vrijdag 16 november 2012

Wat mot dat?


Als ik de deur naar de kamer van mijn moeder open, zie ik dat de verpleging net met haar bezig is. Niemand merkt mij op en ik kijk als in het verborgene mee.
Moeder hangt in een takel en ze zijn zo juist bezig haar uit bed te halen en te verschonen. Ze zweeft ergens boven het bed en doet mij denken aan een reusachtige walvis die onder een helikopter hangt.
Haar mollige beentjes zwabberen als volgroeide winterpenen bij windkracht tien en haar op een enorme conifeer gelijkende haardos danst mee op het ritme van het washandje waarmede de verpleging ma een beurt geeft. "Wat mot dat aan mijn kont," roept moeder de verpleging toe. Ik zoek in al dat vlees naar het meisje dat mijn moeder ooit was maar kan haar niet vinden. Ik besluit weg te gaan en op een ander tijdstip een nieuwe poging te wagen de restjes van de vrouw die mijn moeder is terug te vinden. Dementie is vergeten wie je bent. Soms kan dat een opluchting zijn. Misschien zien we het wel te negatief in. Ben jij gelukkig met wie je bent of zou je ook een groot deel van je verleden willen uitwissen?
Ben zo blij dat God in ieder geval wel zonden wil uitwissen en vergeten.
Ik sluit de deur en loop door de lange gang het verpleeghuis uit. Pothoff kijkt me over haar loerijzer na als ik de schuifdeur doorloop…

6 opmerkingen:

  1. Ik ben gelukkig zoals ik ben. Moet er niet aan denken ooit zo te worden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tis gek maar ergens houden we niet zo zeer rekening met het ouder worden. Goed ik denk er ook wel eens aan en word elke dag met mijn neus op ouderdom gedrukt en toch staat het heel ver van mij af. Gelukkig maar want voor het zelfde geld worden wij niet oud en wat zal je dan na gaan zitten denken over oud worden....

      Verwijderen
  2. Dat lijkt mij erg moeilijk om dit zo te zien en toe te kijken. Je kunt de situatie niet veranderen maar moet er wel een weg in vinden. Mensen kunnen soms dingen of mensen vergeten, gelukkig vergeet Hij ons nooit!
    Sterkte opnieuw Peter!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je woorden en ja, Hij vergeet ons nooit en dat is een hele troost, dacht ik...

      Verwijderen
  3. Hoi Peter,
    Nou, ik zou gewoon willen zijn wat ik in al de jaren geworden ben. Mezelf. Kijk, afvallen, haartjes mooi maken, optutten, dat is allemaal uiterlijk. Maar het gaat niet om het uiterlijk. Het gaat om het innerlijk. En volgens mij is dat best oke, maar ja, daar kan ik niet echt een oordeel over geven. De jaren gaan ook tellen hier. Uiterlijk veranderd er inderdaad het een en ander en de verloren kilo's eisen ook een vreemde vervorming van een strak iets naar wat hangends. Haartjes grijzer en dat is met wat kleur weg te werken. Maar verder heel tevreden.

    Het zal niet makkelijk zijn om te zien hoe iemand zo enorm aan het veranderen is. Maar je omschrijving van sommige momenten, doen mij een beetje emotioneel worden. Hoop nooit dat mijn kinderen op zo een manier over me zullen schrijven en hoe ik er ook uit zie, me altijd terug kunnen vinden.

    Hou je taai Peter.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik snap het Wil en het is ook goed tevreden te zijn met wie je bent. Doch er is een andere kant aan deze zaak ook en daar doelde ik ook op. Er wonen twee mensen in mij, de ene wil de goede en de andere de verkeerde kant op. Die tweestrijd zou ik graag kwijt willen. Derhalve is er nog een heel stuk verleden wat ik gaarne zou willen vergeten benevens al mijn zonden.
    Ik hoop ook dat jij heel gezond oud mag worden, maar reken er wel bij in dat wij dat (helaas) niet echt voor het zeggen hebben.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.