer of een maagontsteking als ze met de scoop naar binnengaan.
Dat is de uitslag die ik altijd krijg en na elf keer die slang door mijn keel te hebben gehad, weet ik het nu wel. Gewoon rustig blijven, wat op de medicijnen letten en het zal weer over gaan. Vroeger moest je veel melk drinken bij zoiets, maar nu heeft men wel door dat melk maagzuur verhoogt en dus nadelig werkt op een dergelijke ontsteking. Moe, pijn tot over mijn schouders en rug, beetje koortsig zijn de belangrijkste symptomen. Een Tramalletje (tramadol) meer en je kan weer door. Wel lekker spul (een opiaat) want het versterkt je stemming. En aangezien ik altijd opgewekt ben, geen straf. En als toetje slaap je er mooi op. Pa belde om teleurgesteld in mijn oor te fluisteren dat zijn clubje Ajax verloren had. Ik weet niets van voetbal dus het deed mij weinig pijn…

woensdag 21 november 2012

Onwijs goed om eens te bekijken.

Tele 2 daar maak je vrienden mee....


Nog altijd internetproblemen hier. Het nare is dat je op jou kosten de provider moet benaderen(a 10 cent per minuut en inmiddels 18 euro lichter) en dat je na lang wachten een schooljongen die net droog is achter de oren aan de lijn krijgt.
Gisteren reed hij nog op zijn step en kneep in zijn toetertje en vandaag zal hij je wel “goede” raad geven.
Dan moet er overlegd worden met het hoofdkantoor (weer 12 minuten in de wacht rij) en komt de belofte over dat je terug gebeld zal worden.
Al drie maal deze belofte gehoord, al drie maal zitten wachten, al drie maal niets gehoord (ergo men maakt beloften niet waar bij tele 2).
Vandaag maar gaan werken omdat je niet dagen en dagen achter de telefoon kan blijven zitten of ze eindelijk eens terugbellen.
Ik belde toen ik thuis was maar weer eens op.
Ja men had gebeld (toen ik werkte). Of dat zo is, kan ik niet nagaan. Het probleem is nog altijd aanwezig. “Zou ik het hoofdkantoor nu aan de lijn kunnen krijgen?”
“Neen dat gaat niet, morgen bellen ze u terug.”
“Oh hoe laat dan?”
“Daar kunnen we niets over zeggen.”
“Moet ik dan de hele dag bij de telefoon blijven zitten?”
“Mag ik uw mobile nummer even?”
“Ik heb geen mobiel, maar kunnen we geen tijdstip afspreken?”
“Nee dat gaat niet?”
“Waarom niet?”
“Dat weet ik ook niet.”
“Lekkere service.”
“Zucht diep.”
“Kunt u met geen nieuw modem sturen, misschien is deze wel stuk?”
“Nee dat gaat niet.”
“Kunt u me vandaag niet terug laten bellen, ik bel nu al 5 weken elke dag met u op mijn kosten?”
“Nee dat gaat niet.”
"Kunt u niet bij u vandaan zien wat er fout gaat?"
"Nee dat gaat niet."
“Nu zucht ik diep en huil zacht.”
“Kan ik nog iets voor u doen?”
“Ja graag, mij doorverbinden met het hoofdkantoor, of mij providen van signaal, of mij helpen zodat ik krijg waar ik voor betaal, of een tijdstip geven waarop ik het al dagen beloofde telefoontje krijg of....”
“Nee dat gaat niet.”
“Wat kan je eigenlijk wel?”
“Mag ik u nog een heel goede middag toewensen?”
“Jawel jij kan er ook niets aan doen dat de service zo rammelt.”
“Het gaat je goed jongen.”
Op de achtergrond klinken stepgeluiden: "pep, pep"…
Het gras is groener bij tele 2, ja de medewerkers ook!!!

maandag 19 november 2012

Pa wil...


Pa zeurt of ik een papagaai boven zijn bed wil maken in de slaapkamer boven. Zie het niet zo zitten want beter zou zijn dat hij gewoon op het beneden staande ziekenhuisbed ging liggen waar zo’n ding op zit. Of een ander matras waar zijn elektrische deken op kan, dat wil meneer ook wel. “Misschien dat Carla er nog een heeft, zegt hij met slimme oogjes.”
Hij had het weer in zijn broek gedaan en de details ware verre van smakelijk.
Ik besloot naar ma te gaan. Ma werd net uit bed getakeld en hing boven haar stoel te fladderen. Twee voor mij onbekende verpleegsters gaven haar daarna te eten. Ze waren erg lief voor ma en dat maakte mij gelukkig. Ma zette de langspeelplaat van het:”waarom ben ik bij je vader weggegaan,” voor de “gezelligheid” weer eens op en ook nu wist ik geen antwoord. “Hoe lang ben ik eigelijk al bij je vader weg? Twintig jaar of zo?” Ik vertelde haar dat het toch heus ruim 38 jaar was. Ma begon te snikken en mompelde dat ze nooit had weg moeten gaan. Een lastige kwestie. Om de een of andere reden put ik zelf weinig vreugd meer uit mijn bezoekjes aan mijn ouders en begrijp de woorden van de Heer steeds beter als Hij ons leerde dat ware liefde geeft en niet zozeer neemt….

Ik kon 5 uur niet on line

Blijf er rekening mee houden dat ik verbindingsproblemen heb.
Denk dus niet als ik er een paar dagen niet ben dat het aan jullie ligt ook niet als reacties niet geplaatst worden want dan lig ik er dus helemaal even uit.
Bedankt voor het begrip...

Peter

Sinterklaas op hol.

De beste humorist die ons land ooit heeft gekend, in mijn beleven. Jammer dat hij zo jong stierf want ik moet altijd vreselijk om hem lachen...

zondag 18 november 2012

Hoor Israël de Heer uw God is één God.


De bekende woorden waarmede elke dienst zowat begint in de gevestigde orde of woorden van gelijke strekking.

Het eerste wat ik mij altijd afvraag is waarom wij Israël genoemd worden?
Iemand kan zeggen dat wij op dezelfde wortel geënt zijn waarop ooit Israël stond, en hoewel daar iets in zit, heeft het toch iets vreemds omdat Israël nooit heeft afgedaan als zodanig.
De noemer Israël gebruiken voor de gemeente gevormd uit de heidenen is niet bijbels. Sterker nog het vormt de grondslag onder de onbijbelse gedachte dat de gemeente in de plaats is gekomen voor Israël.

Dit is bijzonder triest en geen wonder dat de vrome Jood dan ook roept:”Christenen hebben onze wet gestolen, onze sabbat en willen ons ook nog doen geloven dat ze in de plaats van ons Israël vormen."

Ik ben er een groot voorstander van om nu eindelijk eens op te houden onszelf als (het geestelijk) Israël te zien!
Wij zijn slechts takken geënt om de edele olijf.
Wij moeten ons niet beroemen tegen de takken die (nog) afgebroken zijn en Israël vormen en al helemaal niet menen dat wij nu in de plaats zijn gekomen voor dit volk.
Op Zijn tijd zal Hij namelijk de vervallen hut van David weder opbouwen en opnieuw enten op de edele olijf.

