vrijdag 31 augustus 2012

Herinnering AZU

In gedachten ga ik plotseling terug naar de tijd dat ik zelf op mijn 26e levensjaar opgenomen werd in het AZU in Utrecht. In de eerste weken had ik nog de hoop dat vader of moeder toch zouden komen maar na zes weken vol onderzoeken, gaf ik deze langzaam op. Nooit kwamen ze en ik lag er alleen met allerhande slangen in lichaamsopeningen en waar ze verder maar in wilden. Gek dat die gedachte zo diep inbrandt op je ziel. Nooit zal ik het moment vergeten waarop de regen langs de ramen van het ziekenhuis weende en de storm die buiten woedde in mijn binnenste fluisterde:”Niemand geeft om je.” Zo heb ik die weken geworsteld met het besef een kind te zijn zonder ouders. Als een Melchisedek zonder vader of moeder, alleen op de wereld. Iedereen hielt zich wederom stil. Geen kaartjes, geen bezoekjes, ik was zoals altijd aan mijn lot overgelaten. Verdriet heeft een zuiverende werking op de mens, zegt het bijbelboek Prediker. Zou dat waar zijn? Waarom voelde dit verdriet dan als een verwoestende storm in mijn binnenste? Het was toen dat ik besefte dat bijbelteksten oh zo gemakkelijk uitgesproken worden als het over een ander gaat. Maar zodra het jezelf betreft komt er wat meer om de hoek kijken. Laten we derhalve oppassen om een ander die lijdt te snel terecht te willen wijzen met bijbelteksten want dan gelijken we op de vrienden van Job. Ook zij begrepen het lijden evenmin maar oordeelden wel over de lijder. Soms zelfs met heel vroom en bijbels klinkende woorden. Maar God wees Jobs "vrienden" uiteindelijk terecht. Ik hoor zovaak christenen roepen over de gerechtigheid van God als lijden ons leven raakt. Ik ben juist zo blij dat Gods gerechtigheid op Zijn Zoon neerkwam en Hij de schuld van ons falen droeg en het niet op mij deed neerkomen. Ben jij ook zo'n troostende "christen" die mensen, als lijden hun leven leven raakt, "even" met een bijbeltekstje op komt bouwen?  Weet dan dat je mijn lijden enkel vergroot met je vrome praatjes....

De volgende morgen


Droomde dat ik bij de notaris zat die vanachter zijn reusachtige bureau schreeuwde:”u moet het nalatenschap accepteren meneer de Mooij want u bent een waardeloze hufter, volgens het testament dat uw vader heeft op laten maken.” Maar ik wil helemaal geen erfenis, ik wil niets, helemaal niets. 
“U zult ook het ouderlijk huis, waar zoveel nare herinneringen liggen, binnen moeten gaan en het tot aan de laatste kruimel moeten leegruimen. Dat bent u verplicht volgens de wet meneer de Mooij en als u daar geen gehoor aan geeft, sluit ik mij geheel aan bij uw vader die u een waardeloze zak noemde.”
Bij het ontwaken voelde ik mij slechter dan ooit. Een nachtmerrie. Zou ik echt verplicht zijn het ouderlijk huis met al die vreselijke echo’s van het verleden te ontruimen na vaders dood? Ik kan geen voet in dat huis meer zetten zonder er als een volslagen gebroken man weer uit te komen. In gedachten hoor ik de buren weer mompelen:”kijk daar heb je die lijkenpikker, nu er wat te halen valt komt hij wel.” Ik wil niet, ik kan het niet, ik….


donderdag 30 augustus 2012

En dan sta ik plotseling toch aan zijn bed

Het mag gek klinken maar tijdens de fietstocht deze avond, waarin ik hoopte dingen op een rij te zetten, vatte ik plotseling moed en besloot te gaan. En daar lag hij dan. De eerste gedachte die mij bekroop was: is dit de man die mij zoveel pijn heeft gedaan? Is dit de mens die mij nachtenlang uit de slaap heeft gehouden met zijn dronkeman gelal, gevloek en getier aan de telefoon? Is dit de man die mij keer op keer vernederde met woorden en mij tot op de dag van vandaag doet twijfelen aan wie ik nu eigenlijk ben? En ondanks ik dit besefte voelde ik mij schuldig. Hij geleek nu op een vogeltje net uit het ei gekomen. In de foetushouding met slangen in verschillende lichaamsopeningen. Water borrelde aan de muur. Zijn adem roggelde en zijn waterige ogen gingen even open en zakten meteen weer weg in het land van vergetelheid der dromen. Ik stond aan zijn bed en plaatste mijn hand op zijn kale kinderkopje. Niets was er meer over van de tiran die hij ooit was. Enkel een lege dop een half gesmolten paashaasje dat in de zon heeft gestaan. Zijn knokige benen staken als twee mergpijpjes uit zijn ondergoed en zijn armen geleken op panlatjes. “Pa,” riep ik in zijn behaarde oor. Ik hoorde de twijfel in mijn eigen stem toen ik de vreemde in dat bed vader noemde. Even tilde hij een oog op en mompelde:”laa me slape.” In bewustzijn ongewenst en in onbewustzijn ongewenst. Ik borduurde de minuten aan elkaar en hoopte op zijn ontwaken, maar de lakens bleven ritmisch op en neer gaan op de maat van mijn nachtmerrie…

Ja Peet met het ziekenhuis, je vader ligt op sterven


“Uw wilde geen contact met uw vader, heb ik begrepen, maar wij zijn derhalve toch verplicht u in te lichten.”
“Lieve zuster, u moet de boel niet omdraaien. 40 jaar lang heb ik geprobeerd contact te zoeken met de man die zich mijn vader wil noemen, maar dat ten diepste niet wil zijn. 40 jaar lang heeft hij mij vervloekt, bedrogen, getreiterd, gekleineerd, aan de deur laten staan en verloren gescholden. En nu stelt u mij voor een dilemma. Ergens vind ik het bitter laf om geen contact te willen bij leven en nu de dood voor de deur staat wel die troostende hand van mij te willen voelen. Die hand die hij altijd vervloekt en geslagen heeft en zelfs uitdrukkelijk verboden om op zijn begrafenis te komen. Hoe kunt u ooit begrijpen hoe moeilijk het is om straks toch te gaan want het is en blijft toch je vader. Waarom voel ik dan zo weinig meer? Heb ik het idee naar een oude buurman te gaan kijken die daar zijn laatste adem uitblaast. Het spijt mij Heer, misschien bega ik de domste zet van mijn leven om toch te gaan zodadelijk. Maar ik kan niet anders. Wie zal het ooit begrijpen dat de man die mij altijd onwaardig geacht heeft nu toch naar mij vraagt, het mij zo moeilijk maakt want wat zal ik aantreffen?
Iemand schreef dat God alles laat medewerken ten goede voor wie Hem liefhebben. Dat is een makkelijke kreet als het ergste wat je overkwam die steenpuist is op je linkerbil. Maar hoe kan een vader die je je leven lang heeft geterroriseerd medewerken ten goede?

