donderdag 27 december 2012

Huissloffen voor pa


Na mijn bezoekje aan ma, even naar de stad en voor pa, die altijd klaagt over koude voeten, een paar met schapenwol gevoerde huissloffen gekocht. Ik bracht ze langs, maar zag dat het inmiddels rond de klok van twee uur in de middag was, het moment dat pa altijd boven zijn middagdutje doet. Ik plaatste de verrassing in zijn rollatormandje tezamen met een fles drank die ik ook nog voor hem gekocht had. Eenmaal thuisgekomen merkte ik dat er in mij een kinderstemmetje bleef zeuren dat sprak:”Hij belt je toch niet, hij belt je toch niet.”
Waarom vond het kind in mij het zo belangrijk dat pa iets van genegenheid liet blijken naar mij toe? Ik ben tenslotte bijna 52 jaar oud. Plotseling besefte ik dat ik nog altijd tast en zoek naar mijn vader? Ik hoop hem te vinden en sta nog altijd met een open hart te wachten tot hij “thuiskomt” en eindelijk vader wordt. Het verbaasde mij en ik vroeg mij af hoeveel mensen dit gevoel met mij delen? Zoals te verwachten belde hij niet op, gaf geen enkele blijk van waardering. Het maakte mij verdrietig. Niet omdat ik een bedankje zoek voor mijn geschenkjes, maar omdat je als kind, op welke leeftijd dan ook, toch op zijn minst mag verwachten van je ouders dat ze in ieder geval reageren of enige blijk van waardering uiten. Niets van dit al.

7 opmerkingen:

  1. Echt heel herkenbaar Peter dat gevoel van jou.
    Dat gevoel had ik altijd met m'n moeder...en tja, ook toen ik allang volwassen was... In dat opzicht blijf je geloof ik gewoon 'n kind dat genegenheid zoekt van de ouders.

    Groet,Marga

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat dit typisch een trekje is dat van God zelf komt. Ook Hij geeft niet op en blijft verwachten en onze genegenheid zoeken in Christus Jezus....

      Verwijderen
  2. Ik heb dat gevoel gehouden tot mijn vader stierf 12 jaar geleden..... Je bent en blijft het kind van die ouder waar je onvoorwaardelijke genegenheid van wil hebben. Aardse vaders kunnen/willen soms niet voldoen aan die behoefte en dat doet pijn....voelt kaal..... Heel herkenbaar Peter.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties

    1. Tja de hamvraag is of de omgeving niet te snel de noemer: ouders, vader/ moeder vasthecht aan de verwekkers. Misschien wordt het de hoogste tijd dat deze tittel verdiend gaat worden.
      Mijn vader roept ook altijd als hij weer een kunstje heeft geflikt:"maar ik ben toch je vader!"
      Dan denk ik, nee, je bent pas echt vader als je ook "vadert zolang je je opstelt als je nu doet, verdien je die tittel niet. Het kind heeft niet om het leven gevraagd net zomin als hij vroeg om een vader die enkel bij name die tittel wenst te dragen. Ouders verbitter je kinderen niet. Eigenlijk zouden ze dat op zondag eens moeten voorlezen in plaats van:"Kinderen eert uw ouders...."

      Verwijderen
  3. Je weet dat je onderhand niets mag verwachten na zoveel jaren... maar ja het hart hè!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tis gek maar op het moment dat je echt niets meer verwacht, lijkt het wel of je vader begraven hebt. Hoop doet leven....

      Verwijderen
  4. Hoi Peter,

    Ik heb diverse van je blogberichten hier lopen lezen. Inderdaad zoals anderen ook al zeggen zeer herkenbaar.

    Mijn moeder heeft zo'n 15 jaar voor haar steeds meer dementerende moeder gezorgd en kreeg meermaals stank voor dank. Mijn vader is wel 100x op en neer gereden om de televisie opnieuw in te stellen. Etc. Etc. Ik ben bang dat je zal moeten aanvaarden dat je geen woord van dankbaarheid meer van je ouders (met name je vader) zal krijgen; klinkt natuurlijk veel makkelijker dan het is. Wat zou het mooi zijn als we in staat waren alleen maar te geven zonder er ook maar iets voor terug te verwachten; zou zelf niet weten hoe dat mogelijk is. Ik wens je veel sterkte en wijsheid.

    En wat een gedoe met die kerk bij jullie. Ook zo herkenbaar. Het gekonkel, de rangen en standen, het dogmatische. Een kerk is uiteindelijk toch ook maar een verzameling mensen en waar mensen zich verzamelen kom je ook dit soort wantoestanden tegen. Mijn ouders gingen zo'n 50 jaar naar dezelfde evangelische kerk in Den Haag en na 50 jaar volgde een scheuring en dat doet ze erg pijn. Toch kan ik me niet voorstellen dat er niet ergens een kerk moet zijn die jou wel aanspreek en verwelkomt. Maar of die ook in de buurt te vinden is? Ook hiermee wens ik je succes.

    Zelf heb ik nog geen kruizen te dragen zoals jij met je ouders wel hebt maar die van mij lopen ook tegen de 80 en ik zie het zwerk al drijven. Wie weet wat mij te wachten staat. En wie weet hoe wij worden als we oud en der dagen zat zijn?

    Ik wens je ook hier nog een fijne jaarwisseling (ondanks dit alles) en een gelukkig(er) 2013!

    Gr.
    Robert

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.