woensdag 31 oktober 2012

Beugels


Op de fiets naar de praxis om die lamlendige beugels voor pa te halen. Best aan de prijs want goedkoper dan 25 euri kan ik ze niet vinden. Ik koop er een want ik weet hoe lastig pa is en ik ga direct maar even aan om hem te monteren.
Pa vindt het te duur en wil niet betalen! Als ik het niet dacht. Meneer wil voor een euro op de eerste rang zitten. Ik geef hem die beugel maar cadeau omdat ik weinig voel dat hij vanwege zuinigheid op zijn kont valt want er zit toch al geen vlees aan. Bij het horen van cadeau, glinsteren zijn ogen. “Je kan die beugel later wel aan mijn kist zetten,’zegt hij. “Dan heb ik er onder de grond ook wat aan.” Gezellig weer allemaal. Hij loopt mee naar boven om de plek aan te geven waar hij moet komen naast het bed, zodat hij zich er aan op kan trekken. Ik schrik omdat hij in een hoek van 90 graden met de rollator met me meetuft op zijn getuite pantoffels, terwijl hij een week geleden nog rechtop kon staan. Hij is zichtbaar opgelucht nu hij niets behoef te betalen en informeert naar nog twee beugels. Ik besluit om er niet op in te gaan, het moet wel een aardigheidje blijven. Hij zit nu aan de morfine voor de pijn, dus het gaat niet echt lekker.

Ik word gek van haperend internet


Ik bel caiway want die hebben drie weken geleden de glasvezel aangelegd. Dan stap ik wel over van provider!

“Met Caiway (zegt een computerstem) er zullen een paar vragen aan u gesteld worden, spreek eerst de vier cijferige postcode in gevolgd door uw huisnummer zonder toevoegingen.”

“Twee, acht, nul, acht, zesentwintig.”

“onze excuses wij hebben uw gegevens niet kunnen horen, probeert u het nog eens.”

TWEE, ACHT, NUL, ACHT, ZESENTWINTIG!

“onze excuses wij hebben uw gegevens niet kunnen horen, probeert u het nog eens.”

TWEE, ACHT, NUL, ACHT, ZESENTWINTIG!

Omdat de service voorop staat vragen wij het u nogmaals te proberen.

TWEE, ACHT, NUL, ACHT, ZESENTWINTIG!

Beetje schor aan de lijn nu en met zweet op mijn voorhoofd word ik doorverbonden met een mens.
“Goedemiddag u spreekt met Thea waarmee kan ik u van dienst zijn?”
TWEE, ACHT, NUL, oh neen dat hadden we al gehad.

“Sorry maar ik begrijp u niet.”

IK WIL INTERNET VIA DE GLASVEZEL!

Meneer u hoeft niet te schreeuwen!

Lieve Thea ik wil enkel weten of de glasvezel al actief is die drie weken geleden is aangelegd in de meterkast?

“Mag ik dan uw postcode misschien?”

TWEE, ACHT, NUL, ACHT, ZESENTWINTIG!

“Wat zegt u?”

TWEE, ACHT, NUL, ACHT, ZESENTWINTIG!

Er is een storing op de lijn wilt u het nogmaals proberen?

TWEE, ACHT, NUL, ACHT, ZESENTWINTIG!

Pas dan valt de telefoonverbinding weg.

Tuut, tuut, tuut, tuut

Waar zijn mijn pillen?

dinsdag 30 oktober 2012

Er zijn nog zeven wachtende voor u.


Na vijf minuten: er zijn nog 5 wachtende voor u.
Na acht minuten: er zijn nog drie wachtende voor u.
Na twaalf minuten: er zijn nog twee wachtende voor u.
Na 17 minuten: er is nog één wachtende voor u.
Na twintig minuten: goedemiddag waarmee kan u van dienst zijn.
Met het schuim op de lippen ratel ik: Modem vernieuwd, bekabeling vernieuwd, adapter vernieuwd, splitter vernieuwd, monteur van de kpn geweest die niets kon vinden en nog altijd valt internet 20 maal per dag uit!!! Ik heb u nu om precies te zijn 10 maal voor eigen geld mogen opbellen (als ik er al doorkom) en ik wil nu eindelijk gewoon internet of ik word gek en ga gillen! IK droom nu al dat het rode lampje van de modem weer brandt en blijk bij het ontwaken het halve kussen het hebben opgevreten…

Morgen bellen ze terug wat ze er aan kunnen doen. Ik denk dat ik stop met internet en gewoon weer via rooksignalen te werk ga…
Wilt u nog teruggebeld worden voor een klant tevredenheidsonderzoek? NEEN IK WIL NIX IK WIL STABIEL INTERNET EN SNEL!!!

Echtscheiding


In onze straat alleen al zeker 15% van de mensen gescheiden. Ik vroeg laatst aan een vrouw waarom ze eigenlijk van haar man af wilde omdat het mij een prima kerel leek. Ze gaf als antwoord:”Omdat we als broer en zus met elkaar leven. Hooguit twee keer per maand nog "van dattum", neen, de liefde is vervlogen.”
Daarna liep ze verlokkend heupwiegend met boetserende billen van mij af. Ik keek haar na als een keurslager en dacht er het mijne van.

Toen ik er over nadacht, meende ik dat het leven als broer en zus helemaal zo gek nog niet is. Leef je nou als kat en hond die elkaar de hele tijd in de haren vliegen, dan denk ik oké. Maar wat is er mis met een broer zus relatie? Je kan het als broer en zus heel fijn hebben, dacht ik.

Goed iedere man droomt van een seksleven met zijn partner dat de brokken er van afvliegen en hij aan de lampen slingerend als een Tarzan te keer mag gaan, want zo zijn mannen. Maar als hij er eenmaal zo voorstaat wordt hij dat ook weer zat. Het begeren is immers mooier dan het bezitten.
Ik had een vriend die gehuwd was met zo’n dame met een zogenaamde witte lever. In twee jaar viel hij twintig kilo af en stortte uiteindelijk geheel in. Het was beslist geen broer zus relatie maar meer op genot tussen de lakens gebaseerd. Nou ja niet enkel de lakens, op het strand, in de trein, op de heide, in de bios, op het toilet, in de struiken, achter een boom en in het zwembad onder water en weet ik veel waar hij allemaal te keer moest gaan van zijn onverzadigbare dame. Hij knapte er in ieder geval niet van op.
Ik vroeg mij af welk van de twee relaties nou het dichtst in de buurt van een goed huwelijk komt en waar de meeste liefde, rust, tevredenheid etc van uit lijkt te gaan?


Zeg jij het maar…

maandag 29 oktober 2012

Droge en natte worsten


Pa belde om te vragen hoe het zat met zijn beugels die hij overal in het huis wil hebben. Hij zal nog even moeten wachten want ik heb die beugels niet in mijn broekzak zitten. De paardenworst was te droog en de leverworst te nat. Hij was er winderig van met afwisselend droge en natte winden. Nou ja, dat zei hij. Vreselijk wat een gezeur. Of ik ook nog een verse liter schavuitenwater mee wilde nemen als ik kwam. Gevolgd door een : “tot morgen,” waarmee hij bepaalt wanneer ik langs moet komen. En hij voegde er nog aan toe dat ik de boormachine niet moet vergeten, als stille hint dat ik op moet schieten met die beugels die hij drie dagen geleden verzonnen heeft. Soms krijg ik een gevoel of ik de vader ben en hij de zoon. Het zal wel aan mij liggen. Je ouders eren is een bijbels gebod en ik moet diep tasten om de man die mij het leven tot twee maanden geleden enkel zuur maakte, zoveel aandacht te geven. Schoot me te binnen dat de 19 jaar dat Paula en ik hier op de Goudseweg 26 wonen, “pa” nog nooit langs geweest is. Als je zo gaat denken, dan moet je wel even slikken en zelf ook een behoorlijk poepie laten schieten...

Internet problemen


Nog altijd geklooi met de provider. 30 maal per dag geen verbinding en nu heeft men de indruk dat het in de bekabeling buiten zit, die onder de maat is. Geen idee en moedeloos van het naar de meterkast lopen en terug om het modem met mijn schoen een harde reset te geven.
Er komt nu een monteur van de PKN en als dat niet helpt is er enkel de optie om op glasvezel over te schakelen die tenslotte een paar weken geleden is aangelegd. Wat een gedoe zeg! Dus kom ik een dag of wat niet on line, dan weten jullie dat ik nog altijd overhoop lig met de verbinding…

Goedemorgen dominee (deel 2)


Eigenlijk is het verhaal van de man die niet meer ter kerke ging nog niet af. Mede omdat het dominees in het algemeen misschien in een verkeerd licht plaats, wil ik ook het vervolg van wat hij me vertelde even kwijt.
“Ene Dominee Beerds was zo’n goeie joh,” sprak hij met een twinkeling in de ogen. Die zag je gewoon in zijn zwembroek op warme dagen. Dat is een mensenmens en dat is een absolute voorwaarde voor een voorganger, vond hij. Hij kreeg het voor elkaar om mensen die al jaren niet meer naar de kerk kwamen, toch weer te motiveren. Hij deed mee met viswedstrijden, kwam zo maar een biertje drinken op een warme dag en kon zo laag knielen dat zelfs de jeugd hem op handen kon dragen omdat ze erbij konden. Hij wist niet eens wat een voetstuk was. “Hadden we die nog maar,” verzuchtte hij.

Toen ik de bijbel er nog eens op nasloeg waar een voorganger aan moest voldoen, kwam er een reeks die ik jullie niet wil onthouden.Een vrouw hebben,, beheerst, attent en ordelijk zijn, vriendelijk en een open huis om gasten te ontvangen, goed onderwijs kunnen geven, geen driftkop, niet aan het geld vastzitten, een goede man en vader voor zijn kinderen en zijn kinderen ook aankan.

