zaterdag 31 maart 2012

Jezus reinigt alle smet


Staat er op grote posters te lezen op verschillende aanplakborden in Gouda. Ik wandel vanmorgen naar de markt om mijn wekelijks brood en kaas te kopen.Voor mij uit lopen twee kinderen die wijzen naar het bord en tot de conclusie komen dat het over een nieuw soort waspoeder gaat. “Jezus wast alles schoon, met Zijn bloed.” Gekke zin eigenlijk. Wat moet een onchristelijk mens hier anders bij denken dan een soort waspoeder. Hoe onvoorstelbaar dicht ze hier bij de waarheid zitten beseffen de kinderen niet. Jezus is (met respect) het beste afwasmiddel dat ooit op aarde geweest is. Het jammere van de posters is dat er geen verwijzingen naar gemeenten bij staan. Toen ik nog geen christen was en zoiets tegenkwam als op de posters dacht ik: en wat nu? Waar moet ik heen om die Jezus te ontmoeten. Enkel die kreet zonder te verwijzen naar waar Hij te vinden is, lijkt me reclame maken voor een allerbest wasmiddel zonder de winkel te benoemen waar het te verkrijgen is. Christenen zijn vaak lieve mensen, het probleem is alleen dat ze zich zo weinig kunnen verplaatsen in mensen die de Heer in het geheel niet kennen. Men gaat er automatisch van uit dat men de weg naar (hun) de kerk wel zal weten te vinden. Het doet de vraag opkomen of wij altijd wel de taal van de ongelovigen spreken kunnen als we het over ons geloof hebben en (wat ook belangrijk is) durven we hen te wijzen op de gemeente waar wij samenkomen?

vrijdag 30 maart 2012

Mannen die nooit papa worden


Een vreemde tittel misschien en meestal vraagt men aandacht voor de vrouwen die nooit moeder worden. Dat kan heel triest zijn en mag zeker niet worden vergeten. Maar nu wil ik het eens over de mannen hebben die misschien oud worden zonder ooit deze tittel te dragen. Las het boekje “Sien” over een vrouw die opgroeide in deze omgeving en haar man altijd: papa noemde. De reden daartoe was simpel, hij schonk haar in Gods genade veel kinderen. Maar hoe zit dat met mannen die nooit kinderen (noem het) kregen? Wij hebben ons vanwege gezondheidsredenen nooit uitgestrekt tot het verkrijgen van kinderen en dus zal ik nooit papa genoemd worden. Ergens gaat naarmate je ouder wordt toch je gevoel opspelen. Gek, had ik nooit verwacht. Niet dat ik de zaak wens te verromantiseren want oké, kinderen kunnen een zegen zijn op oudere leeftijd, maar al te vaak helpen ze je die heel snel te bereiken. Ik wil een lans breken voor de mannen die geen papa’s werden maar misschien toch wel de fijnste vaders hadden kunnen zijn als zaken anders lagen. Het trieste is dat deze groep namelijk ook nooit opa kan worden, hoewel ze misschien wel de fijnste opa's op de wereld zouden kunnen zijn....

Een keldertje in de hemel

Ben jij ook zo’n geestelijk christen die alles weet en wandelt met Hem in het volle licht? Lees dit dan maar niet, je kan je er aan stoten. Als ik voor mijzelf mag spreken dan behoor ik tot de groep falende christenen. Ik kan geen bergen verzetten en struikel nog over een molshoop. Ik kan geen zieken genezen en wonderen doen. Ik ben nog zo ongeestelijk dat ik me een beetje ergeren kan als ik zie dat de buren stiekem hun vuilniszakken bij ons in de vuilcontainer proppen. Het spijt me maar misschien had je me hoger ingeschat en val ik nu van een voetstuk. Dat moet dan maar. Soms heb ik een geestelijke oprisping en maak ik een goede zet en heb lief, maar altijd als ik dan goed kijk zie ik weer de hand van de Meester die dat eigenlijk deed in mij. Even later lig ik weer op mijn snufferd met het boek:”hoe u geestelijk kunt leven”, onder mijn arm. Ik neem me elke dag voor om het nu toch echt helemaal goed te doen, maar altijd weer als ik in bed lig en de dag overzie, dan weet ik opnieuw gefaald te hebben. Ik hoop dat God ergens een klein keldertje voor mij heeft in de hemel want ik besef dat ik het gewoon niet halen kan. Ik zal naar de christenen wuiven die wel de toppen van het geestelijk leven op aarde konden bewandelen en hun hemelse huis opschilderen, als ik maar in de hemel mag zijn bij Jezus. Ik hoop op jullie en bovenal op Zijn begrip want ik heb zeer kleine kracht…

Sms God


Ik krijg zo langzamerhand het gevoel dat jongeren zo vastgeplakt zitten aan de moderne media, dat ze zelfs op feestjes, verjaardagen, visites etc, nog met die handige alles kunnende telefoontjes zitten te surfen en vraag me wel eens af of ze nog wel op de normale wijze kunnen communiceren? Maar stuf ook de volwassenen niet uit die in jouw huiskamer een mobiel leutergesprek beginnen met die en gene over niets. Dan denk ik: wat onbeschoft eigenlijk! Je zit net in een fijn gesprek en hup, de telefoon breekt het kapot en als het nou nog belangrijke zaken waren waarover het gaat! Maar neen, leuterpraat. Echt, als er een goedkoop apparaatje bestond waardoor er in mijn huis niet meer gebeld kon worden, installeerde ik het per direct. En kom nou aub niet aan met die smoes dat het zo nodig is want je kinderen kunnen wel onder de tram liggen.Wat een slap excuus! En wat te denken van mensen die hardop lopen te bellen op straat? Vroeger werd je opgeborgen als je zoiets deed want dan zat er een schroefje los in je bovenkamer. Maar in onze moderne tijd is het normaal. Je wandelt lekker in de stilte van de natuur en ja hoor, daar komt weer zo’n schreeuwlelijk aan die je al op 400 meter hoort kletsten. Het gekke is dat mij te midden van al deze vormen van contact steeds het gevoel overvalt dat echt contact ver te zoeken is en bovenal borrelt de vraag omhoog of we niet een sms nummer moeten hebben waar mensen gebeden heen naar omhoog kunnen sturen?

donderdag 29 maart 2012

Het zijn de kleine vosjes die de wijngaard bederven


Zomaar een kort zinnetje uit de bijbel wat mij, vanmorgen toen ik naar mijn werk fietste, in gedachten kwam. De reden kan wellicht gevonden worden in de kleine ergernissen die op ons pad komen in het dagelijks leven. Wie kent ze niet, die momenten van kriegel worden op zaken die ten diepste zoals mijn oma altijd sprak:”het sop de kool niet waard” zijn. Kleine ergernissen in ons christelijk leven die als vosjes ondertussen de wijngaard bederven. Hoe herkenbaar wellicht? Misschien merken we de sluwe hand van de vijand in deze niet eens zo heel erg op! Hij komt soms heel sluw, de andere keer recht voor zijn raap en weer een andere keer als een engel van het licht. In mijn leven toch veelal als een aantal kleine vosjes die je vreugde weg willen stelen en roven. Misschien herkenbaar voor meer mensen? Wellicht zijn wij te nuchter om gewoon eens hardop te proclameren dat de duivel geen voet krijgt in je leven en dat je de Here Jezus aanroept om kracht. En toch zit daarin de bron van overwinning op alle kleine vosjes. Stuur hem van je die sluwe vos!

