dinsdag 31 januari 2012

No nuts no glorie


Dat de katholieken duistere kantjes bezaten (in ieder geval in de middeleeuwen) zal niemand verbazen, maar wat te denken van de zogenaamde Castraten? Om hun hoge stem te behouden werden jonge jongens in opdracht van het Vaticaan gecastreerd om de hormoonproductie af te remmen en te zorgen dat ze nooit de baard in de keel zouden krijgen, wat ze ongeschikt voor het koor zou maken! Het verwijderen van de testikels hield de stembanden klein, maar liet het lichaam en vooral de longen doorgroeien, waardoor goede castraten hun ’kinderstem’ met grote kracht konden laten klinken. In de periode van  de Barok werd castraatzang hogelijk gewaardeerd, onder meer in kerkkoren. Veel jongens overleden als gevolg van de castratie door het destijds ontbreken van hygiëne of antibiotica. Ook kreeg niet iedere castraat als volwassene een fraaie stem. De als zanger mislukte castraten waren dubbel te beklagen. Lichamelijke ongemakken als gevolg van de castratie zijn een onevenwichtig temperament, uitzonderlijk lange holle beenderen en urologische klachten.

En als ik bedenk dat heel veel van de  in onze “kerken” aanwezige liturgie en leerstellingen nog altijd de wortels hebben in het katholieke erfgoed, ben ik blij dat ik mijn onedele delen nog bezitten kan. Je zal best lekker hoog zingen, maar aan de nadere kant: no nuts no Glorie en voor het zingen de "kerk" uitgaan, geeft in dit licht bezien een gevoel van intense bevrediging!


zondag 29 januari 2012

Hoe horen wij Gods stem?

Naar aanleiding van een gesprekje met Hans even een logje. In de Pinkstergemeente leerde men mij dat je Gods stem heel eenvoudig kon horen. Elke zondag sprak de Heer over van alles en nog wat als de “profeten” naar voren kwamen en vertelden wat de Heer nu weer te zeggen had. Veel bijzonders was het niet (met respect) het ging meestal over slagroomtaarten, schaaltjes fruit, fietsen met harde of zachte banden, holbewoners met een steen op de schoorsteen, pannen vol gebraden vlees etc. Ja ga nou niet zitten grijnzen of lachen, want het was de “Heer” die het zelf zei, volgens de profeten. Heb me jaren afgevraagd hoe het toch kwam dat God elke zondag even met ons kwam “keutelen” over van alles wat niet belangrijk was, maar toen de voorganger maandenlang op sterven lag, God niets wist te zeggen. Misschien was Hij net even een schoorsteen van een holbewoner aan het ragen of een blik fruit aan het opendraaien?

Als men mij nu op de man af vraagt hoe ik in die 25 jaar dat ik christen mag zijn God wel heb ervaren, dan hebben we aan het verhaal van Elia een heel goede.

Hij zat op de rots en hoorde het geluid van een verschrikkelijke storm, maar hij wist: in deze storm is de Here niet.
Toen zag hij een vreselijk vuur voorbij gaan, maar hij wist: in dit vuur is de Here niet.
Als laatste hoorde hij het nauwelijks hoorbare van het suizen der wind en hij wist: de Heer is er…
Dit is nu precies mijn eigen ervaring als het gaat om de aanwezigheid van de Heer. Geen wonderen of grote tekenen vol vuur uit de hemel met een luid klinkende stem, maar de zachte achtergrondruis van Zijn aanwezigheid. Als een nog net niet verstorven echo van de stem van de Meester.
Hoe ervaar jij eigenlijk Gods aanwezigheid en spreken tot je?

De late regen


Veel mensen gaan er van uit dat er in de laatste dagen nog een grote opwekking zal komen die als de late regen wordt betiteld. Onnodig te vermelden dat ieder christen daarop hoopt, maar logisch is het niet. In de bijbel komen wij immers ook gedachten tegen (van de Heer zelf) als Hij zegt:”zal Ik nog wel geloof vinden als Ik wederkom?”. Daarnaast leert de bijbel dat het gehoor van de mensen in de laatste dagen verwend zal zijn, en dan hebben we direct de reden te pakken voor het afnemen van de kerkgang. Toch blijven veel mensen hardnekkig vasthouden aan de komst van de late regen nog voor de komst van de Heer. Van mij mag je maar laten we wel rekening houden met de gedachte dat het ook anders kan zijn. Hoe sta jij tegenover deze gedachte van een nog te verwachten opwekking in de laatste dagen? Er zijn er ook die beweren dat we reeds in het 1000 jarig rijk leven. Daar ben ik klaar mee want zet maar eens een wolf bij een lam neer, dan zal je wel zien of hij er al mee speelt!

zaterdag 28 januari 2012

Verbandtrommelkerk


IK heb griep en hoe! Mijn keel voelt aan alsof ik een rol schuurpapier heb opgegeten (extra grof) er zijn al twee flesjes hoestsiroop doorgegaan zodat mijn tong gelijkt op een trekdrop en in mijn hoofd woont een mannetje die met een hamertje de hele dag op mijn slapen bonkt. Met paracetamol houdt hij zich soms een paar uur in en begint dan weer met de “verbouwing”. Ik ben bang dat ik morgen de samenkomst niet zal bezoeken en dat vind ik een groot gemis! Het zien van anderen, de gesprekjes voor de dienst, de geur van oud stof als het orgel begint te toeteren als een bejaarde brontosaurus met obstipatie problemen en het mooie kind met het goudblonde haar waar ik altijd tijdens de dienst oogcontract mee heb, het zit er niet in morgen. Even voor de duidelijkheid, het kind is ongeveer 5 jaar oud. Haar paar knipoogjes tijdens de dienst ervaar ik als cadeautjes van God want dat spontane zijn de meeste kerkgangers reeds lang kwijtgeraakt in de een of andere fluwelen kerkzak. Ik houd van dit oude kerkje en besef dat het geestelijk gezien geen enkel gewicht in de schaal ligt, maar toch… Ik heb jaren in gebouwen gekerkt die de uitstraling hadden van een redelijke verbandtrommel en ergens is de kerk dat ook wel, met de Heer als grote verbinder, als we weer eens op onze plaat zijn gegaan. Hoe ervaar jij de samenkomst?