De kapper

Toen ik pa zijn haar knipte waar de geur van lang niet gesopte geitenwollen sokken uit opsteeg, overviel mij plotseling een gedachte.
Zonder sentimenteel te doen, want daar ben ik de mens niet naar, besefte ik plotseling dat dit eigenlijk het evangelie is. Iemand die er ten diepste een rommel van heeft gemaakt, toch helpen omdat liefde nu eenmaal over de grenzen van de logica heen gaat.
Is dit niet wat de Heer ook bij u en mij heeft gedaan?
Haar (het beeld van zonde, denk maar aan schapen die zonder ze te scheren doodgaan omdat ze topzwaar worden, op de rug terechtkomen door het gewicht wat ze moeten dragen en sterven) afscheren ook al ruikt het niet echt fris. Zo scheert Jezus u en mij dagelijks en zelfs erger nog, Hij kust de melaatse mens en sluit haar in de armen. Zo is er geen enkele god te vinden enkel de God van de bijbel is zo. Herkenbaar neem ik aan, of kent u zichzelf nog niet als zondaar?

zaterdag 17 november 2012

Niet helemaal waar, maar toch...

Sinterklaas met hoofddoek


Pa ligt op het ziekenhuis bed in zijn kleine huiskamer (enkel voor de behandeling van de doorlegplek) en vraagt mij te kijken hoe het er uitziet. De verpleging is druk in de weer met smeersels en verbanden. Het lijkt beter te gaan gelukkig. Zijn haar staat alle kanten op en is zo lang dat het enige gelijkenis begint te vertonen met de tovenaar van Saburac (Cat weazle). Eigenlijk moet hij hoognodig in bad want hij ruikt naar de schoenen van een bouwvakker op een warme zomerdag. Ik heb de tondeuse meegenomen en zet pa op een stoel met een handdoek om zijn nek. “Niet te kort,”roept hij tussen twee trekjes uit zijn sigaret getrokken rookwolken door. Ik scheer het ergste weg en onder de sluike grijze slierten vandaan zie ik pa langzaam tevoorschijn komen. “Doe mijn nek ook even,” tettert hij in mijn oor.
Ik scheer alles wat aan beharing voor mijn tondeuse kom, rigoureus weg en pa sloft vanachter zijn rollator naar de keuken om het resultaat te bekijken.
“Prima ik kan nu zo de kist in,”spot hij. Maar zijn ogen doen niet mee, zodat zijn ironische opmerking in de lucht blijft hangen en iets melancholisch krijgt.
Meneer wil brood met de door mij meegenomen leverworst die ik vanmorgen op de mark kocht bij de mooie dames van Berkhout en ik maak een en ander in orde.
Hij zit als een vorst op het schapenvachtje welke mijn zus Carla voor hem gekocht heeft. Hij is er erg blij mee gelukkig. Het is niet snel goed bij meneer maar dit vachtje viel in goede aarde. Ik blijf een uur en ga weer op huis aan. Onderweg stuit ik op sinterklaas die zojuist van de boot is gestapt. Joelende kinderen, pepernoten en te Marokkaans uitziende zwarte pieten worden mijn deel. Een zwarte piet met een hoofddoek is nieuw voor mij.
Leve de vooruitgang!

vrijdag 16 november 2012

Wat mot dat?


Als ik de deur naar de kamer van mijn moeder open, zie ik dat de verpleging net met haar bezig is. Niemand merkt mij op en ik kijk als in het verborgene mee.
Moeder hangt in een takel en ze zijn zo juist bezig haar uit bed te halen en te verschonen. Ze zweeft ergens boven het bed en doet mij denken aan een reusachtige walvis die onder een helikopter hangt.
Haar mollige beentjes zwabberen als volgroeide winterpenen bij windkracht tien en haar op een enorme conifeer gelijkende haardos danst mee op het ritme van het washandje waarmede de verpleging ma een beurt geeft. "Wat mot dat aan mijn kont," roept moeder de verpleging toe. Ik zoek in al dat vlees naar het meisje dat mijn moeder ooit was maar kan haar niet vinden. Ik besluit weg te gaan en op een ander tijdstip een nieuwe poging te wagen de restjes van de vrouw die mijn moeder is terug te vinden. Dementie is vergeten wie je bent. Soms kan dat een opluchting zijn. Misschien zien we het wel te negatief in. Ben jij gelukkig met wie je bent of zou je ook een groot deel van je verleden willen uitwissen?
Ben zo blij dat God in ieder geval wel zonden wil uitwissen en vergeten.
Ik sluit de deur en loop door de lange gang het verpleeghuis uit. Pothoff kijkt me over haar loerijzer na als ik de schuifdeur doorloop…

KPN en TELE 2


Nog altijd valt internet 20 keer per dag uit. Na tientallen telefoontjes met de KPN en de Provider (tele 2) nog altijd ellende. Alles vernieuwd, van modem tot bekabeling, splitter etc. Tientallen keren in de wachtkamer op eigen geld zitten terwijl er een muziekje als troost in mijn oor wordt geblazen. Service is waardeloos omdat je op eigen kosten moet bellen om door te geven dat er bij hen iets fout zit. Kan het krommer!
Vandaag zou de zoveelste monteur komen, tussen 12 en 14.00 uur. Hij kwam niet opdagen en niemand weet nog hoe het zit. Al drie snippermiddagen voor eigen geld verder, en niets opgeschoten! Iedereen geeft de ander de schuld, maar ik betaal de rekening.
Inmiddels 50 telefoontjes verder (ik heb ze geteld) en nog altijd bestaat het probleem.
Wat een zooitje!
Oh daar komt hij, om 10 over halfdrie.
Hij kijkt in de kast waar de kabel binnenkomt, meet en zegt:"heb "ut"  al gezien, mankeert niets aan."

Ik geloof dat ik alles nu dun in de broek laat lopen....

"Meneer ik ga naar de centrale en bel u zo terug..."

We zullen zien....

Het is nu drie uur later en nog altijd geen belletje. Komen die gasten uit een ei of zo?

Kus der liefde


Ik zag een jongen en een meisje kussen in het park. Op zich niets bijzonders, wie heeft het niet gedaan in zijn jeugd? Het aparte was dat het een zeer klein meisje betrof van hooguit 1,50 cm. Die vrouwtjes heb je. Ik raak zelf altijd vertederd door alles wat klein is en heb wat vrees voor grote vrouwen. Ieder zijn afwijking niet waar.
De jongen die haar kuste was bijzonder lang en deed me aan een Enakskind denken.
Het mooie in dit tafereeltje werd gevonden in de oplossing om hun lippen op gelijke hoogte te brengen. Daartoe had de jongen het meisje op een bankje gezet en zo stonden ze innig verstrengeld. Niet dat dit geheel lukte want de jongen moest nog bukken, maar zij kon er net bij.
Het deed mij denken aan wat de Here Jezus met u en mij als bruid deed. Hij was toch veel te groot voor ons. Maar Hij tilde ons op Zijn niveau en bukte zich om ons die kus der ware liefde te geven. Sommige mensen zeggen wel eens:”Waar is die God dan van je, ik zie hem nergens.”
Het aparte is dat sinds in een kind van God mag zijn ik Hem overal zie…

