maandag 30 april 2012

Volkslied en de kerk


In veel “kerken” wordt, zeker als Koninginnedag aanstaande is, het Wilhelmus gezongen. Zonder nu de indruk te wekken dat ik het volkslied niet hoog in het vaandel zou dragen, vraag ik mij toch af, waarom men dit lied in de samenkomst aanheft? Is het omdat er een aantal christelijke teksten in te horen zijn? Is het omdat wij daarmede de gedachte: God en oranje, menen te kunnen instandhouden? Is het om het koningshuis en het christendom te versmelten en de indruk te wekken dat ons koningshuis christelijk is? Eigenlijk is het een strijdlied dat is geschreven voor de eer van Willem van Oranje en gezongen werd door de soldaten, dus waarom "mot" dat in de eredienst gezongen worden? Of wanen wij ons soldaten van Willem in plaats van soldaten van de Heer? Hoe christelijk zijn de oranjes? En hoe christelijk was Willem eigenlijk? We weten in ieder geval dat hij ook twee buitenechtelijke kinderen verwekte.
Als David moeste vluchten
Voor Saul den Tyran:
Soo heb ick moeten suchten
Met menich Edelman

( zo zingt het Wilhelmus)

Nou ja Willem zuchtte niet enkel met edelmannen, met edelvrouwen slaakte hij ook wel eens een zucht, maar  dat was was er dan een van plezier...

Kerk en politiek


Ik luister graag her en der mee met kerkdiensten, dat is het voordeel van internet, je kan thuis op je gemak een dienst beluisteren al was het aan de andere kant van de wereld. Ik luisterde naar een preek en er was een opmerking die mij opviel. Dat was de opmerking die veilig in het gebed werd uitgesmeerd over de hedendaagse politiek. De voorganger liet er in zijn gebed op volgen:”Nederland is deze week geconfronteerd met het vallen van het kabinet en dat is eigenlijk gebedsverhoring.’ Ik ben daar misschien erg scherp in, maar dat vond ik niet fair van de spreker. In het gebed een politieke mening verwerken, is niet alleen manipulatief, het is ook slechts de beperkte politieke voorkeur van de spreker en die hoort in mijn overtuiging niet thuis in een eredienst. Misschien heb ik het mis? 

zondag 29 april 2012

Eredienst Gouda


Goede dienst vanmorgen. Een ouderling kwam meteen naar ons toe met de vraag of we aankomende week behoefte hadden aan een bezoekje waarin hij direct de overschrijving in orde kon maken. Dat is nog eens een hartelijk welkom en een warme douche! Wat waren we daar aan toe na het ijskoude uitblijven van iemand die het voorbeeld niet wenst te geven!

Preek ging over ons stoffelijk en geestelijk lichaam. De dominee zei:’’ Het is nimmer Gods bedoeling geweest dat wij in zonden zouden vallen.” Daarmee ging ik aan de slag en in de archieven van mijn geest stuitte is op de bijbeltekst dat God ons in Christus heeft uitverkoren, nog voor de grondlegging der wereld (Efeze 1:4). In duidelijker hedendaags Nederlands:”God wist altijd al dat Hij ons door de Zoon zou redden nog voor Hij aan de schepping der wereld begon.
Daaruit vloeit de vraag voort die luidt:”Hoe moeten wij de gedachte dat het nooit Gods bedoeling was dat de mens in zonde zou vallen nu precies zien? En is deze gedachte wel waar?
Wat denk jij?"

zaterdag 28 april 2012

Overschrijven

Vandaag na vier weken wachten op de dominee uit Gouderak die nog altijd weigert te komen, om de schade die hij berokkende recht te trekken, hebben we ons officieel aangemeld in de Sintjankerk in Gouda. Een fraaie kerk met (naar ik meen) ruim 2000 leden. Dat God een stad als Gouda nog altijd zegent is wel duidelijk. Kom maar eens om zoiets in andere grote steden! Hier is nog altijd een bloeiend kerkelijk leven. Het fijne in deze kerk is dat als de preek je eens niet zo mocht aanspreken, je altijd nog naar een van de gebrandschilderde ramen kan kijken waar deze kerk om bekend staat. Binnenkort krijgen we oudstenbezoek uit deze gemeente in Gouda en maken we officieel kennis. Ik heb al met mensen gesproken en men heeft ruimte om mijn oude taak binnen het jeugdwerk opnieuw tot leven te blazen aldaar.We hebben er weer volop zin in en een plekje gevonden in de kerk naast een verstandelijk gehandicapte vrouw. Het klinkt misschien vreemd maar in dergelijke mensen proef ik vaak veel meer van de Heer dan de gezonde massa. Het zal wel aan mij liggen…

vrijdag 27 april 2012

Maak je geen zorgen


Nou ja, dat is de meest gangbare gedachte die christenen proberen te hanteren. Jezus zegt zelf ook dat door je zorgen te maken, je geen dag aan je leven kan toevoegen. Vertrouwen, daar komt het op aan!  Kijken naar de bloemen in het veld en naar de vogels in de lucht en beseffen dat God ook voor ons zal zorgen tijdens ons leven. En toch stonden er zes miljoen Joodse mensen, voor de gaskamers en stierven een gruwelijke dood. Zou die belofte voor hen niet geldig zijn? 
“Dat komt omdat ze de Messias hebben afgewezen” riep Jan de charismatische genezer eens vanaf zijn veilige podium in Leiderdorp. Hij stond op zijn kalfslederen schoenen en droeg zijn op maat gesneden Hugo Boss kostuum van fijn kamgaren. Denk jij nou heus dat jij het zoveel beter doet in je leven Meneer Zijlstra dan die ontelbare kinderen in lompen gekleed op blote voetjes aan moeders hand die even later sterven zouden? Ik begrijp dat je dit logje liever niet leest en vast wil houden aan de gedachte dat Jezus woorden jou en mij een veilige reis over deze aarde beloven. Ik meen dat niets minder waar is. Voordat jij nou ziek wordt, een partner hebt die ziek wordt of een kind. Voordat de dagen aanbreken in je leven waarvan je zegt: daarin heb ik geen plezier. Moeten je wel beseffen dat de beloften van de Here Jezus over vertrouwen ten diepste tot vervulling komen als Hij je draagt over de muur van dit tijdelijke leven heen. Schrik dus niet te veel als onheil je leven treft. God heeft je niet verlaten. Hij is met je, al de dagen van je voorbij glijdende leven. Niet naast je of achter je, maar onder je. Daar zijn Zijn eeuwige armen, ook al voel je er niets van. Wat zeg jij?