Hemaworsten in grote problemen


Nou ja, dat hoorde ik op de radio. Het schijnt dat de Hemaworst ernstig te lijden heeft onder het uitblijven van de voorspelde horrorwinter. Wijselijk meende men 500.000 extra sappige op eiken gerookte rookworsten in te slaan, die nu als verschrompelde corpussen delicti in de magazijnen bejaard liggen te worden.
Plannen blijkt niet altijd zonder risico, want je kan achteraf ook ontdekken de hele boel verkeerd ingeschat te hebben. Hoorde ooit een Orkatemmer die prediker was geworden zeggen (dus er is zelfs hoop voor Orkatemmers!): “wie faalt te plannen is van plan te falen.” Een redelijke uitspraak waar je even over na kan denken. Waar het mij om gaat toen ik dit vanmorgen overdacht is de vraag of ook wij een plan hebben betreffende waar we geestelijk zullen staan over een jaar/maan/dag? Hebben we de euvele moed om met enthousiasme te werken aan de persoon die we zelf zijn in Christus, of blijven we maar staan op de plek waar Hij ons ooit riep? Is dat de reden waarom er zoveel baby’s lijken rond te kruipen binnen de kerken? Strekken wij ons nog wel uit, binnen de plannen van de Schepper om dienstbaar te zijn binnen Zijn koninkrijk of menen we dat Jezus ons enkel riep om zondags de eredienst te beleven en verders basta? Waar sta jij over een jaar? Wat heb jij mogen betekenen voor God in dit jaar als je straks terugkijkt op je leven?

donderdag 26 januari 2012

Beste Jan lock


Mijn brief aan Woord en Daad

Wij hebben al jarenlang verschillende adoptiekinderen bij Woord en daad omdat wij menen dat wij alles eerlijk met elkaar moeten delen. Mijn eigen inkomen bedraagt 17.000 euro op jaarbasis, zo wij proberen zo sober mogelijk te leven. Naast dat het een levenshouding is, stoelt deze bepaalde mate van soberheid ook op een in onze overtuiging christelijke levenshouding. Kunt u mij uitleggen waarom wij door moeten gaan om doormiddel van onze donaties voortgekomen uit een spaarzaam leven, waarin de naastenliefde hoog in het vaandel staat, tezamen met een houding van eerlijk delen, nu ik lees dat u een salaris van rond de 130.000 euro krijgt, wat een ruime acht maal meer is dan waar wijzelf van moeten leven? Kunt u mij een goede reden aangeven om de zes adoptiekinderen van a 20 euro per maand, nog langer door ons onderhouden zullen worden als u op een dergelijke grote voet lijkt te leven?

Met vriendelijke groet


Peter de Mooij
Gouda

Zodra ik het antwoord hoor, zal ik het plaatsen, misschien zien we iets over het hoofd...

Waar blijft de poet?


Kerkbalans en verjaardagsfondsen

Elk jaar komen deze twee (noem het collecten van de kerk) aan de deur. Het ene (verjaardagfonds) stoelt op de gedachte dat de jarige Jet best iets van haar gekregen gelden aan de kerk kan schenken. Het Kerkbalans is er om minimaal de kosten van een lid te dekken.
Een wellicht wat vreemde gedachte om als je jarig bent eens niet te ontvangen maar om te geven, maar als je er even over nadenkt zit er wel iets moois ook in.
Ik sprak er vanmorgen juist over met een vriend van mij die even een “bakkie” kwam doen op de zaak waar ik werk. Hij vertelde mij dat de gemeente van elk dooplid f 10 en van elk belijdend lid f 25 euro aan de synode moet afdragen. Er ontstond een gesprek tussen de interieurverzorgster die het weer beter wist (lang leven de vrouwen!) maar ergens meen ik dat ze gelijk had toen ze zei dat er voor elke (noem het) kerkganger een jaarlijkse kostenpost van F 65 euro moest worden overgedragen aan de synode.

Even snel rekenen: kosten, verwarming, licht, dominee die elke week ook weer losgelaten moet worden op zondag etc etc, er zitten nu eenmaal kosten aan verbonden ik begrijp dat. Maar hoe het precies zit, daar heb ik geen kaas van gegeten. Wie weet het wel en waarom moeten er gelden naar de synode want als je 400 leden hebt, maal die 25 euro, ben je in ieder geval al: F 10.000 euro lichter en wat doen ze daar met de poen?

woensdag 25 januari 2012

Het hart op de tong


Ik ben gisteren begonnen in het boek van Marja Meijers ( het mijne is reeds op de post naar je toe Marja). Ik lees meestal twee boeken gelijk of eigenlijk naast elkaar. Misschien vinden mensen dat raar, maar dat moet dan maar. Wat ik oppakte uit de eerste flarden die ik mocht lezen is een vraag. De vraag is: waar waren wij voordat we mens werden?  Weet niet of de schrijfster het er met zoveel opzet in heeft gezet, maar dat was een vraag die door de letters los werd gemaakt in mijn beperkte denkvermogen.

Als de mens van Gods adem komt, is hij een deel van de Schepper en ontstaat vanzelf de vraag of wij er dan al eerder ook waren en hoe dan? Of is de persoon pas ontstaan toen geest en lichaam één werden?
Een tweede gedachte is dat wij op aarde zijn om iets te leren? Gehoorzaamheid? Afhankelijkheid? Geloof of vertrouwen? Wat mij van het hart moet is dat het leven kei en keihard is. Mensen sterven. Pijnen zijn soms zo groot dat mensen er een eind aan maken. Kinderen sterven aan de meest verschrikkelijke ziekten. Een vreemd diertje kruipt via de anus naar binnen en verwoest alle organen op zijn weg naar de oogbol, om er daar uiteindelijk weer uit te komen. Nee dit is geen script van een of andere goedkope horrorfilm, maar het bestaat op aarde. Mensen die door gezwellen van binnenuit worden opgegeten of zo worden aangetast door de lepra dat ze in een stinkende massa uiteenvallen.

Ik vind dit een lastige kwestie om te rijmen met Gods liefde. God als Vader, een geweldige troost, maar als je kind net aan de kanker is gestorven, lijkt de gedachte (en nu komt hij) dat wij iets moeten leren, een heel schrale troost of erg hoge prijs. Al helemaal als wij beseffen dat wij bij Hem vandaan kwamen waar alles hemels was. Hoe ga jij om met deze ogenschijnlijke contradictie in je christelijk geloof? 

dinsdag 24 januari 2012

Goede doelen

Daarnet nog wipte de giro voor de nierstichting door de gleuf en viel met een plofje op de kokosmat. Zo aan het begin van het nieuwe jaar misschien wel even een moment om samen nog eens terug te kijken naar wat de directie van het gemiddelde fonds wat zoal een beroep doet op u en mijn portemonnee, verdienen. Ik denk dat wij niet te veel moeten schrikken als we daar een beetje inzage in hebben. 