Lekker "jeuken" en kontenlikkers


Wat halen wij gemakkelijk de woorden uit de bijbel aan:’laat uw vriendelijkheid bij alle mensen bekend staan,” en vullen dit in met lieve woorden.
Onnodig te zeggen dat een christen ook voorbeeldig mag zijn in zijn of haar spreken. Moet mij van het hart dat ik daar ook wel eens in faal. Maar waar het mij vandaag omgaat is of wij ook vriendelijk zijn in de ongesproken taal?
Voorbeeld: je zit op een feestje en iedereen babbelt gezellig met elkaar. Er zijn er altijd wel die buiten de boot vallen op zo’n “vergadering”. Ze (misschien jij wel) krijgen weinig of geen aandacht. Let nu eens op hoe lelijk christenen ook met hun lichaamstaal kunnen spreken! Sommigen draaien zelfs onbeschoft hun rug naar je toe de hele avond en zijn “gezellig” met de mensen van hun keus in “geestelijk” of gewoon gesprek. Ook bij het koffiedrinken na de kerkdienst, zie je deze onvriendelijkheid vaak terug. Mensen zoeken altijd dezelfde populaire personen op. Een oudste, de dominee en oh wat kunnen ook christenen dan (sorry voor het woord) kontenlikkers zijn. En jij staat daar heel alleen met al die veelzeggende ruggen naar je toegekeerd.
Herkenbaar of praat ik onzin?
Laten we daarom toezien op “alle” leden van het lichaam en niet altijd veel aandacht besteden aan de leden die het “fijnste” jeuken…Ehhh….

maandag 27 augustus 2012

Druk bezig de oprit opnieuw te bestraten

Nog altijd druk bezig met een paar stratenmakers (Peter en Kees) de boel op orde te krijgen. Het schiet lekker op...

zondag 26 augustus 2012

Zondagchristenen


Stommelend komen mensen binnen in de kerk en nemen plaats. Vaak zeggen ze niets en nemen anoniem plaats naast je. Hun mond prevelt op zijn best een vluchtig “goedemorgen”  maar hun lichaamstaal is duidelijk. Afstand bewaren, staat er op hun voorhoofd. Ze komen enkel voor de dienst en niet voor jou. Ze zitten wel naast je, maar wensen enkel gemeenschap met de Heer en niet met jou. Soms heb je een tref en zit er zo’n lieve man of vrouw naast je waarbij je direct al merkt; zij/hij is onderdeel van het lichaam. Er is niet dat losse, afstandelijke, negerende wat ze uitademen. Ze komen bijeen voor de Heer en elkander. Ze beseffen één lichaam te zijn en behandelen de andere delen dan ook als onderdeel van zichzelf. De anonieme schuifelen vroom na de dienst weer naar buiten in het besef anders te zijn. Beter misschien en daarom naar de hemel te mogen. Ze groeten je niet bij het verlaten van de kerkbanken. Ze kijken star voor zich uit. Nog even dan is er koffie, denken ze. Durven wij ons nog echt te geven aan elkaar of zijn we ook van die zwijgzame geworden?

vrijdag 24 augustus 2012

Ja Peet met je vader (laatste)


Ik begin mensen te wantrouwen, durf niet meer zo maar op visite te gaan. Bang te veel te zijn of afgewezen te worden omdat ik niet ben die ik in hun ogen zou moeten zijn. Mensen in de kerk zitten als familie bij elkaar en zingen samen geestelijke liederen. Als ik gedoopt (onderdompeling zoals de bijbel leert in de Pinkstergemeente) word is er dan ook niemand van de familie. Mijn vader vindt mij een geestelijke lul, mijn zussen vinden mij een Jim Jones en mijn moeder zegt:”wat heb ik verkeerd gedaan dat jij God nodig hebt?

Als ik later in de Hervormde kerk wil gaan kerken wordt mij geleerd dat mijn doop eigenlijk een beetje fout is. Nou ja niet fout maar je mag nooit aan het avondmaal want…daarvoor moet je eerst belijdenis hebben gedaan. Belijdenis op de televisie voor heel Nederland in tien uitzendingen is niet genoeg. Je moet het voor in hun eigen kerkzaaltje doen, dan keurt men het pas goed! Belijdenis via tal van boeken is niet genoeg, je moet het op het kerkelijk papiertje schrijven anders Geldt het niet. Belijdenis via de 10 jaar christelijke radio waar ik wekelijks aan meewerkte is niet voldoende, men wil het live horen, pas dan knikt God ja. Opnieuw het gevoel het net niet te halen. Net te kort te schieten. Net niet het “diploma” op zak te hebben welke acceptatie te weeg zal brengen. Als ik iedereen aan het avondmaal zie gaan, blijf ik stil op de houten kerkbank zitten en mag weer niet meedoen. De dominee had me dit maal wel bezocht om mij op het hart te drukken hem niet in verlegenheid te brengen toch naar voren te komen, want hij zou mij niet bedienen. Opnieuw hoorde ik de echo van mijn vader. Nu uit de mond van de man die voorganger heet te zijn. Mensen kijken vroom en slikken het brood en de wijn en ik slik enkel tranen. Weer niet geslaagd.

Ik schrijf door in mijn  boeken en pa belt me op laat in de avond om te zeggen dat het flauwekul is en nergens op slaat. “Ik vind er niets aan, dat jij je daarmee bezighoudt geeft wel aan dat ik het al die tijd goed heb gehad. Je bent en blijft een klootzak”

Waarom ben ik zo verdrietig en raken zijn woorden mij toch weer zo hard? Mijn oudste zus zet op Hyves dat ik een halve gare ben met mijn stomme boekjes.
Ook dat raakt me? Waarom toch kan ik niet hard en onverschillig staan tegenover de mensen die mijn eigen familie vormen?  Waarom blijf ik hopen op genegenheid en krijg daarvoor enkel lelijke woorden in de plaats?