Het leven wordt onbetaalbaar


Toen ik vier jaar geleden sprak over een te komen armoede in Nederland op mijn oude weblog, keken veel mensen vreemd op. Men kon het niet geloven. Nog altijd heb ik het idee dat veel mensen hun ogen sluiten voor de teruggang in de voorspoed, die Nederland jaren heeft genoten en een aanbreken van heel andere tijden. Dat de wederkomst ook tijden van honger zal inluiden is een minder geliefde boodschap. En toch ben in bang dat we aan de vooravond kunnen staan van de periode die de eindtijd wordt genoemd.
Een brood is nu al onbetaalbaar (ik betaal voor lekker brood zes euro de drie. Dat waren wel ruim dertien Hollandse guldentjes. Voor vijf euro stukje visafval wat onder de naam kibbeling wordt gesleten op de markt, is amper genoeg om je maag mee te vullen. Als je een gezin hebt met drie kinderen, ben je ongeveer twintig euro aan kibbeling kwijt om samen van te eten (is ruim veertig Hollandse guldentjes. Over de benzine wil ik niet eens praten, zo duur. Ben ik de enige die inziet dat het allemaal onbetaalbaar aan het worden is? Ben ik de enige die meent dat de banken de massa in de greep hebben omdat de schulden torenhoog zijn opgelopen? Ben ik de enige die beseft dat veel mensen naast een zondeschuld bij God een onaflosbare hypotheekschuld hebben bij de bank? Het getal van het beest is 666, en niemand kan meer kopen of verkopen zonder het teken van het beest...

donderdag 26 april 2012

Bedankt voor de tip Hans

Jezus is gekomen voor de zieken, de zwakken, de verslaafden en de moordenaars


Nou ja, dat hoor ik nog al eens beweren. Ik word daar altijd van binnen een beetje onrustig van. Laat mij vertellen waarom. Omdat ik niet verslaafd ben, nog nooit een echte moord heb gepleegd, niet zwak ben en dat ziekelijke valt ook mee te leven. En toch wil ik zo graag Jezus volgen als mijn Heer! Ik hoop dat het ook mag als je niet in het bekende rijtje geplaatst kan worden. Ik ben enkel maar een “gewone” zondaar. Ik heb nooit de behoefte gehad om mensen te doden of mij te laven aan cocaïne of ander “stuff”. Ik ben niet interessant meer voor de EO, want ik ga naar een heel gewone kerk, waar ik geen tekenen en wonderen doe of meemaak aan mijn lijf. Ik bid enkel veel, lees de bijbel, praat met mensen over de liefde van de Here Jezus en ga naar de kerk. Daar gooi je geen hoge ogen mee, want daarover te schrijven of benoemd te worden, neen dat zit er dan niet in. Ik wil toch een lans breken voor de ontelbare massa mensen die net als ik “slechts” zondaar zijn en niet blind, doof of verlamd. Ik wil hen in het licht stellen van de Meester die in mijn overtuiging niet eens in bijzonder kwam voor de lammen, blinden, verslaafden en moordenaars, doch om heel “gewone” zondaars zalig te maken. 

woensdag 25 april 2012

De minste wordt de meeste

De minste zijn. Wat gaat ons mensen dat moeilijk af. In tijden dat je een fout maakt naar die ander toe, je hoofd te buigen en de ander je excuses aan te bieden. Het valt ons mensen zwaar. Het maakt niet uit wie je bent, we hebben er allemaal moeite mee. Ik heb wel eens de indruk dat hoe meer je jezelf voelt, hoe moeilijker het je afgaat. Zodra mensen een bepaalde positie menen te hebben in Gods koninkrijk heb ik wel eens het idee dat ze nauwelijks meer uit hun keel de woorden:”Ik was fout,” kunnen krijgen. Dan hult men zich liever in een serene sfeer van stilzwijgen in de hoop dat de fout wegsmelt door de tijd.  Is het daarom dat Jezus zegt dat wie de meeste wil zijn, aller dienaar moet worden? Toch weet ik uit ervaring dat al de keren dat ik fout was en mijn kop boog voor die ander, er iets heel bijzonders gebeurde tussen ons. Er wordt, als het goed is, een opening naar de hemel geforceerd als mensen de minste durven zijn. Nog krachtiger ervaren wij God als we, ondanks dat wij niet fout waren, toch de hand uitsteken naar hen die ons iets aandeed! Durf jij je fouten toe te geven of hul je jezelf liever in een sfeer van stilte in de hoop dat God het niet zag en bemerkt dat je ten diepste hoogmoedig bent geworden?

maandag 23 april 2012

Ik heb een breuk

Ik heb een breuk. Nou ja, niet in mijzelf of andere tere delen, maar in de telefoonkabel. Er kwamen mannen op af met overals die ik koffie en gevulde koeken voer om hen gunstig te stemmen want zonder telefoon en internet is een beetje onhandig. Ze graven overal kuilen als dolgeworden mollen en zetten er dan tentjes overheen, waar ze knus met z’n allen in zitten. Ze roepen onbegrijpelijke dingen als:”Ken jij hem pakken Janus, ik denk dat het een dood buisje is, ken je even trekken en ik krijg hem er niet geheel in.” Voor dat je nou onzedelijke gedachten krijgt, want die kant moeten we zeker niet op, het gaat in ieder geval over de bekabeling. Als ik in het tentje kijk, ligt Janus vaak op zijn buik in het zand in een diep gat waar enkel zijn bildelen uitsteken. Hij is druk doende om het te pakken en Tinus zorgt dat hij er goed in kan komen? Raadselachtiger kan het niet, maar ik kreeg net te horen dat ik op een voorlopig draadje was gezet? Snappen doe ik het niet, maar het gaf mij een redelijk idee wat mensen die nooit in de kerk komen, begrijpen als het gaat over: zoenoffer, bloedschuld, een open deur, een klein weinig, verstandelijk geloof of hij is dood voor de zonde. De tale kanaans, hoe ervaren wij dit in de preek? Een must of toch ergens een gebrek?

zondag 22 april 2012

De "zegen" van de Gsm


Overal te bereiken zijn, in geval van nood.  Zo handig, want je zal maar in de bossen wandelen en je been breken. Wat dat? Er worden nogal wat excuses aangedragen waarom wij mobiel altijd en overal te bereiken zouden moeten zijn en hoe handig dit is. In de trein, in de kerk (vergeten af te zetten?) in je bed, op vakantie en zelfs op de wc, nergens ben je meer onbereikbaar, wat een zegen! Tenminste, zo wil men ons voorhouden. Je doet jezelf te kort als je niet voor dat prijsje instapt en een abonnement neemt met gratis toestel!

