dinsdag 23 oktober 2012

Nog een oude foto


Ik open de deur van moeders kamer. Al het gedoe wat zich een half uur hiervoor afspeelde is ze reeds lang vergeten. Ze ligt tevreden naar de tv te kijken. Ik geef haar de twee foto's die ik na 46 jaar verloren te zijn geweest opdiepte uit pa's geldkistje. Moeder huilt bij het zien van de twee foto’s waar ze als jonge vrouw op te zien is. “Dat ben ik toen ik 25 jaar was, Ida Spee, die ouwe de Mooij en Astrid,”mompelt ze verbaast. Op zulke momenten zie ik mijn moeder even terug als de sterke vrouw die ze ooit was. Een korte tijd breekt ze door haar dementie heen en zie ik in die grijs/groene ogen dat heel diep in de oude vrouw die ze nu is geworden, het meisje met het krulletjeshaar nog springlevend is. Enkel kan ze maar zo moeizaam meer door de door de dikke ijslaag van haar dementie heen breken.
Op zulke ogenblikken is het leven een uiterst pijnlijk toneelstuk waarop de spelers volledig hun tekst kwijt zijn. Ik sta er daarom zwijgend bij als ze honderd maal herhaalt:”Dat ben ik en wat was ik nog slank toen.”
Bij iedere:”dat ben ik," zie ik het moeras van de vergeetachtigheid langzaam verder toesluiten en er is niets wat ik kan doen dan slikken en diep van binnen blij zijn dat het meisje van 25 jaar weer even aanwezig was. Al wat rest is een oude vrouw, zonder besef van de toekomst. Hoe lang zal de reis nog duren en hoever zal ze wegzinken in de absolute vergetelheid, ons met niets anders achterlatende dan herinneringen die als droge  zandkorrels tussen je vingers weglopen.
Foto: ma maakt beslag en oude de mooij (opa) bakt ze...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.