dinsdag 11 december 2012

Spijt


Iemand kan na het lezen van mijn wekelijkse stukjes over mijn vader, wellicht tot de vraag komen of ik mijn pa nu haat? Na alles wat zich heeft afgespeeld in mijn kindsjaren en later tot nu aan toe, is zoiets immers niet ondenkbaar. Moet eerlijk zeggen dat ik soms wel eens de behoefte voelde (en nog) om pa met zijn hoofd in een redelijke emmer water te duwen, maar dat waren/zijn slechts impulsen die voortkomen uit de pijn en het verdriet welke een vader met een dergelijke houding uit de krochten der ziel van zijn kinderen weet te boetseren. Gelukkig heb ik zulks nooit in daden omgezet en overheersen vreemd genoeg toch altijd gevoelens van tederheid en behulpzaamheid, hoewel dit niet gemakkelijk is.

Er is geen “vader/ kind” verhouding en je grijpt enkel in een leegte als je denkt te kunnen leunen of terugvallen op de man die zich mij pa mag noemen. Herinneringen aan de dag dat ik zelfs op mijn oma’s (zijn moeder) begrafenis alleen en zonder pa aan het graf stond, verscheuren mij nog altijd. De vrouw (mijn oma) waar pa voor haar overlijden 50 jaar lang elke dag kwam om een paar borrels te drinken en te kletsen, niet de eer willen bewijzen die haar als mijn oma toekwam, het is ook mijn (ons kinderen) toekomstbeeld als wij eerder zullen gaan. Een vreemde gedachte.

Mensen zeggen wel eens:”je moet niet zo negatief praten over je pa want hij blijft toch je vader. Later krijg je daar spijt van.” Daarna wandelen ze vrolijk weg, van mening dat ze iets wijs hebben gezegd. Helaas is het niet waar. Ik kan het (hem) niet mooier maken dan hij is en mocht de tijd komen dat hij zijn lastige hoofd eindelijk te rusten zal leggen, dan zal het mij slechts spijten dat ik nooit een vader heb gekend, slechts een verwekker…

8 opmerkingen:

  1. Heel herkenbaar wat je schrijft: Slechts spijt hebben dat je nooit een, in jouw geval,vader had. Bij mij was het m'n moeder.
    Nadat ze was overleden zei 2 maand later mijn hulpverlener tegen me dat ik, sinds haar overlijden veel meer opgeknapt was, minder depressief. Hij verontschuldigde zich er nog voor dat hij dat zo zei maar ja, hij had gewoon gelijk.

    Groet,Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach Peter, met zo'n vader valt het sowieso niet mee om goede keuzes te maken. In zijn ogen doe je het niet snel goed.
    Hoewel ik mijn vragen heb bij alle openheid die je ons als lezers biedt (ik zou dat zelf niet zo snel opengooien), denk ik dat het wel goed voor je is. Je benoemt pijn uit het verleden, zet het in het daglicht van het kale, nuchtere 'nu', je kijkt er van een afstand naar, op licht ironische dan wel bijna sarcastische toon doe je verslag van dagelijkse beslommeringen en ergernissen.
    Maar ondertussen heb je wel de moed genomen om de eerste stap te zetten, en weer open te staan voor contact, hoe moeilijk ook. Ja zelfs, je vader na te lopen en te doen wat je kunt. Op deze manier verwerk je het verleden, breng je de kracht van vergeving in praktijk en doe je ondertussen metterdaad aan liefde-beoefening.
    Al mopperend in jezelf, natuurlijk, mag dat? Het is me allemaal nogal wat waar je mee te maken gehad hebt.
    Ik zou zeggen, je bent geworden wie je bent, je bent een volwassen vent, met butsen en bulten, doe wat je hart je ingeeft, maar gebruik ondertussen je verstand.
    Hou je taai en wees een lichtje, misschien voelt hij ooit een klein zuchtje wind ...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beste Peter. Ik herken zo veel van wat je schrijft over, je gevoelens ten opzicht van je vader. Nee ik veroordeel je niet. Vind het soms moeilijk om te lezen, maar waarom?? Ik weet het niet, kan het niet benoemen. Ik respecteer je enorm. Dat wat je allemaal nog blijft doen ondanks de dingen die hij zegt en doet.
    Petje af man.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. hierover kan ik alleen zeggen ...dat al klinkt het hard..het enige wat hem kan redden is zijn leven aan jesus overgeven...vergeving vragen..

    jesus zal hem vergeven zonder meer...anders we weten wat gaat gebeuren geen mens ontkomt aan gods toorn...ja dezelfde liefdevolle vader laat niet met zich mee spotten..blijft bidden dat GOd ontferm over hem..sterkte nogmaals

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tja ik kan kiezen uit verschillende manieren om weer te geven wat er nu eigenlijk precies gebeurt. Veel christenen zouden liever een gekuiste versie lezen, van wat er zoal afspeelt maar daarmee zou ik zaken achterhouden en men moet zich afvragen of dat wijs is? Ik durf het niet te zeggen. Wat ik wel weet is dat ik een zo eerlijk en open mogelijk beeld probeer te schetsen van hoe het gaat met pa en hoe hij zich gedraagt.
    Kan kan ik er voor kiezen om zijn woorden en gedragingen bij te schaven naar christelijke maatstaven, maar doe dan onrecht aan de realiteit van dit schrijven. Ik heb er voor gekozen om de ruwe schets weer te geven van de man die mijn vader schijnt te zijn.
    Er zijn al zoveel doofpotten waar dingen in gestopt worden, en ik vraag mij af of een wond niet beter genezen kan als het vuil aan de oppervlakte komt?
    In mijn geval zeg ik: jazeker."
    Als mensen het te zwaar vinden deze openheid en zaken van alle dag rond mijn vader te lezen, lijkt het mij raadzaam om je af te vragen waarom?
    Is er misschien in jouw binnenste ook een pijn een wond aanwezig die de oorzaak is van je pijn?
    Het eindelijk opengooien is voor mij een must en een verademing om al die mensen die zo gemakkelijk zeggen:"tis toch je vader," eens de kans te geven om de beperktheid van hun woorden op te merken en eindelijk eens te leren om het slachtoffer de steun te geven die hem/haar toekomt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Triest, dat je eigenlijk nooit een vader hebt gehad, terwijl hij er wel gewoon was. Mijn vader stierf, toen ik elf was, ik heb het dus ook zonder vader moeten rooien. Maar het verschil is, dat mijn vader, ook al ben ik zelf al veel ouder, dan hij geworden is, nog altijd mijn held is. En, hoe raar het misschien ook klinkt, ik nog steeds weleens denk: 'hoe zou pa hierover denken'of 'hoe zou pa dit doen'.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wie kan ooit begrijpen wat je meegemaakt hebt?!? Ieder geschreven woord is dan misschien teveel, maar eerder is ieder woord goed, lijkt mij. Doofpotten lossen niets op. Beton erover helpt al helemaal niets. De rollen lijken bij jullie omgedraaid.. en dan blijft het woordje genade niet slechts bij een woordje.. dan wordt het geleefd! Wanneer je de moed hebt om met je 'vader' om kunt gaan als met de 'minste van de broeders', is dat GENADE.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.