Een aardige lijst dacht ik. Dominee Beerds kwam een heel eind in de ogen van mijn gespreksgenoot. “Jammer dat hij weg is,” mompelde hij en liep met afhangende schouders van mij weg…

zondag 28 oktober 2012

Goedemorgen dominee


De gemeente opende de dienst door staande te zingen:”laat ons nu de rustdag wijden.”
Ik moest even nadenken omdat de zondag bijbels gezien geen rustdag is (sabbat = zaterdag). Het is juist het tegenovergestelde, de dag van de opstanding. En juist op die dag gaat de gemeente zitten en rusten. Een vreemde zaak!
Tijdens de preek dwaalden mijn gedachten af naar een gesprek dat ik gisteravond voerde met een man van mijn leeftijd die niet meer ter kerke ging. Voorzichtig begon hij te vertellen dat hij nog wel ging tot een tijdje geleden er een nieuwe predikant was gekomen, die hem en zijn vrouw op doordeweekse dagen niet eens wilde groeten.
Als zijn vrouw de kinderen naar schooltje bracht en een “goedemorgen” liet klinken op het verse dominees echtpaar, dan kwam er niets terug enkel vrome afgepaste ogen.
“En dat kan ik niet rijmen met de bijbel waarin staat dat vriendelijkheid bij alle mensen bekend mag staan.” Onnodig te vermelden dat wij daarin allemaal lelijke uitglijders maken, maar een dominee plus zijn vrouw die stelselmatig onvriendelijk zijn, was voor hem voldoende reden om op de zondagmorgen niet naar hem te gaan luisteren. Ik begreep dat en zag opnieuw het belang van “voorgaan” in alle goede dingen. Juist in de dagelijkse en als je dat al niet kan, dan  lijkt het mij beter om dat preekgestoelte maar niet te beklimmen. Laag beginnen in het allerdaagse, pas dan mag je "praatjes maken".

zaterdag 27 oktober 2012

Oude mensen en internet gedoe


Inmiddels: modem vervangen, bekabeling vervangen, splitter vervangen, adapter vervangen en nog altijd valt internet verschillende keren per dag uit. Een reset is meestal voldoende om de boel aan de praat te krijgen. De glasvezel ligt er dus zodra het kan maar overschakelen.

Pa belt op om te vragen waar zijn worst blijft. Ik spring op de fiets en druk een paardenworst de gang in en een enorm stuk leverworst er achteraan.
Hij is trots dat hij het toch gedaan heeft! Op mijn vraag wat hij dan zoal gedaan heeft om trots op te zijn antwoord hij:”Oh op dat ziekenhuis bed liggen.”
In zijn doffe ogen waarin het vocht is vervangen in 35% gedistilleerd, lees ik een kinderlijke vreugde.
Het zijn de momenten dat ik ook in hem een nooit opgewassen kind ontmoet.
Nou ja, hopen dat het kind en niet de oude mens de overhand blijft houden en hij straks weer niet in dat bed wil.
Ergens zie ik overeenkomsten met de woorden van de Heer als Hij het had over:”worden als de kinderen.” Ook Hij wist als geen ander hoe die oude mens een doodlopend creatuur is. Heb me dan ook voorgenomen om meer naar het kind in mijzelf te zoeken. Niet om kinderachtig te doen, want dat doet de oude mens in mij al genoeg.

vrijdag 26 oktober 2012

Pa wil paardenworst



Pa belde weer op onder het eten. Meneer wil een aantal beugels hebben her en der door het huis en paardenworst. 
Ik slikte net de laatste hap van mijn avondeten door en noteerde: vier beugels en een halve paardenworst.
Meneer wil niet in het ziekenhuisbed waar een beugel aanzit maar op de muren, naast zijn eigen bed etc, beugels hebben. Die mag ik er dan opzetten terwijl pa met zachte mond de paardenworst wegsopt.
Het is dit “nemende”  gedrag wat mij tegen begint te staan. Zo langzamerhand begint hij steeds meer te “willen” en verword ik weer tot de sukkel die al die klusjes dankbaar uit mag voeren want hij is toch mijn pa. 
En daar wringt nou net de schoen, want aangezien hij nooit en te nimmer een echte vader is geweest en ook vroeger al dat egoïstische over zich had, is het kruikje met kracht om te geven, niet overvol. Je gevoel zegt al snel dat je weer voor pa’s karretje gespannen wordt en hij zit lekker onderuit te “neuten” en als hij niet “neut” dan rookt hij en als zijn keel te droog wordt drukt hij er een stuk paardenworst in. Enfin ik zal wel weer op zoek gaan naar die lamlendige beugels. Misschien kan ik er een op zijn rug zetten en hem dan handig in dat ziekenhuisbed kwakken...

Kikkerbillen speciaal


Pa ligt met magere bleke kikkerbilletjes op de bank en laat zich verplegen door een vriendelijke verpleegster. “Hij wil maar niet op bed geholpen worden,”zegt ze. Pa mompelt met tandeloze mond dat ze de schijt kunnen krijgen. Ik schaam mij een beetje want de verpleging heeft wel degelijk een punt als men hem verzorgen wil op normale hoogte. De verpleegster staat voorover gebogen en verzorgd de enorme doorlegplek. Pa geeft geen krimp en ligt na te mokken over dat “rotnest” (het doorlegbed) waar hij volgens eigen zeggen met geen tien paarden is op te krijgen. “Ik wil er niet in, ze gaan er zelf maar in liggen,” zegt hij.
Best wel een beetje knullig allemaal en super eigenwijs van hem, want gisteravond weigerde een van de verpleging terecht hem op de bank te behandelen aan die doorlig plek. “Ik heb ze gezegd op te zouten,” roept pa baldadig. Hij lijkt maar niet te willen zien dat het in zijn eigen belang is dat de wond dagelijks tweemaal verzorgd wordt. Alle tegen argumenten van de verpleging worden afgedaan als: gezeik. Ik baal er een beetje van want als dit zo doorgaat kunnen ze hem straks weer opnemen in het ziekenhuis en kan ik er weer achteraan lopen. Oude mensen zijn soms erg lastig en onredelijk.


woensdag 24 oktober 2012

Vergeving


Nog altijd verbaast dat de komende dood ook zoveel genezing lijkt te brengen. In een totaal verscheurd gezin waar mensen elkaar soms twintig jaar of langer niet ontmoet hebben omdat de dingen nu eenmaal niet altijd gaan zoals ze gehoopt hadden, toch een “normaal”einde in het vizier hebben, geeft hoop.
Ik besef dat er door het overmatige alcohol gebruik van mijn vader en zijn onmogelijke karakter, heel veel jaren van ons gestolen zijn. Maar het geeft troost straks toch met een handjevol mensen aan het graf te mogen staan. Niet zozeer omdat het een geweldig mens was waarvan wij afscheid moeten nemen, maar omdat de mens nu eenmaal een gevallen schepsel is, dat keihard vergeving nodig heeft.
Een mens is nu eenmaal meer dan zijn tekortkomingen en fouten!
Dat te kunnen aanvaarden, vergeven en naar jezelf te durven kijken in de spiegel van het aardse leven, is een mijlpaal en zet direct de maat neer waarvan ik hoop dat ook onze Schepper deze zal hanteren als wijzelf ooit die weg zullen gaan waar geen mens aan zal ontkomen.
Ik weet niet hoe de tijd zich verder zal ontwikkelen, maar ergens temidden van de chaos van een verwoest gezin, proef ik ook de zoete smaak van aanvaarding en bovenal vergeving die wij allen zo nodig hebben in het leven…

foto van opa van vaders kant

Israël



Ik merk dat veel christenen dol op Israël zijn en dat is ergens logisch. Dagelijks lezen wij in de bijbel over dat ene volk waar God een speciaal plan mee heeft. We hebben zelfs bij monde van Jezus zelf de opdracht om Israël de vrede toe te bidden. Veel christenen zien derhalve de Israëliet als vriend en daar is op zich niets mis mee, maar kloppen deze gevoelens wel helemaal?
Ik sprak een Israëlische vrouw op de markt, maar al snel merkte ik dat ze helemaal niets van het geloof wilde weten.
Daar kijk je dan misschien vreemd van op, maar ergens geeft dat de gedachte dat elke Israëliet een zoon of noem het dochter Gods is, wel een aardige kras over de neus.
Later sprak ik een Israëlische man die mij vertelde dat men christenen: The split of the spit noemde (omdat christelijke kerken alsmaar splitsen).
Een laatste ontmoeting wil ik jullie niet onthouden toen een andere Joodse man op het christelijk geloof afgaf omdat wij de sabbat gestolen hadden en er de zondag als rustdag op vage bijbelse gronden van hadden gemaakt, waar de beste man volkomen gelijk in heeft.
Veel christenen menen dat de Israëliet een vriend is, of misschien wel een broeder in het geloof. Maar is dat nu helemaal waar? Christenen voor Israël is veel Joden zelfs een doorn in het oog. Men wil in het geheel niets met christenen te maken hebben en nog minder met de Here Jezus. Heel vaak gaat men voorbij aan het feit dat de Here Jezus nog altijd volkomen wordt afgewezen door het Joodse geloof.
Wat de vraag doet opkomen die luidt: Veridealiseren wij Israël vaak niet een beetje?