Ben ik de enige die vind dat de gsm ook een keten aan je hals kan zijn? Een vreemd soort gevangenschap (verslaving) waarin iedereen zomaar kan binnendringen overal waar jij bent. “Maar je kan hem toch afzetten,” roepen de voorstanders! Maar doet men dat dan nog wel eens? Ik zie (vaak jonge mensen) zelfs tijdens de kerkdiensten stiekem met gebogen hoofd even een smsje lezen en terugsturen. Hoezo verslaafd? Op visite en de gsm moet mee, want stel je voor dat je dochter net uit het dakraam valt en nog juist met haar mobiel jou kan bellen en je hebt je gsm niet bij je, wat dan? Je zit lekker in gesprek en hup, daar gaat de mobiel van de visite en in jouw huiskamer wordt jezelf buitengesloten in een privégesprek over niets bijzonder, want enkel de kat had maar gebraakt volgens de beller. Jij moet zwijgen, want de visite moet bellen in jouw huiskamer. Walgelijk vind ik dat! Zou zo iemand wel met kop en kont op willen pakken en op straat willen zetten. Jaja ligt weer aan mij ik ben nu eenmaal een oude brombeer.Weet je, ergens heb ik het gevoel dat we vreselijk in de maling worden genomen en dat ons: altijd bereikbaar zijn betaald wordt met het ontbreken van ware rust en afzondering. Ik ben zo bang dat de gsm ook aanstaat tijdens onze stille tijd want, stel je voor dat iemand je op wil bellen…

zaterdag 21 april 2012

Zondagmorgen


De tekst van deze zondag waar ik mee wakker werd in gedachten is deze: Hoe herkennen wij een goede herder? Jezus leert ons dat goede herders de schapen zoeken en terug weten te halen die weggelopen zijn. Een herder die zich stilhoudt na het vertrek van schapen, en niets onderneemt, wat moet ik daar nog van zeggen? Is het een wonder dat schapen dan een andere herder zoeken?

Bij de laats over gebleven echte bakker stond een oude vrouw voor de deur. “Meneer het klinkt misschien raar, maar mijn benen willen niet verder.” Ze had er zichtbaar schik om en zei:”Tis toch zo gek, ik weet dat ik maar een klein stukkie kan lopen en dan moet en zal ik toch naar de bakker en nou sta ik hier voor de deur en kan geen poot meer zetten.” Haar taalgebruik gaf direct aan dat ze een echte Gouwenaar was. Ik keek naar haar zware benen compleet met ballonkuiten en overdekt met een panty van een materiaal waar je met gemak een trampoline van kon maken. “Ken ik u effe insteken en dat we dan samen een stukkie lopen?” Dus daarom liep ik vorige week met dat oude vrouwtje heel close arm aan arm over straat! Bij haar aangekomen moest ik als blijk van dank een koppie thee meedrinken waar ze, op de smaak afgaand volgens mij een scheutje peterolie bij had gedaan. We namen afscheid en ze zwaaide me uit vanachter haar geraniums op de vensterbank. Het leuke was dat afgelopen zondag voor de deur van de kerk in Gouda een auto stopte waar juist zij moeizaam uit kwam stappen. Met de oude vrouw weer aan mijn arm, liepen we de kerk binnen. Ik had er een vriendinnetje bij…Christen zijn is eigenlijk heel simpel. Doe voor die ander wat je voor jezelf ook graag gedaan ziet…
Gisteren een aantal mooie foto's gemaakt van het nu volop bloeiende koolzaad en het ook al opkomende fluitenkruid. Heb er een muziekje onder gezet in picasa en hier is het dan....

vrijdag 20 april 2012

Wegwerpleven

Ik droomde afgelopen nacht nog van ons pas overleden hondje. Wil niet “newage achtig” doen, maar komt alle leven niet van God? Is het daarom vaag te denken dat een karakter ook van Hem komt? Ik zou mij niet verbazen over een eventueel “tot ziens” en “herkenning” als de hemel daar is, waar dood en ziekte niet meer bestaan en waar de schepping ook van is moet worden bevrijd. Als deze is meegevallen in onze zonden, dan staat ze toch ook weder op met de toekomstige heerlijkheid in Hem verkregen? Waarom zou de schepping en al wat leeft wel moeten delen in onze val, maar niet in onze opstanding? Is dat niet typisch een menselijk beperkt denken en alle andere leven dan de mens als wegwerpartikelen beschouwen?

woensdag 18 april 2012

Met blote billen in een oerwoud rillen


Sappige friswitte kokos in Hollandse melkchocolade. Of neen misschien nog duidelijker de films die zich afspelen in de sfeer van the blue lagoon. Lekker met je eigen “eva” met lang haar (ja dat hoort er nu eenmaal bij dames) en je gespierde lichaam over een strand rennen of duiken in de zwoele zee. Je ziet het terug in de reclame voor Fa, waar de dames ook van gaan lopen op een drafje langs de kustlijn om de wilde frisheid van limoenen te benadrukken. Dit alles spoelt de media door de beeldbuizen de huiskamers in met een fikse slok Bacardi rum, compleet met wuivende palmbomen en mooie mensen. Voor mij is een van de allerbeste bewijzen dat er ooit een paradijs heeft bestaan op aarde, het verborgen verlangen van ieder mens naar die plek waar je in je blote billen door een oerwoud kan lopen gillen.
Misschien heb ik het mis…

dinsdag 17 april 2012

De eenzame wolf


Bij mijn schoonouders op het terrein staat een oude stacaravan die wordt bewoond door een oude man die zich "de eenzame Wolf" laat noemen. Het is een aparte man met een lange witte baart die richting de kerstman neigt. Vreemd is hij wel. Zo ging hij, toen hij nog beter ter been was, altijd met een oude kruiwagen zijn inkopen doen op het dorp. Hij heeft een gruwelijke hekel aan alles wat maar met het Koningshuis te maken heeft en zal geen gelegenheid voorbij laten gaan, om daar op af te geven. In de loop der jaren werd hij steeds hulpbehoevender, vooral omdat zijn ogen steeds slechter werden. Hij lijd aan een soort kokervisie. Het is net of hij door twee wc rolletjes heenkijkt, groter is zijn gezichtsveld niet.