donderdag 15 november 2012

Zakken en schapenvachtjes


Mijn pa maakt schunnige opmerkingen tegen de vrouw van de thuiszorg. Ik schaam me er een beetje voor. Ik zal niet in details treden maar het had te maken met de vraag van de vrouw of er nog zakjes geleegd konden worden?
Dit sloeg op de urinezak aan vaders been, maar pa zou pa niet zijn als er gelijk een seksueel getinte kant mee opging. De vrouw verblikte of verbloosde niet, want ze zijn wel wat gewend die dames. Een compliment is daarom wel op zijn plaats, want reken er op dat ze ook heel wat naar hun hoofd gesmeten krijgen.
Toen ze weer weg was kwamen mijn zussen Carla en Jolanda binnen die altijd een lach op pa’s tandeloze mond brengen. Ze hadden weer lekkere hapjes voor hem meegenomen en een speciaal kussen overtrokken met een schapenvachtje om het doorleggen (zitten) te voorkomen.
Pa dook erop als een bok op ene haverzak en zat comfortabel op zijn kussen en liet er een eerste wind in.
Ik zat er al een uur en was blij dat ik werd afgelost. Soms wordt het me even te veel. Wat een zorg! Of ik zaterdag een nieuwe fles drank mee wil nemen, want hij komt het weekend anders niet door. Welja, zoiets beloof je. Hij maakte een wakkere indruk, maar onder dit alles schaduwt de schijn en zie ik dat hij nog slechter uit de voeten kan…

woensdag 14 november 2012

Sterfbed


Pa kan niet meer naar boven omdat lopen niet meer lukt. Hij wil dat ik “even” een ander matras koop, dat hij op het ziekenhuisbed kan gebruiken in combi met zijn elektrische deken tegen koude voeten.

In de kamer is het 27 graden maar hij zal en moet het elektrische deken op bed. “Maar als u niet meer naar de gang kan lopen om in de traplift naar bed te gaan boven, hoe komt u dan op het toilet in de gang pa?”
Hij schudt zijn op een vogeltje gelijkende hoofdje en zucht:”Ik houd het wel op.”
Een oudere verpleegster van de thuiszorg komt binnen en informeert of pa al op het ziekenhuis bed beneden in de huiskamer wil gaan liggen. “Het zal tenslotte ook uw sterfbed worden,” zegt ze er doodernstig achteraan.
Ik vind het een domme ongepaste opmerking die veel zegt over de persoon in kwestie.
Wie zegt nou zoiets tegen een oude man? “Het zal ook uw sterfbed worden!”
Soms krijg ik wel eens het gevoel dat de wereld door gekken geregeerd wordt. Mocht dit gevoel kloppen dan is alles wat gebeurt aan idioterie verklaarbaar en aanvaardbaar want in een gekkenhuis, gebeuren nu eenmaal gekke dingen.
Pa staart voor zich uit naar niets en mompelt:”Sterfbed, sterfbed, wijf lazer op, ga er zelf in liggen.”
De verpleegster neemt snel de kuierlatten en pa blaast grote wolken rook uit, getrokken uit zware shag…

maandag 12 november 2012

God heeft het te druk


Het gaat wonderlijk genoeg iets beter met pa. Nou ja beter, hij loopt steeds slechter en eigenlijk is het niet meer verantwoord dat hij nog naar boven gaat om te slapen.
Pa vloekt en na elke vloek zegt hij:”ik vloek eigenlijk nooit,” gevolgd door een nog grotere knoop.
Ik vraag hem om in de “sfeer”  te blijven of hij wel eens bidt? Hij kijkt mij met waterige ogen aan en denkt diep na. Dan komt het antwoord en klinkt ongeveer zo:’ik bid wel maar niet tot God omdat die het al zo druk heeft.”
Op mijn vraag tot wie hij dan wel bidt zegt hij:”tot Jezus, die heeft nog wel een gaatje vrij.”
“Maar waar bidt u dan om pa?”
“Nou simpel als ik niet uit bed kan komen vraag ik of Jezus me even een hand wil geven en dan (tranen in zijn ogen) voel ik Zijn hand en tilt hij mij uit bed. Gek joh ik ben niet kerks of zo en toch helpt Hij mij. Je denkt zeker dat die ouwe volslagen idioot is maar toch weet ik dat Hij mij elke keer weer helpt.
"Ik heb een groter geloof dan jij,’voegt hij er nog aan toe.
Wat kan ik anders antwoorden dan:”zou best eens kunnen pa."

De reden waarom ik toch in de gevestigde orde kerk


Ik heb de Pinkstergemeente gezien, de Evangelische en meer charismatische bewegingen en moet zeggen dat ik er niet kan aarden.
De reden daartoe moet gevonden worden in de hoeveelheid kul die er verkocht wordt als zijnde Gods woord.
Ik wil wat noemen.
Het spreken in tongen als “het” teken van de vervulling met Gods Geest. ( de bijbel leert dat niet iedereen in een tong spreekt)

Het dwangmatige betreffende zieke mensen, die moeten genezen en als ze niet genezen een object blijven voor “gezonde” christenen om met de regelmaat van de klok deze toch al kwetsbare groep in te peperen (in liefde natuurlijk) dat het niet aan God ligt waarom ze niet genezen.

Het onstabiele karakter van veel charismatische kerken. Dan is het weer de Torontoblessing, dan weer de Willowcreek en dan hebben ze weer een ander speeltje waar jij ook enthousiast over moet zijn. (vallen in de Geest, soaken etc)

Het gemak waarmede Gods naam wordt verbonden aan zogenaamde profetieën. Zo spreekt de Heer: en dan komt er een of ander slap verhaal dat kant nog wal raakt, ik kan er niets mee.

De rusteloos en ordeloosheid waarmee diensten vaak verlopen. Geloop tijdens de preek, gedans, gevlag, toneelstukjes, allemaal prachtig, maar ik heb het idee dat het een soort te vermakelijk wordt en mij daardoor het zicht op de Here Jezus ontneemt.

Het zweverige sfeertje staat mij vreselijk tegen. Ik kan er niets mee, ben er te nuchter voor.

Het onwijs grote verloop in deze kerken. Ga na tien jaar nog eens kijken en 70% van de leden zijn weg.

De vaak amateuristische wijze van preken.
Heb er ooit een over de duivenmens gehoord, waarbij de spreker meende dat ten tijde van de honger de duivenliefhebbers van de duivenstront soep kookte en deze opaten. (gedeelte uit de honger in Samaria) Na onderzoek bleek er in Israel een plantje te bestaan dat “de duivenmenst” genaamd is en net als in de oorlog hier de bloembollen, gegeten werd. Ik bedoel maar.

Het steeds tot eindeloos herhalen van de opwekkingsmuziek. Herhalen en herhalen de band speelde door meer dan een uur, ik had daar niets mee.

Het oncontroleerbare van zogenaamde profetieën. Niemand controleerde in de 15 jaar dat ik (noem het) charismatisch kerkte, of profetieën wel uitkwamen. Men slikte het als zoete koek en vergat het vervolgens.

Ik vind in de gevestigde orde een meer solide samenkomstvorm.
Je weet wat je krijgt, geen verrassingen.
De preken zijn vaak (niet altijd) sterker en bijbelser.
Er hangt geen sfeertje waar je verplicht aan mee moet doen. (handjes in de lucht, oogjes toe)
Er is bijna geen verloop, mensen zijn erg trouw.
Er is rust, niemand loopt heen en weer tijdens de preek.
De psalmen worden wel eenswaar op een begrafenis ritme gezongen, maar geen herhalingen en zingen wordt niet eindeloos opgerekt tot er een soort roes van aanbidding ontstaat.
Ik houd van de soberheid die de diensten uitstralen.
Geen gezeur over te weinig geloof als je ziek bent
Al met al voel ik mij er meer thuis ondanks de paar punten van kritiek die ik durf te ventileren.

Het verbondskindje


Gebaseerd op de gedachte dat de kinderdoop in de plaats is gekomen van de kinder (lees jongens) besnijdenis in het oude testament, horen we nu de kreet: “Verbondskindje” op grond van de besprenkeling van een zuigeling.

