zaterdag 3 november 2012

Beloften


Zaterdag wandel ik graag naar de markt om wat inkopen te doen op de kramen. Je gulden is allang geen daalder meer waard, maar zeg nou zelf, wie heeft nog guldens?

Het wekelijkse stukje kaas, wat worst, twee broden en dan maar weer op huis aan. Ik hou van dat zaterdagse moment en voel me dan rijk omdat ik zomaar van alles kan kopen op de kramen. Op de terugweg in het park bij de molen zat een oude man met een heel dun sigaartje in de mond. Hij vroeg mij om vuur en ik besloot om even naast hem te gaan zitten. We keken samen naar de eenden in de sloot en genoten van de rust die Gouda uitademt op de vroege zaterdagmorgen.
In de verte luidde een kerkklok. De oude man schrok er een beetje van en zei:”nog altijd als ik die klokken hoor luiden voel ik me een beetje schuldig.” Op mijn:”waarom dan wel?” sprak hij:” Ach Greetje is nu al weer op de kop af negen jaar en elf maanden geleden gestorven en elke zondag wilde ze naar die kerk. Ik had er niets mee, maar je schikt je in zoiets en het is maar één keer per week.”
Ik knikte en gaf hem opnieuw vuur omdat zijn sigaartje uit was gegaan.
“Ze zat dan ook nog op het koortje van die kerk en dan was het twee keer in de maand oefenen geblazen. Ook bij ons thuis heb ik dat gekweel over de liefde van God moeten aanhoren. Maar als Hij dan werkelijk zo lief is, waarom ontnam Hij me dan mijn Greetje?”
Ik wist het niet. “Ze heeft me ook nog de belofte ontfutseld dat ik na haar heengaan trouw naar de kerk zou blijven gaan, maar meneer ik zei u al dat ik niets met de kerk heb, dus wat moet ik er dan zoeken? En toch hé, altijd als ik de kerkklokken hoor luiden dan voel ik mij schuldig. Vindt u mij nou slecht dat ik mijn belofte verbroken heb, eerlijk zeggen?” Ik vond het meevallen, mensen beloven nu eenmaal dingen die we vaak niet nakomen.
“Bedankt meneer, ik voel me toch een beetje opgelucht na dit gesprekje. Ik ga maar weer eens op huis aan.”
Voorover gebogen over zijn rollator liep hij door het onder zijn voeten knerpende grind van het park. Zomaar een Gouwenaar, maar wel een heel eerlijke want hoeveel mensen komen er niet uit verplichting of gewoonte in de kerk?

5 opmerkingen:

  1. Iets beloven aan een stervende, en je er dan aan houden, is jezelf in een moeilijke situatie manoevreren. Ikzelf beloof nooit wat aan niemand, meestal kun je je er toch niet aan houden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waar maar ik begrijp (net als jij ) de situatie wel. De vrouw bedoelde het goed, maar aan de andere kant is het zo lastig om tegen iemand waarvan je houdt, neen te zeggen...

      Verwijderen
  2. Reacties
    1. Was het ook, het zijn de momenten waar ik dol op ben...Het is zo...echt.

      Verwijderen
  3. Bijzondere ontmoeting hoor. En dan zo maar, zo een gesprek, de eerlijkheid de oprechtheid.
    Super. Zo een gouden randje die je dag weer kleurt.
    Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.