dinsdag 23 oktober 2012

Nog een oude foto


Ik open de deur van moeders kamer. Al het gedoe wat zich een half uur hiervoor afspeelde is ze reeds lang vergeten. Ze ligt tevreden naar de tv te kijken. Ik geef haar de twee foto's die ik na 46 jaar verloren te zijn geweest opdiepte uit pa's geldkistje. Moeder huilt bij het zien van de twee foto’s waar ze als jonge vrouw op te zien is. “Dat ben ik toen ik 25 jaar was, Ida Spee, die ouwe de Mooij en Astrid,”mompelt ze verbaast. Op zulke momenten zie ik mijn moeder even terug als de sterke vrouw die ze ooit was. Een korte tijd breekt ze door haar dementie heen en zie ik in die grijs/groene ogen dat heel diep in de oude vrouw die ze nu is geworden, het meisje met het krulletjeshaar nog springlevend is. Enkel kan ze maar zo moeizaam meer door de door de dikke ijslaag van haar dementie heen breken.
Op zulke ogenblikken is het leven een uiterst pijnlijk toneelstuk waarop de spelers volledig hun tekst kwijt zijn. Ik sta er daarom zwijgend bij als ze honderd maal herhaalt:”Dat ben ik en wat was ik nog slank toen.”
Bij iedere:”dat ben ik," zie ik het moeras van de vergeetachtigheid langzaam verder toesluiten en er is niets wat ik kan doen dan slikken en diep van binnen blij zijn dat het meisje van 25 jaar weer even aanwezig was. Al wat rest is een oude vrouw, zonder besef van de toekomst. Hoe lang zal de reis nog duren en hoever zal ze wegzinken in de absolute vergetelheid, ons met niets anders achterlatende dan herinneringen die als droge  zandkorrels tussen je vingers weglopen.
Foto: ma maakt beslag en oude de mooij (opa) bakt ze...

maandag 22 oktober 2012

Verpleeghuis laat je stikken


Mijn zussen waren in Verpleeghuis Gouwestein en moeder kreeg op bed een bord warm eten. De zuster liep weg maar aangezien mijn moeder liggend niet kan eten, vroeg mijn jongste zus of dit altijd zo gaat?
“Ja ze moest maar zien hoe ze het eten binnenkreeg." Na twee happen schoot er iets verkeerd en kreeg moeder geen adem meer waarop mijn zussen als een speer naar de verpleging renden maar er bleek niemand aanwezig van de verpleging. Aan de balie alarm geslagen en van de andere afdelingen kwamen verpleegsters aanrennen die hulp boden. Pas daarna kwam Pofhoff en haar crew tevoorschijn en stonden een beetje dom bij het tafereel waar mijn moeder met veel geklop op de rug weer tot leven werd gewekt. Alles onder de ontlasting van de consternatie en schrik. Mijn jongst zus was van het geheel zo over haar toeren dat ze alle frustratie over dit verpleeghuis of eigenlijk deze afdeling heeft geventileerd en geroepen dat ze de hele afdeling aan zal klagen wegens wangedrag. Ze kreeg een telefoonnummer van de zuster van de andere afdeling waar ze haar klachten kon uiten want ook zij vond de hele situatie (na deze met mijn twee zussen te hebben doorgesproken te hebben), niet bepaald een goede reclame voor het tehuis. Ik was van deze kwestie niet op de hoogte toen ik een uur later bij moeder op bezoek kwam maar hoorde wel uit het kantoortje van Pothoff verschillende verpleegster inclusief Pothoff te keer gaan als speenvarkens.
Pas later belde Jolanda op om me dit gruwelverhaal te vertellen en viel het kwartje dat het schelden wat uit het kantoortje kwam, met het incident met moeder te maken had. Een aanrader in de zorg dat Gouwestein....

Natte herfstwinden


Pa klaagt over winderigheid en meekomende “natte moesons” die zich als langgerekte remsporen in zijn onderbroeken menen af te moeten zetten. “Verbaast mij niets als je al zeven dagen aan de erwtensoep zit pa,”zeg ik hem. Een incident waarbij hij juist weer zo’n woeste storm in de onderbroek had gehad inclusief veel “neerslag” en waarbij hij zich heeft proberen te verschonen, resulteerde in een onverwachte ontmoeting met een dame van de thuiszorg die pa aantrof terwijl hij zojuist in zijn Adamskostuum een en ander probeerde te verschonen. Ergens is het onontkoombaar dat je in je afhankelijke staat dergelijke genante dingen meemaakt. Lijkt mij ook degenererend als je als klokkenluider midden in de huiskamer op een been staat om alle minder edele delen weer van een bedekking te voorzien en achter je komt een vrouw binnen die je kleinkind kon zijn wat leeftijd betreft.
De sleutel van de geldkist is nog altijd weg, maar hij was blij met de door mij gekraakte kist en kon weer bij zijn uiterst schamele bezittingen. We rookten samen een sigaretje en pa stopte nog een boterham met kaas naar binnen. Vanmiddag zouden mijn zussen weer komen met verse voorraden erwtensoep, mosselen, haring in het zuur en meer laxerend dus het zal voorlopig wel herfstig blijven in het ondergoed…

Foto: pa met mijn jongste zus Carla op de camping in Garderen

zondag 21 oktober 2012

Donorschap verplicht


Een kreet die we steeds meer horen en waarvan ik mij hardop afvraag of alles wel zo eerlijk is als het wordt voorgehouden.
Ik heb een kennis die al verschillende malen een “nieuwe” nier heeft gekregen en die elke keer weer af wordt gestoten door zijn lichaam. Op den duur werd de vraag aan zijn broer voorgelegd of hij een van zijn nieren af wilde staan? Een tamelijk manipulatieve vraag, want er zit nogal wat gevoel onder zo een vraag.
Dan is er de kans dat ook deze nier wordt afgestoten en dan is er weinig aan de hand (zegt de wetenschap) want een mens kan prima met één nier leven. Dat heb ik altijd een beetje vreemd gevonden omdat ik al verschillende mensen heb gesproken die een nier afstonden en daar tot op de dag van vandaag last van hebben. Als één nier ruim voldoende was, zou de Schepper er in Zijn wijsheid dan te veel in ons lichaam hebben gestopt?  Wat mij brengt op verplicht donorschap. Een eng woord dat mij in gedachten mee terug neemt naar de "moeders voor moeders" organisatie waarin zwangere vrouwen hun urine konden afstaan om daarmee vrouwen die niet zwanger konden worden te helpen. Hoe dat precies in zijn werk ging weet ik niet, misschien moest je er als onvruchtbare vrouw elke dag een vingerhoedje van in je navel laten lopen, weet ik veel! Wat ik wel weet is dat spoedig het schandaal naar buiten kwam over het gebruik van de menselijke hormonen gewonnen uit de urine van vrouwen met als doel om de dieren sneller op te fokken.
Verplicht donorschap, een goede zaak of toch maar liever niet? En hoe moeten we het in bijbels licht beschouwen? De Heer gaf Zijn bloed, dus bloeddonor lijkt mij iets om na te volgen of toch niet?
Een nog lastiger vraag is misschien wel het zaaddonorschap? Wat moeten wij er mee?

Stierf de Heer niet voor griep?


Voelde mij gisteren al niet geheel in orde, maar pas afgelopen nacht sloeg de griep keihard toe. Het begon met geruis in mijn hoofd, maar aangezien mijn denken vaak niet meer is dan op zijn best wat geruis, viel het mij nog niet op dat er meer aan de hand was. Pas toen ik uit een droom ontwaakte waar zowel vader als moeder mij onafgebroken riepen, drong het door dat ik pittige koorts had. 
Pa riep:”Waar blijft mijn borreltje en bonkte de hele tijd met zijn rollator tegen mijn bed, terwijl mijn moeder tot vervelends toe in mijn oor fluisterde:”waarom ben ik toch bij je vader weggegaan?”

Besloot bij het ontwaken midden in de nacht, drie paracetamollen in te nemen, benevens twee shots neusdruppels. Niesde nog even twee muggenhorren uit het raam en zakte toen weg in dromenland. 
Werd pas rond negen uur wakker en voel mij een leeggelopen doedelzak. Op internet de kerkdienst beluistert met een paar koppen koffie om mijn gehavende keel te smeren.
Viel mij plotseling de gedachte binnen dat charismatische christenen die menen dat je als kind van God niet ziek behoeft te zijn, geen moeite hebben met griep! Heeft wellicht te maken met het feit dat dit ons allen treft en ze zelf ook elke jaar wel een paar dagen onder de wol moeten. Voor griep is de Heer dus volgens hen niet gestorven, of is het een gebrek aan geloof waardoor ook zij jaarlijks niet aan de griep en de verkoudheid ontkomen?

P.s foto van mijn vader als tiener

zaterdag 20 oktober 2012

Heer van het werk


Soms krijg ik wel eens de indruk dat christenen zo veel van zichzelf moeten. Nee val me nou even niet in de reden ik wil zo graag nog even wat zeggen.
Wij moeten bidden voor de anderen, naar de samenkomst gaan, een of misschien wel liever twee keer op de zondag naar de kerk, de bijbel bestuderen, geven aan de armen, aan evangelisatie deelnemen, het jeugdwerk, ouderen bezoeken, op de kring of allerhande workshops volgen of misschien zelf wel als je charismatisch ben wel met opgeheven handen de Schepper groot maken of in nieuwe tongen spreken en bovenal zoeken naar onze gaven.
Het zal allemaal waar zijn en zijn waarde hebben, maar soms krijg ik wel eens de indruk dat we zo met het werk van de Heer bezig zijn dat we uit het oog verliezen om tijd te nemen en bezig te zijn met de Heer van het werk en dat lijkt mij het allerbelangrijkste. Misschien vergis ik me…