In de zomer als ik achter het huis ga vissen, roep ik dikwijls door een open raam van de stacaravan:”Prins Claus”, naar binnen.  Met als resultaat dat je hem dan vanuit de caravan zeker drie kwartier hoorde ketteren. Vond dat wel grappig om te doen. Misschien niet zo geestelijk, maar wel lollig.

Maar hij wordt ouder en vandaag ben ik de gehele dag met mijn schoonvader in de weer, om zijn kamertje in het verzorgingstehuis van meubels e.d te voorzien. Best een vervelend werkje omdat het een regenachtige dag is en mijn auto een open laadbak heeft zodat alles kletsnat wordt. Maar ja, je moet elkaar een beetje helpen niet? In de gang komen we hem tegen als hij met een rolstoel naar een of andere therapie wordt gebracht. Cor is dement geworden. Als we hem aanspreken vraagt hij:'wie bent u?". Krijg de vreemde aandrang om:”Prins Claus,” te roepen, maar kan het gelukkig inslikken. 


“Ja zo is het leven,” zegt mij schoonvader, als we hem aan het einde van de gang een of ander kamertje in zien gaan. Stel me zo voor dat ik later ook zo in een karretje moet zitten en dement word. Het vooruitzicht beangstigt me en als we samen weer door de glazen deuren van het verpleeghuis lopen de vrijheid tegemoet, valt er iets van mijn schouders af. 

zondag 15 april 2012

Verandering van spijs

Misschien ben ik niet de enige die dit heeft en is het ook gebonden aan een bepaalde gang van zaken, maar ik wil het toch voorleggen. Het betreft de kerkgang op zichzelf die aan verandering onderheven is in mijn persoonlijk geval. Toen ik op mijn 26e tot geloof kwam hielt ik van de Pinkstergemeente en was het echt “mijn type kerk”. Na een aantal jaren bezadigde ik en kwam in de evangelische hoek terecht waar de geloofsbeleving niet minder diep, maar wel meer rustig werd ervaren. Minder handen in de lucht, maar nog altijd met opgeheven harten richting de Here Jezus. Ik werd veertig jaar en verlangde temidden van het oorverdovende lawaai wat men in de Evangelische kringen elke eredienst meende te moeten opzenden naar omhoog, naar het lieflijke geluid van een piano en de rustiger gezongen psalmen en gezangen. Nu al jaren hervormd heb ik het het allermeest naar mijn zin omdat ik merk dat de vaste lijnen en structuren die mij vroeger deden griezelen, mij een veilig gevoel geven. Geen onverwacht zijnde zaken op het podium enkel het zingen, de mededelingen  en de preek. Iemand kan zeggen dat God dan geen ruimte krijgt om te waaien, maar weet wel dat dit een beperkte kijk is op deze zaken, bovendien waait het als een gek in die grote oude kerken, dus met "die winden van de Heer" loopt het ook wel los. Herkenbaar of heb ik enkel jongeren onder mijn gehoor…?

De eredienst van deze zondagmorgen


Ruim 1000 mensen vanmorgen. De preek ging over de rust vinden en was goed, enkel zakte ik halverwege even weg. Kwam doordat de voorganger alsmaar het woordje “rust”gebruikte en ik bracht het meteen in de praktijk. Een Psalm (118) zong: Wij zegenen u uit uwer woning, in de berijmde versie en daar heb ik mijn gedachten over. Ik meen namelijk dat een massa een minderheid kan zegenen, maar andersom zet ik er een vraagteken bij. Ook het onderling elkander zegenen, doet bij mij de vraag opkomen die luidt: wat wil dat toch zeggen en waar heeft men dit “gebruik” vandaan? Oké de bijbel roept ons op elkaar te zegenen in de zin van elkander tot zegen te zijn. Daar krijg ik mijn vingers wel achter. Maar het elkaar zegenen in Gods naam, gaat volgens mij enkel op in de verhouding: meer en minder. De bijbel zegt: daarom is het onwedersprekelijk dat het mindere door het meerdere gezegend wordt. Moeilijk misschien om goed te vatten wat hier nu gezegd wordt, maar dat toch liever dan er een weinig zeggend gebruik van maken dat geen enkel doel nastreeft…

Om kort te gaan dacht ik dat een voorganger vanuit zijn positie in Christus (lees zijn ambt) een mens kan zegenen. Maar kan een mens een voorganger ook zegenen en zo ja, wat wil de bijbel dan zeggen met: het onwedersprekelijk dat het mindere door het meerdere gezegend wordt? Sommigen maken het nog doller en gaan de Heer zegenen. Waarmee dan? Wat heeft u wat Hij van node heeft? Misschien zie ik het allemaal verkeerd dus plaats het ter overdenking in het midden der webloggers.

zaterdag 14 april 2012

Lachen met een mond vol echte tanden

Vandaag een heerlijke dag vol fotografie. Het begon al met een kindje dat naar mij lachte. Nou weet ik niet hoe het jou vergaat als kinderen naar je lachen, maar het heeft iets oorspronkelijks vind ik. Als volwassen mensen naar je lachen kan het net zo echt zijn, maar soms zit er iets vals in een lachje van een volwassen mens. Al waren het maar enkel de tanden! Kinderen hebben dat niet. Daarom gaan ze ook veel leuker op de foto. Heel oude mensen krijgen dat ook vaak weer. Alsof ze hervinden wat verloren ging tijdens het opgroeien. Ik vroeg mij af of wij wel genoeg lachen naar elkaar? Misschien een domme vraag, maar toch… Heb me derhalve voorgenomen om morgen als de 1200koppige gemeente bij elkaar zit eens flink naar mensen te lachen. We zien wel wat er van komt. Oh ja, hier is het kind van vanmorgen. Lief toch?