Zonder af te geven op het tijdstip van de doop, dat moet een ieder zelf maar lezen in de bijbel, is het raadzaam dit zogenaamde verbondskindje en haar wortels eens onder de loep te nemen, omdat het iets lijkt te zijn dat het niet is.

Onnodig te vermelden dat de noemer verbondskind teruggrijpt naar het “behoren bij Gods verbondsvolk” uit het oude testament. Zonder een verbondskindje te zijn, ging men verloren is de gedachte.
Omdat men meent dat de doop in de plaats is gekomen van de besnijdenis, ontstaan er bedenkelijke zaken.
Op het moment dat een baby wordt besprenkeld, noemt men het een verbondkindje. Door de gelovige daad van de ouders, wordt het kindje opgenomen tot het verbondsvolk lijkt de gedachte.

Een stel vrienden van ons adopteerden jaren geleden een meisje uit Vietnam: Hong genaamd. Ze was er één van een eeneiige tweeling.
Hong kwam bij christelijke ouders terecht en werd gedoopt in de kinderdoop. Ik hoor nog de woorden van de voorganger toen hij het water over het baby’tje liet lopen en vertelde dat het kindje nu ingelijfd was in het verbond van God. Het was nu een toekomstige hemelbewoonster geworden...

Haar zusje Hung, kwam bij ongelovige ouders terecht en werd niet gespetterd en hoorde dus niet bij het volk van God en ging verloren, naar de hel.
Zo simpel was dat!

Ik vroeg mij af welk een kronkel ten grondslag ligt aan een dergelijke onbijbelse overtuiging?
Het heeft alles te maken met het geloof dat een plaatsvervangende daad (het laten dopen van de zuigeling) door derden (ouders) de hemelpoort kan openen.
Laat ik u vertellen dat zulks een leugen is. Er is er maar EEN die plaatsvervangend voor ons kan intreden en de poort van de hemel openen en dat is de Here Jezus zelf.

Al het andere, hoe goed bedoelt ook, is niet bij machte een mens te behouden. Geen doop op welke leeftijd dan ook, geen bijbelkennis, geen kerkgang etc maken ons lid van het verbond. Er is slechts een ding gegeven wat u en mij zalig kan maken!
Een persoonlijke keus voor Hem die plaatsvervangend voor u en mij stierf. De besnijdenis van het hart (uw bekering) is uw inlijving in het verbond, en niets anders! God heeft slechts kinderen en geen kleinkinderen!

Mochten maar meer mensen deze eenvoudige waarheid beseffen, dan kunnen we al het gestoei met zogenaamde belijdenissen, waarin zuigelingen die volwassen zijn geworden hun besprenkeling op zich kunnen nemen, vergeten. Men wordt dan eenvoudig als de bijbel ons leert, gedoopt op grond van eigen keus en belijdenis. 
Eenvoudiger en bijbelser kan niet!

En toch worden mensen die deze bijbelse woorden navolgen, nooit als belijdend lid van de gemeente ingeschreven omdat men er de wetten van de kerk voor in de plaats heeft gezet! Men hecht meer waarde aan kerkelijke tradities dan mensen als de discipelen die ook niet ingeschreven kunnen worden als belijdend lid van de gevestigde orde van kerken omdat men niet heeft voldaan aan de regels die komen uit de donkere middeleeuwen waarin de katholieke kerk hoogtij vierde en de onbijbelse gedachte over het verbondskindje bedacht. Deze traditie had men veel beter tezamen met de beeldenstorm tot pulp kunnen slaan, want ze vormt een bron van onjuistheden als het gaat over het verbond.

Krommer kan het niet!!!

zondag 11 november 2012

Het geheim van de achtste dag


De reden waarom ik altijd zo hamer op de slordigheid waarop de zondag de sabbat wordt genoemd en dat niet is, wens ik eens geheel uit de doeken te doen.

De opstandingdag (de zondag) is de achtste dag der week en aangezien deze niet bestaat als zodanig is deze achtste dag weer de eerste. Na de zevende ( de sabbatsdag ) waarop God zelf rustte, brak de eerste dag weer aan.

Het getal zeven verwijst naar de volheid. Het werk was af, alles was volkomen en klaar en nu kwam er de rust.
Het getal acht verwijst naar God en hierin ligt een groot geheim omdat acht (God) altijd weer tegelijk de grote één is.
Hij is de alfa (de eerste) en de omega (de laatste).
Alles is bij Hem begonnen en vindt zijn begin in Hem.
Het geheim van de zondag( Acht= Een) wordt hierin gevonden dat het iets heel nieuws inluidt. Het luidt het tijdperk van de genade in. Het tijdperk wat is opengebroken door de grote “Acht op de Zevende dag”

Terwijl Israel de rustdag vierde (de zevende) was onze grote Koning (de grote Acht) in het graf en wat meer, Hij proclameerde Zijn overwinning in het dodenrijk en brak deze van binnenuit open en vormde een nieuw begin (een nieuwe EEN).

God ( de Acht, maakte in Hem (Jezus) een nieuwe EEN (begin) voor jou en mij. Zonder deze grote Acht is er geen Een, om ons te redden. Zonder deze Acht is er geen nieuwe start (begin).

Mochten maar meer mensen begrijpen hoe goddelijk dit geheim is en die grote rust verstaan, welke wordt gevonden in die grote Acht die de eerste (EEN) is.

Die EEN (de genade) tot een ZEVEN (de wet) betitelen is teruggrijpen naar de wet en het: Gij zult) en totale onkunde als het gaat om wat de rust nu werkelijk is.

Dat neemt niet weg dat wij de rustdag mogen vieren (de zaterdag ) maar laten we hem nooit en te nimmer inruilen voor de opstandingsdag die het nieuwe begin vormt voor allen die behouden worden.
Zonder deze nieuwe EEN (dit nieuwe begin) komt er niets om ons te redden!

Wij zijn allemaal, niemand uitgezonderd, begonnen met de grote EEN.
EENTJE die zichzelf weggaf in de dood en onze ZES (getal van de mens) maakte tot een nieuw begin in Zijn sterven en opstanding.
Ik begrijp dat dit moeilijk te verstaan is, maar de waarheid is zo heerlijk en groot, dat het zonde is om de grote EEN waarin de ware rust te vinden is, terug te brengen tot de ZEVEN waarin slechts een schaduw van de te komen rust aanwezig is.
U en ik mogen rusten in het volbrachte werk van de grote ACHT die verwerd tot de nieuwe EEN, laat dat nooit van u afnemen!!!

Ik begrijp dat het geheimenis groot is, zo groot dat veel dominees het zelfs niet (willen?) begrijpen en het terugkoppelen aan de wet (dat gij de rustdag heiligen zult) zegt men op de zondag.
En dat terwijl de ware rust slechts gevonden wordt in de opstandingsdag( en wat meer is de opgestane Heer)  welke wij mogen vieren.
Maar laat u nooit wijsmaken dat dit de sabbat is. Zo te redeneren is de opstanding vieren zonder de opgestane Heer (de grote EEN)....

