donderdag 11 oktober 2012

Verborgen meisje


Ergens in dat grote ouder wordende lichaam, woont nog altijd het meisje wat zij eens was. Verborgen onder een zware beroerte, veel te veel lichaamsvet en grijze haren, zit ze verstopt. Eigenlijk wordt ons lichaam wel ouder maar van binnen woont nog altijd het kind dat plotseling vanuit de moederschoot die koude wereld ingleed. In de jonge jaren van het leven zag je haar duidelijk, maar naarmate de tijd voortschreed, begon ze steeds dieper weg te zinken in haar eigen lijf. Ouder worden is aftakelen. Je raakt je jeugd kwijt, je schoonheid, je gehoor en gezichtsvermogen en nog veel meer. Waarom dat zo moet zijn zal wel ergens in de zondeval gevonden moeten worden. De mens is een sterfelijk wezen, direct na de geboorte al in verval. Vroeg mij af of er iets is dat erger is dan je moeder te verliezen terwijl ze nog leeft? Dementie, het zit in de familie. Oma had het, haar zussen hadden het, haar broer had het en nu is moeder volop het proces ingegleden waarvan zij zelf geen weet meer heeft.
Ze huilt om haar verleden omdat ze nu ongeveer is aanbeland bij de scheiding met mijn vader toen ze verliefd werd op een stratenmaker met lang haar. Ze roept steeds:”Ik ben toch niet bij hem gaan wonen?,” en “waarom ben ik nou toch weggegaan bij je vader?”
Een redelijke hel om al je verkeerde keuzes nog weer eens opnieuw voor ogen te krijgen en er is niemand die haar kan helpen. Elke dag als ik kom gaat opnieuw de langspeelplaat op en biggelen de tranen en komen opnieuw de waaroms. Als ik haar op een oude foto bekijk (het meisje van 16 jaar met het brilletje) veel en veel jonger dan ik nu zelf op mijn 51e ben, denkt ik, het leven is een droom. Gedroomd door een reus, straks zal hij ontwaken en alles weer normaal zijn...

4 opmerkingen:

  1. Hoi Peter,

    Mijn moeder is nu nog goed maar mijn oma (haar moeder) heeft ook dementie gehad. Heel af en toe levert dat komische situaties op maar in het algemeen is het ten hemel schreiend.

    Ik vind je slotzinnen ondanks de context toch erg mooi. Sterkte hiermee.

    Groeten, Robert

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mee eens. Wij hadden een chef op de zaak die geheel kaal was als een biljartbal. Zijn demente moeder zei elke week als hij bij haar kwam:"Man wat krijg jij toch een dikke kop, dat komt vast door die snor van je." Maar ja, hij had in het geheel geen snor.

      Verwijderen
  2. best triest al je het leven als een film weer aan je ziet voorbij komen, hoop voor haar dat er ook humoristische stukken voorbijkomen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De stukken die je onthoudt zijn meestal de mooie stukken, de rest slijt weg in de vergetelheid en dat is maar goed ook. Maar met dementie liggen de zaken vaak anders en ik ben bang dat je dan toch ook getroffen wordt door zaken die je je levenlang onder de knoet wilde houden. Daarom vloeken demente mensen ook vaak. Christelijk of onchristelijk. Gek hoor...Tis net of de vulkaan van plotseling uitbarst en alle zaken die je bij je normale verstand kon tegenhouden, omhoog komen.

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.