zondag 7 oktober 2012

Huilen met Tante Ada

Ik zat in de vrijwilliger thuiszorg en belde aan bij een oude vrouw die hulp had gevraagd. Er deed een oude dame open die een zware peteroliestem had en nog maar een sigaretje opstak om deze te onderhouden. Ze was net ingetrokken in haar appartementje en er moesten wat schilderijen aan de muur en natuurlijk de koekoeksklok, daar had ze voor gebeld. Al snel merkte ik dat ze eenzaam was. Om haar heen waren bijna alle vrienden al ontvallen aan de dood en kinderen had ze nooit gekregen. We kwamen in gesprek over het geloof en ze vertelde me nooit meer naar de kerk te gaan, maar bidden deed ze nog wel. Ik vroeg haar of ze de Heer ook kon als haar Verlosser, waarop ze schuldig als een klein meisje wat haar tol heeft stukgemaakt naar de grond begon te staren. Waarom ik plotseling zoveel vrijmoediger was dan normaal weet ik niet, maar voor we wisten wat er gebeurde, nam ik haar handen vast en baden we samen. Tanta Ada huilde toen het gebed ten einde was en ik (100 kilo met borsthaar) huilde ook. Maar we wisten dat als God een traan in je ogen legt Hij een regenboog in je hart plaatst. Ik kwam thuis en vroeg mij af waarom wij Nederlanders onze emotie zo weinig durven tonen en dat terwijl het toch onderdeel is van ons menszijn en medewerkt ten goede om iets van de liefde over te brengen. Huil jij nog wel eens om de genade van God? Zo ja, vertel er eens iets over?

8 opmerkingen:

  1. nou vooruit,wij kwamen bij een mevroew ,als iemand af gaf op het geloof was zij het wel nooit kon iemand goed bij haar doen altijd negatief ,wij hebben haar overal mee naar toe genomen naar uitvoeringen,vakantie uit eten op het laatst mee naar onze eigen eetgroep maar nee tussen die christelijke huigelaars ,dan krijg je toch geen hap door je keel laatst zij ze er was een hele aardige man die heb heel de tijd met nmij zitten praten(luisteren zal ze bedoelt hebben want praten kreeg je echt geen kans voor) wie was dat,ik durfde het haast niet te zeggen maar ik zei het toch,nou dat was onze dominee,go man dat kan niet het was een gewone man,ja maar een dominee kan ook een gewone man zijn.op een avond had ik alle moed bij elkaar geraapt om met haar een dieper gesprek te gaan pogen te voeren,maar die kans was niet voor mij weggelegsd ik vond haar achterover gevallen op de grond,dit was een hele triest afloop,en nog steeds denk ik waarom heb je nou niet eerder met haar een dieper gesprek aangegaan,of ja of nee er is niet altijd een goed antwoord.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De waaroms zijn in zulke gevallen heel erg groot Bas en ik heb ook daar geen pasklaar antwoord op helaas. Toch weet ik dat God met haar een weg is gegaan en dat Hij dit toch ook in Zijn handen heeft. Een dominee moet eigenlijk de meest gewone man zijn die er is. Dat was Jezus ook. Hij kwam bij ons heel gewoon, de Zoon van God als mensenzoon. Hoe komt het toch dat christenen vaak zo wereldvreemd worden?

      Verwijderen
  2. ik heb niet juist gehuild is een lang verhaal maar vooruit..me man heeft 3 weken geleden een zware operatie achter de rug (gastric bypass) door zijn zware diabetis moest ie..was een kwestie van gezondheid..we hebben gebeden voor zijn ingreep en hij heeft de kans gekregen om met mensen van zijn groep over jesus te praten...3 dagen later komt ie thuis en je zag niet eens dat hij geopeerert was..hij kreeg een smje van zijn zoon dat zijn exvrouw haar man aangereden werd door een bus..is een heel triest afloop..dat we aan niemand toewensen al hebben mensen ons zoveel schade aangericht..hier is deze vrouw die heeft veel gedaan alleen..en God geeft me man de kans en blaas nieuw leven in hem dat ie verder met ze leven kan..is puur genade..weet u dag achter dag verbaasd ik me hoe gods genade is en echt niet sarcastich bedoelt maar ons hart is iets wat we moeten dagelijks onderhouden kunnen zoveel dingen in zitten..sorry voor de lange verhaal bedankt dat ik dit mocht schrijven...fijne week voor u en uw vrouw..groetjes..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik lees dat het aan jullie deur ook niet echt voorbijgaat (het lijden). Soms vraagt men zich wel eens af hoe het toch komt dat mensen die de Heer oprecht willen dienen zoveel tegenslag in het leven ondervinden. Er is iets gaande in de onzienlijke wereld waar wij geen zicht op hebben. Misschien zal later pas blijken dat uit het bitterste lijden de mooiste briljanten tevoorschijn zijn gekomen. Maar op het moment dat het op je bordje ligt hebben we allemaal veel waaroms en is het heus geen vreugde. Bedankt voor je verhaal.

      Verwijderen
  3. Wat een prachtig verhaal!! De Geest gaf je de woorden, zie het maar zo. En dan komen tranen ook vanzelf.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Blijkbaar werkt het zo ja. Heb mijzelf wel voorgenomen om meer vrijmoedig te zijn. Het werkt echt....

      Verwijderen
  4. Prachtig Peter. Vrijmoedigheid en tranen; het is Helend en samenbindend. Zo veel dat het alle "waaroms?!" van dat moment kan overstijgen.
    "..als God een traan in je ogen legt Hij een regenboog in je hart plaatst." Wat een mooi beeld. Zo is het!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Las pas de Amos brieven en toen moest ik huilen omdat God daar naar ons kijkt en zoveel huichelachtig vindt. Ik voelde dat persoonlijk maar tegelijkertijd ook verwonderd dat Hij toch mij genade geeft.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.