Als ik de nieuwe televisie uitzending bij de EO (met Henk Binnendijk) mag maken zit er ergens de stille hoop op acceptatie. Samen met Paula gaan we naar mijn moeder om het bij haar te bekijken op de televisie. Maar mijn moeder heeft er geen zin in en wilde liever naar een soapprogramma kijken. Tegen heug en meug kijkt ze zonder positief commentaar mee en vertrekken we met het besef dat ook zij geen boodschap heeft aan de jongen die nog altijd bezig is op de een of andere wijze zijn leven op de rails te zetten.

Mijn vader belt later dronken op om te zeggen dat hij ook een afspraak heeft met de EO om ook zijn zegje te kunnen doen. Hij heeft volgens zeggen een afspraak met de “man met de bril” (Feike ter Velde) en zal eens een boekje opendoen over de lul die ik ben…



Ja Peet met je "vader"


Een vreemde man belt me op en begint direct te schelden. Zo waardeloos figuur die je bent. Ik heb ook kinderen maar die komen elke dag aan mijn bed zitten en jij komt geheel niet bij je vader nu hij in het ziekenhuis ligt? Een schande!” Maar man ik weet niet eens dat hij er ligt.” “Daar geloof ik geen bast van, je bent gewoon een minne hond om die oude man zo alleen te laten liggen…”

Ik, gek als ik ben voel me christelijk geroepen om te gaan en de mannen op zaal kijken mij aan alsof ik een stuk vuil ben.
“Pa” geeft me de huissleutel en allerhande opdrachten. Haal ondergoed, een zakje drop en een pyjama bij me thuis uit de kast.”

Het huis aan de woudstraat stinkt en is verwaarloosd. De kapstok waar hij nu weer met zijn kop tegenaan gevallen is toen hij dronken van de trap knalde hangt los en ik met mijn gekke kop, boor een nieuw gat in de muur en hang hem weer netjes recht. Ik hoor de stemmen van de buren voor de deur mompelen en hun opgekropte woede over die klootzak van een zoon die nu wel komt, nu het kwaad weer is geschiet. Ik voel de aandrang alles uit te leggen en ze te vertellen hoe zaken werkelijk zitten maar de blikken in hun ogen zeggen mij dat het zinloos is. Ik ben en blijft de waardeloze zoon die zijn oude “vader” nooit bezoekt.

“Kom je nog wel eens bij je moeder Peter,” brult pa over de zaal. Mannenogen kijken mee en behaarde oren luisteren mee. “Ja pa elke week.” Een schande dat je maar een keer per week gaat, een regelrechte schande voor deze vrouw die zo goed voor je is geweest,” brult hij over zaal. Mannenhoofden knikken of schudden mij wegend en te licht bevonden hebbende.

Ik wil weg en loop weg uit deze hel van veroordeling zonder einde. Op de gang hoor ik het verontwaardigde gemompel van afkeurende mannenstemmen en erboven uit pa die roept:”Waardeloze lul dat je bent, ik wil je nooit meer zien, sterf van mijn part.”

Een maand later gaat de telefoon en een maatschappelijk werkster vraagt waarom ik niet bij vader kom?
Woorden schieten te kort, ik hap naar adem en alles lijkt even een grote klucht. “Ach hij huilt omdat mensen zeggen dat hij zijn dochter heeft verkracht toen ze zestien was, wat toch niet waar kan zijn?” Zegt ze. Ik doe er het zwijgen toe, hoe kan ik ooit, hoe kan ik ooit de waarheid volkomen te vertellen zonder ongeloofwaardige ogen op mij gericht te krijgen? Op de achtergrond hoor ik mijn pa snikken in zijn eigen geschapen poppenkast van het leven.

Hoe kan iemand begrijpen, hoe kan iemand ooit begrijpen…

Ik denk dat ik dit alles en meer maar eens ga verwerken in een boek. Misschien kom ik dan los van de vader die geen vader kon/wilde zijn en die een last in mijn nek plaatste die mij tot op de dag van vandaag te zwaar is te dragen. De bijbel zegt dat niemand boven vermogen verzocht zal worden. Hoe komt het dan dat ik zoveel pillen nodig heb om een beetje mezelf te zijn?

“Misschien geloof je niet genoeg,” zeggen diezelfde mensen die steeds vragen:”En kom je nog bij je vader?” terwijl ze vrolijk fluitend bij hun ouders naar binnen gaan.

Jij komt te kort! Je geloof is niet sterk genoeg! Je haalt het net niet Peet. Je moet sterk zijn! Echte kinderen Gods gaan van overwinning tot overwinning!

Waarom is het toch dat ik in al die woorden steeds het idee heb mijn pa te horen schreeuwen?

Zelfs "dominees" vinden dat je moet zijn, zoals zij vinden dat je moet zijn en anders wijzen ze je af en...bezoeken je niet om zaken op te lossen... Overal zie ik schaduwen van mijn vader en ze maken mij bang, zo bang dat ik zelf nooit vader kan zijn...


donderdag 23 augustus 2012

Ja Peet met je vader ik heb kanker


“Alweer?” “Je had dat 15 jaar geleden ook al riep u toen!” “ach ik zal dat wel in mijn dronken kop gezegd hebben,” riep hij. “Zal ik u komen halen “pa?”  “Neen laat me maar thuis, ze willen me in een verpleeghuis hebben maar ik wil niet.” “Ach pa ga er toch heen, je krijgt daar een normaal leven.” “Wil ik niet, dat weet je toch, ik wil mijn borrel kunnen drinken.”

“Ik ben overigens met de auto van de dijk gereden tegen het brugwachters huisje. Wil je borg staan voor mij zodat ik een andere kan kopen?”
“Kan toch niet pa, als je iemand doodrijdt moet ik betalen.”
Dacht ik al dat je zo’n lafaard was, slechte zoon ben je, eigenlijk een waardeloos figuur.”
“He pa doe niet zo lelijk, ik vind het beter dat je gaat fietsen.”
Weet je wat jij kan met je geestelijke kop? Doodvallen en als ik sterf kom dat nooit op mijn kerkhof.”
“Maar pa je krijgt enkel een graf en niet een geheel kerkhof tot je beschikking hoor.”

“Ik zeg het nog eens duidelijk:”Kom niet op mijn kerkhof want ik vervloek je uit mijn graf, waardeloze klootzak met je geestelijke smoelwerk, tuut, tuut, tuut…”

Zomaar een gesprekje met mijn “vader”. Zal de buitenwereld ooit beseffen dat er achter deze man met een masker van vriendelijkheid een alles verwoestend mens zit die, als hij de kans krijgt, je leven ruïneert.