Geknoei met de sabbat


De dienst was wel fijn. We gingen deze morgen naar de Pauluskerk omdat er bij ons weer een kinderbesprenkeling was en ik kan deze vorm van “dopen” nergens in de bijbel vinden dus heb er niet zo veel mee. Maar ieder zijn meug.
In de pauluskerk is het gehalte aan krukken, wandelstokken en rollators op zeer hoog niveau. De gemiddelde leeftijd ligt rond de 70 jaar.
Een oudste met een enorme omvang die mij aan een potvis deed denken luidde de spreker van deze morgen in die het over de zondag wilde hebben.
Hij deed dat op grond van de wet waar de sabbat als rustdag door de Here voor het volk Israël werd voorgeschreven.
Wat ik al vreesde bleek waar, want ook deze predikant nam het woord van God niet serieus en maakte zonder enige bijbelse gronden de zondag tot zaterdag en noemde de zondag zelfs schaamteloos de rustdag en laatste dag der week. Het was de dag waar God zelf op rustte, aldus deze predikant. Een steeds wederkerende verkrachting van Gods woord en waarom? Kan iemand mij uitleggen waarom ik dit gerommel met rustdagen ernstig moet nemen en waar in de bijbel staat dat de sabbat nu de zondag is?
Verders een goede preek, maar ja, als de basis al staat op onbijbelse gronden, dan is het lastig luisteren…

De invoering van de zondag als rustdag in plaats van de zaterdag vond plaats onder de Romeinse keizer Constantijn de Grote (Constantinus). Door Constantijn werd in een edict in 321 n. Chr. zowel aan zijn heidense als aan zijn christelijke onderdanen de zondag aanbevolen als de ’eerbiedwaardige dag voor de verering van de Zon

Haring van Sjaak



“Sjaak is een lul,” zegt pa. “Hij doet alles verkeerd”, rochelt pa tussen twee trekjes aan zijn peuk door.
Sjaak komt binnen en roept:”de haringboer.” Hij houdt een plastiek tasje op waar vis in zit. “En wat wilt u meneer de Mooij een haring of een stuk makreel?”
“Haring,:  Mompelt pa, omdat die volgens zijn zeggen gemakkelijk weg zal glijden.
Ik hoor Sjaak in de keuken met bordjes rammen en klooien. Hij zingt er nog bij ook. 
“Zo een lekker stukje makreel voor meneer de Mooij,” roept hij. Pa kijkt me aan en zucht diep. “Zei ik het je niet dat het een lul is,” mompelt hij tussen twee hoestbuien door.  Sjaak kijkt erbij altijd hij water ziet branden en zegt:”hij wilde toch makreel.” In val pa bij en zeg hem dat pa toch heus om haring vroeg. Hij sloft terug naar de keuken en komt even later wel degelijk terug met de haring.
“En wat ga je zoal doen vanmiddag,” vraag ik aan Sjaak. Hij gaat naar de kroeg denkt hij. Pa worstelt met de haring die hij voluit in zijn handen heeft vastgegrepen als een handgranaat en probeert hem naar binnen te werken. Na tien minuten komt de vis terug uit pa's keel en klettert op de grond. Sjaak en ik kijken hem na, terwijl pa vloekt en kwijlt… Straks naar de kerk, je kan er vergif op innemen dat het over de wonderbaarlijke visvangst zal gaan. We zullen zien....

zaterdag 10 november 2012

Vies doen


Pa zit onwijs vies te doen. Ik wil niet in details treden maar ik eet al zelf een paar dagen met veel minder smaak, want steeds komt dat vieze gedoe in mijn gedachten.
Heb het idee dat hij niet meer kan slikken en dat daarom alles wat hij naar binnen wil werken terugkomt.
Weet niet goed wat ik er mee aan moet. Pa wil niet dat ik er met mijn zussen over praat en probeert de schijn van: alles nog oké, op te houden. Maar zoals het er nu uitziet zal hij naar het ziekenhuis moeten. Zijn benen als bezemstelen zo dik, steken uit zijn ondergoed en de temperatuur in huis stookt hij op tot 27 graden. Niet om uit te houden zo warm. Roken doet hij nog volop want daar gaan zijn longen volgens zijn zeggen van open. Een redelijke theorie die kant nog wal raakt, maar, ja…
Hij heeft de hele dag aanloop van de thuiszorg en verpleging. Moet zeggen dat ze het erg goed doen, want ga er maar aanstaan met zo’n man. Niet echt de gemakkelijkste patiënt. Hij probeert een haring te eten en hapt ernaar als een zeehondje in Dolfinarium. Even lijkt de haring af te zinken naar lager gelegen gedeelten van zijn slokdarm maar na een minuut ligt de haring na te spartelen op zijn schoot. Pa propt hem weer naar binnen en alles herhaalt zich. Heb het idee in een nachtmerrie te zijn verzeild geraakt waar ik niet uit kan komen. In stilte bid ik tot God om dit lijden te beëindigen. Misschien een vreemd gebed maar ik kan dit niet aanzien. Het is te gruwelijk, te mensonterend, te misselijk makend. Pa vloekt, kettert, zuipt, rookt en ik zit erbij en weet geen raad met dit alles. Waarom leren we zoiets niet in de kerk? Waarom hoor ik nooit eens preken over dit soort zaken? Ooit kom ook jij hier wellicht voor te staan en wat zou het dan handig zijn beslagen ten ijs te komen. Of neen, een situatie als dit is geen pasklaar antwoord op...Ontferm U Heer...

vrijdag 9 november 2012

betonnen sarcofaag


Opnieuw even naar pa gebeld en kreeg een bezorgde verpleegster aan de lijn die mij vertelde dat hij niet meer naar beneden kwam en op bed bleef. Ze zou me in de avond nog bellen om de situatie door te geven maar ze had er een zeer zwaar hoofd in. Dat is even schrikken omdat wij (Carla, Jolanda en ik) er gisteren nog waren en toen leek het nog wel redelijk goed te gaan.
Je weet dat het moment te komen staat maar als het daar is, toch even slikken. Iemand kan vragen wat ik nou voel en ik moet dan zeggen:”eigenlijk alsof er een buurman erg ziek is.” De 35 jaar van vervloekingen, verwensingen en het weigeren een echte vader te zijn, eisen hun tol in het koele gevoel wat nu in mijn hart aanwezig is. Wilde wel dat het anders is maar hoe diep ik ook graaf in mijn ziel, er is niets dan alleen een leegte. Mijn vader is voor mijn gevoel gestorven nadat hij ging drinken, hoe kan iemand dit ooit begrijpen en hoe kan je zoiets uitleggen zonder het idee te wekken dat je een harteloze zak bent?
Ze wapent je innerlijk met een soort beton om zelf te overleven en het is juist deze betonnen sarcofaag die gevoelens van intens verdriet die normaliter gepaard gaan met het sterven van je vader, te ervaren.
Misschien ben ik wel een harteloze zak, God mag het weten. Misschien als ik aan het graf sta dat er dan iets breek...