vrijdag 13 april 2012

Jehova's getuigen en verjaardagen


Jehovah's Getuigen redeneren vaak dat er geen enkele melding in de bijbel staat van een aanbidder van God die zijn verjaardag vierde. Hoewel er geen directe verwijzingen zijn, vinden we wel indirecte verwijzingen in het boek Job (Job 1:4,5). Als het hier om verjaardagen gaat is het op een positieve manier. In Job staat duidelijk dat de zonen van Job een feest hielden op "hun dag". In Job 3:1-4 wordt hetzelfde woord "dag" (yown) gebruikt wanneer Job de "dag" van zijn geboorte vervloekt.

Een ander punt dat het overdenken waard is dat van de enorme hoeveelheid van chronologie in de bijbel, wat de leeftijd van mensen betreft. Het is duidelijk dat de Joden en zeker de Christenen bijhielden hoe oud mensen waren. Enkele voorbeelden zijn dat de bijbel vermeld dat Mozes 40 jaar was toen hij werd geroepen en dat hij stierf op 120 jarige leeftijd in de wildernis. De bijbel vermeld zelfs de leeftijd van Jezus toen hij op 12 jarige leeftijd met zijn ouders Jeruzalem bezocht (Lukas 2:42). Moeten we werkelijk concluderen dat een persoonlijke verjaardag geen viering of emotionele reactie teweeg bracht?

Om kort te gaan, ik denk dat het vieren van de dag waarop je geboren bent, eerder een stukje dankbaarheid aan de Schepper is, dan dat het zondig is. Ik besluit derhalve dat de gedachte dat het verbod op het vieren van verjaardag valt onder de bijbeltekst:Col 2:Laat dus niemand u veroordelen op het vieren van een feestdag!

Hoe beleef jij het vieren van je verjaardag?

woensdag 11 april 2012

13 april weer jarig


En dan ben je plotsklaps eenenvijftig jaar oud. Je vraagt je stellig af hoe je dat zo snel voor elkaar gekregen hebt! “Gisteren” was je nog zestien en maakte je jezelf druk over een jeugdpuist die zich formeerde op je linkerneusvleugel. Maar kijk nu eens aan! Plotsklaps ben je een meneer geworden. Van die leuke ruige jongeman die je eergisteren nog in de spiegel zag, is geen spoor meer te bekennen. Ongemerkt heeft moeder natuur een verschrikkelijke grap met je uitgehaald. Je bent een man van middelbare leeftijd geworden zonder dat je het hebt opgemerkt! Of merkte je het wel?Ik kijk ergens al hunkerend uit naar dat nieuwe lichaam want dit oude wil niet zo heel goed meer. Heb derhalve een aantal dingen opgeschreven die voor de ouderen onder ons misschien herkenbaar zijn. Zie maar wat je er mee doet.


Je merkt dat je ouder aan het worden bent als je:
.
Moeite krijgt ’s morgens je sokken aan te doen
Alle mooie vrouwen rond de twintig plotseling als zijnde “meisjes” begint te zien
Merkt dat de beharing waar hij hoort te zitten steeds minder wordt en waar hij niet behoort plotseling gaat groeien
Ontdekt dat ze de kranten in steeds kleinere lettertjes gaan drukken
Merkt dat men je gaat begroeten met:”Dag meneer”
Plotseling ontdekt dat je al jaren geen acne meer hebt
Zelfs je borstharen op een grijze pannenspons gaan lijken
Moderne popmuziek je niets meer zegt
Steeds minder last van gaatjes hebt bij de tandarts omdat er niet veel meer over is om te bederven en overal kronen opzitten
Het naar bed gaan één van de hoogtepunten in je leven wordt, wel te verstaan om te gaan slapen.
Merkt dat al je kleding vreemd genoeg niet meer zit zoals het vroeger zat en enige gelijkenis begint te vertonen met een vuilniszak gevuld met water
Op je rug meer haar hebt groeien dan op je schedel

Het idee hebt dat ze die toiletpotten steeds lager gaan maken
Naar geruite pantoffels begint te verlangen
Fiets steeds zwaarder gaat trappen
Opstaan uit bed met vreemde kreun en steungeluiden gepaard gaat
Ziet dat het achterwerk van je vrouw toch heus op dat van je schoonmoeder gaat lijken
Vreemde op staaldraden gelijkende haren op en uit je neus en oren ziet groeien
Een nieuwe auto waardeert op zijn “hogere instap”
Denkt dat de tijd vroeger zoveel beter was
Tegen jongeren steeds vaker de uitspraak bezigt:”toen ik zo oud was als jullie”
Na één biertje er ’s nachts steeds twee keer uit moet voor een sanitaire stop

Beseft dat al die middeltjes tegen veroudering enkel een aanslag op je portemonnee vormen zonder ooit waar te maken waar ze voor zeggen te staan.
Op het strand steeds je buik in loopt te houden als er iets “moois’ passeert
Je afvraagt of er ijs met sigarensmaak bestaat
Van ellende nu al vier leesbrillen hebt gekocht en als je er één nodig hebt er nog steeds geen kunt vinden
Heimwee hebt naar Ad Visssers Top Pop
Ontdekt dat er vreemde wratjes uit je lijf beginnen te groeien.
De zon begint te schuwen en steeds vaker “lekker” in de schaduw wenst te zitten
Voor de spiegel gaat staan en aanschouwd dat het enige lichaamsdeel wat bruin geworden is deze zomer je hoofd is.
Mondhoeken gaan hangen, je haarlijn steeds verder opkruipt en je oorlellen steeds groter worden
Naar de kapper moet enkel omdat je nekhaar te lang wordt
Petjes gaat dragen om je steeds kaler wordende hoofd te verbergen


maandag 9 april 2012

Donor of....

