dinsdag 9 oktober 2012

Het gesprek


We werden in de hal ontvangen door een dame (mevrouw Pothoff) met kraaienoogjes die vanachter haar loerijzer pittig de wereld inkeken. Ik mag zo’n vrouw altijd graag zien, omdat ik dan zo blij ben dat het de mijne niet is. Count your blessings, niet waar! Ze nam ons mee naar een kamertje waar een dame zat die het op de kermis als dikste dame ter wereld beslist niet slecht zou doen. De dikke dame nam het woord, terwijl haar onderkin heen en weer zwabberde en mij herinnerde aan dat ik nog zure zult wilde kopen vandaag. Ze vertelde dat als onze moeder begon te eten van chocolade, ze geen rem meer had en de hele doos leeg vrat. Ik haar ogen glom de bewondering dat mijn moeder het bij die ene doos per dag kon laten. Ik schatte haar zelf op drie dozen extra gevulde pralines per dag, maar dat terzijde.
Snoepen werd dus verboden omdat het laxeert en daar moeder niet goed af kan, leek het mij juist wenselijk om de boel een beetje op gang te houden, maar daar dachten de twee dames tegenover ons anders over.
De andere dame, met de kraaienoogjes wilde wel dat moeder zou verhuizen omdat ze de zorg aldaar niet meer aankonden en de twee of meerpersoonskamers in andere tehuizen waren beslist geen straf.
Maar wij hielden voet bij stuk en hoe de dame ook probeerde of we niet overstag wilden en tekenen voor een meerpersoonskamer, we hebben dat niet gedaan.
“Dan moeten jullie haar maar (nog) meer bezoeken en hulp bieden,” probeerde ze nog en: "jullie moeten wellicht voor een éénpersoonskamer bijbetalen (a 300 euro per maand) maar het was duidelijk dat ze verloren had. Ma wordt deze week nog weer onderzocht en op grond daarvan zien we verder.
Ik begrijp de verzorging heus wel, maar het is en blijft je moeder en daar wil je het beste voor, niet dan?

5 opmerkingen:

  1. Goedzo dat jullie voet bij stuk hielden!
    Kan me zo goed voorstellen dat je je moeder het beste gunt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je gunt haar het beste en tja, daar zal ze misschien even op moeten wachten (de eenspersoonskamer)

      Verwijderen
  2. en terecht tenslotte vraagt zij ook niet om deze situatie ,het moet als het even kan allemaal wel menselijk blijven,en niet dat het financiele plaatje de boventoon gaat vieren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is het maar net Bas. Geld mag nimmer een reden zijn om ma's laatste dagen/weken/ maanden of jaren slecht te laten verlopen.

      Verwijderen
  3. Hoi Peter,

    Ik heb nu een paar van de berichten over je ouders (jullie en zij krijgen het wel voor de kiezen) gelezen en ik hoop toch maar dat de hoofdpersonen (de dikke dame en mevrouw Pothoff)dit blog niet weten te vinden (eigenlijk hoop ik het stiekem wel).

    Gr. Robert

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.