woensdag 28 maart 2012

Oude matrassen en verzorgingtehuizen

Het verzorgingtehuis stuurde mij een brief waarin men mij verzocht om het oude matras te komen ophalen van mijn moeder die een nieuwe heeft. Ik vond dit dermate vreemd dat je oude matrassen zelf moest weghalen dat ik dacht: eet hem maar op, ik vertik het. Omdat ik niets liet horen volgde al snel een tweede brief waarin men mij vertelde het oude matras in de kelder te hebben gezet en of ik nou eindelijk wilde komen om maar plicht te vervullen. Was het de vreemde afkeer die ik heb van oude matrassen of het idee dat het verzorgingstehuis mij iets vreemds opdroeg in een toon van:”Kom jij eens hier”, dat mij ertoe bracht om het weer niet te doen? Ik weet het niet! Wat ik wel weet is dat ik vandaag plotseling bij mijzelf dacht hup:” laan ik ut toch maar effe doen” dan ben ik er af. Een auto geregeld een paar vrije uren van het werk en ik sta aan die balie van dat splinternieuwe tehuis en niemand wist er van af. Verschillende mensen kwamen er aan te pas, maar na een 45 tal minuten wachten, bellen en babbelen nog altijd geen matras. Niemand wist ervan en die er wellicht van wist, was ziek en lag in bed (op het matras wellicht?) Dus ik ben weer op huis aangegaan met de mededeling dat ik dus nu niet meer van die briefjes wil hebben over zoiets knulligs wat ze zelf nu niet eens meer kunnen vinden. Ergernissen zitten in een klein hoekje vind ik en ik ben dan zo blij dat Gods Geest je duidelijk maakt dat je toch iets moet doen, waarvan jij denkt: ze bekijken het maar. Het leukste is dat je iets moet doen wat dan plotseling niet meer hoeft. Je kan dat ook met verplicht zijnde visites hebben, waar je eigenlijk ook geen zin in hebt en die plotseling afbellen. Heerlijk...Herkenbaar of praat ik onzin?

dinsdag 27 maart 2012

Waar moet je de erfenis laten?


Een vreemde vraag misschien en ook niet van toepassing als je kinderen hebt gekregen. Wij zijn samen en dan komt die vraag wel eens op. Je huis en spaarzaam verkregen spaarcentjes, wat moet ermee gebeuren na je overlijden? Het boek prediker spreekt erover dat het altijd bij mensen terechtkomt, die er zelf niets voor hebben behoeven doen. Een vreemde zaak, voegt het woord van God er nog aan toe. Maar zo is het nu eenmaal.

Maar even terug naar mensen zonder kinderen, wat doen die met hun testament? Aan een goed doel nalaten, na alles wat ik gezien heb wat de meneren directeuren menen te mogen toe-eigenen aan gelden die bedoeld waren voor arme mensen? Neen die verdienen veelal enkel een enorme schop onder hun vet gevreten achterste. Enkel het leger des heils, komt zo uit de bus dat je denkt: dat zou een optie zijn.

Je eigen gemeente roept iemand, maar ik heb te vaak gezien dat geld uit werd gegeven aan zaken die enkel van materiaal waren (geluidstafels dan kon je lekker hard de Here loven daar was God dol op en zat Hij te swingen achter een wolk, of men ging ervan naar de Torontoblessing in de hoop wat heil met een schepnet te kunnen vangen en het over de thuisgemeente uit te strooien als de as van mijn overleden overgrootmoeder). 
Neen sorry ieder zijn ding, maar het is niet het mijne.
Een lolbroek kan roepen:”zet mij in de erfenis.” Tja, dat zal de ontvanger blij maken maar of de gever dat ook als: goed beheren kan ervaren is nog maar de vraag? Ik ben er nog niet uit en sta open voor tips….

zondag 25 maart 2012

Twee mensen, twee "kerken"

Vandaag visite van twee mensen die je eigenlijk zo erbij zou willen hebben en een plekje wil geven in je huis. Lieve vrienden. Hij een onwijs zachtmoedige man en zij een vrouw die het liefst op mijn oude Harley zou willen springen en een stukje zou wegblazen. Een contrasterend stel waar wij heel fijn contact mee hebben. Alle twee geheel anders en toch geheel en al echt. Hij kerkt evangelisch en zij hervormd. Dat klinkt ingewikkeld en toch gaan het al jaren goed. Wij voelen de vreemde aandrang om direct te roepen dat dit een vreemde gang van zaken is, maar aan de andere kant hebben ze alle twee een plekje in de kerk waar ze graag en trouw komen. Wat is er dan op tegen om (noem het) gescheiden naar de samenkomst te gaan? Misschien veel, misschien niets…In ieder geval moet ik zeggen dat ik in hun alle twee de Heer ontmoet en dat ze een constructie hebben gevonden die ze tevredenstelt. Wat is er dan op tegen? De kerk is toch wereldwijd één of toch weer niet?

zaterdag 24 maart 2012

Het geheim van het vlies


(uit een boekje wat ik ooit schreef over de geheimen in het leven van de Golden Eagle)

De Arend heeft een extra knipvlies dat hij in bepaalde tijden over het oog trekt. Het is dit knipvlies wat hem instaat stelt om recht tegen de zon in te kijken. Zonder dit vlies zou de vogel net zo min als u en ik tegen de zon in kunnen kijken. Hij trekt dit vlies als een filterend gordijn over zijn ogen en is op deze wijze instaat om recht tegen het felste zuiverste licht in te kijken zonder verblind te raken. 
Een vlies in de bijbel kent veel betekenissen. We denken hierbij aan Gideon die een vlies op de vloer uitspreidde om Gods wil te weten te komen in een bepaalde zaak. Het vlies onthulde hier Gods wil. Ik zie in het vlies veelal een beeld van het nog in raadselen kijken naar God. Het nog (deels) bedekte en niet volkomen geopenbaarde. (wij zien nog niet van aangezicht tot aangezicht, het is meer een "tasten" naar Gods wil).
Wie meent God te kunnen begrijpen vergist zich schromelijk. God is zo onovertroffen groot en Heilig dat we onze vleselijke ogen spontaan zouden verschroeien op Zijn Heilige persoon. Toen Mozes de dienstknecht des Here vroeg de Here God te mogen zien, was Gods antwoord: “Geen mens kan Mij zien en leven.”
Gods heiligheid is zo groot en vol van kracht dat wij Hem enkel door het gescheurde vlies (voorhangsel) op Golgota kunnen zien. En dan niet met onze vleselijke ogen doch slechts door de spiegel in volkomen raadselen in de Christusgeest. Een ieder die de ogen op de ware God wil vestigen, kan dit slechts door het gescheurde vlies (voorhangsel)(lichaam van de Heer) wat aan het ruwhouten kruis hing. Buiten Jezus offer om is er slechts absolute duisternis. Enkel Hij geeft u en mij zicht op God. 

vrijdag 23 maart 2012

"Boompje" snoeien

Vandaag kwam een broeder en vriend uit de kerk de hoge (hoger dan het huis) populier knotten die ik in mijn luie houding weer veel te hoog had laten worden. Een beetje tegenlicht op de film gezet maar dan weten jullie waar ik de rest van de dag mee bezig ben geweest. Een hele klus om al die bonken hout, die de buren mooi konden gebruiken voor hun allesbrander, weg te werken. Maar het is gelukt. Hier te zien een George in volle actie...
Een fijn gesprek met hem gehad over het evangelie en toen hij weer weg was, ontstond er een gedachte in mijn grijze cellen die ik graag deel. Het klink ongeveer zo: Verwachten wij misschien niet te vaak dat de voorganger de Here Jezus mee de kerk in zal nemen op zondagmorgen? Is het niet zo dat wij allen de taak hebben om Hem mee te nemen? Als we dat zouden gaan doen, wat zal dan het effect zijn op de eredienst?