“Het is toch je vader,” zeggen mensen tegen mij.
Weten zij veel!!!
Niemand weet hoeveel ik lijd en bid en hoop.
Niemand ziet de pijn wat het is om geen vader te hebben.
Weten zij veel!!!
Kom je nog wel eens bij je vader, vragen mensen?
Ik zeg:"Neen".
Het is en blijft toch je vader, zeggen ze, en lopen door...


woensdag 22 augustus 2012

Internet


Na om precies te zijn 5 maal zonder telefoon te hebben gezeten omdat men het zo aardig vond de bekabeling af en toe door te steken tijdens de werkzaamheden in de straat, viel gisteren internet weg. Je hoopt op een storing aan de kant van de provider en trekt 100 maal de modem in de resetstand maar je krijgt enkel: Uw verbinding is verbroken.

In de middag net uit je werk brandt het lampje op de modem nog altijd rood dus je zet er een andere splitter tussen zonder effect.

Je belt met een lief meisje dat net van de step gestapt is en haar lolly kwijt is, die je eerst in de wachtkamer zegt te plaatsen met op de achtergrond the eagels met the hotel California.
 Eenmaal na wachten en wachten terug aan de lijn komt en vragen stelt als:
“Staat uw pc aan? Ik zeg: ja hoor.”
“Wilt u de modem resetten?” “Heb ik al 100 keer gedaan,”mompel ik.
Ze knispert met papiertjes op de achtergrond en maakt met haar lipjes smakgeluidjes die mij doen twijfelen of ik wel met de provider verbonden ben en niet met de sekslijn.
“Kunt u aan de achterkant van de modem kijken in welke poort u zit?” Ik zeg:”lief kind ik zit tot grote tevredenheid al zes jaar in diezelfde poort dus zeg me nou niet dat ik daar niet goed in zit.” 

Ze houdt vol en ik loer in de poort van mijn modem het wonder verwachtende dat ik daar iets van muizen vinden kan die woning maakten in mijn modem.

“Wilt u de modem een harde reset geven?” Ik begin mijn zwarte werkschoen al op te heffen het modem mores te leren en te vermorzelen om hem eens goed en hard te resetten. Maar ze zegt lief dat ik achterin de modem in een heel klein gaatje een prikker moet steken. Dus ik steek in elk gat wat ik vinden kan een satéprikker maar nog altijd geen internet.

“Kunt u mij zeggen of u telefonie ook bij Tele 2 heeft?”
“Wat heeft dat er dan mee te maken, al had ik het via de stortbak van de wc, hij deed het altijd zes jaar lang precies zo en nu niet meer. Ik wil enkel weten of er een storing is?” Ze maakt smakgeluidjes en zegt met tedere stem:”Ik zet u even in de wachtrij,” en klik, daar hoor ik opnieuw de stem van Don Henley The hotel calfornia van the Eagels galmen.

Na even een rondje te hebben gestept, mij als een neurende vaars achterlatende aan de telefoon, komt ze terug aan de krakende lijn en vertelt me na overleg met collega’s niets meer te kunnen doen dan in mijn pc kijken.
Ik ben inmiddels op het niveau geraakt waarop ik haar in alles wil laten kijken, in de laden, onder het bed, in de schuur, in mijn oren het maakt mij niet uit:”IK WIL INTERNET EN WEL VLUG WANT IK ONTPLOF!!!”

Ze zit in mijn pc zegt ze en ik draaf naar het beeldscherm waarop ik nog altijd “geen verbinding” kan lezen.

“Meneer ik kan het niet vinden, zegt ze lief.” Ach het kind kan er ook niets aan doen, maar ik geef de moed op en denk erover om via de riolering contact te zoeken met het www. Ze zegt me dat er binnen 5 werkdagen iemand terug zal bellen om het verder te behandelen.
Ik geef het op en ga moe in bed liggen om een tukje te maken. Ik kijk nog eenmaal in de meterkast waar de modem nog altijd rood staat te knipogen als een prostituee met verleidelijke ogen.

Na mijn tukje start ik de pc op en kijk in de meterkast waar het rode schijnsel vervangen is door groen. Ik krijg hoop en lees op mijn pc: 
UW VERBINDING IS KLAAR VOOR GEBRUIK!
U heeft ervoor gekozen om geen gebruik te maken van draadloos internet. Om te kunnen internetten dient u de ethernet kabel aangesloten te houden op uw modem. 
Wilt u uw modem in de toekomst alsnog gereed maken voor draadloos internet? Ga dan naartele2.nl/draadloosinternet.
Wij wensen u veel plezier met uw Tele2 internetverbinding!
Echt ik geloof met heel mijn hart dat dit de dagen zijn waarom je als consument geen enkele grip meer hebt op de digitale ontwikkeling. Nog even kijk ik verslagen in de poorten van mijn modem maar die kijkt onverschillig terug als een verloederde hond die stout geweest is en via een van zijn "poorten" een behoorlijke bruine dampende poets heeft gebakken...


maandag 20 augustus 2012

Christelijk doen


Een van de lastigste zaken van getuigen vind ik de ballans te vinden. Je wilt tenslotte graag van je geloof in de Heer getuigen, maar ook weer niet zo dat je afstotelijk werkt en men je vreemd vindt. Hoe ver ga je in getuigen als je nieuwe mensen ontmoet? De stratenmakers bij elke bak koffie die je brengt met een: Loof de Here, gaat mij te ver en werkt averechts. Daarnaast willen veel mensen helemaal niets over het geloof horen en bewerk je enkel het tegenover gestelde als je te pas en onpas over de Here Jezus begint. Ik deed dat wel toen ik net tot geloof was gekomen en in de veronderstelling verkeerde dat God dit van mij vroeg. Tussen de eieren bij de melkman, de uien bij de groenteman en bij de Albert hein, overal getuigde ik, of men het nu horen wilde of niet. Het effect was minimaal. Niemand kwam tot echt geloof, men vond mij een rare.
Hoe ver ga jij met getuigen? Breng je het in het eerste gesprek met nieuwe contacten al naar voren of mogen ze dat gaandeweg ontdekken?

