zaterdag 30 juni 2012

Zegen

Samen met je vrouw een beetje onrein voedsel zitten eten in de tuin. Ach wat is er leuker dan dat! 

Black tigergarnalen erbij en een mooi stukje brood, dan hebben wij het al naar ons zin. 

Gezellig genieten van het moment dat God je schenkt. Heel belangrijk in het leven om tevreden te zijn! Eigen gemaakte wijn, ach het leven lacht ons toe! 
Wij mensen maken soms misschien wel eens een ontevreden indruk, we willen altijd wel iets van God. 

Een gave hier een zegening daar en ondertussen vergeten wij misschien te danken voor datgene wat er al is…

De wind in de kerk


Ik zat naast Joop die ochtend om een katholieke dienst mee te maken. Er zou (zoals dat bij ons heet) avondmaal gehouden worden. Dat gaat daar dus iets anders want het heet daar eucharistie en voor zover ik het kon volgen nam de priester wel een ferme slok wijn, maar omdat ik nogal achterin zat, kon ik niet goed zien of de gemeenteleden nu ook nog wijn kregen. Aan de rode neus van de priester te zien, niet. Joop zat over zijn buik te wrijven en kreunde iets over last van opgeblazen gevoel en winderigheid. Ik schoof een stukje op, maar dat was voorbarig want Joop slofte naar voren om een stuk hostie te halen. Ik zag hem met de billen knijpen om alles op alles te zetten de boel binnen te houden. Bij het knielen ging het gruwelijk mis. Joop vertelde mij later zo onwijs veel gas te hebben en op het ogenblik van neerknielen de ingeving kreeg een klein beetje geruisloos te laten glippen om lucht te scheppen. Wat ik er van meekreeg was dat ik Joop zag neerknielen, de priester de hostie ten hemel zag heffen om haar te zegenen en toen liet Joop een knetterwind zonder weerga. Er kwam werkelijk geen einde aan en galmde door de hele kerk heen zodat ik zelfs achterin de sonore lang geantichambreerde wind, die zowel in de hoge als in de lage tonen haar mannetje stond, in vol stereo kon horen. Joop kwam met een rode kop, maar zichtbaar opgelucht terug, zonder hostie.
Een waar gebeurt verhaal. Waar ik naar toe wil deze zaterdag is: kunnen wij eerlijk en open zijn tegen andere christenen of kroppen wij alles op? En wat is jullie ervaring met openheid? Hoe pakken christenen je mening op? 

donderdag 28 juni 2012

Ik heb er nooit iets van gemerkt

Zomaar een paar woorden die nogal eens vallen als het om kindermisbruik gaat in onze tijd. Mensen hebben de egoïstische neiging om weg te kijken, als ze iets zien of horen dat niet door de beugel kan. Een katholieke priester misbruikt twaalf jongetjes, een ander vermoord er bijna vijftig die ook nog eens geestelijk gehandicapt waren. Niemand wist wat natuurlijk! Nou ja ze wisten het misschien toch wel maar keken weg. Een moeder wier dochtertjes jarenlang door hun stiefvader werden misbruikt zei:”Ik heb er nooit iets van gemerkt.” Zes miljoen Joden werden vergast: “wir haben es nicht gewusst!”

Zomaar een paar situaties waarvan ik denkt:daar geloof ik dan geen knikker van! Mensen kijken weg en nemen geen verantwoording omdat ze de (noem het) lieve vrede voor hun eigen leven wensen te behouden in een gezin, klooster, in de wereld etc.
Toch meen ik dat wij door God een systeem hebben ingebouwd gekregen. Het verantwoordelijkheidsgevoel. Het gezonde beoordelingsgevoel. Dat het zwijgen op te leggen is zondig. Hoe ga jij om met dit gevoel? Heb jij oog voor je naaste of ben jij er ook zo een die voor de lieve vrede alles bedekt met de mantel der onwetendheid? Ik zie niets, ik hoor niets….

46 miljoen abortussen per jaar


Men schat het aantal abortussen dat jaarlijks plaatsvindt over de hele wereld op 46 miljoen. Een aantal waar ieder mens met recht even stil van mag worden. Niet dat het minder erg zou zijn als het er minder zouden zijn, want moord is en blijft moord. Jaarlijks staan we terecht stil bij de afschuwelijke krankzinnige Joden vervolging die Nazi Duitsland op haar geweten heeft.
Maar wie laat de stem klinken van al die ook dit jaar weer stuk gesneden kinderen? Een gruwel die door onze Heer al is voorspeld toen Hij het had over het verkillen van de liefde. Als er een teken is dat uitdrukking geeft aan het verkillen van de liefde dan is het dit teken wel! En wie horen wij er nog over? Als er iemand wordt doodgestoken komt het in de kranten of op de tv in het journaal, maar die 46 miljoen kindertjes die uit mama’s buik gesneden werden omdat ze niet gewenst waren, wie hoort hun stem?

woensdag 27 juni 2012

Geestelijke st(r)aat...


Ze zijn de straat aan het renoveren. Een bende natuurlijk en heel de dag rijden ze af en aan met grote shovels zodat je huis op en neer gaat en in al haar delen kraakt. Het is een gezellige maar rommelige sfeer, waarbij de “Janussen” en “Tinussen” over en weer brullen geven die klinken als:”hij staat uit het lood”, “hij is waterpas” en “koffie”. Ben ze maar een pak koeken wezen brengen want het knapt zo op in de straat. Ergens lijkt het wel een beetje op ons geestelijk leven waarbij ook doorlopend vernieuwing en bovenal vergeving nodig is.
Als wij het geestelijke straatje van ons leven nu eens onder de loep nemen, hoe zouden wij het dan betitelen als we eerlijk zijn? In redelijke staat? In fonkel nieuw staat? Redelijk slecht onderhouden of misschien wel bouwvallig en door en door aan vernieuwing toe? Ik besef dat de bijbel leert dat wij van dag tot dag vernieuwd worden, maar ergens heb ik het gevoel dat er altijd wel weer een plekje in mijn geestelijke st(r)aat aanwezig is waar de Grote Stratenmaker (met respect) druk aan het werk is. Misschien zit het bij jullie beter? 