donderdag 22 maart 2012

Lasteren nimmer vergeven

Matt 12: 31, maar alle zonden en lasteringen zullen de mensen vergeven worden maar het lasteren van de Heilige Geest zal niet vergeven worden (niet in deze niet in de komende eeuw(en). Zomaar een stukje uit de bijbel dat aangeeft dat het lasteren van Gods Heilige Geest door God hoog opgenomen wordt en zoals de schrift duidelijk maakt, nimmer vergeven wordt tot in eeuwigheid. Kan iemand die meent dat de hel tijdelijk is mij uitleggen (de mensen die de alverzoeningsleer aanhangen) hoe dit nu zit t.a.v deze bijbeltekst waar duidelijk staat dat deze zonde nimmer vergeven wordt? Want hoe lossen we dat nou op met God dan? Ik hoor het gaarne…

woensdag 21 maart 2012

De thuislezer


Binnen de zwaardere kringen komen de zogenaamde thuislezers voor. Een groep mensen die samenkomen in kleine kringen of alleen met het gezin en thuis zelf preken van oude predikers  ( Paauwe, Aalders, van de Beek) lezen in plaats van naar de gemeentelijke erediensten te gaan. Men vindt dat het ware goed, nergens meer te verkrijgen is en dus schaart men zich als gezin rond de oude preken van de reeds gestorven predikanten die (volgens dit denken) nog wel het ware goed predikten. We hebben het dan over preken met veel verdoemenis en hel erin met de nadruk op de gedachte dat iemand niet zomaar een kind van God kan worden. Het heil is enkel voor de uitverkorenen en die groep is maar gering. De andere (noem het) kerken preken het zogenaamde evangelie op grote wielen en velen daarvan zullen met een ingebeelde hemel ter helle varen. Oké, genoeg over dit gedachtegoed, waarvan Jan Siebelink uitgebreid verslag doet in het boek: Knielen op een bed violen. Een aanrader om te lezen vind ik. Hoe zit het met de doop bij deze groep? Gewoon door pa wellicht in de wastobbe?
De thuislezer, bijbels of rebels en hooghartig?

maandag 19 maart 2012

Geachte oudsten


Omdat u zich niet aan de afspraak hebt gehouden,dwz om acht uur hier een officieel oudstenbezoek af te leggen, waarvoor wij de koffie bruin hadden en de gevulde koeken goudbruin gebakken, zijn we om halfnegen maar gaan wandelen want we vonden het zo zonde van onze avond om nog langer onze tijd te verdoen met wachten. Fijn dat wij na drie jaar u in dit eerste echte huisbezoek bijna mochten ontvangen. Laten we afspreken dat u het over drie jaar nog eens probeert en dat het u dan wel lukt om u aan de afspraak te houden of in ieder geval even afbelt als er iets is tussengekomen. Geen nood, ook aanstaande zondag zullen wij u met respect behandelen als u met de fluwelen zak langskomt. Misschien doen we er zelfs wel een gevulde koek in die dan wel oudbakken, maar toch nog altijd minder bruin is dan u ze bakt.

Het geheim van Goddelijk gezag


Er is een bijzondere kwestie binnen Gods koninkrijk waar je weinig over hoort praten. Het is de kwestie over het geheim van gezag.
Een man bij ons in de straat die altijd als ijscoman werkte besluit op een dag een uniform aan te schaffen van de politie. Met veel gedoe hijst hij zich in het blauwe pak, compleet met pet welke hij uit een kringloopwinkel opdiept. Dan gaat hij de straat op en meent bekeuringen uit te kunnen schrijven. Dat werkt niet omdat de man geen gezag heeft. Waarom heeft hij geen gezag? Omdat hij zich niet onderworpen heeft aan het gezag boven hem (het hoofdbureau/ de politiecommissaris). Hij werkt los van het hoofdgezag.
Voordat je nou op je voorhoofd begint te wijzen, laat me even uitleggen waar ik heen wil.
Om mij heen schieten allerhande op zichzelf staande gemeenten als paddestoelen uit de grond met de meest wonderlijke namen waarvan: de winden van God, de meeste stof doet opwaaien.

Maar we hebben de levensrivier, de levenstroom, het morgenlicht, de gemeente de Deur, enfin de lijst in onwijs lang. Allemaal gemeentevormen die los opereren. Men wenst geen verantwoording af te leggen aan enig boven/naast hen staand overkoepelend gezag.

Een vriend van me begon op een goede dag “voor zichzelf” en vroeg mij of ik oudste wilde worden in zijn nieuwgeboren club? Hij kon het nergens vinden en dus begon hij zelf maar een gemeente. Ergens krijg ik altijd het gevoel van de ijscoman die een politie-uniform kocht, het aantrok en gezag meende te hebben, zonder zich aan enige vorm van gezag te willen onderwerpen. Sterker nog, deze gemeenten lijken soms uit rebelsheid ontstaan. Iemand kan zeggen dat God de hoofdcommissaris is in deze hiërarchie, maar werkt dit nu werkelijk zo of is er iets wat over het hoofd gezien wordt?

zondag 18 maart 2012

Holle aarde theorie


Ooit was de aarde het centrum waarom alles draaide. Maar 400 jaar geleden nog beweerde de Italiaanse Galileo dat het een beetje anders was en dat de aarde om de zon draaide. In de tijd van het katholicisme werd je voor een dergelijke gedachte nog op de brandstapel gezet, want men vond dat je daarmede heiligschennis pleegde. Die gedachte mag ons anno 2011 bevreemden, doch er zit wel iets in. Want laten wij eerlijk zijn, vanaf die tijd gleed het enkel verder bergafwaarts met de bijzondere plek die onze door God geschapen aarde innam. Het draait nu allang niet meer om de aarde want er zijn miljarden zonnen met planeten waarvan velen wellicht net zo vol van leven als onze aarde. Nou ja, dat beweren de wetenschappers. Er is nimmer enig bewijs voor gevonden, dus je kan gerust stellen dat het een vorm van geloof is, betreffende dat leven op andere planeten. Wat niet uitsluit dat in ons denken de aarde van het middelpunt der schepping tot een heel gewoon planeetje is gedegradeerd. Maar is zulks wel waar? Is de aarde wel zoals de wetenschap ons voor wenst te schotelen (een gewoon bolletje in een oneindige ruimte)?

De bijbel lijkt ons eerder te zeggen dat de aarde geen bolle driedimensionale ruimte is maar een holle. Wij leven in dit beeld dan ook niet aan de buitenzijde van een bol, doch aan de binnenzijde van een in zichzelf binnen de vierde dimensie kerende holle ruimte. Alles speelt zich af binnen deze holle ruimte (de aarde). In het hart de hemel, onder onze voeten de grenzen van de schepping met het dodenrijk….God is dan niet bij het scheppen van de aarde om haar heen het heelal gaan creëren, doch in het hart van Zijn schepping ( de aarde) formeerde Hij alles wat is en zelf zetelt Hij in het hart van de aarde (de hemel)...Ik wil niet beweren dat de gedachte van een holle aarde ook mijn denken is, maar ik meen dat er veel te zeggen is voor dit wereldbeeld.
Voor mensen die zich echt in dit meer op de bijbel funderende scheppingsbeeld willen verdiepen, lees...

Papieren preken

Vandaag een papieren preek. De voorganger droeg een lief mutsje toen hij binnenkwam. Besefte dat dit deel van het kostuum niet veel meer gedragen wordt. Hij geleek ermede op Willy wortel, vond ik. De preek was goed, maar van papier. Dat wil zeggen: een uitgeschreven en van papier gelezen preek. Telde 445 maal de momenten dat de voorganger op zijn geschriften keek om verder te (lezen) preken. Sorry maar  high sensitive zijn, heeft soms ook voordelen. Ik noem 102 keer gehoest tijdens de dienst, zeven hoedjes en twee mensen waarvan ik het vermoeden had dat die sliepen tijdens de preek. Men kan zich afvragen of er ruimte genoeg is voor spontane ingevingen van Gods Geest als er zo van het papier gelezen wordt? Persoonlijk heb ik meer met het preken waarbij je minder het gevoel hebt van een voordracht uit “eigen” werken en de voorganger direct tot de gemeente spreekt met ruimte voor spontane ingeving van Gods Geest. Misschien vergis ik me....

zaterdag 17 maart 2012

“Ouwe” vis


Zaterdag is voor mij altijd marktdag. Ik put enorm veel genoegen uit het wandelen langs de kraampjes in de vroege morgen (nog voor acht uur) en her en der iets te kunnen kopen. Misschien vind je dat simpel, maar een kinderhand is snel gevuld, zullen we maar denken. Bij de viskraam wilde ik kibbeling en lekkerbek maar het frituurvet stond nog niet aan en ik zag de dames uit Spakenburg met dikke achterwerken de gebakken vis van gisteren uit de dozen halen en op de kraam met erboven “verse vis” neerleggen. Ik kocht niets want ik heb geen oude guldens meer om oude vis mee te betalen. Vis moet vers zijn!