Rest mij wel om te zeggen dat de mensen die met de collectebussen aan de deur komen, uit liefde tot dit offer komen en dat deze groep vrijwilligers het uit juiste motieven doet. Maar of dat voor de top ook op gaat, mag je zelf beslissen…. 

Vloeken na je doop


Voor mij uit liep een mededopeling die daarnet nog met opgeheven handen had beleden dat hij een kind van de Heer was geworden. Op mijn netvlies zag ik nog de enorme handen die als harken in de lucht staken onder het uiten van de kreet:”Halleluja de Heer is mijn Herder.” Nu de man zich om mocht kleden na de doop, vloekte hij luid en voegde er aan toe: “hadden die klootzakken de verwarming niet wat hoger kunnen draaien?” Ik dacht er het mijne van…

Het was zondagmiddag en voor mij uit in het park liep het echtpaar dat altijd de koffie verzorgde in de Pinkstergemeente waar ik kwam. Zij bezweek regelmatig in de Geest (of moet ik zeggen geest?) en ook hij, klein van stuk gaf blijk van groot te zijn in de Heer, zeker als zijn favoriete lied: welk een vriend is onze Jezus, gezongen werd, wat hij uit volle borst meezong.. Plotseling kregen ze ruzie en scholden zo hard, in combinatie met de grootste Godslastering die onze Nederlandse taal kent. De zondag erop zaten ze weer met de handen in de lucht en zongen:”Ik zegen U Heer.”

Zonder nu de vrome pias uit te gaan hangen, want wij zondigen allemaal, moet mij wel van het hart dat dit nu net het tegenovergestelde is, van het logje hiervoor. De ene denk dat God onbereikbaar is en de ander geeft het gevoel van (met respect) de Heer in de broekzak te hebben zitten. Vreemd genoeg hebben wij een redelijke afkeer van de eerste mens die God als onbereikbaar ziet en veel begrip voor de tweede die God als “vriend” ziet. 

maandag 23 januari 2012

Een eeuwige twijfelaar


Er bestaan christelijke geloofsvormen waarin men eeuwig twijfelen of je wel Gods kind bent, hoog in het vaandel heeft en weten dat je Gods kind bent, voor hoogmoedig wenst door te laten gaan. Ik was ooit op een begrafenis van een oude man die tot aan zijn dood gezegd had:”ik durf niet te zeggen of ik wel een kind van God mag zijn.”
Hij werd tijdens de dienst, die vooraf ging aan de teraardebestelling, geprezen en “een voorzichtig man genoemd.”
Iemand die niet over één nacht ijs ging. Als je het mij vraagt (als we dan toch symbolisch spreken) ging hij helemaal het ijs niet op en had nimmer de “schaatsen” van het geloof onder gebonden. Hij wist niet wat het was om te zwieren over de ijsvlakten van de glazen zee van het geloof. Hij kon het gevoel van vreugde niet en van de wind van Gods Geest die langs je haren strijkt als je vaart maakt op de ijzers van het geloof. Oké mensen die wel reden gingen wel eens onderuit, maar dat behoorde nu eenmaal bij het “spel” van het evangelie, beweerden ze. Maar hij stond op de kant en trapte slechts af en toe met een zware zwarte schoen op het ijs en vond het na 60 jaar ter kerke te zijn gegaan, nog altijd te dun om op te gaan staan, laat staan om de ijzers zelf onder te binden. En dan, dat kon enkel God zelf doen. Daar kwam geen eigen keus aan te pas. Hij sprak schande van de mensen die wel over het ijs van het geloof reden en joelend voorbij kwamen suizen. Nee, dat was niet zijn idee van geloven en je neerbuigen op Gods “Eis”. Op zijn grafsteen stond: Hij was een voorzichtig man… Te voorzichtig als je het mij vraagt...

zondag 22 januari 2012

Zieke hond en buigen in geloof

Vanmorgen al helemaal klaar om naar de kerk te gaan maar Jip onze mannetjes teckel was ziek. Het is al een oud beestje (bijna 13 jaar) en dan zit je ook niet rustig in de kerk als je weet dat je diertje met veel pijn in de mand ligt dus hup eerst naar de dierenarts. Een foto, een spuit en meer onderzoeken en helaas hij blijkt ongeneselijk ziek te zijn en de operatie die weinig tot geen kans van slagen heeft bij een oude hond kost om te beginnen 1000 euro. Wat doe je dan? Precies je neemt het diertje nog mee naar huis met pijnstillers etc in de hoop dat zolang het leven nog niet te veel pijn doet het nog even te rekken. Triest maar aan de andere kant is dat ook onderdeel van het houden van dieren, ze gaan ooit dood. Om de spanning wat te relativeren een nieuwe site begonnen (zie link)waarop ik mijn fotomateriaal van alles wat zoal langs de IJssel voor leuks aan de hand is, op kan zetten. De oude site van Hervormd Gouderak bestaat niet meer want een der oudsten vond het een soort heiligschennis omdat er op een van de foto's een glimp van een avondmaalsbeker te zien was. Ik dacht dat we de katholieke tijd met haar "heilige voorwerpen" voorgoed achter ons gelaten hadden, maar niets menselijks is ons vreemd. Daarom een heel nieuwe site van de omgeving, waar nimmer meer een foto op zal komen van de  "heilige" instrumenten uit het interieur van de Hervormde kerk, want ik wens niemand tegen het zere been te schoppen en tegemoet te komen aan hen die aan dergelijke zaken waarde hechten gelijk Paulus zegt als hij het heeft over je buigen naar het geloof van de ander (de zwakken?). Hoever gaan wij hier eigenlijk in?