maandag 25 juni 2012

Groepsvorming in de kerk



Inmiddels ben ik ook een man van middelbare leeftijd geworden en heb een stukje levenservaring op mogen bouwen in deze korte geschiedenis. Een van de zaken die mij het meest tegen de borst stuit binnen de kerk is zonder meer groepsvorming. Ik bedoel daarmee het nare verschijnsel dat mensen groepjes vormen op grond van: familie zijn, financiële status etc. Als je je ogen de kost geeft valt het al snel op dat binnen de kerken bij het koffiedrinken altijd dezelfde mensen met elkaar praten en een zekere gesloten kring vormen waarbij ze weinig of in het geheel geen oog hebben voor mensen die niet binnen hun knullige kringetje vallen. Ik heb het overal en in alle kerken meegemaakt en meer dan eens ervaren dat mensen nieuwkomers niet dulden in hun clubje. Daarnaast bestaan er in alle kerken ook verrukkelijke mensen die met open armen staan om je als mens in te sluiten. Helaas behoren deze tot een minderheid. Groepsvorming binnen de kerk, wat moeten wij ermee?

Max Havelaar koffie fair trade


Max Havelaar koffie fair trade. Nou ja, dat was vroeger zo, nu koopt Havelaar (Elzevier) zijn koffie ook gewoon van boeren die hun arbeiders slecht behandelen en is er dus van fair trade geen sprake meer. En toch verkoopt meneer Max zijn dure koffie nog altijd onder dat logo.

Slankie smeerkaas (goed bezig) minder vet, ach volgens de consumentenbeoordeling zit er ook geen enkele vitamine meer in dus dat “goed bezig” kunnen ze wel inslikken.

Goede start witbrood (Unilever) suggereert dat er net zoveel vezels inzitten als in volkoren brood maar uit onderzoek blijkt er geen enkele natuurlijke vezel in te zitten.

Fruit en co van Hero met zelfverzonnen niet bestaande zogenaamde bividovezels.

100% thee van Zonnatura (avondmelange) blijkt achteraf ook een mythe als er 90% suiker in blijkt te zitten.

In de biologische supermarkt blijkt na onderzoek van de voedselwaakhond ook heel veel in het geheel niet biologisch, maar wordt wel duur betaald.

Er zijn zelfs al brandstoffen die als “beter voor het milieu” worden verkocht (blijken vaak schadelijk voor de motor) en ook hier wordt een beroep gedaan voor ons gevoel voor milieu en verantwoordelijkheid en ethiek..

Helaas is het in heel veel gevallen pure misleiding en bedriegerij.

Fair trade, wat moeten wij ermee?

zaterdag 23 juni 2012

Engelen beschermen onze kinderen of...

Laatst liep ik over de begraafplaats en kwam op een gedeelte terecht waar kinderen liggen begraven. Daar kijk je het resultaat van onze zondeval recht in de ogen want is er iets tegen natuurlijker dan een kindergraf? Mensen zeggen vaak:"Tja de dood hoort er ook bij", als blijk van troost en medeleven als er iemand ontvallen is. Ik meen dat de dood er eigenlijk in het geheel niet bij hoort en dat het verwerken van een geliefde omdat je hem/haar als mens verliest ten diepste een ondraaglijk iets is. Zelfs Jezus zien we wenen bij het graf van Lazarus. Hij de vorst des levens die in alle dingen mee kan voelen huilde bij het besef van de dood. 


Terug naar de kinderen dwaalden mijn gedachten af over hoe dat nou toch gaat met kindertjes die sterven? Worden ook zei reeds beoordeeld of bestaat er zoiets als kinderlijke onschuldigheid? Bedoel dat ik me slecht kan voorstellen dat de baby voor God kruipt en Hij zegt:"Jaja en toen stal jij die rammelaar, naar het eeuwige vuur met jou!" Kreeg sterk de woorden in gedachten die de Heer tegen Petrus sprak toen hij vroeg naar details in het leven van Johannes:”Wat hebt gij daarmee te maken, volg jij Mij.” Maar er borrelde een tweede tekst doorheen en wel deze:’Hun engelen (van de kinderen) zien altijd het aangezicht van de Vader.” Een lastige tekst die lijkt te wijzen op beschermengelen die kinderen in hun leven begeleiden. Hoe zien wij dit? 

vrijdag 22 juni 2012

Zingend tongzoenen


Goed zondags in de kerk draaien we geestelijk op onze hoogste tandwielen maar het gaat er ten diepste om wat we in de dagen die erna komen doen, dacht ik.
Bij veel mensen heb ik (en tot mijn schaamte ook wel bij mijzelf) het zogenaamde “007-gevoel”.
Laat het mij uitleggen. Is het je wel eens opgevallen dat mensen in de films nooit eens naar de wc moeten? Het lijkt wel alsof men dit aspect van het leven heeft geschrapt uit ons menszijn. Nooit wordt er eens een lekkere bruine jongen in de daarvoor bestemde pot gemikt! Mensen in de film doen dingen die jij en ik eigenlijk nooit doen en wat men in de film nooit doen, dat doen wij de hele dag (naar de wc gaan). Een ander voorbeeld: laten we maar bij 007 James Bond blijven die na een zalige nachtrust ontwaakt en  heftig aan het kussen (lees tongzoenen) gaat in al zijn films. Nou weet ik niet of de geur uit je mond die in de morgen terecht wordt bezongen als:”van de geur uit je mond krult de vloerbedekking van de grond,” ook bij jullie zo “fris” is, maar ik zou er in ieder geval geen tongzoen aan willen wagen. Neen eerst eten, poetsen, gorgelen en dan misschien… Wat ik maar zeggen wil is dat ons leven als kinderen Gods misschien wel eens lijkt op de film. Zeker als we zingen. Hoorde ooit een mens zeggen:”christenen liegen het meest als ze zingen,” en hoe waar is dit? We zingen (zeggen) dingen die verwacht worden dat we ze zingen/zeggen, maar zijn we wel echt? Hoe echt ben jij als het om geloof gaat?