zondag 19 augustus 2012

Vriendelijkheid en nachtrust


Vannacht bij schoonouders geslapen want de buren een paar huizen verderop hadden een feestje en een feestje is voor bepaalde types enkel leuk als ze tot ver in de nacht harde muziek kunnen draaien en jou uit je slaap kunnen houden. Het viel mij plotseling op dat je veel verdraagzamer bent tegenover buren waar je goed contact mee hebt dan mensen waarbij standaard de haren van overeind gaan staan. Want die heb je op deze wereld. Ik zal niet zeggen dat het enkel aan die mensen ligt want ten diepste herkennen we het denk ik allemaal wel dat je met bepaalde individuen meteen een klik hebt en met anderen nooit. Soms moet je die klik wel eens afdwingen, want maar al te vaak schat je mensen toch in op eerste of oppervlakkige indrukken en bouwt daar een heel luchtkasteel omheen hoe mensen zijn. Maar al te vaak blijkt het te kloppen maar soms ook totaal niet en schuilt er onder die eerste mindere indruk toch een heel mooi mens dat naar voren komt bij iets dieper tasten dan het oppervlak. De bijbel zegt:”laat uw vriendelijkheid bij alle mensen bekend staan.” Dat is een lastige, vind ik.  Ik faal daar wel eens in. Hoe is jullie ervaring?

donderdag 16 augustus 2012

Worden als de kinderen


Tijdens de dienst die over het onderwerp: worden als de kinderen, ging, zat ik in de shampoohouding na te denken of zulks wel haalbaar is? Het vertrouwen van een kind is immers zonder voorwaarden. Tijdens mijn mijmeringen stapte een jochie van een jaar of drie van tussen de banken en deed een opmars naar voren. Overal joelden kinderen toen de dominee vanaf zijn veilig preekgestoelte door de kerk riep:” En als pappa of mamma jullie met de auto naar het strand rijdt, dan vertrouw je er op dat je daar ook een heerlijke dag vertoeven mag?” Ik vroeg mij af of kinderen het woord vertoeven wel zouden begrijpen en zag uit mijn ooghoek hoe het ontsnapte kind naar voren slofte langs de rijen kerkgangers. Bij elke stap zakte zijn mini broekje verder omlaag en dat stapt lastig, dat begrijp ik best. “En daarom gemeente, kunnen wij een voorbeeld nemen aan de kinderen, laten wij hun voorbeeld volgen,”oreerde de dominee verder. Het ventje strompelde nu onder de preekstoel en stapte uit zijn op de hielen hangende kleding en met een klein slurfje dat vrolijk bewoog bij elke stap, paradeerde hij verder door de kerk.
Tja. Worden als de kinderen, haalbaar of niet? Hoe gaat dat jullie af?

woensdag 15 augustus 2012

Veel te warm om te webloggen


Bedacht wel dat wij niets aan de genade kunnen toevoegen. We hebben allemaal de vreemde neiging om zaken toe te voegen waardoor we behouden worden. Gek eigenlijk. Niet buitenspelen op zondag, lopend naar de kerk, in het donker gekleed gaan, in tongen bidden, een zekere bijbelvertaling zien als enigst middel van de redding, een bepaalde kerk zien als middel tot redding,  ach de lijst in onwijs lang. Het offer van Jezus Christus was en is voldoende. Daar voegen wij niets aan toe en kunnen er niets aan af doen. Beseffen wij wel wat het wil zeggen:”Het is volbracht" of voegen wij ook zaken toe aan het heilsplan? 

dinsdag 14 augustus 2012

Is er leven na de Pinkstergemeente?


Na deze reeks opsommingen wat er zoal mis gaat in sommige charismatische bewegingen moet mij iets van het hart wat ik ontdekte in de ruim 25 jaar dat ik christen mag zijn.
Ik kwam tot deze ontdekking omdat veel van de mensen met wie ik vroeger in de meer charismatische gemeenten kerkte, bleef volgen tot op de dag van vandaag. De gebruikelijke gang is vanuit de (saaie zegt men dan) gevestigde orde naar de Pinkster  (daar gebeurt nog eens wat!). Men noemt dat vanaf het podium heel trots “gemeentegroei” en dat is het niet, het betreft slechts op zijn best gemeenteverplaatsing. Men krijgt daar een geestelijke opwekking en er gebeurt van alles en men wordt uitgedaagd in nieuwe tongen te spreken, te profeteren en meer van dit soort ervaringen te zoeken. Dat gaat een tijdje goed tot men er verzadigd van is en begint te tanen in het bezoeken van de samenkomsten. Langzaam blijft men meer thuis tot men er helemaal mee stopt. Massa’s van mijn vrienden gingen deze weg al en ik spreek dus uit praktijkervaring. Daarom de vraag: Hoe komt dit? Kijk je na drie jaar in de Pinkergemeente waar je uitkomt dan blijkt 40% verdwenen om nooit weder te keren. Hoe komt het dat Pinkstergemeenten zo vaak doodlopende wegen zijn gebleken voor veel mensen in mijn kennissenkring? En waarom horen wij daar nooit wat over enkel over de zogenaamde "gemeentegroei"?

maandag 13 augustus 2012

Bidden in kreten en geluiden


Er is een nieuwe gave ontdekt in de Pinkstergemeente. Naast het zogenaamde spreken in nieuwe tongen heeft men het spreken tot God in geluiden ontdekt. Een soort oerwoudgeluiden die in aanbidding God zouden verheerlijken. Of er ook een vertaling bij gewenst is, zijn ze nog niet geheel uit. Maar de buren klagen al wel over herrie tijdens de diensten en werpen boos bananen door de openstaande ramen naar binnen. Veel Pinkergemeenten moeten derhalve tijdens de samenkomsten de ramen en deuren sluiten om de decibels binnen te houden en zorg te dragen dat gemeenteleden niet getroffen worden door over vliegend fruit.. Het wachten is op het slingeren aan touwen door de kerkzaal. Het bidden in geluiden, wat moeten wij ermee?

Grote bende

Hier in de straat ligt alles open en zelfs op ons erf zak je met je enkels weg in het zand, de modder en het stof. Weg ophogen en dan moet je nou eenmaal mee met je terrein van het erf. Maar er lag asfalt en dat raap je er niet zo gemakkelijk uit. Vandaag hebben ze het even met een kraan gedaan en alles een beetje aangevuld met bagger waarover zaterdag een zandlaag komt. Dan nieuwe stenen en bestraten. Laten we doen want als je dat niet gewend bent, sloop je jezelf. Hier een foto van vandaag...

zondag 12 augustus 2012

Ik zal die profeten die in Mijn naam profeteren zonder dat Ik hen gezonden heb…(Jer 14:15)


Er afsluiting in de reeks logjes gebaseerd op: onderzoek dan alle dingen en behoudt het goede, dit logje. Hier kan ik dus echt heel boos om worden. Manipulatie ten top als je het mij vraagt. Hij ziet de letter B in de lucht. De b van bedrog, beduvelen, bedonderen en braakverwekkend. En vijfhonderd en vijftig miljoen dollar toe. Ja hoor, het gaat weer over het slijk der aarde. Mensen wakker worden...


Heelmeesters, genees uzelf!