Hier heb ik nog een foto van heel lang geleden


Pa belt op met de opdracht een verse liter gedistilleerd te halen. Hij loopt momenteel 1 op 2 (een liter op twee dagen) en dat is dus zuiniger dan vroeger.
Wel een dilemma om elke keer weer voor het drankkarretje gespannen te worden, maar om de vrede te behouden doe ik er maar niet moeilijk over. Op de markt koop ik nog een flink stuk zachte leverworst die hij met zijn tandeloze mond kan weghappen.
De thuiszorg (verpleging) was druk bezig pa’s wond te verzorgen. Een doorligplek met de omtrek van een redelijke hamburger. Groot en zeker 2 cm diep. Echt heel afschuwelijk om te zien. Pa jammerde dat hij de sleutel van zijn geldkistje kwijt is. Dat kistje met schamele inhoud bewaakt hij al veertig jaar met zijn leven en nu Holland in last, de sleutel is weg. Na het halve huis op zijn kop te hebben gezet krijgt Sjaak de schuld want die stomme oen zal de sleutel wel in dat kistje hebben gedaan en toen dichtgedrukt. “Neem maar mee en breek maar open,” roept pa. Hij schenkt nog een neut in en hapt met zachte mond de leverworst weg. Ik zet hem thuis in de bankschroef en met een klap valt hij open. Met verbazing vind ik een stapeltje oude foto’s waar het gezin op te zien is. Zal er steeds een plaatsen bij de stukjes, te beginnen met mijn moeder (met brilletje), jonger dan ik nu ben, met mijn opa (van vaders kant) en (naar ik meen) mijn opa’s minnares Ida Spee(opa leefde in overspel met haar achter de vismarkt en liet zijn gezin in de steek voor deze vrouw). Herkenbaar! Het kind ken ik niet…
P.s de sleutel zat niet in het kistje. Pa zal hem wel hebben laten vallen in de Erwtensoep en verzwolgen.

vrijdag 19 oktober 2012

We all need


Zowel zwervers die slapen in kartonnen dozen, als mensen die wonen in schitterende huizen of paleizen, zijn niets meer dan verloren zielen. We beschermen onszelf binnen de zelfgemaakte muurtjes waarachter wij ons veilig wanen.
Ik ben opgegroeid met lesjes die mij moesten leren hoe te leven en me leerden vechten om een gelaagd mens te zijn op school en later op je werk.
Maar diep van binnen bleef de pijn en de leegte, doch je hielt je mond terwijl het “feest” van het leven doorraasde, bedekte je met slingers en confetti je tranen.
Maar in je ziel woedde een privé-oorlog van vertwijfeling en onzekerheden als het ging over het waarom van het leven.
En maar worstelen om uit de eindeloze cirkel te komen en een geslaagd mens te zijn in dit tijdelijke bestaan.

Dan is er de angst om te struikelen, want ik heb gezien hoe we de niet zo geslaagde mens als minder bestempelen om hun zwakheid en aantasten in wie ze eigenlijk zijn. Ik heb gezien hoe de neergevallenen gestenigd worden door de gezonde mensen. Zelfs in de kerken komt het voor en werpt men maar al te gemakkelijk met speerpuntige bijbelteksten dat een waar kind van God niet ziek behoeft te zijn en vergroten daarmee enkel je pijn.

De zwakken en zieken moeten van alles en bovendien dankbaar zijn dat ze nog altijd leven en zich altijd zonder twijfel op het te komen wonder blijven richten.
Je wordt gemerkt als zieke en zwakke maar al te makkelijk aan de kant geschoven als zondaar wiens zonden in de weg staan om de weg van het heil compleet te beleven.

Maar we moeten wel allemaal beseffen dat we Gods liefde niet kunnen verdienen en de genade keihard nodig hebben. De zwakken, de zieken maar ook de gezonde mensen.
Want we voelen ons allemaal verloren op bepaalde tijden, we voelen ons allemaal eenzaam diep van binnen en we hebben allemaal pijn en huilen op onze tijd en hebben de overweldigende liefde van Jezus nodig…

woensdag 17 oktober 2012

Heer daar zijn mensen die niet lid zijn...


“En die mensen zeggen en doen dingen in uw naam zonder zich bij ons te voegen, dus wij wilden hen daarin tegenhouden.” (luc 9:49)
Nou ja, dat was in het kort samengevat waar de discipelen zich nogal druk over maakten toen ze ooit op een groepje mannen stuitte die bezig waren met het verspreiden van het evangelie en op Jezus wezen door boze geesten uit te drijven.

De discipelen kwamen naar de Heer toe want dit leek hen ongeoorloofd wat daar gebeurde. Men moest zich op zijn minst aansluiten bij de discipelen of op de een of andere wijze lid worden van “hun” kleine clubje.

Jezus zei: “Laat deze begaan want wie niet tegen u is die is voor u.”

Is dit niet een heel klein beetje wat we in onze tijd ook beleven als we de verschillende kerken bekijken? Men trekt elkaar in twijfel en ziet niet verder dan hun eigen kerkelijke neus lang is.

Het is typisch menselijk om de maat die jij meent te moeten vinden in de bijbel tot nieuwe wet (noem het een regel, catechismus of dogma) te maken.
“Zo moet het! Zo is het! Zo wil God het.” Is de gedachte dan. Mensen die afwijken van deze gedachte worden een beetje af gehouden. Men verkoopt het dan onder de kreet dat er nu eenmaal regels moeten zijn.
Ik begrijp het, ik begrijp het en toch in deze ben ik zo dankbaar dat de Heer zelf niet met nieuwe regels en wetten kwam, maar met de verademing van de genade!

Misschien moeten we ons eens wat meer gaan verdiepen in wat genade nu eigenlijk is en leren wat de woorden van de Heer inhouden als Hij sprak:”Wie niet tegen u is, die is voor u.” Misschien zullen we elkaar dan voor vol aanzien en beseffen dat Jezus groter is dan onze regeltjes (nieuwe wetjes)

Erwtensoep en remsporen


De huisarts die invalt voor de vaste arts staat over moeders ziekbed gebogen, benevens mijn jongste zus en de dikke  zuster. Hij zegt dat ze in het geheel niet in staat is een ziekenhuis onderzoek te ondergaan en kijkt vreemd op van het voorstel van het tehuis Gouwestein om haar daaraan te onderwerpen. Toch nog een arts die zaken weet in te schatten op menselijkheid. De dikke leidinggevende staat er beteuterd bij en zucht diep vanuit haar lichaam. Men besluit voorlopig te stoppen met het laxeren en het aan te zien. Er wordt aan een kleine ontsteking gedacht in de darmen. Op de gang roept Pothoff mijn zus nog eens extra na dat de zorg te veel wordt voor het tehuis. Krijg zo langzamerhand de vreemde drang om Pothoff zelf een tijdje op te laten nemen. En dat zijn dan hoofdzusters! Bedoel de dikke en Pothoff. Met vader gaat het vrij goed. Mijn zussen hebben erwtensoep voor hem gemaakt vandaag dus zal hij zich morgen wel in zware dampen hullen en om de herfstwinden aan te vullen zelf ook het oudste geluid der wereld uit het windgat bespelen. Hij belde op om te zeggen dat hij de thuiszorg had boos gemaakt omdat deze te weinig deed in zijn beleven. “Als u zo begint dan hoeft u mij ook niet meer op te bellen als u in de late avond uw bed heeft bevuilt met ontlasting meneer de Mooij,”had deze terecht geantwoord. Hoop dat hij mij aankomende nacht niet uit bed belt om te zeggen dat hij remsporen heeft getrokken op het witte katoen, want dan moet hij maar op de blaren (sporen) zitten (slapen) anders kan ik aan de gang blijven.

Belijdend lid worden



Een mens ontvangt door zijn ouders een groot deel van zijn identiteit. Wie je bent en zal worden zit deels in de genen, deels in de opvoeding en deels in andere zaken. Als laatste en meest belangrijke wordt je ware identiteit in God gevonden. Maar wat als je geen ouders hebt gehad die je lief hadden? Dan zal wie je bent aangetast worden en je zit met tal van onzekerheden in het leven.

Ik heb mij dikwijls afgevraagd waarom ik met hand en tand de resten van mijn persoonlijkheid zo verdedig?

Heb een sterke eigen mening en daar is slecht aan te toornen enkel het woord van God heeft er volop ruimte als het gaat om wat belangrijk is.

Het is daarom dat ik de bijbelse waarheden met grote zorg probeer na te streven. De bijbelse doop, de bijbelse bekering, de bijbelse liefde tot God en de naaste.
De kerkelijke regels zijn er voor de mens en niet andersom.
Dat is lastig voor predikanten, ik begrijp dat. Het doen van beloften als het gaat om oudsten te worden in de gemeente waarin met moet bevestigen (bij woorden) dat men overtuigd is dat God je heeft geroepen voor dit ambt, gaan mij dan ook (vaak) te ver. Want wie weet iets zeker dan God alleen? Ons weten is vaak als een tasten in het licht, wat meer blinde vlekken bevat dan ons lief is.

Beloven trouw te zijn aan God en Zijn gemeente is iets wat uit je leven mag blijken. Ik heb het niet zo op het afleggen van een eed voor in de kerk en wil mijn ja gewoon ja laten zijn en punt uit. (dit deed ik reeds in een getuigenis bij mijn bijbelse doop).
Bij al dit soort zaken ( opnieuw trouw beloven voor de kerk) moet ik mijzelf en mijn overtuiging diep verloochenen omdat ik dit reeds lang geleden gedaan heb en nog dagelijks doe.  Het voelt als moeten weggeven van wat ik eigenlijk niet meer heb als persoon. Een ander zal zeggen:”draai nou maar gewoon mee met de kerkelijke molen.” Maar ik kan en wil het niet omdat er anders geheel niets meer overblijft van de mens die ik nog ben en waar ik in geloof (het moment van mijn volwassendoop)
Je moet in nieuwe tongen spreken als blijk van ingelijfd zijn in Gods gemeente.
Je moet tienden geven als blijk van trouw.
Je moet met je handen in de lucht staan tijdens het aanbidden als blijk van overgave.
Je moet voor in de kerk je jawoord geven aan God en Zijn gemeente ander kan je geen belijdend lid worden.
Je moet, je moet, je moet…
Het spijt me, ik heb niet meer, dan maar geen belijdend kerkelijk lid. En het gekke is dat ik al die 26 jaar dat ik christelijke radio programma’s mocht helpen maken ( = getuigen).  
Televisieprogramma’s voor de EO heb mogen helpen maken ( = getuigen).
De boekjes die ik heb mogen schrijven (= getuigen). 
De ontelbare getuigenissen die ik mocht afleggen (= getuigen).
Het jarenlange dagelijkse bloggen over ons geloof ( = getuigen).
Het jaren en jaren van tienerwerk dat ik mocht doen ( = getuigen).
Jarenlang in een christelijke boekenwinkel werkte(= getuigen).
Jarenlang geschreven heb ik de maandelijkse uitgave van het krantje wat deze winkel uitgaf( = getuigen).
En tenslotte na het jarenlange evangelisatie werk waarbij ik betrokken mocht zijn, nog altijd moet bewijzen een belijdend lid van de kerk van Jezus Christus te zijn door opnieuw voor in de kerk te beloven God en Zijn gemeente te willen dienen!