vrijdag 20 januari 2012

Verplicht naar de jeugd

Zelf heb ik de eer gehad om jaren de jeugd te mogen doen. Dat is een dankbaar, maar niet altijd eenvoudige “klus”. Dankbaar omdat je van heel dichtbij meemaakt hoe jonge mensen geraakt worden door een ruim 2000 jaar oude boodschap. Het licht van het evangelie in hun ogen te zien ontwaken, is alle moeite waard. Toch moet mij iets van het hart, wat betreft de ouders van kinderen. Heel vaak zaten er ook kinderen bij die verplicht werden door hun ouders om de jeugdclubs of catechisatie te bezoeken. Dan zaten ze morrend en ongeïnteresseerd onderuit gezakt de avond uit en verpesten de sfeer voor die jongeren die wel graag kwamen. Ouders hadden zoiets van: dat is dan jullie (de jeugdleiders) probleem. Heb het ooit meegemaakt dat twee knullen ons jaarlijkse tripje naar de EO jongerendag compleet wisten te vergallen en als je dan die ouders erop aansprak kreeg je immer te horen dat ze er geen boodschap aan hadden. Het dubbele in deze is dat ouders hun eigen nakomelingen blijkbaar niet wisten te motiveren voor het evangelie, maar wel meenden dat het de jeugdleiders zou gelukken. Gelukte het niet, dan lag het vreemd genoeg nooit aan hun kinderen of hunzelf. Ik persoonlijk ben van mening dat als een kind niet wil, je de groep en leiders niet moet belasten met het (tot nog aan toe) falen van ouders, om hun kind te motiveren voor het evangelie. Verplicht naar de jeugd/ catechisatie, hoe staan wij hiertegenover? 

donderdag 19 januari 2012

Paaltje dansen in de "kerk"

Een carnavalsvereniging had een hervormde kerk afgehuurd en daar een feestje gehouden compleet met een paaldanseres. Dat schoot de kerkgangers van deze hervormde gemeente in het verkeerde keelgat, omdat men dit soort zaken niet vond passen in het “huis van God”. Persoonlijk begrijp ik dit en meen dat het daarom beter is om een kerkgebouw niet te verhuren. Aan de andere kant zegt het iets van onze kijk op dode dingen. De kerk, dat zijn de gelovigen en niet het gebouw! Hoe komt het dan toch dat we zo snel waarde hechten aan het gebouw met de toren en er Gods huis in zien? Wij weten toch heel goed dat God niet woont in een gebouw van steen en als Hij er op zondag aanwezig is, wij Hem (met respect) zelf in ons hartje hebben moeten meenemen. Een Kerkgebouw zonder christenen is geen huis van God! Een dame die vond dat de preekstoel enkel door de dominee beklommen mocht worden, gaf ook duidelijk blijk van het verleggen van wat heiligheid nu werkelijk is. Een boom in het bos waar menig wild zwijn tegenaan waterde, verwordt niet tot een heilig voorwerp enkel als je het tot preekstoel vermaakt. Van hetzelfde geboomte werden van de resten toiletbrillen gemaakt en heus, die ontlasten echt niet beter dan een van plastiek. Een man die vond dat het niet integer was om de avondmaalsbekers op de foto te zetten, kan maar niet begrijpen dat niet het zilver van de beker het avondmaal heilig maakt, of de kwaliteit van de wijn, maar het offer van de Heer, waar de inhoud voor staat enkel. Want heus, al gebruik je een bloemenvaas als drinkbeker, het avondmaal wordt er niet minder van. Wat ik maar wil zeggen is dat wij nooit uit het oog moeten verliezen dat als er al voorwerpen zijn die heilig mogen heten het slechts mensen zijn, die hun heiligheid te danken hebben aan Hem die in hen woont. Heilige voorwerpen…wat zeg jij?

woensdag 18 januari 2012

Israel zal een steen zijn aan welke elke natie zich vertillen zal

Je ziet vaak de bijbel zo voor je ogen uitkomen in onze dagen. Leert de bijbel dat in de laatste dagen alle volkeren vijand van Israel zouden zijn en tenslotte zullen pogen haar uit te roeien, het nieuws van onze dagen zegt niets anders. De bijbel blijkt steeds weer het woord van de ware God te zijn! Laat Hem die te komen staat, niet als een dief in de nacht zijn voor je! Dwaze maagden, ontwaakt en vul uw kruiken met verse olie!

Je deel krijgen


Voor loopt een ranzige man op één been. Nou ja, niet echt natuurlijk, want op één been kan je enkel hinkelen. Neen, hij heeft er twee krukken bij. Ik loop achter hem en plotseling houdt hij stil en begint hardop te zingen. Zijn enorme baard wipt vrolijk op en neer als ik hem de woorden, die als ratten een brandend schip verlaten, hoor “zingen”.
Het is een liedje over de toestand in de wereld en terwijl de woorden wegzweven in het zwerk eindigt de één benige man met:”Het leven is een pijp kaneel en ieder zuigt eraan en krijgt zijn deel. Als hij weg strompelt blijven zijn woorden nog een tijdje naspoken in mijn grijze cellen. Is dat nu wel waar dat ieder zijn deel krijgt? Ik vraag me dan af wie het deel heeft gestolen van mijn overbuurmeisje, dat twee jaar geleden stierf? Zij heeft haar deel van het leven blijkbaar niet gehad. Moeilijk vind ik dat, u ook? Een ongelovige vriend van ons is erg ziek en lijkt het niet te halen. Wat moet je nu zeggen tegen zo’n man die nergens in gelooft? Ieder krijgt zijn deel? Niet bepaald een bemoedigend woord lijkt me! Wat kan het lastig zijn om mensen die nergens in geloven enige troost te bieden, want wat moet je zeggen als ze niet willen geloven? En toch als je niets zegt, dan heb ik altijd het gevoel een kans gemist te hebben. Hoe ga jij met zoiets om?

maandag 16 januari 2012

Als je de zondag maar eert


Ik las gisteravond in een oud boekje (Golda/Gouda) over een incident uit 1879 wat mij persoonlijk aan het denken zette. Het betrof een zedenkwestie, want Gouda is altijd al een stad geweest waar men vleselijk de ruimte kreeg. De gebroeders van der Trouw bezochten in de avond van zeven juni de twee dochters van Getruida die een kleine uitspanning dreef aan de nieuwe haven. Getruida die haar dochters van 14 en 18 jaar aanprees als zuiver en ze voor deze avond verkocht voor één gulden (wat was de gulden toen nog hard!) werd met haar dochters betrapt op hoererij samen met de gebroeders van Trouw, die daar de “liefde” bedreven. Agent van Dorp nam de gebroeders mee naar het bureau om het proces verbaal op te maken, maar dat wilde de broeders niet ondertekenen omdat de zondag reeds was aangebroken (de sabbat) en dan behoorde je geen werk te verrichten.