In gedachten meende ik de (noem het) kerk te zien in deze hele kwestie. Ook wij mogen verse vis zijn en niet gebakken in de olie van gisteren, maar van vandaag! Wij moeten niet op oude geestelijke zaken teren maar op verse. Dagelijks vers manna durven rapen. Toch verstoffen veel kerken en is de sfeer en het gedachtegoed als 200 jaar, of langer geleden. Men houdt krampachtig vast aan de sfeer en de beleving van “gisteren” alsof dit het enige ware is.  Niet echt verkeerd, maar wel een beetje jammer, omdat de “kerk” een levend en bewegend “organisme” is en niet een verstarde op een opgezette duif gelijkend club mensen. Is het daarom dat veel jongeren de “kerk” verlaten?
Openstaan voor vernieuwing, hoe staan wij hierin?

vrijdag 16 maart 2012

De twee tuinen


In het begin was er een tuin vol leven.Er stonden allerhande bomen die hun vrucht gaven op hun tijd.
Het leven regeerde in deze tuin.
Middenin deze tuin stond de levende boom van kennis van goed en kwaad.
Door van de vrucht van deze boom te eten werd de mens een sterfelijk wezen en kwam er scheiding tussen de mens en God.

Duizenden jaren later zien we opnieuw een tuin.
Ditmaal een tuin waar de dood regeerde.
In het midden van deze dorre tuin zien we opnieuw een boom (kruis).
Geen levende maar een dode boom.
En aan die boom hing opnieuw een vrucht (de Here Jezus).
Door van deze vrucht te eten (wie Mijn bloed drinkt en Mijn vlees eet) wordt de scheiding tussen God en de mens opgeheven.

Ooit schreef ik dit stukje omdat er plotseling licht viel op de twee  "tuinen"  in de bijbel.

Als je de bijbel leest, ontdek je iedere keer weer opnieuw hoe ontzettend knap God Zijn woord geschreven heeft. De levenslessen zijn dermate diep en overweldigend dat je je iedere keer weer verbaast.
Er zijn ontzettend veel boeken door de mensen gemaakt, doch er is maar één boek dat máákt mensen. Dat is het woord van God.

Mijn belevenissen in het AZU (deel 6)


Defilé ligt weer te winden in bed en ik bedenk opeens dat hij de hele dag door praat en als hij niet praat, ligt hij te winden. Hij moet hoe dan ook geluid voortbrengen het geeft niet uit welke opening! Ik ben niet bepaald gelukkig met de gedachte dat hij dit ’s nacht ook gaat liggen doen. Eén ding, hij ligt gelukkig een eind van me af. Arme Ton, daar ligt hij vlak naast precies op de wind! Maar die rookt zoveel dat hij dit beetje methaan wellicht niet eens opmerkt.
Ik besluit een dagboek te beginnen over de dingen die me de komende drie weken in het AZU overkomen zullen. Als mijn vriend Wim die avond op bezoek komt (bezoekuren kennen ze hier in het ziekenhuis niet want vanaf de middag tot de avond komen en gaan er mensen) biets ik van hem een pen en van de verpleging wat papier. Wim heeft om de een of andere reden een pot zure haring voor me mee genomen. Oké ik houd niet van fruit, maar om nou met een pot rolmopsen aan te komen! De dode vissen drijven vredig achter het glas als Wim weer weg is en ik besluit de pot op te bergen in het kastje. Later op de avond ga ik douchen en hijs ik me uit de burgerkleren om mijn oude t shirt en blauwe badjas aan te trekken om een beetje te acclimatiseren. Een zwak soort thuisgevoel overvalt me als ik mijn enorme legerkisten uitdoe en op mijn sloffen door de gangen loop.

De meest onderschatte gave van God


Veel mensen vragen aan mij:”wat is nu mijn taak in het leger van de Heer?” Dat is natuurlijk prachtig. Zeker jonge christenen die iets willen betekenen binnen het koninkrijk van de Heer. In bijna alle gevallen willen ze erop uit. Wonderen doen, de straten op, de mensen bezoeken en vertellen over de kracht van het evangelie maar…ze weten niet waar hun talenten of gaven liggen. Hele boeken zijn er volgekrast met zogenaamde gaventesten en dergelijke. Ik persoonlijk krijg er een gevoel bij van een belastingformulier, waarna je met optellen en aftrekken tot een teleurstellende slotsom van een te kort komt.
En dat terwijl de mooiste, heerlijkste, krachtigste en misschien wel allerbelangrijkste gave uit liefde voortkomend, over het hoofd wordt gezien. Een gave die wij allemaal, niemand uitgezonderd, hebben gekregen. De gave van gebed. 


Tegen iedereen die echt een duit in het geestelijke zakje wil doen, die nimmer waarde zal verliezen zeg ik:”ga bidden.” Voor het zieke buurmeisje in de straat, de oude man die de Heer niet kent, de jongeman die zo tobt met zijn geaardheid, de buren die zoveel tegenslag kennen, ach de lijst is te lang om op te noemen. Elke dag vijftien minuten gebedstijd, zal een bres openen in de hemel waarlangs het heil zal neerdalen. Velen willen wonderen doen, maar weinigen willen de weg daartoe openen middels het strijden in gebed. Strijdend bidden is misschien wel veel belangrijker dan de andere taken die God ons toebedeelt! Bid dus mee en laat je gebruiken in het leger van God! Maar bedenk wel dat bidden een worsteling is. Het is niet voor watjes die na een week weer geen tijd kunnen vinden om te bidden. Bidden is in mijn overtuiging het allerbelangrijkste werk en vergt ruggengraat bij de christen. Maar velen hebben als het om bidden gaat, de ruggengraat van een weekdier…
Is een christen die geen tijd voor gebed neemt eigenlijk wel christen?

donderdag 15 maart 2012

Mijn belevenissen in het AZU (deel 5)


Als we al bijna van tafel gaan komt hij na-rokend uit al zijn poriën en kledij aanlopen en tilt even het metalen deksel op, wat over zijn bord eten staat. “Bah alweer een bal gehakt met wortels,” moppert hij en laat het deksel moedeloos terug op zijn voedsel kletteren. Hij kruipt in bed, zet een koptelefoon op en gaat televisie kijken. (boven je bed kan je tegen betaling een tv huren en Peter is de enige die er een heeft). “Niet bepaald de gezelligste”, zeg ik net hard genoeg voor me uit dat de anderen het kunnen beamen, wat ook gebeurt. “Ja hij rookt liever de hele dag,” zegt Defilé, terwijl hij zijn loerijzer aan het opwrijven is.

Er loopt een heel grote verpleegster de zaal op die me om de  één of andere reden ogenblikkelijk angst inboezemt met haar stuurse blik. Astrid staat op haar naamplaatje te lezen. Voor haar uit dendert een karretje waarop ze Koffie en thee heeft staan. Ze heeft wel een heel mooie stem en dat maakt veel goed. Een beetje zangerig en nasaal. Maar weinig vrouwen hebben zo’n stem maar als ze hem hebben doet het me altijd wat. Ik ben er gevoelig voor. Zou je verliefd kunnen worden op een stem? 

Wat is normaal?