donderdag 21 juni 2012

Alles is ijdelheid



Ik keek in de spiegel en een oude vent keek terug. Ik schrok en zocht de leuke slanke jongen die ik meende te zijn maar helaas, de oude vent bleef. Ik zocht naar mijn weelderige lokken en gladde kin, maar vond een brutus achtig type die mij aan the beast deed denken uit de X men films. Waarom worden wij eigenlijk zo? Wil niet lastig doen maar ergens mis ik dat kind van vroeger zo. Hij had geen last van overgewicht en vreemde haaruitwassen op plaatsen waar je het niet zou verwachten. Op de plaatsen waar het zou moeten zijn, valt het uit of wordt het sneeuwwit, waarvan de bijbel zegt dat jongeren respect moeten hebben voor die kleur haar. Nu we het er toch over hebben, hoe ervaren jullie dit respect heden ten dage? Bestaat dat eigenlijk nog wel: respect voor grijze haren? Gert en Hermien zongen er ooit een liedje over toen ze nog “in de Heer waren”. Maar ja, alles verandert…

woensdag 20 juni 2012

Het raadsel van de voorspoed der Goddelozen

Vandaag een baaldag. Komt omdat een vriend van ons de boodschap kreeg ongeneselijk ziek te zijn. Wat zeg je tegen zo iemand? Moed houden? Hij is geen christen maar wel een heel lief mens. Lastig want het evangelie brengt zoveel troost. Weet uit ervaring dat het een mythe is dat zieke mensen meer open staan voor de blijde boodschap. Sommigen raken enkel meer verbitterd op het leven en soms ook op God. Lastig om zoiets aan te snijden, want je wilt niet extra zout in de wond wrijven. Er is iets vreemds aan de hand op deze aarde. Lieve mensen gaan vaak eerder dood en hebben soms een heel zwaar leven terwijl de grootste draken een vette volgegeten pens hebben en zich nergens zorgen over lijken te behoeven maken. Alles lijkt voor de wind te gaan. De psalmist merkte het al op. Het raadsel van de voorspoed der Goddelozen (Psalm 73) Wat is jullie ervaring eigenlijk hiermee?

maandag 18 juni 2012

Een van mijn fotofilmpjes

Hoe ruik jij?


In de bouw komen wel eens walmen voorbij dat je denkt: een wonder dat die vrouw het met zo’n kerel uit kan houden! Zeker in de zomer een veel voorkomend probleem omdat het werken in de bouw ronduit zwaar is. Nou zijn de hedendaagse deodorants best in staat je een dag lang redelijk “fris” te houden, maar de doorsnede bouwvakker is nog maar net het Neanderthalerschap ontgroeid en begint pas te rollen en te sprayen als er al geen houden meer aan is.
Ook onze huizen worden opgeleukt met allerhande geurtjes. Had men vroeger alleen een spuitbus voor het kleinste kamertje om de allergrootste dampen en walmen te verdrijven, tegenwoordig is het mode om door heel het huis geurtjes los te laten. Van stekkers tot potpourri en geurverdampers. Ik vraag mij wel eens af of al die chemische luchtjes nou wel zo gezond zijn als de verpakking zegt dat ze ruiken. De geur van de oceaan in je wc pot is nog tot daar aan toe, maar zodra hij je tot in de slaapkamer achtervolgd is het misschien te veel van het goede. De bijbel leert ons dat wij de geur van Christus mogen verspreiden. Hoe doe jij dat eigenlijk?

zondag 17 juni 2012

Feestjes en kleine vosjes


Soms heb zelfs ik het even te druk om te webloggen. Feestjes, vaderdag allemaal geweldig fijn, maar er hangt een prijsje aan voor mij die ik gaarne betaal, daar niet van. Ik ben daarna zo moe als een hazewindhond na de wedstrijd en van logjes komt dan even niet veel. Op een van deze feestjes de foto’s verzorgt en dat is misschien leuk voor de vele meelezers die nooit iets zeggen, maar toch met plezier lezen en meekijken uit de omgeving. Misschien staat u er wel op, wie zal het zeggen?
Nu enkel regen op mijn hoofd hier waarbij ik op moet passen omdat ik een mooi weer mens ben en van de zon houd. Bij mij zijn het met recht de kleine vosjes die de wijngaard van het leven bederven. Een van de vosjes die mij nu bezighoud is de uitspraak over de werkelijk miljarden aan ontwikkelingshulp waar iedere Nederlander aan meebetaalt en waar volgens de berichten eigenlijk zeer weinig van terecht is gekomen. Soms vraag ik mij wel eens af of al dat geven op die manier eigenlijk wel zin heeft? Wat zeg jij?

vrijdag 15 juni 2012

Vader worden

Ben vandaag vader geworden. Een hele zorg dat wel. Niet mijn eigen vrouw en misschien vinden jullie dat een schande. Dat moet dan maar. Ik had er speciaal een hokje voor gemaakt waar het in kon gebeuren. Een beetje op een plekje dat niet opviel en het opgevuld met zachte dingen waar je lekker op kan “leggen”.  Ik heb er na die tijd niet meer aan gedacht en had het een beetje vergeten, zo kan dat gaan. Ik zag haar wel dagelijks en heb het moment van de bevruchting wel intens beleefd. Het was op een warme dag en ze zat zo met haar zachte achterwerk te draaien dat ik dacht: dat gaat hem worden vandaag. Paula was er niet en ik wilde haar nog roepen maar toen was het al gebeurd. Volgens mij is het een meerling maar ik durf niet te gaan kijken. Dat kost natuurlijk extra geld, maar het kan mij niet schelen. Om kort te gaan; ik heb jonge parkieten. Ik hoop dat ze het redden met dat herfstige weer. Het is het eerste nestje van mama parkiet en soms stoppen ze met voeren en dan baal ik als een stekker.

donderdag 14 juni 2012

Gods wil


Alles wat ons overkomt, is naar Gods wil.Een gedachte die men nogal eens tegenkomt onder gelovigen. “Het heeft de Here behaagd naar huis te halen”, leest men dan in een overlijdensbericht, alsof God er behagen in heeft mensen te laten sterven.
Alles wat ons overkomt, de Heer weet ervan en wist dat het zou komen, dat is er ook een, in mildere vorm.