Het spijt me lieve mensen, oudsten en dominees, ik begrijp uw situatie. Maar ik heb niets meer te geven, en heb gedaan wat ik kon op grond van Gods woord en hoopt dat u dit begrijpen kunt en als u mij niet wil inschrijven na dit alles, dan houd ik ondanks alles het hoofd omhoog richting daar waarvan ik het heil verwacht.

P.s denk nou niet dat dit iets bijzonders is, in de meeste Pinkstergemeenten of baptistengemeenten kan men enkel lid worden als men de volwassendoop ondergaan heeft. Anders blijf je ook daar “gastlid” of "vriend" van de gemeente. Wordt het niet eens tijd dat we hierin ook eens echt “samen op weg gaan”?
Eigenlijk zouden ze zich diep moeten schamen een dergelijke scheiding aan te willen brengen. Tja beetje dieptriest en waarom wordt een huwelijk tussen man en vrouw in een andere gemeente wel geaccepteerd en het huwelijk tussen Christus en Zijn bruid niet?

Ruikt dit alles niet een beetje naar een dikke vinger in de pap willen hebben waar enkel God zelf in mag roeren?
Wat mij altijd verbaast is dat je in geen enkele kerk belijdend lid behoeft te zijn als het gaat om geven van geld (tienden). Dan is er blijkbaar geen jawoord van node!

dinsdag 16 oktober 2012

Nat hoesten


Pa zit boven een pannetje omdat hij misselijk is. Als ik vraag waarvan antwoordt hij:”Te veel cola gedronken.”
Naast de bank staat een fles cola waar twee slokken uit zijn en even verderop een lege fles citroenjenever.
Zijn katheter loopt als hij daar flink van drinkt beter, beweert hij. Als hij niet drinkt gaat het slangetje verstopt zitten. “Zeg, ruikt het naar urine hier binnen?” In de kamer die compleet blauw gerookt is zou je zelfs een ontbindende haring niet opmerken, dus weet ik veel of het stinkt? “Hoezo pa, heb je in je broek geplast?” “Neen, maar soms gaat het mis met aftappen.”  Op het tafeltje voor hem tel ik dertien verschillende medicijnen benevens vier smaken pufjes die hij gebruikt om tussen het roken door zijn longen nog van enige zuurstof te voorzien. Hij krijgt een hoestbui zonder weerga en schenkt nog een spatje jenever in. “Daardoor hoest ik wel meer, maar niet meer zo droog,” aldus pa.
Zo langzamerhand vind ik steeds moeilijker verse gesprek stof. In de laatste weken hebben we al zo vaak over het verleden gesproken en hoe hij op zee ging vissen (zijn favoriete onderwerp) en gul (is jonge kabeljauw) makreel, paling, bot, schol, schar etc mee naar huis nam, die ik dan als jochie van tien jaar mocht slachten, schoonmaken en in de diepvries invriezen…



maandag 15 oktober 2012

Eunuchen en schaduwen

Moeders haren geleken op een groteske suikerspin in de smaak vanille. Ze lag nog altijd in bed en in de kamer hing een geur die deden vermoeden dat er ergens tussen de muren een dood reptiel lag. Ze klonk opgewekt en ik moet zeggen dat de verdere verzorging niet te wensen overlaat. Schoon (op die straffe geur in de kamer na) en vrolijk televisie kijkend keek ze blij op toen mijn jongste zus en ik die middag binnenvielen. Op haar bordje wat op een reusachtige sausijs na (die wat het model betreft deed vermoeden dat er ergens een eunuch werkzaam is nu in gouwestein) was alles opgegeten dus de eetlust is nog prima. Ma zette de plaat in de uitgesleten groef die klonk als:”Is je vrouw nu werken, ben je nog naar de kerk geweest en waarom ben ik nou bij je vader weggegaan?” Lastig allemaal die dementie en je ziet in dit alles toch ook een beetje met lede ogen je eigen toekomst. Misschien valt het mee, maar dementie is erfelijk. Lijkt me een regelrechte hel om jezelf stukje bij beetje te verliezen en ik moet zeggen dat ik elke keer als ik bij ma ben, een brok in mijn keel moet wegslikken omdat ze langzaam maar zeker verandert in de schaduw van de moeder die ze eens was…

P.s internet werkt heel vreemd en het modem valt regelmatig uit. Heb een nieuw modem besteld, maar als ik plotseling een tijdje niet on line ben, weten jullie dat de oorzaak in de verbinding moet worden gevonden...

De melaatse mens


Toen ik aan het sterfbed stond van een oude vriend en hem zag worstelen met zichzelf, begreep ik het niet. Vond het maar vreemd dat zijn vrouw zei dat hij worstelde met God.
Bedoel maar te zeggen dat je als gelovige in Christus eerder het idee hebt dat je deze strijd toch niet meer zou moeten voeren.
Nu ik inmiddels vijftien jaar verder ben en mijzelf wat beter heb leren kennen, ben ik tot het besef gekomen dat er weinig goeds in de mens woont. Het maakt daarbij niet uit of je nu een kind van God bent of niet, de drang om het verkeerde te zeggen, te doen of te denken, is bij ons allemaal aanwezig en dagelijks geven wij gehoor aan die oude mens, die nog altijd aanwezig is. Ik meende ooit dat je als kind van God steeds heiliger werd, maar ben tot de schokkende ontdekking gekomen dat het anders is. Je gaat met de jaren steeds beter zien, dat je door en door melaats bent. Melaatsheid is in de bijbel een beeld van de zonde. Het gekke is dat iemand die meent slechts een beetje melaats te zijn nooit gereinigd kan worden door de Meester. Lees leviticus 13 er maar eens op na. Enkel als de melaatse riep:”Ik ben door en door melaats,” en hij van hoofdkruin tot voetzool wit was van de melaatsheid en die ook onderkennen wilde, dan staan er die vreemde woorden:”Dan zal de Priester hem rein verklaren.”
Veel christenen zien zichzelf als reine kinderen Gods en ergens zit daar veel in. De belijdenis:”ik ben door en door onrein,”is maar moeilijk over de lippen te krijgen en toch is dat wat de Meester horen wil.
Of denken wij beter te zijn dan de ongelovigen?

zondag 14 oktober 2012

Kaas


Pa staat misselijk boven de wc pot en heeft blijkbaar last van de combinatie jenever en mosselen in het zuur. Ik hoor hem een tijdje te keer gaan op het kleinste kamertje en dan wordt het plotseling erg stil. Ik besluit nog even te wachten maar als het na twee minuten nog stil is, klop ik op de deur van de wc en roep:”Pa wat ben je aan het doen?”
De zware door zware shag en sterke drank ontstane basstem van pa klinkt van onder de toiletdeur door als hij antwoordt:”Ik ben kaas aan het maken.”
Zijn gevoel voor humor heeft hij in ieder geval nog niet verloren. Even later komt hij samen met rollator de kamer weer binnen. Iets bleker dan normaal het geval is maar wel opgelucht. Het gekke is dat pa zijn halve leven al gedronken heeft als een ketellapper, gerookt als een schoorsteen en nog altijd een stel hersenen heeft die alles nog piekfijn herinneren en ma die zulke dingen vanwege haar gezondheid altijd liet staan, niets meer kan en niets meer weet. En dan zeggen ze dat drank ongezond is! Ik vraag mij af of er niet een zeer positieve werking van drank ook uitgaat en niet alleen meer kapot maakt dan je lief is? Tis maar een gedachte hoor, dus hang mij er maar niet aan op…

zaterdag 13 oktober 2012

Stront genoeg

Pa zit in de shampoohouding op de bank en kijkt lodderig over zijn bril naar mij. “Zo ben je daar “eindelijk,” roept hij. Ik plof neer op de kleverige lederen bank en hij is druk op zoek naar zijn bril en vindt hem na een minuut op zijn hoofd. “Zeg ik ben me toch ziek geweest van die aardappels met kaas die je zussen gemaakt hebben,” klaagt hij. Ik loop al drie dagen compleet leeg. Zouden ze bedorven kaas gebruikt hebben?” Typisch een houding van pa, zelf onderneemt hij niets, doet niets, geeft niets enkel rotopmerkingen en zeikt een ander af waar het maar kan. Hij verzint het gewoon waar je bijstaat maar altijd in het negatieve. De thuiszorg had ditmaal zijn ondergoed gejat/weggemaakt. Het lag gewoon in de kast. De thuiszorg haalde de verkeerde jenever in huis. Het bleek hetzelfde bocht als hij altijd drinkt. De thuiszorg verschoonde hem te veel, meneer wil niet zo veel gewassen worden, en ruikt het liefst als de mosselen die hij eet. Of ik even boven wilde gaan kijken omdat het hele bed volgens zijn zeggen onder de poep zat, oorzaak bedorven kaas in het gerecht dat mijn zusjes eerder deze week voor hem maakte. Ik kan geen poep meer zien en heb eerlijk gezegd strontgenoeg van al die verstoppingen, dan wel spuitpuipende ouders. Ik krijg er onderhand de schijt van. Pa lacht zijn tandeloze mond bloot als ik beneden kom en schenkt een “spatje” in… (foto mijn vader met de vis op 35 jarige leeftijd)

vrijdag 12 oktober 2012

Bijgeloof


Een druilerige dag die mij vanmorgen aankeek door het slaapkamerraam als een verloederde vent die zijn vrouw zoekt. Je hebt van die dagen die meteen aanvoelen als link. Je kan het niet logisch onderbouwen, maar ergens voel je dat er op ieder hoekje onheil schuilt. Nee vrees maar niet, ik ben niet bijgelovig geworden, het is slechts een gevoelskwestie. In de verte hoor ik de kerkklokken  luiden in een poging de boze geesten ook dit maal te verjagen, hoezo bijgelovig! Morsen met zout, onder een ladder doorlopen, een zwarte kat die je weg kruist, de scherven die geluk zouden moeten brengen, och er zijn zoveel zaken die op bijgeloof funderen en van nul en geen waarde zijn.
Hoe ga jij eigenlijk om met bijgeloof? Lach je er om of hecht je aan sommige zaken toch waarde?

