vrijdag 2 november 2012

Dorst als een pony


Pa lag in bed en had griep. Hij klaagde over de beugel die te laag zat ondanks dat hij zelf de plek had aangegeven waar hij hem wilde hebben. Dus beugel verzet en pa blij. Mijn zussen hadden hem een eclectische voetenwarmer gegeven, maar dat wilde hij weer niet. Nam de bekende liter gedistilleerd mee op zijn verzoek want hij was dorstig als een pony, volgens zijn zeggen.
Of ik ook een beugel in de wc wilde maken. Ik had op de zaak al een beugel gemaakt van metaal en heb hem in het toilet aan de muur bevestigd zodat hij zich op kan trekken na het doen van zijn behoefte. Pa kwam onder een hoek van 90 graden meekijken of hij wel goed zat.
Zeurde over dat hij de nasi die mijn zus had meegenomen niet kon slikken en dat de vlammen uit zijn “achterlicht” (aldus pa) kwamen van het pikante gerecht. Zijn armen zijn net twee bezemstelen met een vel erom. Best wel heel triest om pa zo te zien, maar van binnen is hij nog springlevend en vloekte de sterren van de hemel. En ik heb toch al zo’n hekel aan vloeken. Pa mompelde verontschuldigingen want volgens zijn zeggen vloekte hij nooit, meteen gevolgd door de krachtigste vloek die onze Nederlandse taal rijk is, omdat hij zijn rollator niet in beweging kon krijgen.


3 opmerkingen:

  1. Wat in en in triest eigenlijk, zo ziek en dan nog zo vloeken. Gelukkig is God een genadig God, wie weet helpt gebed je vader tot inkeer te brengen, al zul je je dat niet kunnen voorstellen. Sterkte maar weer!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik bid nu ongeveeer 25 jaar en nog zonder enig merkbaar resultaat helaas...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit moet toch echt zeer moeilijk voor je zijn.
    Waar haal je de kracht vandaan?
    Bewondering van mijn kant.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.