Om te beginnen bij die eerste: er gebeuren heel veel dingen op deze aardbol die geheel niet naar Gods wil zijn. Een meisje werd doodgereden door een dronken man op een scooter. Het was heus niet naar Gods wil! God wil dat geen mens verloren gaat zegt de bijbel en toch gaan mensen dood zonder de reddende hand van de Heer te hebben vastgegrepen. Gebeurt Gods wil altijd? Dacht het niet!

De tweede: God wist dat u vreugde zou ontmoeten op uw levensweg. Daar heeft niemand van ons moeite mee. Het pijnlijke schuilt hem in het leed. God wist ook dat u leed zou aantreffen tijdens uw leven, omdat uw leven een dik boek is, maar God heeft het al gelezen.

Ik kan niet geloven in een God die een soort gokje waagt met u en mij. Dat Hij de touwtjes niet ergens in handen heeft van alles. Maar die twee tezamen brengen( de wil van God en ons leed) dat is het grootste raadsel.

Nog ingewikkelder wordt het als we lezen dat God ons niet boven vermogen zal beproeven. Ik ken een dominee waarvan al zijn kinderen (drie stuks) in een ongeluk verdronken. Dan denk je toch: niet boven vermogen, aan mijn hoela! Die man zijn leven is kapot.

Het sluitstuk is een klap op de vuurpijl als er staat dat God alle dingen (leed, blijdschap, ellende, ziekte en dood) laat medewerken te goede, voor hen die Hem liefhebben.
Ik weet niet hoe het u afgaat, maar ik ben de logica volkomen kwijt in dit al. God moeten we derhalve niet logisch willen verklaren, we mogen Hem in vertrouwen volgen als een kind, zegt men. Ik beaam dat, maar er staat ook dat wij God met geheel ons verstand mogen liefhebben. En dat verstand begrijpt eigenlijk niets van God. Geen dominee ter wereld heb ik dit onderwerp ooit horen aansnijden. Men gaat er met een bocht omheen. Durf jij het aan er iets over te zeggen...

Verliefdheid


Veel christenen met wie ik sprak doen er in mijn beleving wat zweverig over. Misschien vergis ik me. Verliefdheid en “de ware” vinden. Bestaat zoiets? Ik bedoel dat God je de ware aanwijst? Ik twijfel hier ernstig aan als ik eerlijk ben. Ik spreek voor de mannen als ik zeg dat verliefdheid voortkomt uit wat wij voor ogen hebben. Is het een mooi meisje. Voor mij voert daarbij de boventoon het gezicht. Dat is waar men (dacht ik) als man op valt. Al het andere komt vaak pas later, zoals figuur en wat eigenlijk het belangrijkste is, het innerlijk. Verliefd worden gebeurt vaak in één oogopslag. Liefde zit ingewikkelder in elkaar en heeft ten diepste wel verbanden met verliefdheid maar is niet inwisselbaar omdat liefde een gevende vorm is en verliefdheid eigenlijk meer naar een nemende vorm zal neigen als wij haar voeden. Je ziet iemand en wilt die aan je binden omdat je haar/hem zo leuk vindt om te zien.
Even een schokkende openbaring: Worden gehuwde mensen ook wel eens verliefd? Als ik voor mijzelf mag spreken moet ik zeggen: bijna dagelijks! Ik heb een groot hart u merkt het al. Ik vind heel veel vrouwen mooi en aantrekkelijk, maar zal er alles aan doen om hen niet te gaan begeren. Ik ben zo trouw als een hond, maar wil niet beweren dat daarmee de magie van verliefdheid over is. Misschien is de noemer "verliefd" in deze een te zware, maar iemand erg aantrekkelijk vinden, zit er toch al redelijk in de buurt. Waar het om ging in dit stukje (voor mij) is, bestaat er zoiets als die ene vrouw/man die God ons schenkt of is het binnen de liefde meer de kunst van: niet die ene proberen te vinden, maar voor elkaar die ene te zijn?

woensdag 13 juni 2012

Ben jij ook zo bang?


Dat wij te veel kerkje spelen op zondag en dat dit nou net niet de bedoeling was van de Heer? Goed de samenkomsten zijn fijn en nuttig, maar waar is die voorganger, die man als Paulus die een Thimoteus onder zijn hoede nam en hem als geestelijke vader onderwees en hem hielp zijn talenten te ontwikkelen?
Moeten we niet veeleer die kant op? Dat we als “volwassen” christenen mensen begeleiden, helpen vormen en hen leren opwassen in het geloof om op een zeker moment ook weer mensen te helpen bij het opwassen in het geloof?
Moeten we eigenlijk niet allemaal een voorganger worden die voorgaat waarin anderen mogen volgen in plaats van zondag na zondag tot onze dood te gaan zitten luisteren naar één man? Is dicipelschap eigenlijk niet veel dichter bij de bedoeling van God dan kerkgenootschap? Waarom zijn we gemeente zoals we gemeente zijn? Persoonlijk vraag ik me dit heel mijn leven al af, en elke voorganger schrok tot nog aan toe van deze woorden. Heus ik ben niet op uw baantje uit, u doet het prima (in de meeste gevallen) meen ik. Maar wordt het niet eens tijd dat we stoppen met kerkje spelen en allemaal volwassen worden door onze verantwoordelijkheid op ons te nemen? Dat we de ruimte krijgen om met elkaar onze talenten te gebruiken. Niet als losse elementen maar als een groot geestelijk beslag dat samen het lichaam van de Heer vormt en waaruit het brood des levens wordt uitgedeeld.  Dicipelschap, hoe sta jij er eigenlijk in?