Tillift en Pothoff


Ik krijg net een telefoontje van Nicole van het verpleeghuis Bloemendaal, waar ik afgelopen maandag het verzoek tot het verkrijgen van een eenpersoonskamer had neergelegd. Mevrouw Pothoff (van het andere verpleeghuis Gouwestein) had aldaar ook aangedrongen op het vrijmaken van de terminaal kamer en vandaag nog opnieuw aangedrongen om daar toch aub maar op in te gaan (dan waren ze van de zorg af en konden haar lozen naar verpleeghuis Bloemendaal). 
Nicole belde mij om te zeggen dat het helemaal niet mogelijk is omdat de tillift waarmede de verpleging mijn zwaar invalide moeder in bed tilt, te groot is om in dit piepkleine kamertje te worden gebruikt. Dus de optie: terminaalkamer is nu van de lucht. Nicole zou het mevrouw Pothoff duidelijk maken dat er dus, hoe men het ook wenden zal of keren, een doodlopende weg is en dat is waar terminaalkamers normaliter ook voor gebruikt worden.
We vechten door voor een eenpersoonskamer in de omgeving en hopen dat Pothoff zich rustig zal houden of anders een stukje gaat vliegen op haar bezem, in haar toverketel zal gaan roeren of van mijn part op zoek gaat naar een alruinwortel om anderen in haar macht te krijgen…

donderdag 11 oktober 2012

Meppen in de Geest


Liep tegen een vrouw op wier man haar regelmatig in elkaar meende te moeten meppen. Je hebt van die mannen, het komt meer voor dan wij denken. Zag haar regelmatig met een of meerdere blauwe ogen (al naar gelang hij haar kon raken) rondlopen. Ze waren een huiskring begonnen waar je kon laten bidden voor problemen. Het lag op het puntje van mijn lippen om te vragen of het enkel huiselijk geweld betrof waar voor gebeden werd, maar kon het net inslikken. Vroeg mij af in welk licht je zoiets moet zien? Ze was er erg enthousiast over en veel mensen hadden veel baat bij de nieuwgeboren kring. Zo vertelde ze me. Ik kon hem gerust eens bellen er was ruimte voor mij. Ik kon er altijd aanlopen maar durfde niet. Had in het verleden ook al een kennis die ik hoog had zitten omdat hij zo vroom overkwam. Toen ik hem en zijn vrouw eens een bezoekje wilde brengen kwam ik niet verder dan de voordeur van hun woning omdat er achter die deur zoveel getier en gevloek naar buiten kwam dat ik vreesde voor op zijn minst twee blauwe ogen. Later zag ik ze stevig gearmd over straat lopen en toen Paula en ik hen passeerde sprak zij ons aan omdat onze relatie te koel was in hun ogen. We moesten onze relatie (volgens hen) hoognodig eens verdiepen en waren welkom om eens te zien en horen hoe zij dat deden. Maar daar zagen wij van af want we wisten al hoe ze dat deden en het leek ons te veel van het “goede”. Wij houden onze bruine ogen liever bruin in plaats van blauw.
Gek maar ik vroeg mij af of wij de enige christenen zijn met zulke vreemde ervaringen? Voor hen die interesse hebben in deze kring, ik heb hun kaartje waar met vette letters op is gedrukt:"love never fails"

De stervenskamer


Mevrouw Pothoff van het verpleeghuis Gouwestein is er alles aan gelegen om mijn moeder zo snel mogelijk weg te krijgen uit het tehuis. Ze belt stad en land of af of er ergens een plekje is te vinden waar ze haar kunnen lozen.
We hadden eerder deze week afgesproken dat ma op een wachtlijst zo komen voor een eenpersoonskamer, maar nu belt ze mijn zus Carla op dat ze op de zogenaamde terminaalkamer kan van een verpleeghuis in Gouda. Ze vertelde er nog bij dat mijn zusje direct moest beslissen want men stond in de rij (aldus Pothoff) om daar in die stervenskamer te mogen wonen. Zoiets noemen wij nu met recht een sterfhuisconstructie.
Daar plaatsen ze de stervende mensen en daar kan moeder wel heen, enkel als er iemand dood aan het gaan is moet ze er een korte tijd af, om dan later weer daar waar net iemand is gestorven, terug te mogen naar de sfeervolle gezellige kamer. Het valt nog mee dat ze moeder niet gelijk in een kist willen leggen. Het is werkelijk ten hemel schreiend wat mevrouw Pothoff aan lugubere ideeën heeft om moeder de lozen! En dat heet dan een "christelijk tehuis"... Is dat mens gek of zo? Nog even en ik ontplof! Heb doorgegeven dat mevrouw Pothoff er zelf maar moet gaan liggen of een van haar dierbaren. Die kist krijgt ze er van mij dan gratis bij..

Verborgen meisje


Ergens in dat grote ouder wordende lichaam, woont nog altijd het meisje wat zij eens was. Verborgen onder een zware beroerte, veel te veel lichaamsvet en grijze haren, zit ze verstopt. Eigenlijk wordt ons lichaam wel ouder maar van binnen woont nog altijd het kind dat plotseling vanuit de moederschoot die koude wereld ingleed. In de jonge jaren van het leven zag je haar duidelijk, maar naarmate de tijd voortschreed, begon ze steeds dieper weg te zinken in haar eigen lijf. Ouder worden is aftakelen. Je raakt je jeugd kwijt, je schoonheid, je gehoor en gezichtsvermogen en nog veel meer. Waarom dat zo moet zijn zal wel ergens in de zondeval gevonden moeten worden. De mens is een sterfelijk wezen, direct na de geboorte al in verval. Vroeg mij af of er iets is dat erger is dan je moeder te verliezen terwijl ze nog leeft? Dementie, het zit in de familie. Oma had het, haar zussen hadden het, haar broer had het en nu is moeder volop het proces ingegleden waarvan zij zelf geen weet meer heeft.
Ze huilt om haar verleden omdat ze nu ongeveer is aanbeland bij de scheiding met mijn vader toen ze verliefd werd op een stratenmaker met lang haar. Ze roept steeds:”Ik ben toch niet bij hem gaan wonen?,” en “waarom ben ik nou toch weggegaan bij je vader?”
Een redelijke hel om al je verkeerde keuzes nog weer eens opnieuw voor ogen te krijgen en er is niemand die haar kan helpen. Elke dag als ik kom gaat opnieuw de langspeelplaat op en biggelen de tranen en komen opnieuw de waaroms. Als ik haar op een oude foto bekijk (het meisje van 16 jaar met het brilletje) veel en veel jonger dan ik nu zelf op mijn 51e ben, denkt ik, het leven is een droom. Gedroomd door een reus, straks zal hij ontwaken en alles weer normaal zijn...

woensdag 10 oktober 2012

Dropknullen

“U mag geen drop mevrouw Hofstede en ook geen snoepgoed,”lispelde de dokter van tussen haar zwoele lippen die mij het idee gaven dat het goed kussen was met deze vrouwelijke arts. “Het is niet zo goed voor uw darmen,” voegde ze er nog aan toe. Direct na haar vertrek begon mijn oudste zus alle snoepgoed op te ruimen. Ma lag op haar zij en keek eens lodderig naar wat er zoal gebeurde omdat ze alles wat de dokter zei reeds lang weer vergeten had. “Twee zakken drop,” riep Astrid terwijl ze deze met een plof in een plastiek zak liet zakken. Bij het woordje “drop”,  veerde ma half op van haar ziek bed en haar ogen fonkelden. “Ja ik wil drop, riep ze enthousiast. Verstandige kinderen zeggen dan:”Nee". "De dokter met de zwoele lippen vindt het niet goed dus jammer maar helaas.” Maar die zijn naast verstandig ook een beetje dom omdat moeder nu eenmaal vreugde put uit een paar snoepjes en ontneem een mens al zijn vreugde en je houdt een gebroken persoon over. Ik zal eens kijken hoe die dokter het zou beleven als zij totaal verlamt, dement, aan de klysma,s en gestoord was in haar spreken, of ze dan ook die paar laatste dropjes niet als momenten van grote vreugde zou beschouwen en deze zou laten staan omdat het beter is voor de darmen ze niet te eten. Dokters zijn vaak geen mensen mensen. Soms heb je er wel eens een bij en wat is dat dan fijn. Zo’n arts die je als mens tot mens ontmoet. Ja dat zijn de echte. Al die anderen die over je bed staan gebogen te praten alsof jij een object bent zijn meer zouteloze dropknullen (ik zou een ander woord willen gebruiken wat op “knullen” lijkt omdat zulks meer op de plaats is.