“Alles wat in de meerderheid is, dat is normaal.” Nou ja, die kreet lanceerde een collega op het werk. “Als iedereen homoseksueel is, dan is dat normaal, simpel zat.” Voegde hij er nog aan toe. Mijn tegenwoord dat als iedereen homoseksueel was, de mensheid in één generatie tot nul gereduceerd was, bracht hem even van zijn stuk. Wat is eigenlijk normaal? Een vraag die je heel voorzichtig moet stellen of misschien zelfs beter helemaal niet, want we leven in een tijd dat bijna alles normaal gevonden moet worden. Zonder nu direct weer naar de lesbische of homoseksuele medemens te wijzen, want daar wensen wij ons niet schuldig aan te maken, moet mij wel van het hart dat ik zo bang ben dat wat de hedendaagse mens als normaal wenst te beschouwen, in de ogen van de Schepper toch ietwat anders ligt. Abortus, vrije seks, vrijheid van meningsuiting, het homohuwelijk, vloeken in het openbaar, gepruts met stamcellen en donorzaad, de lijst is ellenlang en het is allemaal toegestaan. Pis je tegen een boom, dan krijg je een prent, vervloek je de Schepper van die boom, dan heet dat vrijheid van meningsuiting. Dat is toch wel iets waarvan bij mij de alarmbellen gaan rinkelen. Waarbij rinkelen de alarmbellen bij jullie eigenlijk?

woensdag 14 maart 2012

Mijn belevenissen in het AZU (deel 5)


Dezelfde broeder vertelt mij dat ik morgen een CT scan onderzoek krijg waar ik eveneens nuchter voor moet zijn, doch ik mag in de ochtend nog wel een beschuitje met thee nuttigen.
Defilé roept hard:”Hij wel en ik niet”.  Broeder Kees (zoals zijn naamplaatje verraad) neemt de tijd om Defilé de verschillen in onderzoek uit de doeken te doen, maar Defilé blijft mokken en mij aankijken alsof ik er wat aan kan doen. “Man ik krijg dan zo’n hoofdpijn hé,”roept hij in mijn richting. “Ik bedoel als ik de halve ochtend niets mag eten, knap waardeloos allemaal.” Hij zucht nog eens diep en sloft vervolgend de zaal af. In de gang hoor ik hem enorme boeren produceren. Beetje last van lucht zeker!

17.30
Met een schokje schrik ik wakker als blijkt dat ik half liggend half zittend in het ziekenhuisbed een tijdje in dromenland ben weg gezeild. De kar van het avondeten rammelt als een gestoord spook met zijn kettingen op de gang en een oude magere zuster komt de zaal binnen lopen.
“Zal ik uw eten even op de tafel zetten meneer Defilé?”, Vraagt ze met een allerliefste oude glimlach. Defile komt dadelijk van het bed waarin hij ligt en neemt plaats bij de tafel aan het raam. De oude meneer Welgraven eet reeds met lange tanden in bed en Ton schuift ook aan tafel. Het is goed om met z’n drieën te bidden voor het eten en geeft ondanks dat we elkaar niet kennen een onderlinge band.  Van Peter mijn naamgenoot is ook nu geen spoor te bekennen. Moet die gozer niet eten? 

dinsdag 13 maart 2012

Getuigen van Jehova


Aan de overkant van de straat zag ik groepjes mensen scharrelen en ik wist meteen dat het “Jehova’s getuigen” waren. Iets in hun manier van lopen verraad ze direct. Ik noem het altijd de “wachttorentred” waarmede men langs de deuren stapt. Terwijl mijn grijze cellen op volle toeren werkten over de vraag wat te doen als ze aanbellen, verstopte ik me even op het toilet. De opties waren: Achter de bank wegkruipen (denk dat God dit niets vond dus dit viel af), gewoon vriendelijk naar hen wuiven en vervolgens laten staan of gewoon open doen en de eeuwige woordenwisseling die wel iets weg had van het zitten op een schommelstoel (volop in beweging maar nergens komen) aangaan. Nadat eerst ons huis nauwkeurig op een afstandje onderzocht was en er de nodige papieren uit bruine aktetassen tevoorschijn kwamen liepen twee mannelijke jehova’s getuigen (je heb ook vrouwelijke die zijn meest liever) het pad op om stil te houden bij de voordeur.
Toen ik vertelde dat ik christen was keek de man naar me of ik een of ander vies insect in zijn mond gestopt had en wende zelfs even het hoofd af.
Ik eindigde mijn korte gesprekje met de inmiddels meerdere malen gebruikte slogan:”Alhoewel ik een getuige van Jehova ben zal ik nooit Jehova’s getuigen worden.
Hoe gaan jullie met deze mensen om? Het beste boek wat de waarheid achter het wachttoren gezelschap openbreekt is: Herders zonder erbarmen

maandag 12 maart 2012

Is er mate van verdoemenis


Ik besef dat er massa’s mensen zijn die niet in de hel geloven. Als God liefde is, dan kan Hij nimmer zoiets gruwelijks als de hel creëren, zo zegt men dan. Ikzelf kan me ook slecht voorstellen de hemel te kunnen genieten als er mensen zijn die mij dierbaar zijn en die naar deze gruwelijke plaats worden gezonden. Toch is juist diegene welke het allermeeste over de hel sprak, de Here Jezus zelf geweest. Keer op keer kunnen we Hem horen waarschuwen over deze gruwelijke plek. Een van de vragen die opkomt is of er mate van straf en dus ook mate van verdoemenis is? Of is het alles of niets? Moet mij ook van het hart dat ik niet uit de voeten kan in mijn denken als we het hebben over de hel. Een plek waar mensen eeuwig moeten lijden, lijkt in totaal contrast te staan met de God van genade…

zondag 11 maart 2012

De dienst van zondagmorgen

Vandaag een heel fijne spreker in de gemeente. De man heeft iets liefs. Misschien zit het in zijn afmeting want kleine dingen wekken een gevoel van vertedering bij de mensen op. Een kleine man, maar het woord was goed en groot. Enkel de microfoon viel steeds uit en had de indruk dat de duivel ergens op een dwarsbalk boven in de kerk zat te lachen. Al die moderne snufjes zijn wel mooi als ze werken, maar al te vaak werken ze net niet zoals het moet en dat geeft lachwekkende situaties. Een dominee waar de microfoon tijdens het zingen van blijft aanstaan is reden om mijn zondag goed te maken. Ik weet het, leedvermaak is een verkeerde vorm van vermaak maar toch… Waar ik ook altijd om moet lachen is een vreemde gewoonte van alle voorgangers die ik in de 25 jaar dat ik christen ben heb mogen horen en wel deze: als de preek is afgelopen en de voorganger voor de gemeente bidt, begint het steevast met iets wat hier op neerkomt:”Heer laat ze nou snappen wat ik gezegd heb, want dat is waar en ik heb gelijk en laten ze nou ook aub gaan doen wat ik bedoelde.” Misschien ligt het aan mij, maar daar moeten we( dacht ik) Gebed niet voor bezigen. We kunnen het na de preek het met een gerust hart aan God overlaten. Hij zal de na prediker zijn, van Zijn eigen woord. Gebeden in de kerk, hoe ervaar jij ze over het algemeen?

zaterdag 10 maart 2012

Mijn belevenissen in het AZU (deel 4)


Toen tijdens het bezoekuur de vrouw van meneer Welgraven binnenkwam zag ik direct dat ze van reformatorische komaf was en ik verbaasde me over het aantal kerkmensen op deze afdeling. Ik was er wel mee in mijn schik. Soort zoekt soort niet waar?
De jongeman met zijn bijbel op de gang kwam ook de zaal oplopen en bleek tegenover mij aan de raamzijde te liggen. Hij stelde zich voor als Ton en maakte op mij een beetje stille indruk maar misschien vergis ik me. Met zijn kleine brilletje en korte krulletjes heeft hij wel iets weg van een jongen die eertijds bij me op de lagere school zat en niet te vertrouwen was. Ik weet het, zoiets heet nu een vooroordeel hebben, en ik zette de gedachte zo goed het ging dus netjes in de bezemkast.