Paaltje hangen


“Zullen we even gaan paaltje hangen Peet,” vroeg Jopie mijn makkertje toen ik nog op kinderbenen stond. Zijn eeuwige snottebel hing onder zijn mopsneus en we sloften samen door de modderige poort om bij Jopie op het achterplaatsje te komen.
Daar stond een metalen constructie die gebezigd werd om vloerkleden over uit te hangen en met de mattenklopper een beurt te geven. Een in onbruik geraakte huishoudelijke taak. Jopie en ik gingen dan aan onze handen een tijdje aan de horizontale buis hangen en waren zielsgelukkig. Wij hadden geen computerspellen en zeker geen mobieltje, maar waren intens tevreden met wat wij hadden. Een middagje paaltje hangen, hoe gaarne zou ik dat nog een doen, hand in hand met de kinderlijke gedachte dat het leven een speeltuin is.
Tevredenheid is het woord dat mij in gedachten schoot, toen deze herinnering opborrelde.
Een woord dat zestien maal voorkomt in de bijbel en dat je zo weinig meer hoort om ons heen. Ik wil nu niet zeuren over onze vakanties, carrière en meer van deze zaken, maar vraag mij af of wij tevreden zijn met wie we in Christus mogen zijn? We horen vaak dat wij te kort schieten en dat we in actie moeten komen met onze gaven en talenten en daar zit veel in, maar laten wij ook niet uit het oog verliezen dat we ook tevreden mogen zijn.
Hoe tevreden ben jij eigenlijk?

zondag 10 juni 2012

Visioenen van de hemel


Hoeveel boeken er al volgeschreven zijn betreffende dit onderwerp weet ik niet, maar het zijn er zonder twijfel erg veel. Doodservaringen. Mensen sterven en getuigen van een groot licht, engelen, de Heer zelf en bovenal een plaats die zo hemels is, dat zij altijd met een kater ontwaken als een of andere arts hen toch weer tot leven mag brengen.
Het gekke is, als je die boeken leest, dat 90% ongelovige mensen zijn, die ondanks hun afwijzende houding naar Christus toch naar de hemel blijken te zijn gegaan, hetgeen te denken geeft. Zelden hoor of lees je over een (noem het) helervaring.
Marie K Baxter heeft wel een heel boek volgeturft over het gaan naar de hel, compleet met de meest gruwelijke helse ervaringen. Demonen, de satan zelf, veel vuur en lijden. Echt een boek om voor het slapen gaan mee weg te soezen dus het ligt naast mijn bed, want ik lees graag eerst iets, alvorens ik er een redelijke beoordeling over wens uit te spreken. Ik zelf droomde ooit over de hel en toen ik dat de andere morgen vertelde op mijn werk, vroeg mijn werkgever hoe de hel er uit zag. Ik kon daarin kort zijn. "De hel ziet eruit als de werkplaats waar ik mijn dagen slijt," riep ik jolig. Hij nam het me niet in dank af. Even serieus nu.
Ik voor mijzelf twijfel ernstig aan dergelijke ervaringen en vraag mij af of er christenen zijn die wel waarde hechten aan dergelijke en hoe ze dan toch verklaren dat puur ongelovigen toch een hemelervaring hebben?

zaterdag 9 juni 2012

Dag "lieve" papa


“Ik  begrijp het,”sprak de vrouw uit het keurige gezin met haar links en rechts van zich op de bank zittende ouders die hun 60 jarig huwelijk vierden.
Maar hoe kon zij iets begrijpen? Hoe kon zij verstaan wat het betekent om een kind van gescheiden ouders te zijn? Hoe kon zij ook maar enige vorm van besef hebben wat de effecten zijn op een jongeman die elke week door zijn vader wordt opgebeld en de huid vol gescholden omdat zijn pa weer dronken is, 25 jaar lang?
Wat wist zij van de gevolgen van systematische vernedering door altijd weer zijn stem te horen die zei:”je bent niet goed, jij bent fout, jij bent een slecht mens, een mislukkeling?
Wie kent de effecten van 25 jaar lang bidden en hopen op een verandering bij de man die zich je vader noemt, maar waarbij je geen enkel gevoel van genegenheid meer koestert? Honderd, duizend, duizenden malen vernederd te zijn, gescholden, bedrogen door de man die je op laat bellen door een andere patiënt in het ziekenhuis waar hij weer terecht is gekomen en die je ook weer voor schoft uitmaakt omdat je de ogen op zaal van de andere patiënten niet meer kon verdragen als ze je door zijn uitgekraamde leugens ook aankeken met veroordeling.
Wie kent de effecten van een psychopathische vader die zich aan de buitenwacht verkoopt als lieve man, maar elke gelegenheid aangrijpt om je nog altijd op te zadelen met een schuldgevoel, omdat je het niet meer op kon brengen hem te bezoeken zonder jezelf te verliezen? Wie kent de pijn van het besef dat hij tenslotte dood zal gaan en de naam vader dragen zonder het ooit echt te zijn geweest? Wie kent de pijn van de woorden nooit op zijn graf te mogen komen omdat hij je vervloeken zal vanuit zijn doodskerker?  Mensen zeggen:”Maar hij is en blijft toch je vader,” en kijken alsof ze het begrijpen. Ze weten niets. Ze gaan straks naar vader of moederdag en fluisteren lieve woordjes terwijl jouw vaders dronken stem nog naklinkt in je oren:”Ik haat je en vervloek je, je bent mijn zoon niet, je bent een hond… Wie zal het ooit begrijpen? Wie zal ooit je pijn daarin kennen? Want hoewel hij nooit je vader is geweest of zal worden, blijf ik mijn leven lang zijn zoon…