Gelijk hebben

Soms bekruipt mij een gevoel van gelijk te hebben. Gelijk als het over lastige mensen gaat. Gelijk als het gaat om wat men zoal fout doet. Gelijk als het gaat om iedereen eens flink de waarheid te zeggen. Het lucht zo op. Maar altijd als ik in de avond voor het slapen gaan de zaken bij de Schepper breng, smelt mijn kleine gelijk weg als sneeuw voor de zon. We vergeten zo snel (ik ook) dat de maat waar wij mee meten ook direct de maat is waar God ons mee terugmeet. Mijzelf dan ook voorgenomen om minder snel gelijk te hebben en meer open te staan voor het ongelijk van die ander. God doet in Christus hetzelfde met mij en wat ben ik dankbaar dat Hij mijn kleine domme ongelijk altijd in het licht plaatst van zijn genade. Daarin blijkt altijd dat wij mensen allemaal stumpers zijn, die tasten in het licht van Zijn onmetelijke gelijk. Sorry God ik ben een klungel maar dat wist U al…

Klysma extra sterk


Pa zat aan de mosselen toen ik binnen kwam. Om hem heen hing een zweem van zilte zeelucht die mij deed vermoeden dat naast de mosselen ook het ondergoed aan verversing toe was. “En heb je de aardappelen met kaas al op pa?” “Nee hij wilde het straks proberen en mompelde dat het in de koelkast stond. Hij schonk een citroenjenevertje in en draaide een zware van nelle.
De thuiszorg was net bezig om het boodschappenlijstje te maken en ik hoorde pa nog de nodige liters gedistilleerd inslaan en meer pakjes met te roken apenhaar.
“En wat denkt je nou,” riep hij. “Zat weer die katheter verstopt en bovendien was hij te kort, dus weer was de huisarts geweest en had een nieuwe geplaatst welke hij vanuit zijn gulp zat te bewonderen. Mijn zusjes wilden zo’n elektrisch ding kopen waar hij zijn voeten in kon warmen maar toen ik er over begon riep hij vrolijk:”Sluit hem maar aan op mijn kist als ik dood ben.”
Ik gaf na dertig minuten de moed op en ging nog even langs mijn moeder die zojuist een het zoveelste klysma kreeg. Dikke tranen rolden over haar perkamenten gezicht. De dikke verpleegster begon direct weer over dat ze de zorg niet aankonden en even bekroop mij de vreemde maar duidelijke aandrang om die bolle zelf ook te voorzien van een redelijke klysma extra sterk in combi met een redelijke scheut gedistilleerd van pa. Oud worden is niet altijd een feestje….

dinsdag 9 oktober 2012

Aardappels met kaas


Mijn zussen Carla en Jolanda hadden op pa’s verzoek een pan rundvlees meegenomen die Jolanda die dag gebraden had. “Zo nou kan je eindelijk weer eens lekker smullen pa,” riepen ze in zijn behaarde oren. “Ik mot geen vlees, neem het maar weer mee,” mompelde pa “dankbaar vantussen zijn drie nog over gebleven tanden.”
Meneer bliefde nu een portie aardappels met kaas en jawel de meiden zouden ook dat weer in orde maken.
“Stop er maar een heel kilo in,” riep hij vanuit zijn lederen stoel. Wellicht eet hij daar wel van, maar de kans is groot dat hij ook daarvan op het moment suprème roept:”Ik mot geen aardappels met kaas.” Persoonlijk zou ik mij dan al moeilijk kunnen inhouden en niet de pan compleet met warme inhoud over pa’s oren drukken. Maar misschien hebben de dames meer geduld dan ik en laten ze het enkel bij een fikste lik uit de pan, wat ook kaassie kaassie is. Al met al vandaag een dag waarop je volop in beweging bent, maar het gevoel hebt nergens te komen. Het put je best wel uit, vind ik. Vanavond maar vroeg naar bed en dan maar hopen dat ik niet in een nachtmerrie verzeil compleet met dikke dames, zure zult, gesmolten kaas en mevrouw Pothoff….

Het gesprek


We werden in de hal ontvangen door een dame (mevrouw Pothoff) met kraaienoogjes die vanachter haar loerijzer pittig de wereld inkeken. Ik mag zo’n vrouw altijd graag zien, omdat ik dan zo blij ben dat het de mijne niet is. Count your blessings, niet waar! Ze nam ons mee naar een kamertje waar een dame zat die het op de kermis als dikste dame ter wereld beslist niet slecht zou doen. De dikke dame nam het woord, terwijl haar onderkin heen en weer zwabberde en mij herinnerde aan dat ik nog zure zult wilde kopen vandaag. Ze vertelde dat als onze moeder begon te eten van chocolade, ze geen rem meer had en de hele doos leeg vrat. Ik haar ogen glom de bewondering dat mijn moeder het bij die ene doos per dag kon laten. Ik schatte haar zelf op drie dozen extra gevulde pralines per dag, maar dat terzijde.
Snoepen werd dus verboden omdat het laxeert en daar moeder niet goed af kan, leek het mij juist wenselijk om de boel een beetje op gang te houden, maar daar dachten de twee dames tegenover ons anders over.
De andere dame, met de kraaienoogjes wilde wel dat moeder zou verhuizen omdat ze de zorg aldaar niet meer aankonden en de twee of meerpersoonskamers in andere tehuizen waren beslist geen straf.
Maar wij hielden voet bij stuk en hoe de dame ook probeerde of we niet overstag wilden en tekenen voor een meerpersoonskamer, we hebben dat niet gedaan.
“Dan moeten jullie haar maar (nog) meer bezoeken en hulp bieden,” probeerde ze nog en: "jullie moeten wellicht voor een éénpersoonskamer bijbetalen (a 300 euro per maand) maar het was duidelijk dat ze verloren had. Ma wordt deze week nog weer onderzocht en op grond daarvan zien we verder.
Ik begrijp de verzorging heus wel, maar het is en blijft je moeder en daar wil je het beste voor, niet dan?

maandag 8 oktober 2012

Ma moet verhuizen

Ma is toch met de ziekenauto naar het ziekenhuis gebracht voor een groot onderzoek. Het tehuis (gouwestein) loopt al op de zaken vooruit en wil ons (de kinderen) spreken omdat ze de zorg niet meer aankunnen. Ze zal naar een ander tehuis moeten met meer intense zorg. Of wij daar over willen komen praten morgen en of we willen tekenen voor een inschrijving in het tehuis naar keuze. Morgen om tien uur worden wij verwacht. Een lastige kwestie omdat mij eigenlijk als enige nog haar breedbeeld televisie heeft waar ze de ganse dag naar zit te staren. Praten lukt niet meer, want ze zegt door haar dementie de hele tijd hetzelfde. Maar tv kijken is nog altijd haar grote hobby en als ze op een kamer met meerdere mensen komt, dan wordt haar dit ook ontnomen en denk ik dat het flakkerende kaarsje uitgaat. Een lastige kwestie waar je eigenlijk niet voor kan tekenen. Geen idee of er ook een tehuis is waar ze nog wel haar eigen meubeltjes en televisie kan houden, maar we horen het morgen wel.

P.s Nog even huize bloemendaal opgebeld en de vraag voorgelegd of er ook éénpersoonskamers aanwezig zijn aldaar en jawel ze zijn er, maar of die snel beschikbaar zijn is een ander verhaal. We hebben in ieder geval de hoop op toch nog een eigen kamertje. Morgen kon ik bellen met de mevrouw die meer wist rond de klok van negen uur in de morgen. We zullen zien.

zondag 7 oktober 2012

Huilen met Tante Ada

Ik zat in de vrijwilliger thuiszorg en belde aan bij een oude vrouw die hulp had gevraagd. Er deed een oude dame open die een zware peteroliestem had en nog maar een sigaretje opstak om deze te onderhouden. Ze was net ingetrokken in haar appartementje en er moesten wat schilderijen aan de muur en natuurlijk de koekoeksklok, daar had ze voor gebeld. Al snel merkte ik dat ze eenzaam was. Om haar heen waren bijna alle vrienden al ontvallen aan de dood en kinderen had ze nooit gekregen. We kwamen in gesprek over het geloof en ze vertelde me nooit meer naar de kerk te gaan, maar bidden deed ze nog wel. Ik vroeg haar of ze de Heer ook kon als haar Verlosser, waarop ze schuldig als een klein meisje wat haar tol heeft stukgemaakt naar de grond begon te staren. Waarom ik plotseling zoveel vrijmoediger was dan normaal weet ik niet, maar voor we wisten wat er gebeurde, nam ik haar handen vast en baden we samen. Tanta Ada huilde toen het gebed ten einde was en ik (100 kilo met borsthaar) huilde ook. Maar we wisten dat als God een traan in je ogen legt Hij een regenboog in je hart plaatst. Ik kwam thuis en vroeg mij af waarom wij Nederlanders onze emotie zo weinig durven tonen en dat terwijl het toch onderdeel is van ons menszijn en medewerkt ten goede om iets van de liefde over te brengen. Huil jij nog wel eens om de genade van God? Zo ja, vertel er eens iets over?

