woensdag 19 december 2012

De dans (geestelijk dagboek)


Worstelde een groot deel van de dag op mijn knieën met God, maar Hij gaf geen duimbreed toe. Zelfs mijn eten smaakte mij niet meer, maar ik had mij nu eenmaal in deze benarde situatie gestoken en God wreef het er nog eens extra in toen ik na het avondeten uit de bijbel de passage las waar staat (Het boek): Doe de Heer geen ondoordachte uitspraken, Hij zou u er wel eens aan kunnen houden.
Met lood in de schoenen sjouwde ik die avond het stomme zaaltje naast de kerk binnen waar altijd een geur hangt alsof er zojuist 500 mohammedanen op blote voeten hebben rondgehuppeld.
Tina ontving mij met open armen (dat was dan wel weer prettig) en kuste mij met de woorden:”wat ben je toch een lieverd dat je dit wilt doen, ik heb iedereen al gevraagd maar niemand wilde.”
Ik voelde me nog lamlendiger en bovenal dommer omdat iedereen begrepen had dat hij faliekant voor aap zou staan, behalve ik. “Hier heb je je vlag Peter, als je nou in die linkerhoek gaat staan en er mee begint te oefenen.”
Wacht even, is het de bedoeling dat ik met die vlag over het podium dans dan?” “Neen gekkie, jij moet enkel met de banier van de Heer sierlijk zwaaien als wij (de damesgroep) dansen.
Heer u bestaat toch, wat een opluchting. Oké met een vlag moeten zwaaien is volkomen voor idioot staan, maar dansen in een soort majo is onoverkomelijk.
Binnensmonds prees ik de Heer voor Zijn goedheid. Sorry voor mijn twijfel God.
Cory, Annie, Jessy en Tina dartelden al snel met wapperende gewaden onder mijn rood/paarse vlag door op de muziek van Keith Green. Al met al zag het er best leuk uit. Ik zou een soort wit gewaad aangemeten krijgen en twee gouden vleugels op mijn rug, als zijnde een soort engel uit te beelden. Heel knullig allemaal maar de wetenschap niet te hoeven dansen, maakte alles dragelijk. Ik vond alles beter als in strakke majo het podium op te zweven. Al hadden ze mij als de duivel aangekleed compleet met hoorns op de kop, alles beter dan dat.

De eerste uitvoering tijdens de eredienst zal aanstaande zondag zijn. Beetje nerveus maar toch vreselijk opgelucht keer ik terug naar huis. 

2 opmerkingen:

  1. Ondanks het feit dat het toch een beetje fictief is (tenminste dat heb ik begrepen in een vorig antwoord) kunnen we dus uiteindelijk wel een wijze les hieruit trekken. Zeg niet te gauw 'nee' op een vraag vanuit de gemeente. Wanneer je dan je nek uitsteekt, blijkt het toch wel weer mee te vallen. Zeker achteraf kunnen 'zware opgaven' heel verlichtend werken.
    Ook het publiek in dit geval, zal blij zijn met je wuivende optrede. Dus weg die spitzen en laat die opbollende armspieren het werk maar doen.
    Grts Irene

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Is ook zoals je al opmerkt deels fictief, maar heel eel is wel degelijk zo gebeurd. Heb in de Pinkster/evangelische tijd ook onvoorstelbaar gelachen en het blijft een bron om verhalen uit op te blijven diepen, hoewel sommige dingen een beetje vetter worden gebracht dan ze waren. Wij hadden in de Parousia gemeente een dergelijke dans en vlag vereniging ter ere van God. Praat mij er niet over, haha. Je leest wel hoe het afloopt....

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.