Hoe goed is het als je ergens een stellige mening over hebt, te weten waar je over praat uit ervaring. Het komt wat vreemd over om een kookboek te schrijven als je zelf nooit achter het gasstel hebt gestaan. Toch zijn veel boeken over Goddelijke genezing geschreven door gezonde mensen, wat bedenkelijk is. Grote gebedsgenezers weten zelf vaak niet eens wat het is om jarenlang met pijn te leven en daarom lijkt het mij heel liefdevol om dit gemis aan te vullen.

Liefdevol christen biedt zich aan om armen, benen, vingers en wat niet meer, in een geest van zachtmoedigheid te breken. Vierendelen bij hen met groot geloof kan ook, maar dan moet ik de paarden meenemen. Komt op verzoek ook bij u thuis met de benodigde materialen om aan het werk te gaan. De bijbeltekst waaromheen ik dit alles bouw is van Paulus als hij zegt:”moet ik soms met de roede tot u komen?”

Ik geef ook workshops compleet verzorgd met verbandtrommel om mee naar huis te nemen met opdruk van visje en tube healingzalf. De kosten zijn rond de 200 euro per deelnemer maar dan heb je op het einde van de dag wel wat om over te bidden. Boren, zagen, ezelskaken en hakbijlen bij de prijs inbegrepen. De afsluiting is een BBQ feest.
Ik hoor graag van u, zodat u nu niet langer de beste stuurman aan wal behoeft te zijn, maar aan de levende lijve kan laten zien, hoe je weer gezond wordt.

P.s voorgangers charismatische bewegingen, hoge kortingen en gratis blauw oog met dieptewerking...

Zalvende samenkomsten

Naarmate ik langer wegben uit de Pinksterhoek/ evangelische hoek, merk ik dat ik nu, terugkijkend pas zie hoeveel manipulatie er gebruikt wordt. In het spreken (zo’n zalvende manier, waarbij woorden als palingen door de zaal glijden), de sfeer die wordt versterkt door de uit het keyboard komende strings en die je meenemen in vervoering tijdens het bidden. Het spreken of schreeuwen in nieuwe tongen (hoewel de bijbel dit zonder uitlegger verbiedt) het massaal in tongen spreken van de gemeente (wie dat dan meent te kunnen) en er een gemurmel opstijgt in heel de zaal waar zelfs ook al zou iemand kunnen vertalen, nog niets van te maken is. Zelfs over de gezichten glijdt een ontspannen uitdrukking van een geestelijk orgasme. Ik vraag mij nu oprecht af of dit nu niet een beetje de (noem het) ervaringssnoepjes uit de geestelijke pot snoepen is? “Zondag weer lekker “blessen”, sprak een broeder ooit tegen mij. Hij keek al weer uit naar het vallen in de geest, het zalige sfeertje van rust, het murmelen in nieuwe tongen, soaken in de liefde van God en de zalvende preek. Kreeg er een gevoel van: baby gaat weer in badje." Waar is de toorn van God gebleven over de zonde? Ik hoop toch zo dat de hemel anders zal zijn dan dit! Ik ben misschien niet geestelijk genoeg om dit geladen sfeertje op waarde te schatten….

zaterdag 11 augustus 2012

Dolfinarium christenen


Ik heb altijd een kerk willen bouwen die het verschil maakt.
Zo begint dit filmpje. Ik meen dat God Zijn kerk (gemeente) bouwt!
Een kerk waar eigentijdse muziek wordt gemaakt en mensen uitzinnig zijn van vreugde.
Is dat nu werkelijk wat God voor ogen had? Een uitzinnige gemeente? Waar is de sobere stille geest gebleven waar God hoog van opgaf in de bijbelse tijd? Weggedreven op een geest van extase en uitzinnigheid? 
Een plaats waar mensen zichzelf kunnen zijn.
Klinkt mooi maar weet je, we moeten nu juist af van onszelf en die oude mens, dacht ik. Meen dat ik als ik mijzelf ben naast het geloof in de Heer sta. Pas als ik mijzelf opgeef, ja dan….
Een kerk waar mensen in aanbidding zijn. 
Gek dat men aanbidding altijd met: handen in de lucht, ogen dicht, smeuïge muziek om op weg te drijven verbindt. Meen dat werkelijke aanbidding niet gebonden is aan een kerkgebouw, lichaamshouding of muziek. Jezus had geen kerkgebouw, geen orgel, ja zelfs geen plek om het hoofd op neer te leggen. Aanbidding is voor mij, stil worden voor God. Dat kan zelfs in de drukte van het verkeer. (wel oogjes open houden)

Om kort te gaan, leuk intro filmpje Martin maar wel weer een beetje voorspoed, blij en eigentijdse gedachte, waarin het evangelie wordt verkocht als zijnde een wereld vol plezier. Een soort dolfinarium met verse eigentijdse attracties. Maar de hamvraag is of er ook een plaats is voor het lijden? Voor de zieken en zwakken? Voor mij het zoveelste karikatuur van wat christen zijn (kerk zijn) eigenlijk is.


vrijdag 10 augustus 2012

Welk een vriend is onze Jezus



Leuk samen eten, lachen en gewoon samenzijn. We hebben een leuke tijd gehad mensen welke een verse kijk op: worden als de kinderen gaf. Weet niet wat de eetgewoonten zijn van mensen met kinderen, maar lachen was het wel. Goed om echte vrienden te hebben die je niet afmeten naar het aantal telefoontjes dat je pleegt maar meer om de diepte van het geloof wat toch een heel andere kijk geeft op wat vriendschap in wezen is. De Heer biedt ons ook vriendschap aan en wat is er mooier dan vriendschap met de hoogste Heer? Wat niet wil zeggen dat de Heer enkel onze vriend is, want Hij is zoveel meer dan een vriend. Hij is Heer, Heiland, Verlosser en Zaligmaker. Welk een vriend is onze Jezus, die in onze plaats ging staan, welk een voorrecht dat ik door Hem, altijd vrij tot God mag gaan. Dat is evangelie in de puurste vorm dacht ik…

donderdag 9 augustus 2012

Echte gebedsgenezer gezocht!


Een van de grote hamvragen die mij immer op de lippen brandt is deze:’Mensen die de gave van Goddelijke genezing zeggen te hebben gekregen om te genezen gaan nooit eens naar een kinderziekenhuis vol leed om hen te genezen in Jezus naam.

Men claimt dat de gave van genezing nog net zo werkt als in de dagen dat Jezus over deze aarde wandelde. Maar wat deed de Heer wat deze groep zogenaamde gebedsgenezers niet doen? Hij zocht de mensen op en genas eigenlijk iedereen die dat aan Hem vroeg.

