maandag 19 november 2012

Pa wil...


Pa zeurt of ik een papagaai boven zijn bed wil maken in de slaapkamer boven. Zie het niet zo zitten want beter zou zijn dat hij gewoon op het beneden staande ziekenhuisbed ging liggen waar zo’n ding op zit. Of een ander matras waar zijn elektrische deken op kan, dat wil meneer ook wel. “Misschien dat Carla er nog een heeft, zegt hij met slimme oogjes.”
Hij had het weer in zijn broek gedaan en de details ware verre van smakelijk.
Ik besloot naar ma te gaan. Ma werd net uit bed getakeld en hing boven haar stoel te fladderen. Twee voor mij onbekende verpleegsters gaven haar daarna te eten. Ze waren erg lief voor ma en dat maakte mij gelukkig. Ma zette de langspeelplaat van het:”waarom ben ik bij je vader weggegaan,” voor de “gezelligheid” weer eens op en ook nu wist ik geen antwoord. “Hoe lang ben ik eigelijk al bij je vader weg? Twintig jaar of zo?” Ik vertelde haar dat het toch heus ruim 38 jaar was. Ma begon te snikken en mompelde dat ze nooit had weg moeten gaan. Een lastige kwestie. Om de een of andere reden put ik zelf weinig vreugd meer uit mijn bezoekjes aan mijn ouders en begrijp de woorden van de Heer steeds beter als Hij ons leerde dat ware liefde geeft en niet zozeer neemt….

7 opmerkingen:

  1. ik zou niet eens weten wat u bedoelt met een papegaai..maar dat u aandacht en liefde aan u ouders geeft dat zonder meer...u eer ze zoals God dat vraagt..groot zal u zegen zijn al is het niet hier maar in de hemel..veel sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik bedoel zo'n beugel die je vaak boven zieke mensen ziet hangen en waar ze zich mee in bed op kunnen trekken....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Ik ga één keer in de twee weken bij ma op de koffie. En al is ze niet dement, ik hoor ook altijd weer dezelfde verhalen. Die mensen maken ook niks meer mee, dat heb ikzelf ook, de laatste twee jaar ben ik ook veel thuis en dan beleef je niks.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Bovendien, vergeten ze dat je zelf ook tegen de zestig loopt, ze denken nog steeds dat je een kind ben. Mijn schoonmoeder liet al alles aanleunen toen ze vijftig was, nu is ze 83 en zit ze te zeuren, dat ze in de steek wordt gelaten etc. Terwijl mijn vrouw (58) en haar zus (62), ze echt aan alle kanten vertroetelen, gewoon puur een oud egoïstisch wezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oh heeft dit jou ook al getroffen Gerrit. Tja als ze gaan dementeren is het: aanhoren, zuchten en je tijd een beetje uitzitten, tis niet anders....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik heb je een liebster blog uitgereikt. Kijk even op mijn blog!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lief maar ik krijg er regelmatig, doch hecht er geen enkel waarde aan.

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.