Veel malen heb ik in mijn leven bloed ontvangen van donoren en zonder dat had ik wellicht hier nu niet meer achter de Pc gezeten. Het gesprek of homoseksuele mensen ook donor kunnen zijn is volop in de media en terecht, dacht ik. Niet omdat men homoseksueel is, want ik geloof niet dat wij de ene zonde boven de ander moeten stellen en op grond daarvan al dan niet bloed moeten aannemen of weigeren. Toch zegt de hele discussie over het al dan niet bloed mogen geven van mensen met een seksuele geaardheid die logischerwijs meer kans lopen op SOA’s waaronder AIDS, heel veel over hetgeen voortkomt uit de wet gelijke rechten. Toen deze er kwam werd hij met veel gejuich ontvangen (ook onder christenen) maar ergens zit er toch een lelijke adder onder het “gras”.  Of het helemaal eerlijk is, blijft de vraag want hoeveel mensen hebben in onze tijd vrije en losse seksuele contacten en hoe zit het dan met die groep betreffende het al dan niet bloeddonor te zijn? Hoe sta jij tegenover bloed ontvangen van iemand die een seksuele geaardheid heeft die binnen de risico groepen valt?

zondag 8 april 2012

Batman preekt


Volle bak in de kerk. Tis tenslotte Pasen en dan heb je toch dat mensen die normaliter niet gaan, binnen komen wandelen. De kerkbanken in deze kerk hebben deurtjes die achter je sluiten alsof men bang is dat je halverwege de “rit” uituit zal kletteren. Preek was kort en krachtig en het eerste wat opviel was dat er niemand hard hoestte van de toch al snel 700 koppige menigte. De bijenwas waarmede men de eiken banken wekelijks in lijkt te smeren werkt wellicht verzachtend op de keel van ‘kucherig” uitgevallen mensen.

Het lange bruine haar van de dame voor mij viel over ons zangbundeltje en streelde steeds mijn handen als we een ander lied zongen en ik moest bladeren. Haar lokken kriebelden tussen mijn vingers en dan zeggen ze nog dat er weinig intimiteit is in de kerk.
Een rij voor ons zat een verstandelijk gehandicapte jongen die steeds in moeders oor de vraag fluisterde, komt Jezus ook, komt Jezus ook? Een redelijke vraag me dunkt. Daar komen wij tenslotte voor naar de samenkomst. Toen de dominee in zwart gewaad verscheen en de preekstoel betrad, hoorde ik het ventje aan moeder vragen:”is dat um, is dat um, nee toch zeker dat lijkt batman wel?  Op moeders neen schudden, voegde hij er aan toe, laat um dan weg gaan, hij maakt Jezus aan het schrikken met die zwarte jurk. Pas toen het ventje dat zei, voelde ik me echt thuis in deze kerk…

zaterdag 7 april 2012

Weg met de paashaas!


Iedereen heel fijne paasdagen van onze kant  toegewenst en omdat ik niet in de paashaas geloof, heb ik hem maar even weggevangen. Die kan de pan in straks, dat zal “um” leren. Morgen serveer ik hem onder het lezen van de ware paasboodschap: Hij is opgestaan. En dan heb ik het dus niet over een zogenaamde paashaas maar over de Koning der Koningen.
Om kort te gaan, fijne dagen en laten we nimmer vergeten welke prijs Hij betaalde om de Heer van het paasfeest te zijn...

Getuigen van Jehova aan de deur


“Meneer ik dwaalde vroeger in de hervormde kerk maar heb nu het licht gezien bij het kennen van Jehova God.” Ik vertelde hem het boekje: Herders zonder erbarmen uit te hebben gelezen van een vrouw die jarenlang bij het wachttorengenootschap had gezeten en blij was om eruit te zijn. “Ja maar dat is logisch dat die vrouw geen eerlijke kijk op ons Jehova’s getuigen kan hebben, ze heeft zich immers van ons afgekeerd en valt nu onder de uitstotingsregeling. (dwz mag geen contact meer met andere JH getuigen, familie etc)” Ik wees hem op zijn eigen afkeer van de hervormde kerk, wat hij minder geslaagd vond en vroeg hem waarom zijn kijk op zijn vroegere overtuiging dan wel eerlijk was?
Hij negeerde mijn opmerking en ging verder met:”Hoe kan Jezus nu God zijn en dus één met de Jehova?” Ik pareerde met Jesaja 9 waar staat: Een kind is ons geboren een zoon is ons gegeven en dit zullen zijn namen zijn: Eeuwige Vader, machtige God….”
Hij schoof zijn loerijzer hoog op de neuswortel en begon te wapperen met het boekje "ontwaakt", maar ik was al wakker en wapperde terug met het boekje Herders zonder erbarmen (handig om iets klaar te hebben liggen). “Ruilen,”vroeg ik?  “Nee daar beginnen wij niet aan, wij nemen nooit lectuur aan wat Jehova in een verkeerd licht stelt,” was zijn antwoord. “Dus u wilt wel dat ik het uwe aanneem, maar u neemt zelf niets aan? Zoiets noemen we geen gesprek maar een monoloog,” zei ik. Hij deed zijn lederen tas dicht en slofte weg, het kind dat hij bij zich had en zichtbaar liever op een schommel zat dan verplicht mee langs de deuren te gaan, in zijn kielzog met zich mee sleurende.
Praten met Jehova’s getuigen voelt immer aan als zitten op een schommelstoel. Je bent volop in beweging maar komt nergens.
Hoe zijn jullie ervaringen eigenlijk?

vrijdag 6 april 2012

God af zetten


Met de juist gekochte bijbel uit de kringloopwinkel onder mijn arm wilde ik de winkel verlaten toen hij plotseling voor mij stond met handen vol oude videofilms. Elke week al had ik deze verstandelijk gehandicapte jongen bezig gezien tussen de rekken met videobanden.

“Spaar ik op meneer, voor de thuisbioscoop die ik ga beginnen. Ga ik lekker filmpjes draaien vol dynamiek. Daar gaat het om meneer, de dynamiek. Net als bij de oude grammofoonplaten die vervangen werden door de dynamiekloze Cd is de Dynamische videoband verdrongen door de Dvd meneer. Maar niet voor lang. De Videoband komt terug meneer net als de grammofoonplaat. De Dvd is aan zijn einde moet u weten. Dan kan iedereen alles bij het vuil zetten meneer. Heb je niets maar aan de Dvd speler want de video komt terug.”