Puffen en steunen


De telefoon ging en ik nam amechtig op, omdat ik even was weggedut op de bank en droomde dat ik op een paradijselijk eiland in de zon zat met een fraaie inboorling compleet met rieten rokje. Het grijze smoelwerk van de herfst geeuwde met ijzige adem tegen de ramen en spoog een enkele spetter consumptie rond.
Aan de telefoon een dame van de thuiszorg die bij mij meteen het beeld van wiegende heupen in gedachten bracht. Was wellicht het staartje van mijn zojuist ontplofte droom. Ze vertelde dat het met vader achteruit gaat en dat hij zeer kortademig is de laatste dagen. Hij wilde zijn “pufjes” niet innemen en zonder deze zal hij zijn eigen laatste adempufjes veel sneller gaan uitblazen.
Of ik wilde toezien op het op tijd innemen van dit geneesmiddel. Zoiets beloof je, maar om dit goed te realiseren zou je pa op zolder moeten nemen en aangezien ik naast een zieke pa ook nog een zieke ma heb, moet je de aandacht toch een beetje verdelen.
Morgenochtend zal ik gaan kijken hoe het met hem gaat. Ergens groeit het besef dat het kaarsje langzaam uitgaat, de vlam flikkert en walmt en zal straks voor altijd doven.
Een heel vreemd afscheid waarin de momenten van normaal en fijn contact te tellen zijn op de vingers van een houthakker. En toch ergens blij met deze laatste, vreemde dagen vol contact welke een deken van vergeving en aanvaarding plaatsen over de grootse pijnen en wonden. Daar hebben de "Freds" van deze wereld geen enkele veronderstelling over, wat het betekend als je vader 35 jaar lang zwaar alcoholist is en wat dat met jou doet als kind. Altijd gescholden worden, vernederd, afgewezen, genegeerd, alleen gelaten en doodgezwegen. En dan plotseling die laatste paar dagen waarin afhankelijk zijn, plotseling een deur opent naar elkaar. En dan maar meten met de maat van vergeving en liefde, waarvan je hoopt dat de Schepper jou ook ooit zal meten....

donderdag 8 november 2012

Lengte van de dienst


Wetenschappelijk bepaald dat een mens hooguit 20 minuten aandachtig kan luisteren. Daarna verslapt zijn aandacht en beginnen zijn gedachten te dwalen.
Toch duurt de gemiddelde preek nog altijd het dubbele van deze tijd. Mensen zakken weg, verflauwen, raken de aandacht kwijt. Zelfs in de tijd van de bijbel was het al zo dat Paulus zo lang bleef spreken dat Eutichus in slaap zakte en uit het venster viel.
De dominee vroeg zich af waarom er zondagavond zo weinig mensen ter kerke kwamen. Op het moment dat hij het vroeg zaten er ongeveer 1300 mensen. Gek dat je zo zelden hoort zeggen:”wat fijn dat u zo massaal gekomen bent deze morgen!”  Neen het was ditmaal de televisie die de oorzaak was volgens de voorganger.
Ik voor mijzelf zou zeker tweemaal gaan, als al het overbodige weggeschrapt zou worden uit de dienst en de spreker zich zou houden aan die 20 minuten waarin een mens aandachtig kan luisteren en het gesprokene tot zich kan nemen. Een dienst van één uur, ja daar teken ik voor.
Bij een voormalige Pinkstergemeente waar ik wel kwam maakte men het nog doller en duurde de dienst twee volle uren of langer. Als je dan in slaap viel noemde men dat: vallen in de Geest.
Om kort te gaan, hoe staan wij tegenover de lengte van de dienst en de samenhang met de frequentie waarin wij samenkomen?

P.s: wij hebben al 15 jaar geen televisie Dominee...

woensdag 7 november 2012

Demente hond


Ma ligt nog altijd in bed en kijkt blij als ik binnenkom. Ze zegt dat de afstandbediening kapot is maar als ik op het knopje druk, doet hij het goed. Ze snapt er niets van, zegt ze. Ik wijs op de foto van pa aan de muur en meteen zegt ze:”waarom ben ik nou bij je vader weggegaan?”
Gevolgd door de vraag:”bij wie ging ik dan wonen?”
Als ik de naam van haar toenmalige vlam noem, schrikt ze enorm en roept:”nee toch zeker,” en begint te snikken.
Sommige zaken achtervolgen je je hele leven lang, bezint eer bij begint met scheiden!
Ik maak een foto van ma die in bed naar me kijkt alsof ze wil zeggen:”wat mot dat?” Als ik na een half uurtje wegga besef ik dat ze  allang weer vergeten is dat ik geweest ben. Thuis aangekomen kijk ik naar onze 13 jaar oude teckel die sinds kort zomaar in de nacht begint te janken, in huis poept als ik een satétje eet, in de tuin verdwaalt en de hele nacht loopt te spoken en plotseling snap ik het. Ook de hond is dement aan het worden.
Je kan van het leven zeggen wat je wilt, maar je krijgt in ieder geval altijd alles gelijk. Morgen maar pillen halen tegen de angst want straks gaan de buren klagen en dat willen we niet….

Heer ontferm U


Arie ging met de bouwvakkers mee naar België voor een klus van twee dagen. Zestien jaar, rank en nog wat bleu, maar toch een bouwvakker in de leer. In de avond overnachten geblazen in een hotelletje met een bar. Er stond een jong en mooi meisje die de glazen spoelde, de bedden verschoonde en de tafeltjes afnam met een sopje. Een Cd met christelijke muziek stond op en er zong een katholiek koor Gregoriaanse gezangen waarin het refrein:”Heer ontferm u over ons,” steeds klonk.
Arie had wel zin in het meisje maar durfde niet. Hij dronk stoer mee met de uit graniet opgetrokken bouwvakkers van middelbare leeftijd. Zoveel bier in een jongenslijfje als dat maar goed gaat. “Heer ontferm U over ons,”zong het koor.
Arie liep schommelend maar stoer de trap op naar zijn bed. Die nacht een ramp. Te veel bier in een jongenslijfje dat ging mis en Arie piste in bed. Met rood beschaamd hoofd de volgende morgen aan de tap. “Geen bier voor hem, doe hem maar een koekje dat is droger,” riepen de bouwvakkers in koor. Iets erger kan je je voor een jongen van die leeftijd nauwelijks voorstellen. Opnieuw draaide de Cd en weer klonk het:”Heer ontferm u over ons”. Arie verborg zich achter de krant toen het meisje wat zijn plas avontuur had moeten ruimen beneden kwam.
Ze aarzelde geen moment en liep naar Arie toe, schoof een stoel bij en begon gewoon gezellig met hem te kwebbelen over van alles, maar niet over zijn “ongelukje”. Arie keek zeer opgelucht. Heer ontferm U over ons. Ze gaf de kus aan de melaatse.
Wanneer hebben wij ons voor het laatst over iemand ontfermd? 

dinsdag 6 november 2012

Fouten


Heeft u dat nou ook? Bedoel dat u de fouten en zonden van een ander altijd veel duidelijker ziet dan die van uzelf? Komaan we zijn als kinderen Gods onder elkaar en behoeven ons niet groter voor te doen dan we zijn?
U heeft dat niet? Daar hoor ik van op dan!
Ik voor mijzelf sprekende zie haarscherp wat er bij een ander fout zit. Kan het opdreunen als u me midden in de nacht wakker maakt. Maar als het over mijn eigen zwakheden en zonden gaat moet ik diep nadenken. Ook weer niet zo diep dat ik er een rimpel van krijg, maar toch. Niets menselijks is mij vreemd. Zou het niet handig zijn om voor het bidden of ter kerke gaan bij die of gene aan te kloppen en eens open en bloot te vragen hoe zij nu over u denken? Ik ben enkel bang dat men je dan niet in het gelaat zal werpen hoe men heimelijk over u spreekt als u er niet bij bent. Neen, in plaats daarvan zal men u wellicht voorliegen welk een toffe kerel u bent en pas de waarheid vertellen als u weer weg bent. Want ook dat is typisch menselijk. De mooiste leugens komen vaak na je overlijden. Niets dan goeds dan de doden, niet waar. 

