donderdag 4 oktober 2012

Doodgaan en gevoel


“Ik ga dood”, riep ma met tranen in haar ogen vanuit het bed waarin ze lag.
Het gaat niet zo heel lekker met ma. Tis gek maar ondanks dat mijn ouders nu al 37 jaar gescheiden zijn is er toch iets dat ze voor altijd bindt. Een huwelijk is voor ons mensen misschien een te ontbinden verbond, maar ergens wordt er in de hemel iets samengebonden dat eeuwig is. Tot de dood hen scheidt. Vreemd maar nu pa ziek en opgegeven is, is ma ook ziek geworden en krijgt allerhande klachten die ze nooit had toen hij nog oké was. Je vraagt je wel eens af in welk licht je zoiets moet bezien. Ik zal me (hoop ik) wel vergissen maar ergens begint het vermoeden te ontstaan dat ze wel eens snel na elkaar kunnen gaan. Een gedachte die ik nog een plekje moet geven in mijn denken, maar wat niet ondenkbaar is. En toch ben ik nog altijd blij dat er in die laatste dagen (zeker wat “pa” aangaat) zoveel veranderd is. Mijn twee jongere zussen waren vandaag nog bij pa. Ook zij maken van de hele rot kwestie (sorry voor het woord) het beste en het mag gezegd worden dat ze het heel erg goed doen. De oudste kan het nog steeds niet opbrengen om te gaan, met begrip, maar ergens hoop ik dat ook zij de stap kan maken. Al is het maar voor haar eigen gemoedsrust. Maar misschien hebben sommige mensen wel geen last van hun gemoed ondanks dat je er weinig schuld aan hebt (de situatie met je gescheiden ouders) kan het toch van menselijkheid en wijsheid getuigen als je van het beetje wat rest, het beste maakt. Herkenbaar of…

6 opmerkingen:

  1. het zou heel knap zijn ,maar forseren heeft ook geen zin.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Neen da is waar en toch merk ik dat we met z'n allen in ieder geval proberen er nog iets van te maken, al is het niet veel want je had liever een fijne relatie je leven lang...

      Verwijderen
  2. Ja, heel herkenbaar. Ik ben blij dat een week voor mijn vader overleed (nu alweer 12 jaar geleden) ik zodanig veel kracht kreeg dat ik 'normaal' afscheid heb kunnen nemen en zelfs nog wat dingen heb kunnen regelen omtrent mijn vaders laatste wensen..... Met dank aan de Heer die me die kracht heeft gegeven.... Ik had op z'n zachtst gezegd een moeilijke vader die zich altijd opstelde als een 'potentaat' en de relatie die ik met hem had was verre van ideaal te noemen.....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Clint Eastwood4 oktober 2012 11:43
    Heel erg herkenbaar Jose en ook dat je het beste maakte van het "normale" afscheid. Jij zal het ook liever anders gezien hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Helemaal niet herkenbaar, gelukkig. Maar de zorg om ouders wel. Hoe ouder ze worden, hoe meer zorg je over hen hebt. Hoe dan ook. Veel sterkte met ze.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oude ouders zijn wel een grote zorg, wij hebben allebei onze moeders nog. De moeder van mijn vrouw is nogal een zeur, altijd wat te zeiken, is het niet haar gezondheid dan zijn het wel de buren. Mijn moeder is gelukkig wat zelfstandiger, woont nog op zichzelf en heeft veel plezier in tuinieren, 1500 vierkante meter, mijn broer maait eens per week haar gras, maar de rest doet ze zelf. Maar je maakt je toch zorgen om die mensjes, doet ze de deur wel op slot, klimt ze niet op een ladder (in het geval van mijn moeder)etc.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.