In mijn gedachten ging ik terug naar al die slemppartijen waarbij alcohol vrij vloeide en ook op het gebied van de seks met volle teugen genoten werd door de jongeren uit veel kerken (wie de schoen past…) maar…voor twaalf uur thuis want dan begon de sabbat. Zonder nu direct de jongeren in een geheel verkeerd licht te willen stellen, even naar u en mij terug. Kijken wij naar ons eigen leven door de weeks, hoe zit dat met onze houding, woorden en daden? Net zo vroom als op zondag of nemen wij onszelf ook in de maling door te menen dat als we zondag maar in de kerk zitten, de Schepper tevreden vanachter Zijn wolk knik…

zondag 15 januari 2012

Uw “jawoord” graag


Omdat ik “geboren en gebraden” ben in de evangelische hoek, ken ik al de gebruiken niet van de gevestigde orde. Soms loop je dan tegen dingen aan, waarvan je denkt: hela hola, hoe zit dat? Gisteren een herbevestiging van oudsten. Nooit geweten dat dit gebruik bestond en ik zal er wellicht vergeefs naar zoeken als we de bijbel openen. Dus een kwestie die gebaseerd is op een deel uit een of ander “catechisme”. De voorganger las dan ook uit een dergelijk door mensen bij elkaar gegrepen boekje, deze zogenaamde herbevestiging voor. Een van de vragen waar al de oudsten hun volkomen jawoord op moesten geven, was de vraag of ze zeker wisten dat God ze tot oudsten had geroepen? Ik dacht, terwijl ik de desbetreffende oudsten van harte:”Ja”, hoorde zeggen, of ik dat zou kunnen? Meen dat ik het niet zou kunnen, hooguit een:”Ik hoop het”, of:”Ik wil het”, maar een volkomen:”Ja”, gaat mij te ver. Dit omdat wij tasten naar Gods wil en het nu eenmaal in de meeste gevallen niet op een briefje krijgen ook al heet het catechismus waar we het idee uit menen te moeten halen. Wil je wat zeggen, dan kan je nu je gang gaan….

Leen me je ogen

Veertien oudsten stonden op een rijtje voor in de kerk. Met zwarte pakken en witte overhemden geleken ze op inktzwarte torren. Reforma-torren, ging het door mijn gekwelde ziel. Ze werden deze morgen opnieuw bevestigd voor hun ambt. Achter mij zat de vrouw die ik in gedachten altijd de “hoestbonbon” noem en overtrof haar laatste record door tijdens de dienst ruim 200 maal te hoesten. Ik weet dat ik overgevoelig ben voor storende geluiden tijdens de dienst, maar dit niveau van verstoring leek mij voor iedereen zwaar te verteren. De kerk zat bomvol en een blinde man kwam binnen schuifelen. Hoe reageren mensen die wekelijks over die liefde horen preken op een gehandicapte over het algemeen? Juist ja, men reageert in het geheel niet. Gek eigenlijk dat we zoveel schroom hebben om een gehandicapte aan te spreken, in te steken en naar een plaatsje te brengen! Mocht hem uit de dienst naar buiten brengen. Liep met hem aan mijn arm en voelde het vertrouwen welk hij me schonk. Ervoer er de zegen van. Begreep dat zien niet zo vanzelfsprekend is en ook een grote zegen van de Heer. Soms zitten grote zegeningen in kleine dingen die door een blinde in het volle licht “bezien” worden. Ken jij ook die kleine, grote zegeningen van de “gewone” dingen in het leven?

donderdag 12 januari 2012

Hoe ver gaan we als mens?

Eergisteren kwam ik hem weer tegen. Een zoon van een vriend waarbij we ooit een paar jaar in dezelfde kerk zaten. Pa reed op een oude motor (bike in het juiste jargon) en dus begon de zoon na de brommer er ook aan en kwam trots zijn eerste bike laten zien. Dat is leuk, vind ik. We richten in die dagen een kleine christelijke motorclub op waarbij we al snel werden benaderd door leden van de voormalige psalm 23 en die nu de CMA vormen. Pa en zoon voelden zich in deze grote club als een vis in het water en het duurde dan ook niet lang, voordat de eerste tatoe kwam. Na een jaar zat de zoon van onder tot boven onder deze ingestoken beeltenissen en begon zelf een tatoeshop. Nog altijd toffe gasten met lange baarden en een look die volledig voldoet aan het idee van biker zijn. De vraag komt op, hoe ver mag een christen daarin gaan en komt het dragen van  tatoe niet verschrikkelijk dicht in de buurt van de verboden beeltenissen uit de bijbel. 
Foto groot onder deze link...

woensdag 11 januari 2012

Christen op zondag


Ik geloof dat de kerk in veel opzichten een doel op zichzelf is geworden. Is het nu door de eeuwen heen Gods bedoeling geweest om mensen wedergeboren te laten worden met als hoogtepunt die ene Zondag in de week, waar men al dan niet onder een stoffig orgel een bepaalde tijd liederen zingt en naar een man die er voor geleerd heeft gaat zitten luisteren? Soms bekruipt mij wel eens een gevoel, dat wij onszelf allemaal in de maling nemen als ik ons zo zie zitten elke zondag weer. Ik vroeg laatst aan iemand die het maar raar vond dat ik (weer) niet naar de dankdag voor gewas en arbeid was geweest, of hij zelf wel thuis stille tijd nam om de Heer te zoeken en voor elkaar te bidden? Hij keek hoogstverbaast en mompelde:”watbedoelu?” “Nou dat je elke dag echt de tijd neemt om God te zoeken, te bidden voor de zieken, de naasten, de buren, hun kinderen, de ziekenhuizen vol stervende of lijdende mensen etc en als laatste ook voor jezelf.!” Neen dat had hij ( na 50 jaar in de kerk te komen) nog nooit gedaan. Dat is arm mensen! Dat is vreselijk arm! Dan heb ik het idee dat kerkgang het hoogtepunt van ons christen zijn is geworden en ik vraag me hardop of dat nou wel Gods bedoeling was met ons leven?

dinsdag 10 januari 2012

De ideale "kerk"