Aan het kortste eind trekken


Vandaag wens ik weer eens een teer punt aan te halen binnen het christendom en dat is: seksualiteit en vrijgezel zijn. De doorsnede houding van veel (vaak gehuwde christenen is) dat je dan maar in je dromen aan je gerief moet zien te komen, want kijken mag, maar eraan zitten niet! Waarom de Here God de man met zo’n overweldigende “stijfkoppige” geslachtsdrift heeft geschapen, is mij nog altijd een volslagen raadsel.
Ik besef dat vrouwen vaak minder moeite hebben deze natuurlijke drift in te dammen, maar als ik voor mijzelf mag spreken dan meen ik aan de voorzichtige kant te zitten als ik zeg dat het dagelijkse kost mag heten om dit enigszins te verzadigen terwijl voor het verkrijgen van kinderen één keer per jaar nog aan de ruime kant lijkt. Zelfbevrediging, je hoort er zo weinig over preken, op zijn “best” komt Onan ter sprake, waarin het als zeer zondig wordt uitgelegd.  Onnodig te zeggen dat ook binnen de huwelijken zelfbevrediging schering en inslag is en hoeveel mannen zijn niet enkel op zichzelf gericht bij de gemeenschap met hun vrouw, en is dat ook niet een vorm van zelfbevrediging?

Ik kreeg een tijd geleden een serie over seksualiteit waar een voorganger van een evangelische gemeente zeven uur heeft vol gesproken over dit onderwerp, waarvan hij er twee cd’s van vol sprak over zelfbevrediging. Zijn eindconclusie kwam hier op neer: doe het niet en als je de aandrang voelt, ga dan bidden en bel een goede vriend op om samen met je te bidden. Je wordt en zondig van en het is smerig en niet naar Gods wil. Een tijd nadat hij deze studie af had gerond ging hij scheiden van zijn vrouw, wat te denken geeft. Ik hoop dat hij het “trekken kan”.

Ik begrijp dat er nog altijd een taboe op dit onderwerp rust en daarom heb ik er begrip voor als er weinig reacties komen. Ik voor mijzelf vraag mij namelijk af of we deze (noem het) natuurlijke uitlaatklep om seksuele spanningen te ontladen, wel als zondig moeten beschouwen? 

vrijdag 8 juni 2012

Kikkeren in de geest


We zijn in een lastige tijd beland. Iedereen kan zich christen noemen en vervolgens dingen beweren of doen die tamelijk onbijbels overkomen als je het mij vraagt.
Toen een van de oudsten der gemeente, waar wij ooit kerkten, mij vroeg een avondje mee te gaan “blessen” en men als kikkers over de grond sprong, loeide als koeien en knorden als varkens, durfde maar weinig mensen in twijfel te trekken of dit uit de Geest van God was of niet?
Ik zag vrouwen op de grond liggen waarbij ik tegen hun inlegkruisjes aankeek (merk Always), moeders die in het stof rolden, ja zelfs oma’s die als een varken over de vloer kropen en er leek een algemene hang naar ervaring en beleving aanwezig, die puur en alleen op gevoel gefundeerd leek.
Wat ik miste die avond was: respect, rust, eerbied voor het schepsel mens, op God gericht zijn, de bijbelse richtlijnen van binnen de grenzen van het woord blijven, ingetogenheid en een geest van vrede.

Wij weten toch dat er in de bijbel geschreven staat: niet moeten gaan boven hetgeen geschreven staat? Waar staan deze zogenaamde uitingen van de Geest in de bijbel? Nergens!

En toch wilde niemand een woord van kritiek horen over de leider van die avond, omdat het toch onze “broeder” was.  Ik kreeg heel sterk in gedachten de bijbeltekst die zegt: Mijn volk gaat ten gronde door gebrek aan (bijbel) kennis. 

donderdag 7 juni 2012

Dominante kinderen Gods


“En wat heb jij voor een probleem Peter, er zal best iets zijn waar we voor kunnen bidden als kring zijnde.” “Dat geld ook voor de anderen hier aanwezig,” sprak de kringleidster uiterst grappig.”laten we open naar elkaar zijn, het is niet goed om zaken verborgen te houden, je kan alles hier kwijt.
En zo zaten we tegenover elkaar en hing er al direct een zekere dominante sfeer in de nieuwe kring.
Iedereen werd verzocht met problemen te komen die besproken werden en voor gebeden, behalve, je voelt hem al hangen, de kringleidster zelf, want die had niets te melden. Alles oké, de Heer is goed! Verschillende mensen vertelden hun intiemste problemen en zaten een beetje verslagen met het hoofd gebogen. “De Geest waait mensen, ik voel het,” sprak de kringleidster. Zo ging het jaren achter elkaar. Het leek wel of de leidster de problemen van anderen nodig had om zelf het gevoel te krijgen nuttig te zijn in de Heer. Zij zelf had uiteraard nimmer een probleem, alles prijst den Heer en de zegen na. De kater kwam achteraf toen we hoorden dat ze al jaren in financiële problemen zaten, haar man in de gevangenis kwam te zitten wegens fraude, haar zoon's huwelijk al jaren zeer slecht ging (uiteindelijk gescheiden) en haar dochter al jaren tobde om zwanger te worden en het niet lukte.
Heb wel eens het gevoel dat een gemeente leiders aanstelt die totaal niet geschikt zijn, enkel maar om te kunnen zeggen:”Wij hebben ook tien kringen.”

Herkenbaar of….Je kan hier je verhaal kwijt, laten we hopen dat de “leiders” er een les uit putten…

woensdag 6 juni 2012

Duivelse workshop


Nu we het toch over kleding hebben, de duivel spaart volgens mij sokken, ondergoed en ander lingerie. Laat het me uitleggen en huiver. Ik durf het met een aan zekerheid grenzende stelligheid te beweren, dus wel even in dat licht. Al mijn halve leven verdwijnen er zaken uit mijn kledingkast, ook toen ik vrijgezel was, anders had ik mijn vrouw de schuld kunnen geven en mannen, laten wij eerlijk zijn, dat doen wij vaak en onterecht. Nu mis ik om precies te zijn, een rode sok, een blauwe, een grijze, een groene en een witte. Hoe ik ook zoek, het komt niet terecht. Mijn vrouw mist een bh, verschillende slips (de maat gaat u niets aan, dat is te intiem, wat denkt u wel?), Verschillende sokken en dertig paar panty’s in de loop der tijden.