P.s: zouden de mensen die een weblog bezitten zo vriendelijk willen zijn om die lamlendige code uit te zetten met onleesbare tekens waardoor ik elke keer drie keer opnieuw moet proberen een reactie te geven?
Ik geef gaarne een reactie maar geef de moed op als die onnodige code die u ook bij mij niet behoeft in te vullen aanwezig blijft. Het is als u zelf modereert ook een onnodig stukje beveiliging. Ik hoop op uw begrip als ik anders niet terug reageer, want ik ben vaak langer bezig om die code te ontcijferen dan ik nodig hem om mijn reactie te typen....

maandag 5 november 2012

De ballen en ander kerstgeleuter


Ik loop op straat en aan de temperatuur voel ik dat we langzaam de winter in gaan glijden. De eerste nachtvorst is reeds geweest en her en der zie ik al weer kerstballen, kerstbomen, kerstkransen, kerststerren en weet ik veel wat de commercie allemaal van de betekenis “kerst” heeft weten te kneden.
Een ding is en blijft zeker: zonder Jezus is je kerst mis.
Even wat dingen ter overdenking op een rijtje.

De kerstbal/ heksenbal: De oorsprong ligt bij de gedachte dat Heksen geen spiegelbeeld hebben en met het ophangen van deze spiegelende ballen, hoopt men de heksen van hun huis te houden.

De kerstboom: Heeft de oorsprong in het oud Germaanse geloof en is gekoppeld aan het lichtfeest/ de kortste dag, het midwinterfeest en heeft ook al niets met de geboorte van Christus te maken.

De kerstster in de vorm van een hexagram of in de vorm van een pentagram hebben ook al geen beste achtergronden. Tekenen die we nogal eens terugvinden in de vrijmetselarij en oké ook in de vlag van Israël vinden we er een terug.

De lampjes in en om ons huis of in de boom hebben dezelfde oud Germaanse oorsprong.

Onnodig dat wij christenen ook “gezellig” meedoen met dit onbijbelse feest, want nergens staat in mijn beleven dat wij dit feest behoren te vieren. Maar dol als wij zijn op feestjes hebben we er toch een van gemaakt die wij vervolgens uitbundig vieren met veel eten, drinken en gezelligheid. Van het tijdstip van de viering klopt ook geen hout want zeg nou zelf:”de herdertjes lagen bij nachten in het veld.” Ga nou eens een keer voor de aardigheid een nachtje eind december in het veld liggen, dan kom je er wel achter dat ons tijdstip van viering de allergrootste miskleun is als het over het vieren van kerstmis gaat."

Ik gun iedereen zijn kerstfeest hoor, maar laten we wel voor ogen houden dat het eigenlijk veelal gevierd wordt op een verkeerd tijdstip, met de verkeerde middelen (veel eten en drinken), rond de verkeerde persoon (de kerstman) en om de verkeerde motieven (gezellig bij elkaar zijn).
Laten we er ook dit jaar maar een heel dikke laag: de Here Jezus opsmeren, dan lijkt het misschien toch nog wat....

zondag 4 november 2012

De beste stuurlui


Pa ligt in bed en klaagt over een volle zak. Kijk hem vol vragen aan en hij wijst op zijn urinezak die aan zijn been hangt. Hij roept:”geef me de colafles,”dus ik reik hem de lege plakkerige fles aan die naast zijn bed staat. Hij rommelt met de dop, tapt af en laat hem naast zijn bed half leeglopen. Met handdoeken de boel weggestopt terwijl pa met de traplift naar beneden snort. Beneden gekomen zit hij op een stuk leverworst te knagen en zegt dat hij bang is dat de handige handgreep in het toilet af zal breken waardoor hij  met zijn kont in de scherven van de pot terecht zal komen. Ik wijs hem op zijn eigen gierigheid waardoor ik er een zelf heb moeten maken omdat meneer een dure van 25 euro niet wilde betalen.
Ik schenk hem een Pernod ik a 35% die ik voor hem heb meegenomen. Hij nipt en spuugt direct de handel direct weer op de vloerbedekking onder het uitroepen van:”wat is dit smerig.
Om tien uur naar de kerk waar ik Fred onze neef zag lopen. Het is de jongen die op de begrafenis van mijn oom zijn gal meende te moeten spugen op mijn zusjes omdat hij vond dat we waardeloze kinderen zijn als het ging om de verzorging van pa. Het spreekwoord: de beste stuurlui staan aan wal, spookte de hele dienst door mijn hoofd en ik kreeg het laatste half uur van de dienst hevige maagpijn waarbij ik bijna van mijn stokje ging en de vreemde aandrang voelde om op Fred te braken...

zaterdag 3 november 2012

Klikocontainer


Nu we tzt gaan verhuizen ruimen we tal van zaken op die jarenlang onder het stof op de vliering en in de schuur etc hebben gestaan. Oude lappen, dekens, potten en pannen en meer zaken waar je ooit te veel waarde aan hechtte om het te weg te werpen verdwijnen met een plof in de grijze klikocontainer.
Toen ik de zoveelste doos met “rommel” van zolder takelde dacht ik dat het in het geestelijk leven eigenlijk net zo moet zijn. Zaken waar je vroeger fanatiek waarde aan hechtte blijken vervallen tot waardeloos goed.
Ik groeide op in de Pinkstergemeente waar men leerde dat God een soort “neemfabriek” is. Als je ergens om vroeg, kreeg je dat, zeker als het om gezondheid ging.
Die overtuiging ligt lang in de klikocontainer, naast de gedachte dat een kind van God altijd in nieuwe tongen spreekt. Er weer onder liggen zaken als: De zondag is de rustdag, de statenvertaling is de ware vertaling, naar de bijbelkring gaan is noodzakelijk voor je geloofsleven, enkel gospelmuziek is mooi, de dominee heeft altijd gelijk, geven van tienden is Gods maatstaf, verplicht twee keer per zondag naar de kerk of een kind van God is altijd blij.
Zaken die behouden zijn: bid onophoudelijk, bezoek de samenkomst, lees de bijbel met een open hart en oor, volg de liefde na, zorg voor de zieken en zwakken, onderzoek alles en behoud het goede en bovenal, kijk elke dag in de spiegel en je beseft zelf de genade van Jezus elke dag nodig te hebben.
Wat heb jij in de loop van je christenleven als belangrijk behouden en wat hen jij eigenlijk weggedaan?

Beloften


Zaterdag wandel ik graag naar de markt om wat inkopen te doen op de kramen. Je gulden is allang geen daalder meer waard, maar zeg nou zelf, wie heeft nog guldens?