16.00 uur

Er komt een broeder (Kees) met zeer harige armen, de zaal oplopen met een papier in zijn hand en loopt naar het bed van meneer Defilee. Hij krijgt morgen een onderzoek en mag na acht uur vanavond niets meer eten of drinken. De oude baas knikt en de flap haar, die hij over zijn kalende bol heeft gekamd zakt voor zijn ogen als hij trompetterend zijn neus snuit. Een knap staaltje trompetteren wat zowel in de hoge als in de lage tonen zijn mannetje staat. Er lijkt geen einde aan te komen, zelfs Welgraven kijkt op uit het boek waarin hij leest en kijkt  alsof hij wil zeggen:”Kappen nu!”

Manipulatie


Voor de deur van de Lidl staat de straatkantverkoopster en lacht me met de eeuwige vriendelijkheid toe, zodat ik me verplicht voel de euro uit mijn kar te geven.
De nierstichting staat voor de deur in de vorm van mijn buurvrouw met twee gezonde nieren maar met hart voor de stichting.
Mijn voormalige werkgever die in de naam van zijn personeel in de plaats van wat geld extra voor de kerst en een kerstpakket het geld, het aan een goed doel had geschonken.
De kringleiders van de kerk die je plotseling zeggen dat ze het niet normaal vinden dat jij niet op de kring zit.
Een vriend van je stuurt een uitnodiging om zijn verjaardag te komen meevieren maar zet er wel bij dat je jezelf moet afmelden als je niet komt.

Hoe vaak overkomt het ons niet dat we tegen een stukje manipulatie aanlopen en wie weet maken wij er onszelf ook onbewust wel eens schuldig aan! Ik heb er een antenne voor ontwikkeld en voel haarfijn aan als zoiets op mijn pad  komt. Een dame bij ons in de kerk kwam naar  me toe, na een preek van de dominee waarin hij ons voorhielt dat we elkaar moesten helpen. “Jij kan dat mooi in praktijk brengen door mij te helpen met het kruien van 3 kuub aarde die op mijn tuin moet.” Ik zei het prima te vinden als zij dan even bij ons de ramen lapte en de auto uit wilde stofzuigen van mij. Maar toen lachte ze enkel schalks en wandelde weer weg. Manipulatie, herkenbaar of ben in de enige die dit aanvoelt?

vrijdag 9 maart 2012

Mijn belevenissen in het AZU (deel 3)


Defilee daarentegen at gulzig als een uitgehongerde beer alles op onderwijl nog verhalen opreutelend over zijn tijd als leraar Duits. Echt een man om hoofdpijn van te krijgen.
Vond het wel fijn om te zien dat hij voor zijn eten bad dat maakte het voor mij ook gemakkelijker om mijn handen te vouwen. Of ben ik de enige christen die daar soms mee kampt?

13.00 uur
Ik besloot het ziekenhuis eerst een beetje te verkennen. Op de gang linksaf richting de lift stuitte ik op een jongeman die in een stoel de bijbel zat te lezen. Ik groette hem en liep door. Iemand die geestelijk zit te eten moet je niet storen vind ik. Na verschillende trappen af en op te zijn gelopen kwam ik een restaurant tegen en een soort winkeltje waar ze koffie, thee etc verkochten. Ik nam een softijsje en wandelde verder door het grote ziekenhuis in Nieuwegein.  Na een half uur zoeken naar waar die verdraaide afdeling van mij nu toch ook weer was, vond ik het en ik voelde me alsof ik de avondvierdaagse gelopen had. Was een gebouw! Hier verdwaal je dus echt in! Alles lijkt op elkaar en alle afdelingen zijn krek eender! Het bed naast me op de mannenzaal was inmiddels ook bezet met een nogal lange oude man met werkelijk enorme lange tanden. Hij stelde zich onmiddellijk voor als meneer Welgraven. Ik raakte in gesprek met deze gemoedelijke oude baas die darmkanker had en dat verklaarde ook waarom hij zo mager was. 

Ik zou best nog eens willen...

Het zal wel heel erg vreemd klinken want als er iemand slecht in een groep kan zijn en de stilte opzoekt, dan ben ik dat zelf wel, maar ergens zit er een hunkering naar samenzijn. 

Een verlangen om in een grote groep samen te leven, te koken, te praten, te eten, samen te lachen en te huilen. Ik ga aan een dergelijke omgangsvorm stuk omdat ik dan opbrand zo intens beleef ik dat, en toch zit er iets oorspronkelijks in.

Voelt een gemeenteweekend of met een groep op vakantie, met z’n allen in een grote tent als een ontdekking van iets wat verloren was. Als de dagen van samenzijn er dan opzitten en je weer “lekker” samen (of alleen) bent, is er een enorme leegte en kilte alsof je afwennen moet van de warmte die je samen had opgebouwd. 

Herkenbaar of praat ik onzin en ben ik een sentimentele oude zak tabak geworden. Ik zou zo graag nog eens samen met een groep (22 christenen) op de Succes van Jan Schoen willen varen. Dat deden wij vroeger wel en het voelde als "eindelijk thuis". Eten, slapen, ondernemen de hele handel. Wat was het fijn met elkaar. 

Wel 12 piepkleine slaapkamertjes compleet met douche en toilet om in ieder geval als het geluk je te groot werd, je terug te kunnen trekken. 

Wie weet is er animo voor en kunnen we zulks eens ondernemen met de webloggers...???

Om een indruk te geven hoe het de vorige keer (10 jaar geleden) was, deze fotoserie

Alles kon, aan boort blijven lekker luieren, fietsen op de eilanden die we aandeden (wadden  zee). Lekker lezen, vissen, leren zeilen, de kokkin kussen, al voerde je het hele sprookje op van Hans en Grietje, zolang je maar gelukkig was...

donderdag 8 maart 2012

Mijn belevenissen in het AZU (deel 2)


De oude winderige man klom uit bed en stelde zich voor als meneer Defilee.  Hij bleek een gepensioneerde leraar te zijn die last had van enorme spraakwatervallen. Tijdens dat praten trok hij als een vreemd aanwensel steeds de bovenlip wat op, gelijk een pitbull die tot de aanval meent over te moeten gaan. Als hij het woord nam deed hij dit zeker niet half en raaskalde aan een stuk door over van alles en nog wat. Inmiddels was er ook een jongeman teruggekomen uit het (aan zijn kleding te ruiken) rokershol en stelde zich voor als Peter (een naamgenoot dus). Hij lag schuin tegenover mij en was zo mager als een berggeit in een waterarm gebied.

12.00 uur
Op de gang rammelde de eerste etenskarren en ik verbaasde me er over hoe efficient zo’n ziekenhuis werkt want er zat warempel al eten voor mij ook bij. Altijd leuk die bakjes met jam, boter, pasta en pindakaas. Op de een of andere manier is het kind in mij nooit helemaal verloren gegaan en ik besloot deze bakjes op te sparen en wierp ze in mijn lade. De kaas en worst zaten keurig per twee plakjes verpakt. Milieutechnisch zal het allemaal wel een hoop afval geven als ze alles zo verpakken maar zo gaat dat nu eenmaal in een ziekenhuis. De smaak en viscositeit van de kaas zijn ook altijd om de een of andere reden verdacht en ziet er uit alsof ze uit de schorten van röntgenologen is gesneden. Op de afdeling Gastro-enterologie lag een gemêleerd gezelschap van mensen met ingewandstoornissen. Er waren patiënten bij met leverklachten, nierproblemen, darm en maagklachten etc. De magere jongen die Peter heette liet zijn eten onaangeroerd en stapte in een streepjes pyjama die lodderig als bij een vogelverschrikker om zijn lijf hing, het rokershol weer binnen. Defilee keek hem met opgetrokken bovenlip na en liet er nog eentje glippen...

woensdag 7 maart 2012

Wat doet God met al uw moeiten, verdriet en pijnen?