Zijn ogen rolden als glazen knikkers heen en weer in zijn imposante schedel. “Hebt u daar onder uw arm meneer?” “Dat is de bijbel een boek vol dynamiek,” riep ik om het tegemoet te komen. “Gaat over God hé meneer?” God is uit de mode, komt niet meer terug. De bijbel is ook uit meneer, van lezen krijg je enkel koppijn en er zit geen dynamiek in. Ik heb een film over Jezus, kan je Hem tenminste in het echt zien. Loopt Hij over water meneer. U mag hem wel een keer komen kijken hoor! Kan je zien dat Hij het echt is en vol dynamiek. En als je Hem zat ben zet je Hem gewoon af, makkelijk zat.

In gedachten vroeg ik mij af of wij christenen de Heer ook niet regelmatig af zetten? Na de kerktijd bijvoorbeeld! Klaar is klaar en niet over doorzeuren nu. De Heer kan weer voor een weekje in de kast met bijbel en al. 

De rustdagschenders

Het is goede vrijdag en de “christelijke” omgeving zaagt de hele dag hout met een cirkelzaag. Dat bevreemdt mij als ik eerlijk ben want ik meen dat de “zwaarte” van een kerk ook nog enige duit in het zakje doet als het gaat om gepastheid en manieren. Merk dat de zondagsrust toch over het algemeen een spaarzaam begrip is geworden. Niet dat ik ervoor ben om wettisch een rustdag te houden die we op die zondag dan ook nog één dag te laat vieren, als we het al bijbels wilden doen. Maar toch heeft die ene dag in de week waarop wij speciaal stilstaan bij de rust die in Christus volbrachte werk gevonden mag worden voor mij een grote betekenis. Maar zoals ik al sprak heeft de “moderne” christen er vaak weinig boodschap meer aan en men maait, boort en knettert maar aan als je net even van een rustdag en het zonnetje zit te genieten. En daar mot je dan mee vieren dat je samen in de hemel zit straks… Haha, ik kan er gelukkig nog om lachen, maar op dagen als vandaag als een boer met kiespijn. Dat dan weer wel. Een rustdag, hoe ervaren wij dit?

donderdag 5 april 2012

Het opleggen der handen


Wakker de gave Gods aan die door mijn handoplegging in u is….
Dat was wat de apostel Paulus schreef aan Timoteus (1 tim 4:14 en 2 tim 1:6). Handoplegging, wat wordt er nog mee gedaan in onze dagen? Ik kom zelf uit de Pinkstergemeente en op een avond vroegen de oudsten der gemeente aan mij of ik ook een avond wilde komen, want men wilde de mensen die daar behoefte aan hadden de handen opleggen en men vond het ook mijn taak om daar mee bezig te gaan.
Zonder nu te harrewarren of te mopperen, want dat zegt men al snel als iemand een gezond weerwoord heeft, moeten we de zaken altijd aan de bijbel toetsen en het moet van mijn hart dat dit te weinig gebeurt.

De handoplegging als kanaal van Gods handen om mensen: te zegenen of gaven Gods over te dragen. Een prima zaak lijkt mij. Toch waarschuwt de bijbel om niemand overijlt de handen op te leggen. Dat was dan ook waarom ik de oudsten vroeg of ze de mensen die de bewuste avond zouden komen voor handoplegging, bezocht hadden zodat men enig zicht had in de oprechtheid van hen? Neen ik moest niet zo zwartdenkend zijn en zeuren, God zou daar wel inzicht in geven tzt. Ik vind dat nog altijd spelen en onverantwoordelijk omgaan met het teken van het opleggen der handen. In de gevestigde orde zien we dit door God gegeven gebruik zelden terug. Hooguit bij de besprenkeling van een ongelovige baby of bij de inzegening van een predikant. Ook in het uitspreiden van de handen bij de zegen in de eredienst, zien velen een beeld van het opleggen der handen.
Handoplegging, wat moeten wij ermee?

dinsdag 3 april 2012

Je hoed af naar de kerk


Ik zat op een bankje recht tegenover een leeg gepreekte kerk.  Er naderde  een oude man, die even aarzelde, zijn hoed afnam naar de kerk en plaatsnam naast mij.
“Als het gepermitteerd is meneer”, sprak hij en zeeg neer. In mijn ogen las hij de vraag waarom hij zijn hoed afnam naar de kerk. Het antwoord kwam.
“Kijk, vroeger gingen er ook naar binnen. Maar na het overlijden van mijn vrouw ben ik er niet meer geweest. Ik geloof in God meneer, maar ik heb niets van Hem nodig en bidden doe je alleen in nood en ik heb ook geen nood.” Ik glimlachte maar eens een beetje want, wat zeg je op een openbaring als deze? Hij klauwde wat aan zijn volledig kale schedel en zette zijn hoed weer met een zwaai op.
“Veertig jaar meneer, veertig jaar liepen wij er elke zondag in en uit , maar ik vond er niets. Mijn vrouw wel, die was meer religieus als u begrijpt wat ik bedoel. En elke avond “most”  ik een stukkie uit de bijbel lezen van haar. Enfin dat deed ik dan maar, je moet een huwelijk koesteren en als dat haar nou gelukkig maakte. Enkel met de kerst als de “kinders” kwamen mee-eten vond ik het een zware opgaaf. Die gingen ook al nooit meer naar de kerk, maar mijn vrouw vond het onze plicht om hen, al was het maar eens per jaar toch op God te wijzen. Dus als ik er nu langs kom, dan neem ik slechts mijn hoed af als teken van stille groet naar de God die er vroeger woonde volgens zeggen.

Wat vinden wij eigenlijk in de kerk heden ten dage?

Waarom christelijk webloggen?


Wat drijft hem/haar om dagelijks, wekelijks, al die korte verhaaltjes te schrijven, jaar in, jaar uit? Waarom steekt hij/zij dagelijks zoveel uren in het weblog? Is het de eigen ik die de drijfveer is of is het de Heer zelf die al die letters gebruiken wil, ook al zijn de schrijvers ervan niet op de theologische school geweest, maar mischien toch onderwezen door Gods Geest zelf?