Het wekelijkse stukje kaas, wat worst, twee broden en dan maar weer op huis aan. Ik hou van dat zaterdagse moment en voel me dan rijk omdat ik zomaar van alles kan kopen op de kramen. Op de terugweg in het park bij de molen zat een oude man met een heel dun sigaartje in de mond. Hij vroeg mij om vuur en ik besloot om even naast hem te gaan zitten. We keken samen naar de eenden in de sloot en genoten van de rust die Gouda uitademt op de vroege zaterdagmorgen.
In de verte luidde een kerkklok. De oude man schrok er een beetje van en zei:”nog altijd als ik die klokken hoor luiden voel ik me een beetje schuldig.” Op mijn:”waarom dan wel?” sprak hij:” Ach Greetje is nu al weer op de kop af negen jaar en elf maanden geleden gestorven en elke zondag wilde ze naar die kerk. Ik had er niets mee, maar je schikt je in zoiets en het is maar één keer per week.”
Ik knikte en gaf hem opnieuw vuur omdat zijn sigaartje uit was gegaan.
“Ze zat dan ook nog op het koortje van die kerk en dan was het twee keer in de maand oefenen geblazen. Ook bij ons thuis heb ik dat gekweel over de liefde van God moeten aanhoren. Maar als Hij dan werkelijk zo lief is, waarom ontnam Hij me dan mijn Greetje?”
Ik wist het niet. “Ze heeft me ook nog de belofte ontfutseld dat ik na haar heengaan trouw naar de kerk zou blijven gaan, maar meneer ik zei u al dat ik niets met de kerk heb, dus wat moet ik er dan zoeken? En toch hé, altijd als ik de kerkklokken hoor luiden dan voel ik mij schuldig. Vindt u mij nou slecht dat ik mijn belofte verbroken heb, eerlijk zeggen?” Ik vond het meevallen, mensen beloven nu eenmaal dingen die we vaak niet nakomen.
“Bedankt meneer, ik voel me toch een beetje opgelucht na dit gesprekje. Ik ga maar weer eens op huis aan.”
Voorover gebogen over zijn rollator liep hij door het onder zijn voeten knerpende grind van het park. Zomaar een Gouwenaar, maar wel een heel eerlijke want hoeveel mensen komen er niet uit verplichting of gewoonte in de kerk?

vrijdag 2 november 2012

Dorst als een pony


Pa lag in bed en had griep. Hij klaagde over de beugel die te laag zat ondanks dat hij zelf de plek had aangegeven waar hij hem wilde hebben. Dus beugel verzet en pa blij. Mijn zussen hadden hem een eclectische voetenwarmer gegeven, maar dat wilde hij weer niet. Nam de bekende liter gedistilleerd mee op zijn verzoek want hij was dorstig als een pony, volgens zijn zeggen.
Of ik ook een beugel in de wc wilde maken. Ik had op de zaak al een beugel gemaakt van metaal en heb hem in het toilet aan de muur bevestigd zodat hij zich op kan trekken na het doen van zijn behoefte. Pa kwam onder een hoek van 90 graden meekijken of hij wel goed zat.
Zeurde over dat hij de nasi die mijn zus had meegenomen niet kon slikken en dat de vlammen uit zijn “achterlicht” (aldus pa) kwamen van het pikante gerecht. Zijn armen zijn net twee bezemstelen met een vel erom. Best wel heel triest om pa zo te zien, maar van binnen is hij nog springlevend en vloekte de sterren van de hemel. En ik heb toch al zo’n hekel aan vloeken. Pa mompelde verontschuldigingen want volgens zijn zeggen vloekte hij nooit, meteen gevolgd door de krachtigste vloek die onze Nederlandse taal rijk is, omdat hij zijn rollator niet in beweging kon krijgen.


Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien?


Ma ligt op haar zij in bed en kijkt vanonder haar reusachtige op een suikerspin gelijkende haardos televisie. Ze lacht als ik binnenkom en ik geef haar een foto van mijn vader op jeugdige leeftijd. Moeder mompelt:”ik ken hem wel maar waarvan weet ik zo snel niet.” “Het is pa,” fluister ik. “Waarom ben ik nou bij hem weggegaan,”begint ze gelijk. Ik probeer haar op andere gedachten te brengen, maar de grammofoonplaat is reeds opgezet en doet mij denken aan een liedje van het cocktail trio, dat in mijn jeugdjaren een hit had met het nummer:”Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien, want de plaat is kapot en dat ding zit op slot.”


donderdag 1 november 2012

Nog altijd internetproblemen


Geachte heer de Mooij,
Zojuist hebt u telefonisch contact gehad met een van onze medewerkers in verband met uw storing. Er is afgesproken om een storingsmonteur bij u langs te laten komen. Aan dit bezoek kunnen kosten verbonden zijn. Deze e-mail dient ter bevestiging van de met u gemaakte afspraken.

Uw afspraak staat op 5-11-2012 tussen 8.00 en 13.00 uur bij u thuis gepland. De monteur zal dan de aansluitsituatie komen controleren.

Mocht u verhinderd zijn, laat dit dan uiterlijk 2 werkdagen voor de afspraak weten. Dit kunt u telefonisch doen bij onze klantenservice. Als de monteur op het afgesproken tijdstip niemand thuis aantreft, worden €40,- voorrijkosten in rekening gebracht.

De kosten van het monteursbezoek worden in de volgende gevallen door Tele2 vergoed:

- Van het Tele2-netwerk tot aan uw woning.
Als de storing zich niet bij u thuis, maar van het Tele2 netwerk tot en met het punt waar de KPN-aansluiting uw woning binnenkomt.

- Modem, decoder en splitter
Als er een defect wordt geconstateerd aan de modem, de decoder of de splitter en deze apparatuur door Tele2 is geleverd.

Ligt de oorzaak van de storing bij uzelf, dan zijn de kosten voor uw eigen rekening. De kosten bedragen € 79,95 en zullen door het installatiebedrijf via een automatische incasso in rekening worden gebracht.

Deze kosten worden in rekening gebracht in de volgende gevallen:

- Bekabeling
Als de oorzaak van de storing de bekabeling binnenshuis ligt.

- Instellingen van PC en draadloze verbinding
Uw PC niet voldoet aan de minimale systeemeisen. Of er is sprake van onjuist softwaregebruik.

Is de installatie, enkele dagen voor de storing is begonnen, opgeleverd door een monteur aangestuurd door Tele2, dan zijn de kosten voor het installatiebedrijf. Uitgangspunten zijn dat de installatie door de monteur werkend is opgeleverd en dat de storing is veroorzaakt door een installatiefout van de bekabeling door de monteur. Daarbij is de klant akkoord gegaan met het protocol van oplevering (PvO) door het tekenen daarvan.

De duivel en zijn oude moer


Met moeder gaat het niet zo best. Ze in nog altijd niet zindelijk en soms bekruipt mij het gevoel alsof de kinderjaren weer terugkomen als je ouder wordt. Alsof zindelijkheid slechts een korte onderbreking is tussen de pubertijd en de overgang. Word je ouder dan word je kinds en keren ook de luiers vol dampend geweld terug.

Het verpleeghuis is nog altijd bezig om ons te overtuigen dat het beter is als moeder weg gaat. Het geeft niet waarheen, als ze maar weg is. Ik mis de warmte, de liefde, het begrip en de zorgzaamheid die je aan een christelijk tehuis meent te mogen verbinden in dit alles.

Opnieuw gesprekken met mijn zussen waarin men aandringt op vertrek zonder uitkomst te bieden. Zou het waar zijn dat wat je zaait ooit ook weer gaat oogsten? Dan komt Pothoff vast in een kliko container te wonen als ze hulpbehoevend is geworden.

Ik merk dat de intense zorg, het sloffen achter pa aan die veel aandacht opeist, zijn tol gaat vergen. Beetje moe en lusteloos op de bank, dat is wat ik nu doe. Maag speelt op en ik slaap slechter dan normaal. Zaterdag komen Paula haar ouders chinees eten en aangezien hun gezondheid ook tamelijk taant, ook daar verhalen over ziekten, pijnen en moeiten. Vanavond vroeg naar bed en dan zal je zien dat ik over de hel droom met de duivel en zijn oude moer (Potoff) die met getande vorken in de achterwerken van niet zindelijke luier dragende bejaarden prikken onder het uitroepen van:”hier zit een luchtje aan en er is stront aan de knikker….”