Je bent toch wel erg twijfelachtig bezig als je weet dat je die kinderen kan genezen en thuis blijft zitten! Heb je ze wel eens in de ogen gekeken die kale kinderen? Heb je de littekens op hun ziel gezien toen bleek dat het leven geen speeltuin maar een lijdensweg bleek te zijn? Heb je de tranen uit de ogen van ouders zien stromen toen het witte kistje zakte in de aarde?

Als jij de gave van genezing hebt en weet dat de liefde tot de naaste net zo veel van belang is als je liefde tot God, waarom bezoek jij dan die kankerpatiëntjes niet?

Ik zal het je zeggen:”Omdat al die zogenaamde genezingen slechts plaats vinden binnen een bepaalde setting van geestelijke manipulatie en nooit te controleren zijn op echtheid!
Mocht jij anders menen, ga met mij mee naar het kinderziekenhuis en laat zien dat ik en velen anderen met mij, ongelijk hebben….
Ik daag u uit!!!!

De leugen profetieën van Tb Joshua


Ik wil ook deze “profeet” even ontmantelen met een openbarend stukje op youtube omdat er massa’s mensen onder de indruk komen van zijn trucjes. Middels knip en plakwerk worden de zogenaamde profetieën gerealiseerd en uitgezonden als zijnde accurate woorden van God zelf. Het blijken slechts leugens die middels knip, plak en knap montagewerk tot schijnprofetieën zijn verworden. Als zijn woorden leugens zijn, hoe moeten wij dan zijn wonderen in Jezus naam zien?

woensdag 8 augustus 2012

List en bedrog

Wonderdokters genezen overal ter wereld zieken in de naam van God. Wie met gezond verstand kijkt naar de 'wonderen' ontdekt dat schijn bedriegt. Ga voor je plezier of ergernis een keer naar een genezingsdienst, van welke religie dan ook, en je ziet het meteen: Het is allemaal onzin. ( op zieken zullen ze de handen leggen en ze zullen genezen) Te vaak gebruiken/misbruiken gebedsgenezers deze tekst om zichzelf te rechtvaardigen. Ze doen toch alles in de naam van Jezus?

Iedereen die met gezond verstand naar de wonderdokters kijkt ziet meteen dat de bijeenkomsten druipen van list en bedrog. Zolang een ziekte niet direct zichtbaar is, geneest de patiënt ter plekke. Kanker, autisme, of hartfalen: Kom maar naar voren. Over een uur gaat u als herboren naar huis. Heel anders ligt het als iemand een been mist. Die groeit niet ineens aan. Een scheel oog trekt niet onmiddellijk recht. Zou het een aanwijzing kunnen zijn dat er eigenlijk helemaal niets gebeurt?

dinsdag 7 augustus 2012

In Uw naam wonderen gedaan

En sommige mensen zullen ten die tijden tot Mij zeggen:"Maar Heer hebben wij niet in Uw naam boze geesten uitgeworpen en wonderen gedaan?" Ik zal hen zeggen:" Ik heb u nooit gekend...

maandag 6 augustus 2012

Well liven


Ik fiets of loop bijna dagelijks langs het fitness center waar mensen voor veel geld op een lopende band lopen of op een hometrainer mogen rijden. Krijg altijd de neiging om op mijn voorhoofd te wijzen want daar zit dan de meute binnen te zweten voor geld en dat terwijl je buiten gratis in de zon kan fietsen en lopen. Je ziet dikke dames en heren met zweetbandjes om het nog dikkere hoofd opgewonden bezig.
Living well, heet het sportcentrum. Ernaast staat de kerk en ik had juist de indruk dat om “well te liven” je nou net daar naar binnen moet om zondag de blijde boodschap te horen. Kerken lopen leeg en fitness centers lopen vol. Maar of je er een beter leven van krijgt blijft de vraag. Jezus zegt: wie zijn leven lief heeft die moet het verliezen.
Hoe liv jij eigenlijk well? Door gebed? Bijbellezen? Kerkgang? Of heeft je leven ook zijn weerslag op mensen om je heen?

"echte vriendschap"


Daarnet ging de telefoon en iemand vertelde me dat ik niet zo’n goede vriend was. De persoon in kwestie vertelde mij twee jaar geleden “echte” vriendschap te willen met mij. Dat klonk mij nogal eng, als ik eerlijk ben. Echte vriendschap (voor zover dit bestaat) kan je niet afspreken maar ontwikkelt zich heel soms tussen twee mensen. Het benauwde me al direct maar we spraken af elkaar elke week in de polder te ontmoeten en het was best leuk, maar ergens voelde ik mij toch een soort klemgezet en in vrijheid aangetast. Het zal een afwijking mijnerzijds kunnen zijn. Ik ben niet zo’n soort figuur die wekelijks mensen opbelt om te vragen hoe het gaat? Het spijt me ik heb daar geen zin in. Kom je langs dan is het oké en je kan altijd mee-eten alle ruimte, maar ik wil me volkomen vrij voelen en moet niet denken: morgen dinsdag dan moet ik weer naar die vriend toe. Of, dan moet ik hem bellen. Zien we elkaar, prima, zien we elkaar een paar maanden niet, ook prima. Ik heb dat close “vriendschapsgevoel” nou eenmaal niet met iedereen (met een enkele wel) en ik heb er ook geen zin in. Erg hè? “Vriend teleurgesteld, beetje boos ook (terecht misschien), maar ik opgelucht want nu hoef ik niet meer. Haha. Erg hoor. Ik beken schuld, ik heb dat “samen vrienden, samen delen, samenkomen”etc gevoel nu eenmaal niet. Wel als het spontaan gaat, maar in een krappe frequentie, benauwt het me. Paula had vanaf het begin ook al niets met hem of zijn vrouw. Dat is lastig want ze (de vriend en zijn vrouw) wilde toch ook wel regelmatig bij elkaar komen/eten etc. Ze ging wel mee, maar met redelijke tegenzin. Ook dat heeft dan weer een weerslag op hoe jij zelf hierin staat.  Herkenbaar of…

zondag 5 augustus 2012

Drammen met bijbel teksten


“En daarom moeten wij het evangelie zoals geschreven staat ten alle tijden blijven brengen. Of het de mensen tegen wie wij spreken nu gelegen of ongelegen komt. Ze moeten het horen, dat is onze opdracht, punt uit.”