Veel mensen menen dat als wij straks in de hemel zijn en over de nieuwe aarde zullen lopen, wij alles vergeten zijn. Alsof er een knopje aanwezig is waar de Schepper straks op het einde aan zal draaien en hup, alles is vergeten en klaar is Kees.
Ik geloof daar niets van en de bijbel laat ook iets geheel anders zien namelijk: God bewaart het verdriet van Zijn kinderen. Juist de moeiten het verdriet en de tijden vol pijn.
Er staat namelijk in de bijbel dat Hij al de tranen van ons gezicht zal wissen. Vanwaar komen die tranen? Komen die zomaar uit de onbewolkte hemel vallen of hebben zij een bron? Heeft God ze bewaard dan? Blijkbaar wel! Ik meen dat deze tranen kostbaar zijn voor God, ja kostbaarder dan lachen. Het boek prediker zegt niet voor niets dat verdriet een betere uitwerking op de mens heeft (als het om zuiveren gaat) dan lachen. Vreemd je hebt wel lachtherapieën maar geen verdriettherapieën…
Waar het om gaat is dat God in al Zijn wijsheid alles bewaren zal en dat Hij een plan heeft met alles in ons leven. In elk geval niet om het maar uit te stuffen na ons aardse bestaan.
Het zal mij niets verbazen als de grootste moeien en donkerste tijden op aarde, het fraaiste licht en de mooiste kleuren in ons nieuwe menszijn blijken te hebben ingekleurd en sterk verweven zijn met diegene welke jij en ik tot in alle eeuwigheid zullen zijn...Volkomen schoon en fonkelende als edelstenen, gelijk Hij die de grootse schitteringen aan het kruis liet fonkelen als briljanten tranen van God... 

Mijn belevenissen in het AZU


Astrid (lang en ben ik bang voor) Carla weelderig en blond) zuster Anna met het ananasje, Jolanda met paardenstaart, Netty met ballonkuiten en broeder Kees (met harige armen)

Ik besloot een dagboek bij te gaan houden vanaf het ogenblik dat ik in het AZU was opgenomen en probeerde zo goed en kwaad als het mogelijk was een redelijk beeld te schetsen van het reilen en zeilen aldaar. Ik wens u veel leesplezier op deze ontdekkingstocht door de medische fabriek welke ziekenhuizen in mijn beleving nu eenmaal vormen. (volkomen berustende op waarheid) Ik moet dit boek toch eens zien uit te geven. 

0.900 uur
Toen ik arriveerde op zaal en een bed kreeg bij het raam, was er op een oude man die met open mond lag te slapen na, niemand op zaal. Zijn kunsttanden lachten me vrolijk toe vanaf het nachtkastje. Ik ben niet zo’n man die zich direct in een pyjama hijst en ik besloot dus om nog even een dagje in mijn burgerkleding rond te blijven stappen. De opname zou ongeveer drie weken duren en men zou in die tijd een redelijk beeld hebben of ze middels een operatie een verbetering in mijn hevige maagklachten konden bewerkstelligen.
De zuster die me inschreef droeg volgens het naamplaatje op haar weelderige boezem, de naam “Carla”. Ze  was uiterst zakelijk en naar mijn beleving een beetje streng. Terwijl ze me inschreef ontwaakte mijn “kamergenoot” en rekte zich eens flink uit. Meteen liet hij een enorme wind en verontschuldigde zich direct gevolgd door nog een hardere wind. Lekker begin dacht ik. Carla vertrok met haar gegevens en keek alsof ze de geluiden van mijn kamergenoot niet had gehoord. 

Huilen om je hond

Vandaag is het zo ver die hond is te ziek om nog langer zo door te laten lopen. Hij piept al dagen en eet niet meer en verliest bloed. Geen smakelijke zaken en dan denk je terug aan de tijd dat je hem ophaalde als pup en beseft dat die ruim 13 jaar snel zijn gegaan. Te snel. Daarnet de dierenarts aan de lijn en om halfdrie laat ik hem inslapen. Paula weet het nog niet en ik denk dat ik het maar zo laat. Wat heeft het voor zin om nu al verdrietig te zijn als je nog een hele middag van niets weten kan. Dag Jip lieve hond we zullen je missen maar ook met veel plezier terugkijken op de jaren dat wij samen geweest zijn...

dinsdag 6 maart 2012

Lachen in de samenkomst


Met Marja raakte ik in gesprek over lachen tijdens de dienst. Hoewel dit in de Pinksterhoek en de Evangelische kringen orde van de (zon) dag is, gebeurt dit nooit tijdens de samenkomsten in de gevestigde orde. Nou ja, dat is misschien te kort door de bocht, want ik heb het in de nu al weer tien jaar dat wij er kerken twee keer meegemaakt dat de voorganger (noem hem dominee) iets zei wat de gemeente in lachen deed uitbarsten. Het effect was in ieder geval in alle twee deze gevallen dat de voorganger keek alsof hij per ongeluk het pinnetje uit een handgranaat had verwijdert en hem in de kerk tot ontploffing zag komen. Hij schrok geweldig want: dit kon niet de bedoeling zijn. Het evangelie is een ernstige zaak en daar lacht men niet over. Ook over Jezus zelf lezen we nimmer dat Hij lacht. We lezen wel over vreugde in de bijbel en dat ligt in het verlengde misschien? In ieder geval weet ik uit de vijftien jaar dat ik in de Evangelische kringen verkeerde dat niets zo je aandacht kan versterken als zo nu en dan een gepaste grap of iets humoristisch. Ik heb zelf het idee dat Luther geen lolbroek was en dus houdt men in onze kringen deze tendens aan. Lachen in de samenkomst, hoe ervaar jij dit?

zondag 4 maart 2012

Het beloofde logje


De voorganger begon de dienst met:”Iedereen in de zaal/kerk heeft een kort lontje.”  Dat is generaliseren in mijn beleven en fundeert enkel op een stukje ongezonde zelfreflectie van zo’n man. Zo de waard is… Ik vond dat een zeer vreemde binnenkomer. Daarnaast vond hij de uitspraak: “genoeg is genoeg” en “een grens hebben aan daar waar je jezelf opoffert”, een niet christelijke. De ware christen cijferde zichzelf steeds weg en was daarbij onbegrensd.

Weet je, dat klinkt geestelijk vooral als je zo’n gedachte opleukt met wat bijbelteksten (hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Zeven maal zeventig maal!) en toch geloof ik dat we dan iets heel essentieels over het hoofd zien en wel dit:Wij behoren lief te hebben als we onszelf liefhebben.
Nu pak ik het eens van een geheel andere kant op en wel deze: wij moeten nooit zover gaan dat wij onszelf vergeten. Er zijn situaties dat je een duidelijke grens aan moet geven hoe ver je gaat om jezelf, je gezin etc in bescherming te nemen. Er zijn mensen die zulk een verwoestend effect op je persoon of je gezin kunnen hebben dat je een grens moet stellen. Die grens is er juist omdat wij ook (en dat hoor je bijna nooit) onszelf moeten liefhebben en niet kapot moeten laten maken door bepaalde individuen waar geen goed garen mee te spinnen is dominee!
Voor mij de onprettigste predikant van het jaar tot nog aan toe. Mag in de reservebank blijven van mij….Onbegrensd en volkomen….

De preek van deze zondag en andere zaken


Veel te zeggen over deze morgendienst. Ten eerste raakte de psalm 22: 15  in de berijmde versie: "wie vet is knielt voor Israëls Heer”, mij diep ik het hart. Ik ben heus aan het lijnen en al het “vet” is voor de Here zoals de bijbel zegt, maar als enkel wie vet is kan knielen, waar blijven de slanken onder ons dan?