Voor mij is de christelijke weblogger die in oprechtheid zijn stukjes schrijft, de evangelist van de digitale snelweg, noem het de digitale Heerbaan. Daar waar voorgangers niet kunnen komen, dringt hij/zij diep door tot in de huiskamers, moderne communicatie middelen en de pc’s van mensen. Honderden, ja zelfs honderdduizenden bezoekers per jaar, op individuele christelijke weblogs, met talloze gesprekken over het christelijk geloof, zeggen meer dan ik met verdere woorden kan uitdrukken. Laat staan hoeveel mensen er bereikt worden met de blijde boodschap door al die christelijke webloggers tezamen.
Daar waar kerken dikwijls faalden, zijn de christelijke webloggers geslaagd. Men vraagt niet naar elkanders achtergronden om elkaar in een hokje te stoppen, maar zijn ondanks de verschillen in mening, samen op weg!

Daar moet men niet met jaloersheid naar kijken, maar in opgewektheid je mede verblijden over Gods boodschap die digitaal zijn weg kan vinden kan naar de hongerige harten. Een weblogger is een mens die niet voldoende heeft aan enkel de kerkgang, maar overal manieren weet te vinden, om datgene te delen wat hem het meest kostbaar is van alles. De liefde van de eeuwige God in Zijn Zoon Jezus Christus. Laten we dit nooit als geharrewar afdoen, want later kan blijken dat dit geharrewar kostbaarder was dan menige preek…
Hoe ervaar jij je (dit) weblog?


P.s vanavond weer een kerkdienst zie ik. We gaan!!!

maandag 2 april 2012

De knecht des Heren (eerste stukje uit Gouda)


Druk zeker 300 mensen in de kerk. Had het geluk naast een heel mooi jong meisje te mogen zitten met een paarse panty. Ze deed mij denken aan een verloren vakantieliefde, die intens kussen kon en smaakte naar hagelslag. Orgelspel klonk zoveel lichter en minder zwaar dan op Gouderak. Dat zat in het instrument en niet in de bespeler. Telde twaalf bekenden en dat voor de eerste keer! Je bent tenslotte Gouwenaar en de christelijke wereld is niet zo groot. Telde 22 hoestjes dus dat viel niet tegen. Korte maar zeer krachtige goede preek over de knecht des Heren. De lijdens passage uit jesaja 53 waar we het gedeelte tegen komen dat de Here Jezus luister nog gestalte had dat wij Hem zouden hebben aangenomen, ja een mens voor wie men het gelaat verbergt, nam mij in gedachten terug naar en dominee uit mijn eerste bekeringsjaren.

Het was 1988 en ik leerde de dominee kennen met het kromme rugje. Zijn preken waren altijd verrassend en soms doorspekt met humor, wat tamelijk schaars is in de gevestigde orde, als zou humor niet van God zijn. Deze voorganger met het bultje op de rug meende dat de Here Jezus ook een lichamelijke afwijking had (een bultje) en dat daar de woorden naar verwezen: Hij had gestalte nog luister dat wij Hem zouden hebben aangenomen. Daar klopt natuurlijk niets van, want dit stuk in de bijbel gaat over de gekruisigde Heer die inderdaad door de verwondingen niet toonbaar was en niet omdat Hij een bultje had. Een offer aan God moest volmaakt zijn. Geen lam met een blind oog, lamme poot of een bultje. De Heer was daarom zeer schoon van gestalte, meen ik. Al met al een prettige dienst. Op naar de volgende…
Hoe zie jij Jezus nu eigenlijk?


P.s me voorgenomen als we deze week niets horen vanuit Gouderak, definitief over te gaan naar Gouda en een berichtje aan de scriba te sturen. Een mens moet tenslotte niet blijven zeuren en soms moet men een vinger afhakken om de hand te behouden.

De symboliek van de toga en het hervormde mutsje


Ik houd ervan zaken uit te pluizen en na te zien, zonder in zinloos geharrewar te vervallen. De bijbel roept ons op om de dingen die tot ons komen in Gods naam te controleren. Dat heb ik tegen op de vroegere (weet niet hoe het nu is) houding van de katholieken die in het geheel geen bijbel mochten bezitten en dus ook geen enkel zicht hadden of wat er geleerd was wel klopte met de heilige schrift.
Onderzoek alles, behoud het goede:  zegt de bijbel. Laten wij de toga eens onder de loep nemen! Samen met een ouderling uit een andere gemeente waar wij afgelopen zaterdag op visite waren en meeaten op een bankje met een goede sigaar erbij. Hij kwam met het volgende: De zwarte toga is een beeld van de bedekking. Daaronder zit de dominee verborgen onder het kleed. (mooier zou zijn een rode toga, dacht ik). Op het ogenblik dat de dominee de kerk binnenkomt behoort hij het mutsje/hoedje (lees de hoofdbedekking) op te hebben (gebeurt zelden meer maar hoort wel). Daarmee geeft hij aan niet te mogen spreken (nog). Zijn hoofd is bedekt (net als bij de vrouwen wel gebruikelijk is). Pas als de oudste van dienst hem een handje geeft (dit is dus veel meer dan een gebruik dat zeggen wil: God zegen) als blijk van hem het zeggenschap te geven, mag het mutsje af. Dan mag hij preken. Na de preek (dienst) zien we de dominee de preekstoel afkomen en neemt de ouderling van dienst het spreekgezag terug en bevestigd met de handdruk zijn volkomen eens zijn, met wat er die morgen verkondigt is als zijnde Gods woord. Dan behoort de dominee het hoofddeksel weer op te zetten als blijk van zijn opgeheven spreekgezag.

Niet dat we deze dingen in de bijbel terug zullen vinden, het is alles symboliek, maar in de 10 jaar dat wij Hervormd kerken hebben we het pas twee maal meegemaakt dat men zich ook aan deze symboliek hielt. Ik wil maar zeggen dat als je verlangt dat de vrouwen een hoedje dragen in de kerk, je zelf ook het voorbeeld moet geven dacht ik. Ik sta open voor aanvulling en verbeteringen daar waar ik hier dingen schrijf die misschien toch anders zijn…