Na drie maanden mocht ik naar huis. Twee maal was ik op het randje van de dood geweest en nu het gezwel uit mijn lichaam genomen was en daarna ook de galblaas was weggenomen, omdat het was gaan infecteren, werd mijn huid van okergeel weer langzaam baby roze. Het is gek hoe je als mens aan een ziekenhuis gaat hechten. Er gaat zoveel geborgenheid van uit, vind ik. Dat klinkt misschien vreemd maar de medepatiënten, het samen eten, de zalige comfortabele warmte, je bed wat altijd opgemaakt klaar staat en niet te vergeten de zorgzaamheid van de verpleging, dit alles maakt dat je een vreemd soort band krijgt met de lange gangen, waar je al dan niet doorheen kan lopen. Je praat zomaar met “vreemde” mede patiënten over je diepste geheimen, over leven en dood. Over je angsten en je geloof en over duizend andere dingen waar je normaal niet aan toekomt. Een van de mooiste dingen is de vaak pure omgang met elkaar. Je staat (of ligt) allemaal voor een bepaalde strijd van het bestaan. Als ik ooit heb gevoeld hoe een gemeente (noem het kerk) zou moeten functioneren, dan is het vreemd genoeg in een ziekenhuis. Samen strijden, delen, huilen, luisteren en ook een beetje liefhebben, omdat we allemaal in datzelfde schuitje (arkje) zitten. Herkenbaar of praat ik onzin?

maandag 9 januari 2012

Moderne schoften

Geachte klant,

Het is ons ter ore gekomen (
Haha het is ons ter ore gekomen, wat een stom bericht. Het is de bank ter ore gekomen, jaja erg geloofwaardig! Het intelligentieniveau van de bedenker van dit bericht ligt blijkbaar op dat van de gemiddelde eekhoorn die zijn eikel kwijt is…)dat uw account moet worden bijgewerkt als gevolg van de recente veranderingen die we hebben gemaakt 
aan onze online banking systeem. Deze update zal ons toelaten het activeren van nieuwe functies
voor uw account op ons nieuwe systeem. We hebben deze veranderingen om u beter van dienst zijn.
U kunt inloggen met uw code onder de volgende link...(ben je dom klik dan hier..)
En als je daar gehoor aan geeft is je bankrekening geplunderd in de meeste gevallen...
Wekelijks ontvang ik dergelijke berichten, je schrikt er niet eens meer van maar ergens staat het gelijk aan wekelijks iemand voor je huisdeur met een breekijzer in zijn hand om je kluis te kraken. In de bijbel lezen we over een tijd van een zeer laag moraal waarin elk gevoel voor naastenliefde compleet verdwenen is.

Dan is er wekelijks deze: Are you interested in finding the best penis enlarger option for yourself? Just read on and learn how to do it!
Order now it is the best!!!
Alsof ik om een dergelijk middel verlegen zit? Hoe komt men erop om mij dit te sturen? Of klaagt mijn vrouw in het geheim bij die club, hoe zit dat? 
Of deze dan:Koop Viagra-topproducten van een online apotheek en laat de beste kwaliteit bij u thuis of een postkantoor in de buurt bezorgen in een discrete verpakking.
Of wat te denken van:Op zoek naar een goed online casino? Wij hebben de beste casinos op een rij waar u veilig met iDEAL kunt inzetten en mooie bonussen krijgt! Veilig, eerlijk en

Wat zeggen al deze steeds opnieuw in de mailbox vallende suggestieve mailtjes anders dan dat het nog maar om twee dingen gaat: Seks en Geld. De eindtijd, we leven er middenin. Wat zeg jij eigenlijk van de tekenen der tijden?

zondag 8 januari 2012

Hunkeren naar vervolging


De predikant deed erg populair vanmorgen op de preekstoel en hoewel ik in het begin vond dat het hem goed stond, vond ik het later een beetje voorbij het doel schieten (zegt de zeurkous in mij). Hij nam (weer) als voorbeeld het voorbeeldige geloof van christenen in de landen waarin het christelijk geloof als verdrukt te boek staat en zoog het puntje aan het geloofsleven van de mensen aldaar. Ik meen dat er veel in zit en toch krijg ik zo langzamerhand het gevoel dat "christen zijn" in het westen een soort tweederangs geloofsvorm is. Wij hebben hier blijkbaar niet genoeg verdrukking om geestelijk te worden bevonden en ik vroeg mij af of we de mens die verdrukt wordt niet idealiseren? Ik zal het wel mis hebben maar altijd als ik weer een prediker hoor beweren dat het geloof van mensen in andere landen voorbeeldig is, krijg ik een gevoel in mijn onderbuik van afkeer. Hebben wij in ons land dan helemaal geen geestelijke waarde of hoe zit dat? Moet je dan om “echt” christen te zijn naar landen waar vervolging is om er echt bij te horen? Het zal wel aan mij liggen maar ergens krijg ik altijd de vreemde aandrang om de predikant die zoiets meent uit te moeten storten over de hoofden van de gemeente, een pittig knietje in het kruis te plaatsen… Ik zal later tussen de reacties door wel zeggen waarom, maar eerst mogen jullie wat zeggen als dat gewenst is...

zaterdag 7 januari 2012

De Leukste herinneringen aan de Pinkstergemeente (deel 2)

Ik weet ook wel dat het vreemd klinkt om te bidden voor het spoedig herstel van een kunstgebit maar ik zag geen andere oplossing. Na voor het kunstgebit te hebben gebeden gingen we de wachtkamer in bij de gebittenreparateur. Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden was de enorme vrijmoedigheid als het gaat om getuigen over de Here van deze broeder uit Indonesië. Zelfs zonder tanden murmelde hij met zachte mond het evangelie. En al spoedig raakte een vrouw die ook in de wachtkamer zat zo onder de indruk van zijn evangelisch gemurmel dat hij met haar in now time het zondaarsgebed murmelde. Ondertussen zat ik maar met hen mee te bidden alsof dit de gewoonste zaak van de wereld was. Tja waarom ook eigenlijk niet! Ik kreeg het ook te pakken en bad als nooit tevoren. Ik mag wel zeggen dat ik door het gemurmel van deze man zonder tanden meer opgebouwd werd in het geloof dan door menige preek. "Glorie voor God en looft Zijn naam!"Zo klonk het in de wachtkamer bij Backs. Toen ik onder het gebed de deur van de wachtkamer hoorde opengaan, loerde ik over zijn schouder en daar stond de prothese lijmer "himself" terwijl van verbazing zijn mond open zakte. Logisch toch? Ik bedoel maar te zeggen dat je het niet iedere dag meemaakt dat er mensen in je wachtkamer met elkander aan het bidden zijn, waarvan er één zonder tanden en de ander die eruit zag als Clint Eastwood.
Wordt vervolgd