Zomaar wat woorden die twintig jaar geleden klonken vanaf het podium van de Pinkstergemeente waar ik kerkte. Sta je bij de slager, getuig tussen de worsten. Sta je bij de bakker, preek tussen de kadetjes. Sta je bij de groenteman, laat de bloemkolen het horen.

Ik kon dat altijd slecht rijmen met de woorden waar Jezus zegt om geen parels voor de ongelovigen (zwijnen) te werpen die het evangelie niet willen horen.
Tot ik begreep dat de tekst om het evangelie, gelegen of ongelegen te brengen, misbruikt werd. Misbruikt omdat het niet gaat of het bij die ander gelegen of ongelegen door de keel gedrukt wordt, maar dat het ons als christenen op het hart wordt gebonden om, ook als het ons even niet uit komt (gelegen komt) te blijven getuigen.

Misbruik van bijbelteksten, wat zijn jullie ervaringen?

Opnieuw beginnen


Een veel gehoorde kreet is dat je met Jezus opnieuw mag beginnen. Dat is waar en toch ook weer niet waar. Opnieuw in die zin dat wij altijd weer terug mogen komen als we het verbruikt hebben door te zondigen en een nieuwe start maken.

Aan de andere kant zijn de gevolgen van zonden vaak niet een twee drie uit te wissen en kan er eigenlijk niet echt meer met een schone lei opnieuw begonnen worden.

 Ik denk aan een vrouw die een vliegtuig opblies waarbij honderd of meer doden vielen. Ze kwam later tot bekering (vertelde ze) en getuigde hoe de Heer haar had vergeven. Het klonk wat goedkoop omdat haar daden verschrikkelijk veel leed teweeg hadden gebracht bij honderden mensen. Is het dan wel voldoende om schuld bij God te bekennen? Dat is de eerste vraag die opkomt. Moeten wij in een dergelijke situatie ook niet onze schuld naar de mens toe uiten als blijk van echt berouw?

Op de zaak riepen de bouwvakkers terecht in koor:” Ja lekker makkelijk: blaas bij een terroristische actie een vliegtuig op waarbij honderd of meer mensen aan stukken gereten worden, komt tot geloof en de Heer vergeeft je wel. Het evangelie klonk toen toch wel een beetje goedkoop en dat is het niet. christenen die het programma gezien hadden waren blij en prezen God omdat deze vrouw tot behoud was gekomen. Ik vroeg hen:"zou je ook zo blij geweest zijn als jouw kinderen door deze vrouw waren opgeblazen in dat vliegtuig en nu hoorde dat ze tot geloof was gekomen en al haar schulden kwijt waren gescholden?" Toen werd het stil....
Opnieuw beginnen, tja wat zeg jij er van?

zaterdag 4 augustus 2012

Iedereen moet doen wat hij wil

Wat een onvoorstelbaar domme kreet is dat! Het klink zo lief en vrijgevochten, maar beseffen mensen eigenlijk wel wat ze zeggen? Zolang het in jouw straatje past is het oke en geweldig, zo lijkt de leus. Maar wat vindt God van al deze zaken? Begrijp mij goed, we zijn in het geheel niet allemaal gelijk. Wel gelijkwaardig, maar of mensen zich altijd zo gedragen?

vrijdag 3 augustus 2012

Vergeven en vertrouwen


Er is al zoveel over geschreven en gezegd. De bijbel leert ons ook dat vergeven een reflectie is van wat er binnen in je zelf gebeurd is. Zodra je zelf weet vergeven te zijn, opent dat luikjes naar anderen om ook hen te willen vergeven.
Heb menigmaal met dit bijltje van de vergeving mogen hakken en altijd is er opluchting en ruimte in je hart als je deze stap op Zijn tijd weet te maken. Moet mij wel van het hart dat er mensen zijn die een leven hebben waarin je wel kan vergeven, maar nooit meer kan vertrouwen. Veel christenen roepen in koor dat je na vergeving ook weer vertrouwen moet schenken. Ik vind dat niet waar! Vertrouwen moet verdiend worden in mijn overtuiging en er zijn mensen die een leven lijden waarin je onmogelijk vertrouwen kan schenken na vergeving. Voordat ik in details treed eerst de vraag: Wat vindt jij over vergeven en vertrouwen...?

woensdag 1 augustus 2012

Help er staat een bedelaar naast de karretjes


Het valt mij op dat er tegenwoordig nagenoeg overal wel een met smekende ogen staand persoon staat met zegge drie straatkranten op de arm om te verkopen. Daar zal ze niet rijk van worden en ze hoopt dus zonder krant te verkopen op de 50 eurocent stukjes uit de karretjes waar ze altijd als een bewaker naast staat. Ik  kan moeilijk weerstand bieden aan die smekende ogen en geef om dat gevoel af te kopen elke keer die 50 eurocent maar weer af. Maar ergens voel ik mij ook een beetje beetgenomen omdat er een manipulatief gevoel onder dit alles zit.
De meeste mensen kopen hun gevoel net als ik af met die grijpstuiver, maar het gaat mij om het idee. We hebben het er al eens over gehad en omdat ik heb opgemerkt dat er geen supermarkt meer is in Gouda waar niet de een of ander de ganse dag naast de karretjes staat, toch nog even de vraag hoe jullie dat nou doen? Doorlopen, afkopen, in liefde (nou ja liefde voor 50 cent) schenken of hopen dat ze er niet staat vandaag. Dat laatste is ook steeds mijn gevoel. Erg hoor!

Niet Reformatorisch, dan hoor je er niet bij


Ik heb in de loop der jaren in heel veel kranten mijn artikelen geplaatst. Over geloof, de natuur en tal van andere zaken die op dat moment mijn aandacht verdienden. In allerhande bladen van de Eva, tot het reeds ter ziele gegaan zijnde blad  Quinta, tot grasduinen, Landleven, Tuinen, tuin en co, de Visie enfin de lijst is onwijs lang. Wat op is gevallen dat je als Hervormde nimmer één artikel in het reformatorisch dagblad of in hun magazine de Terdege kan plaatsen. Je staat op (zoals men dat pleeg te noemen) op het evangelie op grote wielen. M.a.w te weinig verdoemenis in je overtuiging. Wat zegt dit over de grondslag van de redactie van deze groep christenen? Wat zeg jij?
Ik zeg dat dit ruikt naar sektarisme, speciale voorkeur en afwijzing van christenen die niet van hun "soort" zijn… Hoorde ooit van een man die een bepaalde kerk niet in mocht omdat hij niet geloofde als de mensen die binnen zaten. Voor de deur zat de Heer. "Moet U niet binnen zijn," vroeg de man aan de Heer? "Neen Ik mag er ook niet in,"sprak de Heer...