De voorganger sprak zijn afkeer uit betreffende je los maken uit de grote groep en voor jezelf een (noem het) kerk (richting) beginnen. Ik beaam dat maar moet er wel bijzeggen dat ik het niet geheel consequent vind omdat Luther de kerkhervormer veel geprezen wordt en zonder zijn (noem het) losmaken van de moederkerk uit Rome, wij nu allen nog beelden lagen te kussen en met onze kluiven in wijwaterbakjes zaten te roeren.

Een vraag die bij me opkwam is de volgende: Waarom laten de meeste vrouwen die een hoedje dragen in de kerk op grond van de korintebrief, hun haar kort knippen? In hetzelfde hoofdstuk wordt immers duidelijk dat het haar de vrouw is gegeven tot natuurlijke sluier. Waarom dan wel deze afgeknipt en de kunstmatige bedekking (de hoed) wel handhaven? Veel stof om op te reageren dus deze morgen.
Het volgende logje wil ik toewijden aan een ander iets waar de voorganger over sprak en waar ik ook de nodige kanttekeningen bij wil maken omdat ik het ten dele vind wat hij sprak. 

zaterdag 3 maart 2012

Preken en pitten

Wat gaan we vandaag weer in de samenkomst beleven? Ik zit al met spanning te wachten op wat komen gaat. Je leest het straks op welke momenten ik wakker geschrokken ben of als het echt boeiend is, misschien wel de hele dienst beleef. Onderzoek wees uit de de gemiddelde mens ongeveer tussen de 15 en 25 minuten aandachtig kan luisteren. Dus waarom de preek en de gebeden/mededelingen etc bij elkaar nog altijd 60 minuten duren is mij een raadsel. De oplossing, een kort moment van weg dutten. Dus denk niet, Peter heeft geen aandacht voor de dienst, want ik zit dan juist op te laden.
Tot straks.
Ps de foto is van mijn moeder als meisje (met brilletje) lang, lang geleden.

Jip de teckel

Ik schrijf dit extra logje omdat ons hondje dood gaat. We hebben hem van pup af aan en hij is nu bijna 14 jaar oud. Hij heeft grote gezwellen in zijn darmen en al zijn haar valt uit. We geven hem dagelijks pijnstillende middelen en antibiotica maar je ziet hem langzaam achteruit gaan en soms kijkt hij je aan met ogen die lijken te zeggen:”help me als je kan?”
Honden hebben geen ziel, zeggen de meeste mensen. Dood is voor altijd verdwenen. Ze zijn niet bezield zoals wij mensen, zegt men. Weet niet of dat zo is. Voor mij bestaat er geen enkele vorm van leven buiten God om en is alles wat leeft een deel van Hem. Niet newage achtig bedoelt hoor. Maar ergens heb ik, zonder er een bijbel bij open te slaan toch het idee dat het karakter van een dier, wat hem maakt tot een individu, nooit verloren gaat. Misschien heb ik het mis. Maandag zal ik een mooi kistje voor hem maken dat als het gebeuren gaat, we hem in onze eigen tuin een plekje kunnen geven naast de andere teckel die 14 jaar geleden stierf.

Huggen

Al vanaf kindsbeen af heb ik graag echt contact met mensen. Mag ze graag huggen en met liefde aan mijn brede borst drukken. In de Pinkstergemeenten waarin gebakken en gebraden ben, gaf dat geen enkel probleem want “iedereen deed het”.  In de gevestigde orde is het altijd link en als je een duidelijke uiting geeft op een dergelijke wijze klaagt men je niet aan voor openbare schending, maar soms heb ik wel eens het idee dat het er dichtbij komt. Wat zijn wij Hollanders toch voor vreemde koele kikkers die achter elke hug iets zoeken wat niet is. Laats riep een dame nog die ik voor de kerk omhelsde:”als mijn man dit ziet!” Nou en denk ik dan. Wat is dit voor een zielig gedoe! We loven de Heer en zingen aan Zijn boezem te willen vertoeven maar als broeders en zusters onderling een kleine uiting van genegenheid geven, krimpen we ineen als door een giftige spin gestoken. Onder de mannen is het nog erger! Dan kunnen wij van de Grieken waar een kus heel gewoon is, nog veel leren. Hoe zijn jullie ervaringen op dit vlak of behoor je misschien wel tot te kuise groep die minstens twee meter afstand de christelijke norm vindt?

vrijdag 2 maart 2012

De kerk van Jezus is wereldwijd


Nou ja, dat zegt men vaak. Kerkmuren bestaan eigenlijk niet, voegt men er meestal dan nog aan toe. Het gekke is dat als je dan eens van (noem het) kerk verandert je plotseling bemerken zal dat kerkmensen toch minder tolerant zijn dat ze leken. 
Zelfs een dominee riep het regelmatig van zijn preekgestoelte dat de kerk niet begrensd is door de muurtjes die wij er gemakshalve omheen hebben gezet. Maar toen wij eens van (noem het) samenkomst wisselden, schreef hij er geen enkel begrip voor te hebben dat we (zijn) samenkomst nu niet meer wekelijks bezochten. Gek maar ergens zit er toch een: “bij ons is de beste kerk” of: “bij ons wordt de waarheid gepreekt” en bij anderen is het op zijn minst bedenkelijk, achter, zo lijkt het. 
Ik voor mijzelf vind het juist rijk dat er zoveel stromingen zijn binnen het christendom en ik vind die hele “samenopweg” gedachte lariekoek omdat we (dacht ik) altijd al samen op weg zijn. Samen aan de hand van de grote Herder lopen dwars door de woestijn van het leven met hier en daar een oase. Zijn er mensen die hun ervaringen willen delen met de (noem het) wisseling van samenkomst en hoe je mede christenen (positief of negatief) hierop reageerden?

Het kleine kind in mij


Zaken waar mij de broek van afzakt

Mensen die voor hun beurt willen gaan
Mensen die 10 maal met hun autodeur smijten in de nacht
Mensen die met de grasmaaier, grastrimmer etc aan de slag gaan als jij net op zondag onderuitzakt in de zon
Mensen die de halve zomer brandhout zagen als jij ook van de zon geniet (doe dat dan bij mindere weersomstandigheden!)
Mensen die hun hond los laten lopen en die dan met vuile poten tegen je opspringt
Mensen die onder de tatoes zitten
Mensen die altijd in flodderkleding lopen zelfs tijdens de samenkomst
Mensen die altijd naar knoflook stinken en naast je: halleluja zingen
Mensen die mij dagelijks spam sturen
Mensen die een grote mond hebben
Eten wat niet smaakt
Maagzuur in de nacht
Een droge wind die toch nat blijkt te zijn
Vuurwerk
Hoofdpijn
Posters langs de weg van genezingsdiensten waar net een invalide langs rijdt met zijn rolstoel
Het geklooi met verschillende zangbundels (kies er één en verders basta)
Een beamer in de kerk (onrust)
Het berekende van de volwassen mens


Zaken waar ik blij van word

Kinderen die spelen
Kinderen die je hoort lachen
Oude mensen in wier ogen het kind nog leeft
De glimlach van de oude Chinese dame bij de afhaalchinees
De boodschappen die weer binnen zijn
Kinderen en oude mensen samen in de gemeente
De geur van een parfumwinkel
Gevulde olijven (die grote)
Een goed boek
Vrouwen met lang haar
De geur van een net aangestoken sigaar
Een goed glas wijn
Mensen die eendjes voeren
Het geluid van de regen
Met mensen samen eten
De lippen van een negerin (beetje roze van binnen)
De geur van een pasgeboren hondje
De lippen van een paard
De ogen van een vrouw die net moeder is geworden
Het thuiskomen van mijn vrouw
De koelte van je kussen als je net gaat liggen
Schone lakens
De geur van boenwas
De onschuld van een kind


Ik neem voor het gemak aan dat er psychiaters zijn die meelezen en ik wil hen dan ook verzoeken met spoed pillen te sturen die mij van deze vreemde zaken en afwijkingen af kunnen helpen. Extra sterk gaarne…