Eenzaam in de groep

Gezellig uit met een groep. Dat kan familie zijn, of aangetrouwde mensen, maar je hebt er niets mee. Niemand heeft echt interesse voor waar je nou echt mee bezig bent. Je zit erbij en ziet al die mensen met elkaar gezellig babbelen en druk doen, maar jij zit je tijd uit. Je probeert er gelukkig bij te kijken maar diep van binnen wil je maar één ding en dat is weg uit deze groep. Steeds weer probeer je een gesprek aan te knopen maar al vanaf de eerste woorden weet je dat ook dit vruchteloos is. Er is niemand in de zaal die overeenkomsten heeft met jou betreffende interesses, hobby’s of de behoefte koestert een echt gesprek over het geloof op te zetten. Men praat over voetbal, het weer of de kinderen, maar dat interesseert je geen bal, want je hebt geen kinderen, voetballen verafschuw je en het weer is elke dag toch weer anders. De avond duurt lang en diep in je hart voel je je eenzaam en op een eilandje. Dit kan iedereen zomaar overkomen. Op je werk, tijdens vakantie, met een etentje, in de bijbelkring of heel misschien zelfs wel in de kerk. Je kan je misschien wel nergens zo eenzaam voelen als te midden van de massa.  Herkenbaar of praat ik nu onzin?

donderdag 5 januari 2012

Het ontdekken van Gods plan in je leven

Had laatst een aardig gesprek met iemand over het plan van God met ons leven. Daar zijn al heel wat boekjes over geschreven, preken over uitgesproken of zelfs studies over gemaakt. Er zijn mensen die menen dat God voor ieders leven een plan heeft klaarliggen om ons te openbaren. Op zich klinkt dat best goed, maar ik meen dat het te simpel gedacht is. God is in staat om sturing te geven in het leven, maar Zijn plan begrijpen lijkt me andere koek. Een korte tijd geleden stierf er een kindje in de gemeente van nog maar net één jaar oud. De vraag komt op of dit in Gods plan past voor haar leven en zo niet, wie haar dit plan ontnomen heeft? De ontelbare geestelijk gehandicapten die geboren worden, een plan? De bus met schoolkinderen die de IJssel in reed en drie ervan waren van de dominee. Allen verdronken, een plan met hun leven? De honderdduizenden kindertjes die sterven aan allerhande ziekten, een plan. Weet je, zonder nu af te doen, betreffende Gods plan, denk ik dat we op moeten passen, God tot een soort (met respect) mens te maken. Zijn plannen, kennen, doen en laten, zijn zoveel verheven boven ons denkvermogen. Laten we dat vooral vasthouden want lieve mensen, het is allemaal niet zo simpel als één en één twee is. God is voor mij de Schepper die achter die spiegel in volkomen raadselen de touwen stevig in handen heeft, maar Zijn Plan begrijpen is mij te wonderbaar. Moeten we het plan van God dan maar vergeten? Neen, maar laten we beginnen met het universele plan, wat wij allen kennen: Heb God lief bovenal en je naaste als jezelf. Toch nog simpel, maar daar schuilt direct ons falen. Ik zal niet worden afgerekend op het niet geheel begrijpen van Gods plan, maar op datgene wat ik wel begreep en naliet te doen...
Wat zeg jij?

Het grootste wonder reed in een rolstoel


Toen ik nog maar juist tot geloof gekomen was, meende ik dat alles in de bijbel letterlijk genomen kon worden en lijnrecht doorgetrokken naar onze tijd. Soms is dat ook zo, maar even vaak liggen de zaken wat ingewikkelder. Toen ik voor het eerst in een genezingsdienst was, merkte ik dat de meeste mensen opgingen in de aldaar gebeurde wonderen. Vreemd genoeg merkte ik al snel dat er weinig oog was voor de mensen die weer net zo kreupel, blind, of ernstig ziek het podium weer afstrompelden. De man die riep weer te kunnen horen, was middelpunt van het enthousiasme van de gemeente en iedereen joelde. Maar ik voelde tranen branden om die 99.9% van de mensen die niet genezen waren. Niemand leek hen te zien. De “gezonde” massa joelde met opgeheven handen in de lucht omdat er weer een “genezene” bij de club gezonde christenen gekomen was. Achter in de zaal, waar de niet genezen verklaarde mensen zaten, vloeiden de tranen. De voorganger danste over het podium met die ene man die weer wat beter zei te kunnen horen dan voorheen. De verlamde jongman zat met neergeslagen ogen zichtbaar teleurgesteld scheef weggezakt in zijn rolstoel. Toen ik juist hem die bewuste zondagmorgen daarop weer in de eredienst tegenkwam en in zijn ogen het toch niet uitgedoofde vertrouwen in de Here Jezus zag, besefte ik pas dat het grootste wonder in een rolstoel te vinden was.
Wat is jullie ervaring met persoonlijke ziekte en wonderen? 

De Leukste herinneringen aan de Pinkstergemeente (deel 1)


De Kingskids uit Indonesië waren bij ons voor drie weken te gast in de Pinkstergemeente en ik mocht hun begeleider zijn.We hadden die eerste zondag een erg goede dienst met de kinderen enkel erg jammer dat een van de leiders (een oude man) tijdens het zingen van een opwekkingslied in zijn vurigheid zijn kunstgebit naar buiten spoog dat in twee hapklare brokken op de stenen vloer uiteen spatte.
Het meest vervelende was dat hij vanuit het Indonesisch de vertaling naar het Nederlands voor zijn rekening zou nemen en nu hij murmelde als mijn opa van vierennegentig, niets verstaanbaars ten gehore kon brengen. Al deed hij nog zo zijn best het enige wat hij zonder dat lamme gebit nog wist te produceren was een hoop speeksel dat als een oude gazonsproeier om hem heen vloog.
Natuurlijk was ik weer de klos om zijn gemurmel in iets dat nog enigszins leek op Nederlands om te zetten op het podium. Het koude zweet brak me uit. Het leek wel of de oude man in tongentaal stond te murmelen en ik begreep al snel dat hier onmiddellijk een oplossing voor moest komen, aangezien de groep kinderen morgen (maandag) in het rusthuis op de hoek een optreden zouden geven. Zag de bui al hangen dan ik (omdat ik op maandag altijd vrij ben) dan ook weer naast deze broeder die met “zachte mond” gebeden het zwerk in stond te spetteren zou moeten staan. De oplossing werd gevonden in “Backs” de locale gebitten reparateur hier in Gouda. Maandagochtend om halfnegen zouden we samen als eerste op de stoep staan om de “kunstklapper” tot één geheel te laten versmelten.
We zullen zien.
Wordt vervolgd

woensdag 4 januari 2012

Roept de bijbel op tot meditatie?