Pa en dope


Het is een zonnige zondag en ik besluit pa even een vers gerookte paling te gaan brengen. De buren zitten voor de deur op een bankje en vragen mij hoe het nu is met het verhandelen van dope bij pa thuis? Ik sta even met mijn mond vol tanden en weet niet wat te zeggen? “Ja er kwam toch de laatste jaren elke dag een Marokkaanse drugsdealer over de vloer die daarvandaan zijn handel dreef!" Marokkaanse drugsdealer?  Handel? Dope? Ik sta aan de grond genageld als de buren verder vertellen over pa’s relatie met een buitenlands vrouwtje van drie turven hoog die de drugsdealer mee naar binnen nam en daarvandaan begon te verhandelen. "Ja en dat wijfje heeft hem toen uiteindelijk bestolen," voegen de buren er nog aan toe. Pa wat heb je toch allemaal overhoop gehaald in al die jaren? Hoeveel meer zal er nog aan het licht komen en hoeveel meer zal ik mij diep gaan staan schamen over wat ik weer te horen krijg.
De buren zijn lieve zorgzame mensen, dat merk ik al direct en ik deel hun zorgen en angst ook wat betreft het ontstaan van brand want pa rookt, hij drinkt, gebruikt opiaten en is ziek. Een redelijke combinatie voor een ongeluk met uitslaande brand.

zaterdag 6 oktober 2012

Liever naakt dan namaak


Ik wil iets intiems openbaren wat je maar niet verder moet vertellen. Elke avond als ik naar bed ga kleed ik mij uit, zoals de meeste mensen zullen doen. Met een zucht gaat de stropdas af het overhemd, mijn onderklederen en als ik dan in mijn Adamskostuum sta en vol walging in de spiegel kijk naar mijn grijze borsthaar voel ik mij echt vrij. Eindelijk ben ik helemaal wie ik ben zonder enige vorm van bedekking die mij knellend de ganse dag tart. Het bedekken met klederen is tenslotte iets dat voortkomt uit de zondeval en heeft ons veel te zeggen als het gaat om het overdekken van de gevallen mens. De Heer deed dat door dieren te offeren en de mens te overdekken met de huiden en wij doen het nog altijd met stof van allerhande snit. Je staat er pas bij stil hoe lekker en bevrijd je je voelt als je het laatste kledingstuk van je af laat glijden. De vraag komt op of wij het ook van node hebben om op de nieuwe aarde weer met een bedekking rond te lopen of dat we nu eindelijk eens met een zucht geheel en al onszelf kunnen zijn zonder dat er een bedekking over ons wezen ligt. Zonder nu direct voor seksist uit gemaakt te willen worden of voorstander van de nudistenvereniging, want die kant moeten wij niet op, voel ik er wel veel voor om een nieuw lichaam te krijgen dat het niet van node heeft met lappen bedekt te worden. Je hoort hier nooit over preken, want een dominee is ook maar een mens die zelf onder een toga verborgen is, zodat wij door hem enkel Christus aanschouwen.
Hoe zien wij dit alles in het licht van de bijbel? Of ben ik de enige die met een zucht elke avond die buitenkant van mij af laat glijden? 

vrijdag 5 oktober 2012

Pa kan niet plassen

Nou ja, zijn katheter zit verstopt. Hij zit als ik om elf uur binnenkom met een rood gezicht te schuiven op zijn stoel want hij kan het niet houden. Zijn blaas voelt als een ballon, aldus pa. Een en ander geregeld en de dokter zou met spoed komen maar inmiddels is er weer een kwartier vol hoge nood verstreken. Uit het slangetje komt enkel wat bloed en ik voel me een beetje misselijk want wat er erger dan niet kunnen plassen? De verlossende deurbel gaat en ik ruk de voordeur open en laat de dokter binnen. Pa wil dat ik er bij blijf maar de vooruitzichten trekken mij niet echt. Zijn schokkende benen als de oude katheter wordt verwijderd, het inbrengen van de nieuwe waarbij meer dan een liter urine met bloed wordt afgetapt, het maakt me wee. Pa zucht opgelucht en laat de fles met urine uit zijn handen glippen die op de hugategels begint leeg te klokken. “Ho, ho,” roept de dokter olijk alsof het om een kopje thee gaat dat om is gevallen. Met man en macht en bovenal veel handdoeken wordt de bende weer aan kant gebracht en vertrekt de dokter. “Er zit een bloedende poliep in mijn blaas,” mompelt pa. Hij schenkt een vers borreltje in en zet ook de fles direct aan zijn mond. Gulzig neemt hij een paar teugen met zijn door urine klevende handen om de fles. Vreselijk!!!

donderdag 4 oktober 2012

Het verpleeghuis Gouwestein


Jolanda belde op (zusje) met het verhaal dat het verzorgingstehuis de arts had laten komen bij mijn bedlegerige moeder die een röntgenfoto adviseerde. Het tehuis nam vervolgens contact op met mijn oudste zus of wij (de kinderen) dat even konden regelen morgen. Mijn moeder heeft jaren geleden een infarct gehad en zit als een groteske vastgeplakte warmwaterkruik op de stoel de ganse dag televisie te kijken. Als de verpleging haar in bed/bad ligt, hangen ze haar enorme lichaam in een soort mobile takel waarmede ze haar kunnen ophijsen en ter plaatse naar goeddunken kunnen laten zaken. Ze denken in het tehuis, dat wij moeder in de rolstoel (een gillende moeder, want nu ze dement is, is ze helemaal overal bang voor) in de taxi, in het ziekenhuis, op en af de behandeltafel, terug in de rolstoel, in de taxi en weer terug naar het tehuis kunnen krijgen. En dat alles terwijl moeder (volgens haar zeggen) aan de spuitpoep is. Een aardige nachtmerrie lijkt mij, waar Roald Dahl met gemak een nieuwe triller uit kan persen. Het tehuis vond dit heel normaal dat de kinderen dit “even” zouden regelen en men werd zelfs boos toen er werd gezegd dat dit ondoenbaar is. Een ziekauto kon niet, die was te duur. Ze rukken wel met de dierenambulance uit als er een gewonde rat aan de kant van de sloot zit of een eend met een beschadigde poot, maar in mijn moeders situatie eh….zoek je het maar uit.
Leve Gouwestein een aanrader als het om verzorging gaat!!!!

Het geven van tienden


In zowel alle Pinkstergemeenten als wel de evangelische hoek waar ik in de loop der jaren gekerkt heb, werd het oudtestamentische geven van tienden als zijnde de maatstaf gezien van hoe God over het geven van geld denkt. “Geef dan de volle opbrengst van uw tienden en Ik (de Heer) zou de sluizen van de hemel vol zegen voor de gever openzetten,” zo was de gedachte.
Nou wil ik niet beweren dat God uw giften niet op waarde schat of zegenen zal, maar ergens wringt de schoen in de stelling.
De zogenaamde tiendheffing was daar omdat de Levieten (waar de tienden naar toe werd gebracht) geen eigen erfdeel in het land Israël verkregen en dus geen land bezaten. Geen land, geen akkerbouw etc dus geen voedsel. Daarom moest het volk tienden van de opbrengst van het land etc naar de tempel brengen voor onderhoud van allerhande.
Om deze gedachte naar de hedendaagse lokale kerk te brengen waar dominees bij mijn weten gewoon inkomsten hebben en een woning (eigen plaats) etc, geeft te denken.
Ik wil niemand afhouden van het geven aan de kerk, het is een goed zaak om elkander te zegenen op deze wijze, maar laten we niet uit het oog verliezen dat deze wet daar was om: de Levieten van voedsel te voorzien, de tempel te onderhouden en als laatst eens in de vier jaar het geld aan de weduwen en wezen te besteden.  Bij Maasbach waar ik ooit kerkte werden tijdens mijn doop, mixers verkocht voor 1000 gulden (in die tijd nog) waarna God de gever rijk zou zegenen. Het zette een domper op dit waardige moment. 
Hoe zijn jullie ervaringen met dit alles?

Doodgaan en gevoel


“Ik ga dood”, riep ma met tranen in haar ogen vanuit het bed waarin ze lag.
Het gaat niet zo heel lekker met ma. Tis gek maar ondanks dat mijn ouders nu al 37 jaar gescheiden zijn is er toch iets dat ze voor altijd bindt. Een huwelijk is voor ons mensen misschien een te ontbinden verbond, maar ergens wordt er in de hemel iets samengebonden dat eeuwig is. Tot de dood hen scheidt. Vreemd maar nu pa ziek en opgegeven is, is ma ook ziek geworden en krijgt allerhande klachten die ze nooit had toen hij nog oké was. Je vraagt je wel eens af in welk licht je zoiets moet bezien. Ik zal me (hoop ik) wel vergissen maar ergens begint het vermoeden te ontstaan dat ze wel eens snel na elkaar kunnen gaan. Een gedachte die ik nog een plekje moet geven in mijn denken, maar wat niet ondenkbaar is. En toch ben ik nog altijd blij dat er in die laatste dagen (zeker wat “pa” aangaat) zoveel veranderd is. Mijn twee jongere zussen waren vandaag nog bij pa. Ook zij maken van de hele rot kwestie (sorry voor het woord) het beste en het mag gezegd worden dat ze het heel erg goed doen. De oudste kan het nog steeds niet opbrengen om te gaan, met begrip, maar ergens hoop ik dat ook zij de stap kan maken. Al is het maar voor haar eigen gemoedsrust. Maar misschien hebben sommige mensen wel geen last van hun gemoed ondanks dat je er weinig schuld aan hebt (de situatie met je gescheiden ouders) kan het toch van menselijkheid en wijsheid getuigen als je van het beetje wat rest, het beste maakt. Herkenbaar of…

woensdag 3 oktober 2012

Doedelzakspeler


Pa ligt op bed en ik ga naar binnen met de huissleutel. Het ruikt naar oude mensen boven, een geur die mij meeneemt naar de Cornelische Ketelstraat waar opa en oma van mijn moeders kant woonden.
Hij ligt in de foetushouding en heeft weinig weg van de scheldende negatieve man, die hij al die jaren was. Zijn op stokjes gelijkende benen steken van onder het dekbed en zijn weinige haren zitten verward als een dot engelenhaar in een reeds afgetuigde kerstboom.
Hij ontwaakt en laat een ongegeneerde knetterwind die alles hult in een damp van verderf. Ik maak dat ik beneden kom en wacht af of hij volgen zal. Rond dit tijdstip zijn er kijkers in ons huis en het leek mij beter om de makelaar met deze mensen even de ruimte te geven. Paula is op haar werk en de regen huilt langs pa’s ramen. Hij sloft binnen achter zijn rollator maar is zijn broek vergeten aan te trekken waardoor hij mij doet denken aan doedelzakspelers. Hij ploft neer op zijn leren zetel en schenkt een citroenjenever in. “Kijk jij nou eens wat de zeikers van de thuiszorg nou toch allemaal in dat grote boek zitten op te schrijven,” vraagt hij. Ik lees:”Meneer de Mooij wilde geen eten, hij had al een potje mosselen op in het zuur. Meneer wil niet gewassen worden. Meneer klaagt over het ziekenhuisbed. Meneer heeft drie doorlegplekken. Meneer is helder. Meneer is niet helder. Meneer rookt veel. Meneer drinkt veel. Meneer is winderig. Een redelijke weeggave van pa’s dagen….