Eerst dacht ik dat ik mij in de slaap bezondigde aan het nuttigen van deze zaken uit de wasmand, vandaar die rotsmaak in je mond als je wakker wordt, maar bij nader inzien heb ik van die gedachte afgezien. Om een lang verhaal kort te maken, verdenk ik de duivel ervan in de nacht met mijn sokken in allerhande kleuren om zijn harige bokkenpoten te lopen en daar overheen een dertig tal panty’s, wat slips en om de zaak af te maken, een bh. Mocht u hem tegenkomen, toe bestraf hem dan en zeg hem onmiddellijk deze goederen terug te brengen.
U kunt, desgewenst de lijst met verdwenen artikelen hier aanvullen, ik ga er binnenkort een workshop over geven en wie weet is er hoop.
Ik begin:
Sokken
Bh
Slips
Panty’s
En oh ja, deel 12 van mijn elzeviers encyclopedie
Hels word ik ervan...

Waaraan herkennen mensen dat je christen bent?


Zomaar een vraag die ik ooit lanceerde in de jeugdclub. Ze begonnen al te roepen van:”Je ziet het aan de bijbel die je leest.” Een jongen die stevig aan het wisselen was sprak met consumptie tussen de tanden die hem nog in de mond stonden:”Je siet tut aan dat je sondags naar de kerk gaat.” Nadat ik mij had ontdaan van rondsuizend speeksel stak een blond meisje haar vingertje op en riep:”Als je voor het eten bidt, daar zien mensen het aan. “En van orgelmuziek houdt,” riep een ander. “En een vis op je auto, dat kan ook,” brulde een ietwat te zwaar jongetje.
We kwamen er niet uit die morgen. Waaraan zien mensen eigenlijk dat jij christen bent?

dinsdag 5 juni 2012

De bijbel en kleding


Toen de mens in zonde viel ontdekte hij dat hij naakt was. God bedekte de schaamte van de mens door hen met de huid van een (offerdier) te bekleden. De aarde stond vanaf nu vijandig tegenover de mens en hij moest wel kleding gaan dragen omdat het klimaat ook aan verandering onderheven was en warmte en koude elkander af begonnen te wisselen.

Dit is in het kort de algemene gedachte over waarom de mens kleding draagt. Toch is er van de kleding lang niet alles gezegd blijkbaar want wat blijkt: ook de engelen dragen kleding. Sterker nog, zelfs de Here Jezus draagt kleding als Jonannes Hem in het boek openbaring beschrijft als een Mensenzoon bekleedt met een tot aan de voeten reikend gewaad. De laatste die kleding nodig heeft om Zich mee te bedekken lijkt mij de Heer zelf wel. Hoe zit dat toch met kleren/kleding?

Wie iets zinnigs te melden heeft over kleding die mag….

maandag 4 juni 2012

Hé kom jij eens hier


Zijn wie je bent, dat is niet makkelijk in een samenleving waar grotendeels wordt bepaald in hoeverre dat verwezenlijkt kan worden. Het begint al op de kleuterschool. In kaders, keurslijfjes en zogenaamde goede banen worden de kleuters gevormd.
“Hé kom jij eens hier!” (roepen de meesters en juffen)

Later op de middelbare school nog hardere drilmeesters met meer complexe karakters. Allemaal in een blauwe overal, hetzelfde setje in je tas die de leerstof herbergt. Overal strenge regels: niet op het schoolplein fietsen, geen metalen plaatjes (was toen mode) onder je hakken want dan sleten de plavuizen,  niet roken in het fietsenhok en geen winden laten in de klas. “Hé kom jij eens hier”. (roepen de hoofdmeesters)

Je eerste werkgever een spannend moment, eindelijk school achter je gelaten als zestienjarige aan je werkbank tussen de volwassenen. Je begint als krullenjongen die alles op moet ruimen elke dag weer. “Hé kom jij eens hier”. (roepen de chefs)

Dan leer je een meisje kennen en je wordt verliefd. Opnieuw moet je je aanpassen aan ouders die later schoonouders gaan heten. Ze stellen eisen en regels en proberen je om te vormen tot de schoonzoon die ze in gedachten hadden. “Hé kom jij eens hier” ( roepen ze, via hun dochter)

In de kerk waar het huwelijk gesloten wordt, moet je bij de oudsten en diakenen komen. Jij bent tenslotte niet precies hun kleurtje en moet kiezen of je te buigen onder de aldaar heersende leerstof of de zegen te missen op je huwelijk, waar je aanstaande zo naar verlangt en je schoonouders zo mee kunnen pronken als jij met je hoge hoed de kerk gearmd de kerk betreedt. “Hé kom jij eens hier” ( roept de dominee )

Als de kinderen er zijn begint de molen ook aan hun zieltjes te malen, klinkt overal weer het bekende: Hè kom jij eens hier” om je heen. Je mot naar de hoofdmeester toe, want het gaat niet goed met Henkie je zoon op school. De vadsige man zit met zijn arrogante knar achter zijn lessenaar en je wilt zo’n man waar zoveel van afhangt niet voor het hoofd stoten dus je buigt je onder zijn stortvloed van leuterpraat. “Hè kom jij eens hier” (zegt de hoofdmeester)

In het verpleeghuis wil je een sigaartje opsteken, dat heb je wel verdiend nu je tachtig jaar bent geworden. “Maar meneer de Mooij, u weet toch dat zoiets hier niet mag.” “En uw eten heeft u ook al koud laten worden, een schande. Vanmiddag komen wij u halen voor de papzakfitness want u moet meer bewegen, en morgen niet vergeten gaan we een dagje naar het dierenpark dus sta op tijd klaar.” “Hè kom jij eens hier.”

