woensdag 5 december 2012

Schaamte


Pa vloekt de ene “knoop” na de ander en drinkt weer rechtstreeks uit de fles. Met gulzige slokken zit hij met de fles achterover en laat de drank zijn keel smeren.
“Dat pokkewijf van een verpleegster was hier net nog om te controleren of ik de medicijnen wel in neem.”
“Pa wees blij dat ze zo naar je omkijken,”probeer ik.
“Niets omkijken, enkel bemoeizucht, ik zou dat wijf liever op bed gooien en een beurt geven.”
“En als ze dan vraagt:”kan ik nog iets voor u doen meneer de Mooij,” dan laat ik haar elke keer die fles met zeik leeggooien die ik boven heb staan en elke nacht opnieuw vul.
“Vernederen zal ik haar dat pokkewijf.”
Ik zit er bij en vraag mij af wat ik hier in vredesnaam doe? Begin zelfs boos te worden op de artsen die mij acht weken geleden opbelden om mede te delen dat hij op sterven lag. Of is dat egoïstisch? Ik schaam mij als ik mijzelf er op betrap dat ik ergens gehoopt had dat hij spoedig sterven zou. Niet omdat ik hem liever dood heb, maar omdat een paar weken geleden “Pa” nog iets normaals over zich had. De hoop afscheid te kunnen nemen van een vader die zich een heel klein beetje normaal opstelt is de grond in geslagen. Zelfs die herinnering wordt niet gegund. Met de dag is hij vitaler, lastiger, veeleisender en bovenal grover. Langzaam is de schil van zijn “terminaal zijn” weggevallen. Wat overblijft is een onmogelijke man om mee te leven.
Mijn demente moeder vraagt tien keer per uur waarom ze toch bij pa is weggegaan? Misschien moet ik haar in de rolstoel een keer bij pa naar binnen brengen. Dan weet ze het vast wel weer. Zonde maakt meer kapot dan je lief is…

1 opmerking:

  1. Heftig Peter.
    Dit is zwaar man.
    Zal beslist niet eenvoudig voor jullie zijn.
    Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.