Een misschien verwarrende vraag omdat het woordje meditatie ook voor bezinning staat en ik meen dat ieder mens en dus ook de christen vanuit bezinning leven moet. Bezint eer gij begint, niet waar. Maar ik wil het nu eens hebben over de "kerkelijke" meditatieve clubjes, die als paddenstoelen uit de grond komen in ons landje. Meditatie staat daar dan aldus het foldertje voor: zingen in de Geest, visualisatie, geleide meditatie, herhaling, healing, aandachtigheid en ademhalingstechnieken. Ik denk niet dat er hard gemaakt behoeft te worden dat het leeuwendeel van de genoemde zaken zo uit de Oosterse afgodsdiensten komen. Ook het aldaar toegepaste: Ambrosiaans gezang, Gregoriaans gezang, Psalmen, Taizé (herhaling) Iona (herhalingszang, is eenzelfde  mengeling tussen het bijbelse en het afgodische. Men stelt zich voor een boom te zijn om op deze wijze met uitgespreide takken naar het hemelse te tasten. Een bol van licht te zijn, om zo zelf ook innerlijk verlicht te worden. Een steentje te zijn die in een meer van zuiver water valt. ( Je kan meer lezen onder deze link). De bijbel zegt ons dat er een tijd komt waarin mensen de ware leer niet meer verdragen en zich tot allerhande afgodische vormen van godsdienst richten. Geloof mij, we zitten er middenin! Wat is jullie ervaring met dergelijke zaken en hoe zien jullie dit?

dinsdag 3 januari 2012

Preventief verwijderen

“En omdat uw zuster ook borstkanker ontwikkelde, lijkt het mij het overwegen waard om ook uw borsten preventief te laten verwijderen, nog voordat het (mogelijk) openbaar wordt. Het kan nog wel vijf jaar duren eerdat u ook kanker krijgt in uw borsten maar de kans is heel erg groot omdat u belast bent met het BRCA-1 Gen.” Dit was de boodschap die een kennis van ons mee naar huis kreeg nadat ze bij de arts was geweest naar aanleiding van de in de familie voorkomende borstkankeronderzoeken. Hoe moeten wij zo’n voorstel nu bekijken en wat moeten wij ermee? Getuigt het enkel van wijsheid om mogelijk te komen zieken op een dergelijke ingrijpende wijze proberen te voorkomen of raakt het aan de Goddelijke voorzienigheid? Is het een gebrek aan vertrouwen of is het je hoofd als een struisvogel in het zand steken, als de artsen je voorstellen zoiets te doen en je luistert er niet naar? In hun geval deden ze het toch en nu heeft zij geen borsten meer. Ik vroeg me zo af wat er gebeurd als ze binnen vijf jaar aan heel iets anders sterft?

zondag 1 januari 2012

Welkom in de "ware" gemeente van God

Hier is het! De Geest werk hier! Wij hebben het! God doet hier wonderen! Deze gemeente groeit en anderen lopen leeg! Zomaar wat kreten die ik regelmatig lees als het gaat over de veelal charismatische beweging. Nooit lees ik iets over de kostbaarheid van het “eenvoudig” geloof in de Here Jezus. Het moet spetteren, in nieuwe tongen en bovenal met veel vertoon van wonderen en tekenen. Ik denk dat veel mensen mij het kwalijk zullen nemen als ik zeg dat ik er vaak een beetje onpasselijk van word, dit soort verhalen. Ben je als mens een “eenvoudige” gelovige, dan tel je niet zo mee. Zelfs binnen de christelijke media, is men altijd op zoek naar de mensen die “wat speciaals hebben meegemaakt met God”. De oude vrouw of zieke mens die ondanks al de pijn en moeiten toch is blijven staan in het geloof, komt niet snel op de televisie en is blijkbaar niet bijzonder genoeg. Altijd als ik een blad van een dergelijke gemeente in mijn handen krijg is er die nare bijsmaak. Wil me niet schuldig maken aan wijzen naar een bepaalde gemeente, maar het is altijd overwinning, genezing, bekering en succes wat ten grondslag ligt aan de naar voren komende personen in deze bladen. Hoe zit dat met de vrouw die toch stierf ondanks gebed? De man die toch blind bleef na handoplegging of het lamme kindje die in dezelfde rolstoel weer vertrok uit de genezingsdienst? Hoe zit het met hun getuigenis om het allerbelangrijkste te hebben behouden: het geloof in de Here Jezus. Dat geluid wordt nimmer gehoord of beschreven en ik heb zo de indruk dat dit nu juist de krenten in de (met respect) christelijke griesmeel zijn, die daar afgedankt blijven liggen. Hoe is jullie ervaring met dit aspect?

Van oud naar nieuw

En dan is het 1 januari. Je dankt God op je blote knieën dat de ellende met dat vuurwerk weer goed is afgelopen. De oliebollen boeren nog wat na vanuit de krochten der ingewanden en de herinneringen aan een zalige avond bij schoonouders liggen nog vers in het geheugen. We zijn maar blijven slapen dit keer en besloten pas vanmorgen terug op huis aan te gaan. De restanten van de explosieve zielsvreugde van de buren liggen nog als slappe corpussen delicti op de natte straten en kleuren de aardkloot rood. Her en der hangen nog wat verdwaasde feestgangers in de heg als Paula en ik om halftien thuiskomen. Ben ik de enige die blij is dat ons huis er nog staat en er niet ingebroken is? En nu maar hopen dat men de hele bende gisteravond in felgekleurde vlammen heeft doen opgaan, want anders zit je nog dagenlang met twee loei zenuwachtige honden, een kat die niet uit de dakgoot wil komen en een knoop in je maag van de schrik door al die enorme dreunen en knallen. Het zal wel aan mij liggen maar ik slaak na al de feestdagen altijd weer een zucht van verlichting. Ben ik de enige die dat heeft? Heeft het met de leeftijd te maken? Hoe het ook zijn mag, iedereen een gezegend jaar en laten we hopen dat Hij snel te komen staat. Dan is er pas echt sprake van een omwisseling van oud naar nieuw…