Dan lig je in je houten jas en hoort de laatste woorden klinken. Het zijn stuk voor stuk leugens maar dat kan je nu niet meer deren. Langzaam ontstijg je je lichaam terwijl er beneden van jouw geld broodjes ham en kaas gegeten worden met koffie. Niemand huilt meer om je want iedereen die je lief was is al lang dood. Je ontstijgt de aarde en ziet in de verte de hemel waar boven staat:”Zo daar ben je dan.” Eindelijk thuis….

Vrijheid om te zijn wie je bent, bestaat dat eigenlijke wel op deze aardkloot? Wat is jullie ervaring...? De mijne ken je reeds.

zondag 3 juni 2012

Goddelijke muziek


Een jongeman die goed piano kon spelen zat is militaire dienst en werd gevraagd door zijn officier om op een feestje waar het uitbundig met veel drank en vrouwen zou toegaan te spelen. Deed hij het niet, dan werd hij gestraft. Aangezien hij christen was bracht hij het in gebed en had het idee dat God hem permissie gaf te spelen.
Op de bewuste avond stroomde de zaal vol en werd er volop gedronken, geklonken en was er een algehele sfeer van intimiteit ontstaan. De jongenman speelde de wereldse liederen waarop werd gedanst en de stemming zat er goed in toen hij via Elton John en andere populaire popsongs het idee kreeg om er later op de avond een paar geestelijke liederen aan toe te voegen. Men kende de tekst toch niet omdat hij enkel de muziek speelde. Hij had er wel lol in toen hij de meute op:”Dit is de dag die de Heer ons geeft”, zag dansen. Later toen de sfeer wat meer bedaarder werd schakelde hij over op aanbiedingsmuziek en had nog meer plezier. Nog maar net was hij hiermee begonnen of er veranderde iets in de atmosfeer. Mensen werden rustiger en er kwam een man naar hem toe die met tranen in de ogen vroeg wat dit voor muziek was die hem zo aangreep. Even laten kwam er een vrouw bij hem zitten die zich begon te verontschuldigen voor haar gedrag die avond omdat ze nogal intiem was met een man die haar niet toebehoorde. Ook zij was in tranen door de muziek die onze God groot maakt. Wat leert ons dit verhaal denken jullie?

Gedoe met liedboeken


De dominee knielde alvorens het preekgestoelte te betreden. Ik had het nooit meegemaakt, maar vond het wel mooi. Het had iets van nederigheid, een gaan bedienen van het woord als predikant maar ook als ondergeschikte, als beseffend dat wie de meeste wil zijn, aller dienaar zal moeten wezen.
We waren een jaar of drie niet meer in deze kerk geweest (het regende zo en we besloten om vanmorgen een andere samenkomst te bezoeken). Het mooie meisje met het lange haar van drie jaar geleden was nu een tonnetje rond kind met kort geknipt kopje geworden. De slanke oudsten van drie jaar geleden deden het idee ontluiken dat Juressic park deel 4 was uitgekomen, omdat ook deze zeker twintig kilo (per oudste) waren aangekomen. Ik weet dat er staat dat al het vet voor de Heer is, maar dit is misschien wel een beetje te veel van het goede.
Ik worstelde mij door de gezangen heen en bladerde mij gek. Gewapend als Clint Eastwood met  ELB (evangelische liedbundel) het LB (liedboek voor kerken) De gezangen bundel in rood kunstleer, de Psalmen in de oude en de Psalmen in de nieuwe vertaling en als laatste de Opwekkingsbundel, met volle armen de kerken in. Dan begint het gezoek, het je vergissen in de bundels en meer geknoei met de juiste berijmingen. Ik stel voor om alle bundels te verbranden en opnieuw te beginnen met één liedbundel. Zo moeilijk kan het toch niet zijn! Wat zijn wij Nederlandse christenen toch een stelletje onvoorstelbare knurften die zelfs in wat wij zingen het niet eens kunnen worden! Het wachten is op de psalmen in drievoud en echt, dan stop ik met zingen in de kerk en ga voor het zingen de kerk uit. In enkelvoud en niet in de dubbele betekenis van deze zin dan, als je hem vat.

vrijdag 1 juni 2012

In het donker ergens staan

Plotseling zat ik weer op het muurtje van de lagere school en zag ik hoe kinderen door anderen werden uitgekozen voor een balspel dat we gingen spelen. De zon scheen uitbundig en ik hoorde de jongensstemmen die anderen uit de klas kozen om bij hun team te horen. “Dan kies ik Bert.” Riep er een. “En ik wil Gerrit,” riep de ander. “Ivonne kan bij ons,’ riep weer een ander. Zo ging dat door tot er nog maar een paar over waren uit de klas. Een dikke jongen Klaas genaamd, een meisje met “stomme” vlechtjes een beugel en een bril, een ziekelijke jongen die luisterde naar de naam Pim. In hun ogen las ik voor het eerst de pijn van het er eigenlijk niet helemaal bijhoren. Hun prestaties in het spel van deze morgen waren reden tot deze pijnlijke wijze van selectie. Ergens raakte ik die ogen nooit meer kwijt en zie ze nog altijd om mij heen. Ook in de kerk waar mensen met een handicap, ziekte of met veel tegenspoed soms een beetje gemeden worden. Ze zijn er wel maar lijken voor spek en bonen mee te doen. Op het podium of in de preekstoel staan vaak de “geestelijken”. De geslaagde, die ook in het spel der volwassenen vaak de eerste positie verwerven…Ik denkt dan altijd aan het liedje van Rob de Nijs. Maar jij moet achteraan in het donker ergens staan zoals het hoort. Maar eens dan komt de dag, dan luiden ze de klok, dan draag jij witte bloemen en linten aan je rok. Wanneer we met elkaar gearmd de kerk uitgaan, wat zullen ze dan kijken, daar denk ik altijd aan…
De vraag luidt dan ook, heb jij oog voor de mensen die de ander niet zien, maar wel degelijk bij de bruid van Christus horen?