vrijdag 9 november 2012

betonnen sarcofaag


Opnieuw even naar pa gebeld en kreeg een bezorgde verpleegster aan de lijn die mij vertelde dat hij niet meer naar beneden kwam en op bed bleef. Ze zou me in de avond nog bellen om de situatie door te geven maar ze had er een zeer zwaar hoofd in. Dat is even schrikken omdat wij (Carla, Jolanda en ik) er gisteren nog waren en toen leek het nog wel redelijk goed te gaan.
Je weet dat het moment te komen staat maar als het daar is, toch even slikken. Iemand kan vragen wat ik nou voel en ik moet dan zeggen:”eigenlijk alsof er een buurman erg ziek is.” De 35 jaar van vervloekingen, verwensingen en het weigeren een echte vader te zijn, eisen hun tol in het koele gevoel wat nu in mijn hart aanwezig is. Wilde wel dat het anders is maar hoe diep ik ook graaf in mijn ziel, er is niets dan alleen een leegte. Mijn vader is voor mijn gevoel gestorven nadat hij ging drinken, hoe kan iemand dit ooit begrijpen en hoe kan je zoiets uitleggen zonder het idee te wekken dat je een harteloze zak bent?
Ze wapent je innerlijk met een soort beton om zelf te overleven en het is juist deze betonnen sarcofaag die gevoelens van intens verdriet die normaliter gepaard gaan met het sterven van je vader, te ervaren.
Misschien ben ik wel een harteloze zak, God mag het weten. Misschien als ik aan het graf sta dat er dan iets breek...

7 opmerkingen:

  1. ik snap uw er is geen liefde voor uw geweest van u vader...GOd heeft u gered en u bent een kind van hem...al heeft u vader niks voor u gedaan..God is genadig met u geweest...dat zeg veel ..God heeft u al reeds beloont geloof me maar...sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is absoluut niet gek of raar, en jij bent NIET een harteloze zak. Ik baseer dit op je vaak liefdevolle stukjes die je hier neerpent.
    Wat vergeten wordt is dat jij de afgelopen 35 jaren een doorlopend soort van rouwproces hebt moeten doormaken, die je niet kon afsluiten.
    Hoe vaak zul je wel niet gedacht of gehoopt hebben 'misschien....'

    Gelukkig kan God wel in ons hart kijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Liefde van de ouders naar kinderen en van kinderen naar ouders, is helemaal niet vanzelfsprekend. Dat moet volgens mij, zoals alle liefde groeien. En als één partij zijn best niet doet, groeit er niks. Nog knap van jullie dat je er zo mee om gaat, sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank jullie voor het begrip en de bemoedigende woorden. DIe had ik net even nodig. Het blijft lastig allemaal en ja een rouwproces van 35 jaar, zo kan je het wel noemen....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Peter,
    Als kind van een alcoholistische vader, die ook nog eens zijn handen niet thuis kon houden. Een moeder die ons geestelijk kapot maakte met haar manipulatie, moet ik zeggen dat ik je beslist geen harteloze zak vindt. Ik bewonder je enorm. Waar je die moed en kracht en liefde vandaan haalt, kan alleen maar van God zijn.
    Dit is namelijk niet zo maar vanzelfsprekend hoor. Heel veel stekte hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dan weten we samen in ieder geval zeker waar het over gaat. Veel mensen spreken (gelukkig) van buitenaf omdat ze fijne ouders hadden/hebben. Dat is toch anders dan iemand die zelf de pijn, de vernedering, en de littekens draagt van een huwelijk als je beschrijft. Ook voor jou zeker veel kracht want ik weet uit ervaring dat je je hele leven een kind blijft van je ouders en veel van hun eigenaardigheden je maken tot de mens die je nu bent. Daarom ben ik zo blij met God als Vader omdat Hij de enige is die ons van die oude wortel kan losmaken...

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.